Nellie. Zauroczenie

Zabrałam się za tę książkę oczywiście po poznaniu serii "Rywalki" i na początku całkiem mi się podobała, ale później już nic nie trzymało mi się tu kupy. Ktoś w opiniach napisał, że relacje bohaterów wzięły się znikąd i zdecydowanie się z tym zgadzam. Na początku w ogóle nie wiedziałam za bardzo o co chodzi i do teraz nie jestem pewna. Potrzebuję dowiedzieć się więcej o mechanizmie, który działa w Koroanii jeśli chodzi o wybieranie małżonki przez króla. Nie jestem za bardzo obeznana w takich tematach, więc ciężko było mi się połapać. Wkurzała mnie postać Delii Grace już od początku i miało to później swoje uzasadnienie. Relacja Hollis i Silasa też bardzo szybko się rozwinęła, nawet nie jestem w stanie stwierdzić kiedy to zaszło tak daleko, że dziewczyna postanowiła z nim uciec. Zakończenie było okropne i bardzo mnie zawiodło, dobrze że jest chociaż druga część, bo jak na razie mam wiele pytań, a tak mało odpowiedzi. Nie mogę uwierzyć, że nie zdążyliśmy nawet dobrze poznać Silasa, bo również wydawał mi się on tajemniczy, a już go straciliśmy. Nie mniej jednak książkę czytało się bardzo szybko i jak już załapałam mniej więcej ten świat to czytało się przyjemnie. Tylko ten koniec zbił mnie bardzo z tropu, stąd taka ocena

Zdecydowanie przypadła mi do gustu bardziej niż część pierwsza. Jest to pełnoprawna historia. Dużo się dzieje, nie ma nudnych przestojów, a bohaterka nie irytuje. Udało mi się kupić za 12,99zł w auchanie, polecam. Szczególnie, jeśli chce się z nostalgią wrócić do nastoletnich lat.

Autorka w bardzo prosty i przyjazny sposób wprowadza aspekty historyczne do książki. Można się z niej wiele nauczyć pod kątem biografii postaci historycznych czy samej historii. Niestety książka zawiera ciężkie do przeczytania słowa (wymyślone lub nie), przez co długo się czyta i trzeba się skupić.

Recenzja "Księżniczka Incognito"👑🐺🌓 > Autor: Connie Glynn > Wydawnictwo: Insignis > Wiek: 11+ (około) Ocenka!!! Spodziewałam się że będzie trochę nudna, a była super. Szybko się czyta. Jest bardzo komfortowa i cudownaaa. Polecam✨ ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐/⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10) Motywy💞💅 ♦Zawieranie przyjaźni ♦Zamiana tożsamości Jak Barbie Księżniczka i Żebraczka tylko dużo mocniejsze zwłaszcza koniec OPIS To pierwsza część cyklu powieściowego dla młodzieży pod tytułem „Kroniki Rosewood”. Która dziewczynka nie marzy o tym, by być księżniczką? Na różnych etapach dzieciństwa wiele dziewczynek marzy o tym, by zostać księżniczką i żyć w zamku, otoczona służbą. Tak też jest w przypadku Lottie Pumpkin, zwykłej 14-latki, która trafia do elitarnej szkoły Rosewood Hall w ramach programu stypendialnego. W tej samej szkole zaczyna uczyć się prawdziwa księżniczka, Ellie Wolf z królestwa Maradawii, która przeciwnie do rówieśniczki jest już zmęczona etykietą, jaką musi przestrzegać na królewskim dworze. Spotkanie w internacie uświadamia dziewczynkom, że każda marzy o tym, co ma druga. Ellie chce wieść życie zwykłej nastolatki, a Lotti księżniczki. Wpadają więc na szalony pomysł, by zamienić się tożsamością. Nie zdają sobie tylko sprawy z tego, że ktoś odkryje ich sekret, a w murach szkoły Rosewood Hall żadna tajemnica nie pozostaje nią zbyt długo. Co wyniknie z pomysłu nastolatek? Czy każda doświadczy w końcu tego, czego pragnie? Jakie jeszcze sekrety skrywają mury prestiżowej szkoły? Sięgnij po książkę „Księżniczka incognito”, a poznasz odpowiedzi na te pytania. Jeśli kogoś zachęciłam to znajdziesz na Audiotece, Vinted i Empiku...🫶🩷

