Ratownicy czasu

"Patrzymy w inny sposób na rzeczy, kiedy wiemy, że możemy ich już nigdy nie zobaczyć. Szczegóły nabierają wielkiej wagi, jakbyśmy chcieli je na zawsze zapamiętać." Jakie to prawdziwe... W ostatnim czasie mam możliwość przekonać się o tym na własnej skórze. Patrzę na życie szeroko otwartymi oczami, starając się zapamiętać jak najwięcej szczegółów. Próbuję zamknąć cenne momenty w szkatułce wspomnień, by móc do niej zaglądać, gdy otaczająca mnie rzeczywistość ulegnie zmianie. Podobne odczucia towarzyszyły Nellie, która z niewiadomych względów przeniosła się do równoległego świata, zostawiając "w domu" całą swoją rodzinę. Wszystko wydarzyło się tak nagle, że nie miała możliwości się z nimi pożegnać. Bliscy bohaterki zostali sami, zupełnie nieświadomi tego, co stało się z dziewczyną. Przyznam, że wydarzenie to wywołało we mnie wiele emocji. Jednak tak naprawdę kwestia ta to dopiero wierzchołek góry lodowej. Od tego momentu zaczyna się akcja powieści "Nellie. Wtajemniczenie" Sylvie Payette, stanowiącej pierwszy tom cyklu tej autorki. Od tej chwili bohaterka musi nauczyć się żyć w zupełnie nowych realiach. Przyznam, że z ciekawością odnotowywałam różnice pomiędzy światami. Dużo rzeczy pozostało tych samych, jednak część z nich okazała się zupełnie inna. Mimo pozornie niewielkich rozbieżności, nawet niewielka pomyłka ze strony Nellie mogła zakończyć się zatrzymaniem i wtrąceniem do więzienia. Właśnie dlatego dziewczyna musiała przejść naprawdę intensywne szkolenie, zanim mogła bez obaw poruszać się w nowym świecie. Pierwszy tom "Nellie" to zaledwie zalążek dłuższej opowieści. Mamy możliwość poznać w nim główną bohaterkę, jej losy przed przeniesieniem oraz wydarzenia mające miejsce już po wkroczeniu do alternatywnej rzeczywistości. Z początku dziewczyna jest przerażona, jednak w miarę upływu czasu coraz pewniej czuje się w nowej sytuacji. Przyznam, że z ciekawością śledziłam jej losy, jednak trochę brakowało mi tu głębi. Miałam poczucie, że wszystko ukazane jest zbyt powierzchownie. Bardzo podobały mi się ustalenia bohaterów dotyczące kwestii równoległych światów, jednak sama fabuła, wątek przybyłych oraz opozycjonistów zmierzających do obalenia obowiązującego ustroju, mogły zostać szerzej rozwinięte. Oczywiście, na działania takie nie pozwoliła krótka forma, gdyż powieść ma niecałe 300 stron. Z powodzeniem można byłoby uczynić ją obszerniejszą, wówczas świat przedstawiony w powieści zostałby pełniej ukazany. Ogromnym plusem był dla mnie bal, który skojarzył mi się z baśnią o Kopciuszku. Choć w tym wypadku mamy inne zakończenie, bo bohaterka wcale nie wybiegła z przyjęcia, to odnajdujemy tu motyw przebrania się za kogoś innego po to, by przeżyć przygodę życia. Bardzo podobał mi się również wątek miłosny, aczkolwiek został on tutaj zaledwie lekko zarysowany. "Wtajemniczenie" to pierwszy tom cyklu, w którym poznajemy losy Nellie. Zainteresowana jego fabułą z niecierpliwością będę wyglądać kontynuacji tej historii. Moja ocena 7/10.

Kontynuacja ciekawych i zabawnych perypetii Vicky oraz jej najbliższych. Tym razem nasza główna bohaterka zamienia się z inną swoją alternatywną „ja”- Victorią. Ponadto do pensjonatu jej mamy przyjeżdża (wspomniana już w I części) dość absorbująca kobieta ze swoim gadatliwym ptakiem 😅 Towarzyszymy również ciotce Polly w odnalezieniu jej „wymarzonego faceta”😅 No i związek Vicky i …(Ups, przecież nie mogę Wam zdradzić imienia, bo nie czytaliście poprzedniej części!😬🫢 ) układa się znakomicie 😍👍 Końcówka zaskakująca . Chwytam za III tom, w którym autorka zapewnia, że wyjaśni się motyw z przeskokami Vicky do alternatywnej rzeczywistości 😁 Polecam i oceniam 8/10.

Druga część tomu przygód dziewczyny Nellie zainteresowała mnie bardziej od pierwszej części serii. Autorka zabrała mnie do magicznego,ciekawego świata magii,rewelacyjnie się czyta. Krótkie rozdziały,jak dla mnie to cudna,fantastyczna lektura❤️❤️ Z olbrzymią przyjemnością przeczytana❤️czekam na dalsze losy Nellie na trzecią część serii🥰

Bardzo fajnie powplatane elementy mitologii majańskiej - ciężko tak naprawdę znaleźć o niej dobrą literaturę w języku polskim. Gdybym czytała to jako nastolatka dałabym pewnie 10 punktów bo historia jednak bardziej dla dzieci/nastolatków niż dla dorosłych.

Czytałam z zaciekawieniem. Jednak czułam, że wiekowo to już nie dla mnie. Ale bardzo dobre dla dzieci. Pomogło mi to zrozumieć, że ulubieni twórcy w internecie nie zawsze mówią prawdę, lub całą prawdę. Ogólnie pomoże to mlodziaką poznać jak działa internet.

„Królowa wody” Marcina Szczygielskiego to sprawnie napisana powieść przygodowa z elementami baśni i fantastyki, której największą zaletą jest tempo i klarowność narracji. Autor nie komplikuje fabuły ponad potrzebę: historia rozwija się liniowo, bez zbędnych dygresji, a kolejne wydarzenia wynikają logicznie jedne z drugich. Szczygielski dobrze czuje młodego czytelnika — wie, kiedy przyspieszyć akcję, a kiedy zwolnić i pozwolić wybrzmieć emocjom. Bohaterowie są czytelni, nieprzerysowani, a ich reakcje wiarygodne. Szczególnie dobrze wypada główna postać, która nie jest ani „wyjątkowa od pierwszej strony”, ani sztucznie heroizowana. To raczej zwykłe dziecko wrzucone w sytuację, z którą musi sobie jakoś poradzić. „Królowa wody” to solidna, dobrze skonstruowana literatura młodzieżowa: bez formalnych fajerwerków, ale też bez banału. Książka, która spełnia swoją funkcję — wciąga, nie nuży i zostawia po sobie poczucie sensownie spędzonego czasu. I to w tym przypadku w zupełności wystarcza.

Bestia jest coraz bliżej... Po śmierci ukochanej siostry główna bohaterka wraca z matką do jej rodzinnego miasteczka, aby odkryć, że rządzi się ono przedziwnymi prawami. Rodziny założycieli tego miasteczka, mają szczególne zdolności, które powstrzymują potwora uwięzionego w Szarości. Nazwa tego miejsca- Cztery Ścieżki, odwołuje się do czterech sposobów, w jakie walczą z monstrum rody założycielskie. Gałęzie podporządkowują sobie drzewa, Kamienie tworzą rzeźby zdolne do odegnania zła. Sztylety potrafią niszczyć, a Kości.. mają wyjątkową moc. Violet nie cieszy się na wieść, o tym, że jest częścią układanki. Ma żal do matki, że wywiozła ją do leśnej głuszy, zataiła rodzinną historię oraz wplątała w środek strasznych zdarzeń. Karty nie mogą kłamać: talia omenów przepowiada dziewczynie kluczową rolę w obronie Czterech Ścieżek. Co jednak może zrobić osoba, która nie wie na co ją stać w kontekście mocy, która przeżywa również żałobę i cierpi przez obojętność rodzicielki? Czy znajdzie przyjaciół wśród pokłóconych potomków innych założycieli? Czy razem są wstanie powstrzymać tajemnicze zło przed kolejnymi ofiarami?. Podobał mi się motyw kart, wróżenie z nich. Sama historia czyta się sama, bardzo sprawnie się czyta. Fabuła na początku wydawała mi się lekko chaotyczna, ale już potem złapałam wątek. Gdyby nie brak polskiego tłumaczenia drugiego tomu, to bym sięgnęła po dalsze losy bohaterów.