"Patrzymy w inny sposób na rzeczy, kiedy wiemy, że możemy ich już nigdy nie zobaczyć. Szczegóły nabierają wielkiej wagi, jakbyśmy chcieli je na zawsze zapamiętać." Jakie to prawdziwe... W ostatnim czasie mam możliwość przekonać się o tym na własnej skórze. Patrzę na życie szeroko otwartymi oczami, starając się zapamiętać jak najwięcej szczegółów. Próbuję zamknąć cenne momenty w szkatułce wspomnień, by móc do niej zaglądać, gdy otaczająca mnie rzeczywistość ulegnie zmianie. Podobne odczucia towarzyszyły Nellie, która z niewiadomych względów przeniosła się do równoległego świata, zostawiając "w domu" całą swoją rodzinę. Wszystko wydarzyło się tak nagle, że nie miała możliwości się z nimi pożegnać. Bliscy bohaterki zostali sami, zupełnie nieświadomi tego, co stało się z dziewczyną. Przyznam, że wydarzenie to wywołało we mnie wiele emocji. Jednak tak naprawdę kwestia ta to dopiero wierzchołek góry lodowej. Od tego momentu zaczyna się akcja powieści "Nellie. Wtajemniczenie" Sylvie Payette, stanowiącej pierwszy tom cyklu tej autorki. Od tej chwili bohaterka musi nauczyć się żyć w zupełnie nowych realiach. Przyznam, że z ciekawością odnotowywałam różnice pomiędzy światami. Dużo rzeczy pozostało tych samych, jednak część z nich okazała się zupełnie inna. Mimo pozornie niewielkich rozbieżności, nawet niewielka pomyłka ze strony Nellie mogła zakończyć się zatrzymaniem i wtrąceniem do więzienia. Właśnie dlatego dziewczyna musiała przejść naprawdę intensywne szkolenie, zanim mogła bez obaw poruszać się w nowym świecie. Pierwszy tom "Nellie" to zaledwie zalążek dłuższej opowieści. Mamy możliwość poznać w nim główną bohaterkę, jej losy przed przeniesieniem oraz wydarzenia mające miejsce już po wkroczeniu do alternatywnej rzeczywistości. Z początku dziewczyna jest przerażona, jednak w miarę upływu czasu coraz pewniej czuje się w nowej sytuacji. Przyznam, że z ciekawością śledziłam jej losy, jednak trochę brakowało mi tu głębi. Miałam poczucie, że wszystko ukazane jest zbyt powierzchownie. Bardzo podobały mi się ustalenia bohaterów dotyczące kwestii równoległych światów, jednak sama fabuła, wątek przybyłych oraz opozycjonistów zmierzających do obalenia obowiązującego ustroju, mogły zostać szerzej rozwinięte. Oczywiście, na działania takie nie pozwoliła krótka forma, gdyż powieść ma niecałe 300 stron. Z powodzeniem można byłoby uczynić ją obszerniejszą, wówczas świat przedstawiony w powieści zostałby pełniej ukazany. Ogromnym plusem był dla mnie bal, który skojarzył mi się z baśnią o Kopciuszku. Choć w tym wypadku mamy inne zakończenie, bo bohaterka wcale nie wybiegła z przyjęcia, to odnajdujemy tu motyw przebrania się za kogoś innego po to, by przeżyć przygodę życia. Bardzo podobał mi się również wątek miłosny, aczkolwiek został on tutaj zaledwie lekko zarysowany. "Wtajemniczenie" to pierwszy tom cyklu, w którym poznajemy losy Nellie. Zainteresowana jego fabułą z niecierpliwością będę wyglądać kontynuacji tej historii. Moja ocena 7/10.