Jeśli ktoś ma młodzież w domu i lubi czytać m.in. o podróżach w czasie to książka dla niego. Świetna młodzieżówka!!! Bez przekleństw. Z motywem romantycznym, typowe rozterki nastolatki, ale bardzo fajna treść, która mnie dorosłą wciągnęła od początku do końca. Jest tajemniczy zapach cynamonu. Jest ciocia, która zapewne wie więcej niż chce powiedzieć. I są dwie główne bohaterki w jednej osobie.

Recenzja "Księżniczka Incognito"👑🐺🌓 > Autor: Connie Glynn > Wydawnictwo: Insignis > Wiek: 11+ (około) Ocenka!!! Spodziewałam się że będzie trochę nudna, a była super. Szybko się czyta. Jest bardzo komfortowa i cudownaaa. Polecam✨ ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐/⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10) Motywy💞💅 ♦Zawieranie przyjaźni ♦Zamiana tożsamości Jak Barbie Księżniczka i Żebraczka tylko dużo mocniejsze zwłaszcza koniec OPIS To pierwsza część cyklu powieściowego dla młodzieży pod tytułem „Kroniki Rosewood”. Która dziewczynka nie marzy o tym, by być księżniczką? Na różnych etapach dzieciństwa wiele dziewczynek marzy o tym, by zostać księżniczką i żyć w zamku, otoczona służbą. Tak też jest w przypadku Lottie Pumpkin, zwykłej 14-latki, która trafia do elitarnej szkoły Rosewood Hall w ramach programu stypendialnego. W tej samej szkole zaczyna uczyć się prawdziwa księżniczka, Ellie Wolf z królestwa Maradawii, która przeciwnie do rówieśniczki jest już zmęczona etykietą, jaką musi przestrzegać na królewskim dworze. Spotkanie w internacie uświadamia dziewczynkom, że każda marzy o tym, co ma druga. Ellie chce wieść życie zwykłej nastolatki, a Lotti księżniczki. Wpadają więc na szalony pomysł, by zamienić się tożsamością. Nie zdają sobie tylko sprawy z tego, że ktoś odkryje ich sekret, a w murach szkoły Rosewood Hall żadna tajemnica nie pozostaje nią zbyt długo. Co wyniknie z pomysłu nastolatek? Czy każda doświadczy w końcu tego, czego pragnie? Jakie jeszcze sekrety skrywają mury prestiżowej szkoły? Sięgnij po książkę „Księżniczka incognito”, a poznasz odpowiedzi na te pytania. Jeśli kogoś zachęciłam to znajdziesz na Audiotece, Vinted i Empiku...🫶🩷

Pamiętam, jak jeszcze w zeszłym roku ujrzałam okładkę Odwróconych i pomyślałam: “to może być bardzo dobra książka”. Pewne sprawy sprawiły jednak, że z lekturą tej książki musiałam wstrzymać się do ostatniego tygodnia, jednak nareszcie ta historia jest za mną i mogę coś więcej o niej napisać. Czy faktycznie była to tak dobra powieść, jak myślałam, że będzie? Istnieje pewien klasztor, w którym mieszkają młode dziewczyny będące Odwróconymi. Z muzyki wytwarzają złoto, dzięki czemu są bardzo przydatne. Nie wolno im czuć muzyki inaczej niż w tym wyznaczonym celu, ponieważ wytwarzanie melodii należy tylko do Mistrzów mieszkających poza terenem klasztoru. Jednak Delphernia jest inna niż wszystkie dziewczyny. Czuje muzykę całą sobą i nie do końca potrafi wytwarzać złoto i nie potrafi milczeć. Kiedy do klasztoru przybywa Mistrz, zachowujący się zupełnie nie jak Mistrz Delphernia zdaje sobie sprawę z tego, że to może być jej jedyna nadzieja na opuszczenie Matki Dziewięć i murów klasztoru. Nie wie jednak, że jest największą nadzieją dla Blajbakanu, bo bez niej nie stanie się wolny. Główna bohaterka, Delphernia na początku wzbudziła moje duże zainteresowanie. Choć jej postać jest dość przewidywalna: inna niż wszystkie, wyjątkowa z zupełnie innym talentem, to jest to bohaterka, która w jakiś sposób wzbudziła moje współczucie. Jednak po kilku dniach od skończenia tej powieści muszę stwierdzić, że nie jestem w stanie przypomnieć sobie pozostałych uczuć, jakie wzbudziła we mnie Delpernia. Może być to niestety oznaka tego, że kreacja tej postaci nie była zapadająca w pamięć. Oprócz Delpherni pojawiło się również kilkoro innych bohaterów, którzy wzbudzili we mnie więcej lub mniej sympatii. Najbardziej w pamięci zapadła mi postać młodej kobiety, która była Mistrzynią. Trzeba wspomnieć o tym, że poprzez tę bohaterkę podkreślony został wątek feministyczny, ponieważ według Blajbakanu Mistrzami mogli być tylko i wyłącznie chłopcy, a tu ukazane zostało to, że nie tylko oni są zdolni do pełnienia takiej funkcji. Co do reszty postaci, to niestety nie mogę powiedzieć nic więcej. Podczas lektury i chwilę po jej skończeniu wiedziała, co o nich sądzę, jednak teraz – ich obecność zatarła mi się w pamięci. Przy bardzo dobrej książce raczej by tak nie było, prawda? Hayley Chewins przedstawiła bardzo ciekawą historię, w której nie brakuje magii: zarówno tej złowieszczej, jak i tej dobrej. Jest to jednocześnie największa zaleta tej historii, ponieważ dzięki temu klimat jest dosłownie magiczny – a tego mi w ostatnim czasie było najbardziej potrzeba. Przy tym należy wspomnieć i o warsztacie pisarskim autorki, który jest naprawdę dobry. Wyżej wspomniałam o wątku feministycznym, który całkiem silnie się tutaj przebija. Jest to kolejna zaleta Odwróconych, zwłaszcza że ten temat zaczyna interesować mnie coraz bardziej. Autorka pokazuje tutaj, że i kobiety, i mężczyźni są na równi i mogą robić te same rzeczy. Myślę, że dzięki temu ta powieść idealna będzie jako lektura dla młodych dziewczyn. Czy Odwrócone to książka godna polecenia? Myślę, że tak. Choć nie ukrywam, że ja spodziewałam się czegoś więcej, czegoś znacznie lepszego. Jednak i tak uważam, że czas spędzony na lekturze tej pozycji nie był czasem straconym, ale faktycznie autorka mogła bardziej przykręcić tę przysłowiową śrubę i rozwinąć bardziej tę historię. Myślę, że powieść ta spodoba się fanom fantastyki młodzieżowej oraz tym, którzy nie pogardzają elementami feminizmu w książkach. http://www.oksiazkachinietylko.pl/2020/07/583-odwrocone-hayley-chewins.html#