W sumie okej, trochę zabawna, o życiu nastolatki i jej miłosnych rozterkach i może trochę o jej braku pewności siebie. Ale standard tak trochę, laska czuję się brzydka, ale zakochuje się w przystojniaku, który ma dziewczynę. Jego związek się kończy, on w sumie też ją kocha, ale ma dziewczynę i nie może do niej podbić. Kiedy jego związek się kończy to się do siebie zbliżają ale oczywiście są przeszkody w postaci wrednej laski ze szkoły. I jak to bywa wystarczył makijaż, inne ubranie i fryzjer żeby dziewczyna z "brzydkiego kaczątka" zmieniła się w "pięknego łabędzia". Ta książka jest takim po prostu odmóżdżaczem, jest śmieszna, trochę oczywista i momentami cringowa, ale ma to urok romansidła dla nastolatek

Linden Rose stara się żyć jak inni nastolatkowie. Spotyka się z przyjaciółmi, unika wrednych koIeżanek i codziennie chodzi do szkoły. Miejsca, które jest jej domem. Dziewczyna nie ma gdzie miszkać. gdy wszyscy opuszczają szkoIny budynek, zakrada się do niego, by nie musieć spać pod gołym niebem. To wieIki sekret, którego bardzo się wstydzi. Pewnego dnia jedna z jej szkolnych prześladowczyń, Bea, zostaje pobita. Tylko Linden może jej pomóc w schwytaniu sprawcy, aIe będzie musiała ujawnić swoją tajemnicę. Jedna z wieIu, które starannie ukrywa.

Historia lorda Severina i jego świty. Czytało się dobrze, choć było jak dla mnie za mało elficko i magicznie. Jeśli ktoś jest przed czytaniem cyklu "Okrutny Książę", ta książka powinna znaleźć się na początku listy. Osobiście mam ogromną słabość do Bena i to nie tylko dlatego, że jest rudy 😉

Książka adresowana dla nastolatków, ale z pewnością zainteresuje dorosłych czytelników. Akcja wciągająca, a zakończenie zaskakujące, chociaż były ku temu pewne symptomy. Poruszone zostały problemy nastolatków, przyjaźń, miłość, hejt szkolny. Bohaterowie dobrze przedstawieni ze swoimi problemami w tym wieku. Jest też sztuczna inteligencja, problem ostatnio dość często poruszany, czy jest taka uniwersalna i niezbędna, czy też zagrażająca społeczeństwu i nieprzewidywalna. Warto przeczytać i wyrobić sobie własne zdanie. „Gdy patrzę na tego cudownego chłopaka , w którym się zakochałam, mam mętlik w głowie. Teraz już wiem, co kryje się pod tą piękną fasadą: Jack nie jest człowiekiem z krwi i kości, składa się z metalu, przewodów, plastiku i oprogramowania.”

,,Posłaniec Burzy" mnie nie zachwycił, to fakt, jednak ,,Strażnik Ognia" był dwa razy lepszy! W drugiej części swoich przygód Zane musi uratować swojego ojca i narażonych na niebezpieczeństwo bogurodzonych, nie wiedząc, kto porwał półboskie dzieci i dlaczego. Jednocześnie chce odnaleźć Strażnika Ognia, który może mu pomóc. To dużo do zrobienia w trzy dni, prawda? Pierwsza połowa książki jest dość... spokojna. Z czasem robi się bardziej niebezpiecznie, ale to pierwsze strony książki pozwalają bardziej polubić Zane'a, Brooks i innych bohaterów, a także zapoznać się z Ren - niezmordowaną poszukiwaczką śladów kosmitów, która aktualnie szuka jedynie swojej majańskiej mamy. Być może wpływ na to, że książka wypada lepiej na tle swojej poprzedniczki, ma to, że z pewnością lepiej rozumiałam funkcjonowanie świata, mitologię. Bohaterowie również zmienili się pod wpływem wydarzeń z ,,Posłańca Burzy" i to zwiększyło moją sympatię do nich. Co więc mogę więcej powiedzieć? Pierwsza część była średnia, ale dałam szansę drugiej - znacznie lepszej. Jestem bardzo ciekawa, co wydarzy się w ,,Wędrowcu Cienia", czyli ostatniej części serii J. C. Cervantes z serii Rick Riordan Przedstawia. Czy sięgnę po inne książki z tego cyklu, gdzie mowa jest o bogach hinduskich, koreańskich, czy też afrykańskich? Zobaczymy.

Czytałam z zaciekawieniem. Jednak czułam, że wiekowo to już nie dla mnie. Ale bardzo dobre dla dzieci. Pomogło mi to zrozumieć, że ulubieni twórcy w internecie nie zawsze mówią prawdę, lub całą prawdę. Ogólnie pomoże to mlodziaką poznać jak działa internet.

Absolutnie zakochałam się w całej serii, często spotykam się z komentarzami, że książka jest tanią kopią „Rywalek”, z czym zupełnie się nie zgadzam, rzeczywiście widzę podobieństwo fabuły, jednak po przeczytaniu parę lat temu dwóch serii zapamiętałam jedną i była to seria Valentiny Fast, która w mojej opinii jest znacznie lepsza, czytałam wiele książek, ta wciągnęła mnie jak żadna inna, na tyle że przeczytałam całą serię ponownie i zrobię to jeszcze raz za parę lat, śmierć Henry’ego mnie załamała, zupełnie na nią nie zasługiwał, a miałam wrażenie, że jego życie krążyło wokół księcia bądź Tatiany, która w końcu i tak go nie wybrała, chociaż i tak myślę, że ich przyjaźń była przepiękna, jest mi ogromnie przykro, że zakańczam tę serię, bowiem skradła moje serce, pokochałam wszystkie postacie, Clair mieszkająca z Tanią była przykładem prawdziwej przyjaźni, do której każdy powinien dążyć, myślę, że nigdy nie przeczytałam takiej serii i z bólem serca zamknęłam książkę.

Maks chciałby Iphona. Bo (podobno) taka trochę wiocha - być nastolatkiem i nie mieć jako jedyny w klasie (no, prawie jedyny) telefonu. Jako że Maks z natury jest uparty, to postanawia wdrożyć w życie plan - zarobi hajs i kupi sobie wymarzony telefon. Realizację tego śmiałego przedsięwzięcia rozpoczyna od pójścia na wagary. Tak zaczyna się przedziwna historia, w której główną rolę odgrywa nie telefon, a zegarek... Zegarek z dziwacznymi wskazówkami i jeszcze dziwniejszymi właściwościami. Bartosz Szczygielski, jak wszyscy wiemy, pisze soczyste, konkretne, doskonale kryminały. Dla dorosłych. Zaryzykuję stwierdzenie, że książki dla dzieci/młodzieży pisze jeszcze lepsze 😁 Główny bohater to odrobinę wyalienowany szóstoklasista. Nie lubi matmy, dyrektora swojej szkoły i tego, że sprawia przykrość tacie. Tacie, który wychowuje Maksa sam. "Wskazówki" to bardzo wciągająca historia, która, jak każda dobra książka dla dzieci, ma drugie dno, a uważny czytelnik potrafi dostrzec nie tylko wir przygody i ciekawą zagadkę, ale przede wszystkim emocje, to, co ukryte w niedopowiedzeniach, w gestach, w urwanych dialogach. Bartosz Szczygielski dotyka bardzo ważnej kwestii, jaką jest samotne rodzicielstwo. I chociaż tata Maksa jest postacią drugiplanową, to widać, czuć, jak smutnym, zatroskanym i przygniecionym przez rzeczywistość jest ten mężczyzna. Smutek emanuje także od pradziadka. Generalnie, drugie dno tej powieści to właśnie smutek wynikający z niedopowiedzeń i sekretów. "Wskazówki" to zbilansowana mieszanka zagadki z przeszłości, dylematów nastolatka, wzbogacona o nutę romantyzmu i szczyptę kryminalnej akcji. Wciągają w wir fantastycznych przygód. Idealne dla młodszej młodzieży. Z automatu zabieramy się za drugi tom. Warto baaardzo 💪 brawo Bartosz Szczygielski 💪 https://tylkoskonczerozdzial.blogspot.com/2021/07/wskazowki-bartosz-szczygielski.html?m=1

Doceniam za sam pomysł na osadzenie jej w świecie inspirowanym kulturą latynoamerykańską, coś totalnie innego i w sumie ciekawego. Jednak głupota głównych bohaterów poraża i po prostu nie da się tego niczym wytłumaczyć, a próbowałam większą część książki. Wiem, że to jest historia nastawiona raczej na YA, ale błagam. Dosłownie nie byłoby żadnego problemu gdyby choć jedna osoba wykazała się tam zdrowym rozsądkiem 🤨 Czytało mi się ją lekko, ale nie ustrzegła się dłużyn.. im więcej nad tym myślę to chyba jestem po prostu za stara, ale jakieś 10-12 lat temu byłabym zakochana!