Na "Królestwo" autorstwa Jess Rothenberg natknęłam się przypadkiem, kiedy sprawdzałam ofertę księgarni TaniaKsiążka, która proponowała 6 książek za 30 zł! Okładka przykuła moją uwagę, ale to za sprawą wyjątkowej recenzji na lubimyczytac.pl, ten tytuł wylądował w moim koszyku. ••• Królestwo ••• Witajcie w parku rozrywki, gdzie spełnia się wasze najskrytsze marzenia. Chcecie spotkać wymarłe gatunki? Nie ma sprawy! Popływać z Syreną na grzbiecie, jakiegoś morskiego stworzenia? Da się załatwić! Kingdom Park stanie na głowie, aby zapewnić swoim gościom bajkowy świat, w którym wszyscy "żyją długo i szczęśliwie". Ana jest jedną z hybryd, która na należy do grupy Czarodziejek, które są twarzą parku. Zawsze uśmiechnięte i uprzejme... niczego Ci nie odmówią. Przynamniej, tak jest do czasu. W parku dochodzi do wielu niepokojących incydentów. Z czego jeden z nich kończy się śmiercią jednego z pracowników. Podejrzenia od razu padają na Anę, która miała obsesję na punkcie Owena. Rusza proces przeciwko Czarodziejce i władzą Parków. Winna czy niewinna? Wszystko w rękach sądu, które podejmie decyzję, czy maszynę można uznać, jako człowieka? ••• Jess Rotenberg ••• ♦️ "Królestwo" to książka, którą połknęłam w zaledwie dwa dni. Z jednej strony mamy bajkową krainę, która powstała za pomocą technologii. Mało, tego w parku spełniają się marzenia nie tylko dzieci, ale i dorosłych. Jednak za motylami, rzadkimi zwierzętami, diademami oraz pięknymi sukienkami. Skrywa się też mroczne oblicze oferowanych atrakcji. ♦️ Hybrydy bardzo często są trzymane w złych warunków i na domiar złego. W przypadku braku posłuszeństwa stosuje się wobec nich przemoc. Mimo tego, że składają się z kabli i tkanki, wszystkie zostały zaprogramowane w taki sposób, żeby jak najbardziej odwzorować żywe istoty. Jednak, kiedy zaczynają stawiać się swoim oprawcą. Kingdom Parku uznaje je za wadliwy produkt, który trzeba naprawić/wyłączyć i wykluczyć ten błąd w nowej generacji. ♦️ To samo dotyczy naszych Czarodziejek, które mają być posłuszne i żyć zasadą "żyli długo i szczęśliwie". Władze Kingdon Park mają wobec nich bardziej wysublimowane metody. Niby dają dziewczyną wolną rękę, zapewniając bezpieczeństwo, ale i tak stanowią nad nimi pełną kontrolę. A. przynajmniej, tak im się wydaje. ♦️ Sekretny język, które stworzyły Czarodziejki pozwala im zachować namiastkę prywatności. ♦️Ana stara zachowywać się tak jak na Czarodziejkę przystało. Jednak... im dalej zagłębiamy się w jej świat, tym bardziej zdajemy sobie sprawę, że Ana nie jest do końca taka, jak ją malują. Zresztą jej siostry również, o czym sama bohaterka przekonuje się na własnej skórze. ♦️"Królestwo" naprawdę skłania czytelnika do ponurych refleksji. Może... nie tyle, co do buntu maszyn, przynajmniej w moim przypadku. Ale na temat ludzi, którzy nie chcę wziąć pełnej odpowiedzialności za to co stworzyli. Dla Kingdon Parku liczył się tylko zysk... Od samego początku ich działalność opierała się na zasadzie "po trupach do celu" i to jeszcze przed stworzeniem hybryd. ♦️ Chociaż nie było brutalnych opisów. To miejscami przechodziły mnie ciarki, bo między bajkowymi spektaklami... Nie zabraknie cząstki ponurej rzeczywistości, z tej najgorszej i odrażającej odsłonie. Wątek romantyczny jest bardzo delikatny i stanowi interesującą część śledztwa. Sam proces Any jest bardzo ciekawie przedstawiony. Rozdziały dotyczące samej sprawy i funkcjonowania parku przeplatają się ze sobą. Dzięki czemu czytelnik ma możliwość snucia własnych teorii. Bardzo miło spędziłam czas z tą książką!