Ale to było zajebiste! Szczerze przyznam, że początek totalnie do mnie nie przemówił, i miałam takie: Boże, co ja czytam... Ale potem akcja zaczęła się rozkręcać i niechcący wpadłam w wir tajemniczych morderstw, których nikt nie potrafi wyjaśnić. Nikt, oprócz Kay, która skrywa także mroczne tajemnice. Trzymające w napięciu, zarąbiści bohaterowie (zaprzyjaźniłam się prawie ze wszystkimi, tak dobrze są napisani!) i zagadka, której rozwiązania nikt się nie spodziewa. Gorąco plecam!!!

Ostatni tom serii „Cynamon”, w którym to poznanym m.in. przyczynę przeskoków Vicky do alternatywnych rzeczywistości oraz powód rozstania jej rodziców. Będziemy również kibicować wielu związkom (w tym Vicky😬). Kurczę, no szkoda, że to już koniec zwariowanych perypetii tej 15-latki i jej najbliższych😥 Jest mi smutno, jest mi źle… . Podsumowując całą serię: było miło, przyjemnie i zabawnie. Wszyscy bohaterowie przesympatyczni (no, może oprócz Burmistrza 😅). Fenomenalna fabuła, która za sprawą swojej oryginalności- przeskoków do alternatywnych rzeczywistości głównej bohaterki, sprawiła, że ciężko było się rozstać z lekturą (a nawet serią!, bo przypomnę, że wszystkie trzy części „wciągnęłam” jedna po drugiej, a rzadko mi się to zdarza, by czytać serię „od deski do deski”😅). A w ogóle to … ja pochłonęłam tę serię w zastraszajacym tempie!!!😵‍💫😱 patrząc na daty recenzji poszczególnych części! No ale … to dlatego, że te książki się „same czytają”😉 Do tego styl autorki: lekki, prosty, taki, jaki - moim zdaniem- powinna mieć dobra młodzieżówka👍 Końcówka satysfakcjonujaca, autorka połączyła wszystkie wątki, które śledziliśmy od samego początku historii. I taka moja rada: czytajcie po kolei, ponieważ wszystkie puzzle układanki doskonale wskakują na swoje miejsce w trakcie czytania kolejnych tomów 👍 Ja zdecydowanie polecam i oceniam trzeci-decydujący-tom na 9/10👍😉

"10 randek w ciemno" zdecydowanie oddaje klimat netflixowych świątecznych komedii romantycznych. Sophie po rozstaniu z Griffinem jedzie na święta do babci, gdzie znajduje się też jej cała, ogromna rodzina oraz kuzynostwo, z którym spędzała kiedyś wiele czasu. Babcia widząc smutek wnuczki wymyśla plan 10 randek w ciemno (partnerów i miejsca randek wybierają członkowie rodziny), a wszystko to dzieje się w okresie bożonarodzeniowym. Niektóre randki były naprawdę ciekawe, niektóre zabawne, tylko że był tu dla mnie jeden problem. Sophie miała tylko 17 lat! Dlaczego rodzina wpadła na pomysł, żeby nastolatka świeżo po rozstaniu, została umawiana przez nich na randki? Szczerze mówiąc, kiedy kupowałam tę książkę spodziewałam się, że bohaterka jest na pewno po 20, dlatego jej prawdziwy wiek od początku mi nie pasował. Zabawne było jedynie w tym wszystkim to, że rodzina Sophie obstawiała zakłady, o której dziewczyna wróci z poszczególnych randek. Tutaj akurat udało mi się trochę pośmiać. Jednak kolejnym minusem jest ogromna ilość bohaterów. Mam świadomość, że właśnie o to chodziło, aby pokazać jak duża jest jej rodzina, ale przez to nie wiedziałam już kto jest czyim dzieckiem i w ogóle kto jest kim. Książka jest bardzo przewidywalna, bo tak naprawdę od pierwszych rozdziałów można domyślić się z kim skończy główna bohaterka. Ale myślę też, że chodziło o to, aby książka była bardzo lekka i idealna na świąteczny czas i ten radosny, świąteczny klimat jest tutaj bardzo namacalny. Dlatego jeśli potrzebujecie czegoś lekkiego i świątecznego, to jest to właśnie ta książka 🎄💗