"Dawno, dawno temu, będzie ze sto lat, żyła sobie dziewczynka, mroczna i groźna jak burza. Była Rosjanką, a choć włosy, oczy i paznokcie miała zawsze ciemne, mroczniała niczym burza tylko wtedy, gdy uważała to za konieczne. Czyli dosyć często. Na imię miała Fiedora". "Wilczerka" to bardzo przyjemna lektura o nieustraszonej i bardzo odważnej dziewczynce, a także o przyjaźni i walce o sprawiedliwość społeczną. Ukazana walka dobra ze złem. Książka zarówno dla młodzieży jak i dla starszych czytelników. Czuć baśniowe klimaty, ale też zalążek historii i wierzeń Rosji. Nie spodziewałam się rosyjskiego akcentu, ale urzekł mnie ten mroźny klimat, wszechobecny groźny śnieg i mróz oraz kultura regionu. Autorka przenosi czytelnika w przeddzień rewolucji, w zaśnieżone lasy Rosji, gdzie w maleńkiej chatce mieszkają Fiedora i jej matka Marina. Fiedora bardzo lubi swoje życie, swój dom, a przede wszystkim bardzo kocha swoje wilki. Uczy się, jak sprawić, by oswojone przez ludzi osobniki, które stały się dla nich zabawką mogły powrócić do swojej dzikiej natury. Nie każdy jest zdolny, by podjąć się takiego zadania, nie każdy może być wilczerem. Trzeba mieć do tego określone predyspozycje i otwarte serce, znać potrzeby wilka, umieć do niego podejść, spojrzeć na stado z rozwagą. Ludzie z tutejszych stron uważają, że ten kto zabije wilka, zabija siebie samego. W domach arystokratów pełno jest oswojonych zwierząt, które stają się niebezpieczne przez co są odsyłane do lasu. Nikt już nie chce zwierzęcia, które sprawia kłopoty. Zatem zadaniem dwunastoletniej Fiedory i jej mamy jest odswojenie wilków. Mają sprawić, żeby wilki mogły powrócić do swojego naturalnego środowiska, co nie jest niekiedy takie łatwe. Wilki tak szybko nie odchodzą, potrafią zakraść się do miasta, by upolować sarnę, co nie podoba się generałowi. Niespodziewanie Michaił Rakow wkracza do domu Fieo i nakazuje bezwzględnie zabijać wilki. Jeśli obie nie zastosują się do nakazu, wróci i zostaną aresztowane. Zarówno Fiedora, która ma trzy ukochane wilki: Czarnego, Szarą i Białą oraz jej mama za żadne skarby nie zabiją wilka, więc tym samym skazują siebie na niebezpieczeństwo. Generał Rakow cały czas wysyła carskie wojska, aby śledzić, nie tylko Fieo, ale też pozostałych mieszkańców siejąc terror i strach. Niestety, choć starały się jak najlepiej ukrywać i chronić zwierzęta, to bezwzględny Rakow powrócił do chatki, spalił cały dom i zabrał matkę by uwięzić w celi, a potem wywieźć na Syberię. Fiedorę ocalił spryt i odwaga. Wydostała się ze szponów okrutnego Rakowa raniąc go boleśnie nartą w oko, co jeszcze bardziej rozsierdziło złego generała i poprzysiągł, że ją dopadnie. I tak Fieo ucieka z trójką swoich najwierniejszych przyjaciół - Czarnym, Białą i Szarą, dodatkowo też z małym zawiniątkiem szczenięciem wilków. Towarzyszy jej też w ucieczce Ilia, młody chłopak, którego zadaniem było aresztowanie i złapanie wilczej dziewczyny, ale zdezerterował, bo zdał sobie sprawę, że wojsko carskie postępuje niegodziwie. Książka "Wilczerka" jest wyjątkowa pod wieloma względami. Napisana przystępnym, ładnym językiem. Jest w niej wiele dobra, które warto pielęgnować. Są tu postacie godne naśladowania. Nie sposób także nie zachwycić się wilkami, ich majestatem, tajemniczością. Są niezwykle fascynujące, dostojne i bardzo niebezpieczne. Kierują się własnymi zasadami, mają swój instynkt przetrwania i obrony. Chronią stado, tych którym ufają. Fiedora jak przystało na Wilczą Dziewczynę wie jak z nimi rozmawiać, jak z nimi postępować - praktycznie się z nimi wychowała. Ma szacunek dla dzikiej natury, zależy jej na harmonii ludzi i zwierząt choć sama jest bardzo wyobcowana, bo nie przybywała nigdy wśród ludzi. Fieo ma trudności w kontaktach z innymi, dopiero się tego uczy i poznaje. Nie umie przemawiać, nie umie rozmawiać, jednak napotkani ludzie z wioski, jak Aleksiej czy Sasza, a zwłaszcza dzieci i wielu innych osób dodają jej odwagi. " Wilki znacznie łatwiej zrozumieć niż ludzi, pomyślała. Wilki i gwiazdy, i śnieg... one zawsze miały sens". Fiedora ma cel, chce uwolnić swoją mamę, nie wyobraża sobie życia bez niej. Dodatkowo jej zadziwiająca odwaga i niezłomność stały się inspiracją dla innych uciskanych i poniewieranych przez generała Rakowa ludzi. Uwierzyli, że mogą iść po zwycięstwo! Jak dla mnie to fenomenalnie zbudowana historia, aby pokazać wszystkim i młodym i starym, jak wspólne działanie i zjednoczenie ma sens, przełamanie lęku i strachu przed uciskiem władcy, by bronić swojej godności i wolności. A wszystko dzięki jednej dziewczynce. Książka jest wzruszająca, pokazuje siłę przyjaźni I marzeń. Ilia, to chłopak, który marzył o tańcu, o balecie, na siłę zwerbowany do wojska. Aleksiej marzył o rewolucji i wolności, a Fieo marzy o swoim spokojnym życiu z wilkami i mamą. Połączone wspólne siły, spryt, pragnienie wolności prowadzą do zwycięstwa. "Rakow nie wierzy w naszą odwagę. Pokażmy mu, że jesteśmy dzielni... jak wilki". Miłej lektury :)

Pełna ciepła, odrobiny mroku i czarów oraz trudnych tematów była to opowieść. Opowieść o dziewczynce , która wraz z rodzicami musiała przeprowadzić się do małej miejscowości, gdzie legenda o przeklętej morwie rosnącej za jej nowo zakupionym domem napędzała strach i nienawiść mieszkańców. Drzewo to mianowicie miało porywać dziewczynki przed ich 11tymi urodzinami, a te właśnie zbliżały się wielkimi krokami. Immy postanowiła , że rozwiąże zagadkę dawnych zniknięć i odkryje magię morwy. Sama musząc borykać się z depresją taty, po tragicznych wydarzeniach musi także odnaleźć siłę, by zrozumieć emocje magicznego drzewa. Jak wszystko się potoczy i czy uda jej się uniknąć losu zaginonych ?Tego dowiedzcie się sami, a nie pożałujecie!

Chmura autorstwa Claudi Pietschmann sięgając po tą książkę po tytule i w opisie nie wiedziałam czego się spodziewam mam po niej a tu książka dotyka ważnego dzisiejszych czasach problemu jakim jest Internet i media społecznościowe piszemy czasem z kimś nie znając go i nie wiedząc kim o jest, tu ten książce pogrążona żałoba Emma zdecyduje się napisać o swych rozsterkach w Internecie na jej wiadomość od opowiada z pozoru współczujący w który od dobrych lat już nie istnieje jak się późnej okaże, nowy przyjaciele dzięki temu że Emma miała życie Internecie i nawet już dom podpięty elektroniką Paul bo tak ma na imię chłopak zaczyna kontrolować życie Emmy w szkole wtrącać się jej oceny, życie osobisty więc rada powinna być jedna oraz wniosek wyciągnięty z książki że nigdy nikomu nie podawał haseł do swego Internetu i do życia bo możesz skończyć jak Emma lub i gorzej gdyby Paul lub ktoś inny okazał się kompletnym świrem chcący was kontrolować, książka ciekawa, momentami lekko monotonna ale też interesująca i wiele dzisiejszych problemów dotyczy więc mogę jej dać może nie pierwsze miejsce najlepszego thrillera młodzieżowego tego roku ale może być szóste na liście lub 7 I taka też dam ocenę w tej książce.

,,Posłaniec Burzy" mnie nie zachwycił, to fakt, jednak ,,Strażnik Ognia" był dwa razy lepszy! W drugiej części swoich przygód Zane musi uratować swojego ojca i narażonych na niebezpieczeństwo bogurodzonych, nie wiedząc, kto porwał półboskie dzieci i dlaczego. Jednocześnie chce odnaleźć Strażnika Ognia, który może mu pomóc. To dużo do zrobienia w trzy dni, prawda? Pierwsza połowa książki jest dość... spokojna. Z czasem robi się bardziej niebezpiecznie, ale to pierwsze strony książki pozwalają bardziej polubić Zane'a, Brooks i innych bohaterów, a także zapoznać się z Ren - niezmordowaną poszukiwaczką śladów kosmitów, która aktualnie szuka jedynie swojej majańskiej mamy. Być może wpływ na to, że książka wypada lepiej na tle swojej poprzedniczki, ma to, że z pewnością lepiej rozumiałam funkcjonowanie świata, mitologię. Bohaterowie również zmienili się pod wpływem wydarzeń z ,,Posłańca Burzy" i to zwiększyło moją sympatię do nich. Co więc mogę więcej powiedzieć? Pierwsza część była średnia, ale dałam szansę drugiej - znacznie lepszej. Jestem bardzo ciekawa, co wydarzy się w ,,Wędrowcu Cienia", czyli ostatniej części serii J. C. Cervantes z serii Rick Riordan Przedstawia. Czy sięgnę po inne książki z tego cyklu, gdzie mowa jest o bogach hinduskich, koreańskich, czy też afrykańskich? Zobaczymy.