Bestia jest coraz bliżej... Po śmierci ukochanej siostry główna bohaterka wraca z matką do jej rodzinnego miasteczka, aby odkryć, że rządzi się ono przedziwnymi prawami. Rodziny założycieli tego miasteczka, mają szczególne zdolności, które powstrzymują potwora uwięzionego w Szarości. Nazwa tego miejsca- Cztery Ścieżki, odwołuje się do czterech sposobów, w jakie walczą z monstrum rody założycielskie. Gałęzie podporządkowują sobie drzewa, Kamienie tworzą rzeźby zdolne do odegnania zła. Sztylety potrafią niszczyć, a Kości.. mają wyjątkową moc. Violet nie cieszy się na wieść, o tym, że jest częścią układanki. Ma żal do matki, że wywiozła ją do leśnej głuszy, zataiła rodzinną historię oraz wplątała w środek strasznych zdarzeń. Karty nie mogą kłamać: talia omenów przepowiada dziewczynie kluczową rolę w obronie Czterech Ścieżek. Co jednak może zrobić osoba, która nie wie na co ją stać w kontekście mocy, która przeżywa również żałobę i cierpi przez obojętność rodzicielki? Czy znajdzie przyjaciół wśród pokłóconych potomków innych założycieli? Czy razem są wstanie powstrzymać tajemnicze zło przed kolejnymi ofiarami?. Podobał mi się motyw kart, wróżenie z nich. Sama historia czyta się sama, bardzo sprawnie się czyta. Fabuła na początku wydawała mi się lekko chaotyczna, ale już potem złapałam wątek. Gdyby nie brak polskiego tłumaczenia drugiego tomu, to bym sięgnęła po dalsze losy bohaterów.

Nareszcie udało mi się skończyć trylogię ,, strażników gwiazd " collen houck, Lily straciła pamięć, nie pamięta poprzednich przygód które odbywa z synami Egiptu. Połączona maca sfinksa , z zamieszkała w sobie wróżka i lwica rusza na podbój kosmosu walczyć z potężnym, okrutnym bogiem Setem. Na początku było ciężko mi się wkręcić i przypomnieć sobie poprzednie części bo czytałem je parę lat temu więc czułem się jak bohaterka która straciła pamięć 🙈🤣 mamy tutaj dziwny 6kat między Amonem, Aaronem, Ahmonem a Lily, tia i ashleigh , autorka odpłynęła w mistycyzm. Jest to dobre zamknięcie trylogii. Plusem serii jest również mitologia egipska. Nie jest to seria która zostanie ze mną na dłużej ale nie żałuję czasu spędzonego z nią.

Myślę, że jest to ciekawa pozycja dla młodszych czytelników - taka w sam raz na początek z fantastyką dla młodzieży. Jednak mnie osobiście aż tak bardzo nie zainteresowała. Byłam do niej pozytywnie nastawiona, jednak trochę mnie zawiodła. Świat był bardzo ciekawy, ale miałam trochę wrażenie, że wiemy o nim bardzo mało. Może w kolejnych tomach poznajemy go głębiej, ale po tym wychodzę z bardzo podstawową wiedzą na jego temat, a szkoda bo pomysł był naprawdę świetny. Mamy tu niewielu bohaterów - takich właściwie cokolwiek znaczących to troje. I nie żebym ich nie polubiła - główna bohaterka przypadła mi do gustu - wydawała się po prostu taka normalna, podobnie jak jej mistrz, do którego zapałałam sympatią od początku. Ale wydaje mi się, że można by tą książkę urozmaicić, gdyby po prostu był tu ktoś więcej. Ogólnie były momenty, w których rzeczywiście czytałam z ciekawością, ale przez większość czasu raczej nie wzbudzała mojego zainteresowania. Momentami była po prostu trochę nudna. Zakończenie natomiast było bardzo słodkie :) Ogółem była całkiem przyjemną lekturą, ale niczym co pozostanie w mojej pamięci. W najbliższym czasie raczej nie będę sięgać po kolejne tomy. Kategoria wiekowa to według mnie takie 10/11+.