„Mysia Wieża”, pierwszy tom cyklu „Dzieci Dwóch Światów”, to porywająca powieść przygodowa dla młodszych czytelników, która z powodzeniem łączy dynamiczną akcję z fascynującym światem mitologii słowiańskiej. Autorki zabierają nas w niezwykłą podróż nad jezioro Gopło, gdzie pod wakacyjnym spokojem czają się pradawne tajemnice. Głównymi bohaterami są dwunastoletni Igor i jego nowa znajoma – energiczna i nieco zadziorna Hanka. Ich przypadkowe spotkanie szybko przeradza się w pełną przygód misję: dzieci odkrywają gadające myszy, duchy królów, guślarzy, rusałki, a nawet hologram czarodzieja. Wszystko to – zgrabnie osadzone w realiach Kruszwicy – prowadzi ich do legendarnej Mysiej Wieży, w której rozegra się walka z upiornym królem Popielem i jego nie mniej przerażającą małżonką. Choć fabuła może przypominać młodzieżowe bestsellery w stylu „Percy’ego Jacksona”, „Mysia Wieża” wyróżnia się silnym zakorzenieniem w rodzimym folklorze. Autorki z dużą swobodą sięgają po motywy słowiańskie, wplatając w narrację liczy, wiedźmy, guślarzy czy duchy zapomnianych władców. Dzięki temu książka nie tylko bawi, ale również uczy, wprowadzając młodego czytelnika w świat zapomnianych legend. Na szczególną pochwałę zasługuje narracja prowadzona naprzemiennie z perspektywy Igora i Hanki – ten zabieg pozwala lepiej zrozumieć motywacje bohaterów i czyni opowieść bardziej dynamiczną. Dialogi są lekkie, często zabawne, a relacja między bohaterami – pełna drobnych spięć i przyjacielskich przekomarzań – wypada bardzo naturalnie. Nie obyło się jednak bez drobnych potknięć. Momentami akcja traci tempo, zwłaszcza gdy pojawiają się dłuższe fragmenty tłumaczące kontekst mitologiczny czy historyczny. Dla bardziej doświadczonych czytelników niektóre zwroty akcji mogą też wydać się przewidywalne. Mimo to książka broni się spójną konstrukcją i wyrazistymi postaciami. „Mysia Wieża” to świetna propozycja dla dzieci i młodszej młodzieży – szczególnie dla tych, którzy lubią przygodę z nutą tajemnicy i elementami magii. Dla fanów Ricka Riordana będzie to doskonała okazja, by odkryć słowiańską wersję mitologicznych przygód. Z kolei dla rodziców – książka może stać się ciekawym pretekstem do rozmowy o polskich legendach i naszej rodzimej kulturze.

Szczerze na samym początku dosyć to była średnia książka, bardzo ciężko się ją czytało i główna bohaterka była bardzo denerwująca, lecz im dalej czytałam... w pewnym momencie już nie mogłam się oderwać, z zapartym tchem przewracałam stronę za stroną ciekawa co wydarzy się dalej. Piątek został zdecydowanie moją ulubioną postacią. Nie mogę się doczekać aż sięgnę już po kolejną część.

Życiowe perypetie Cherry są jednocześnie i zabawne i smutne, chociaż pasuje tutaj też określenie tragiczne, bo o mały włos, a doszłoby do tragedii z jej udziałem... Ale tak poza tym, to nie zazdrościłam jej tych zawirowań w życiu, najpierw w szkole, a później w nowym miejscu, z być może nową rodziną. Bo choć Cherry bardzo się starała, to nie zawsze wychodziło po jej myśli :P A żeby wiedzieć, co dokładnie jej się przytrafiało, to trzeba przeczytać właśnie tę książkę ;) Pasuje ona jako przerywnik między cięższymi gatunkami, bo jest z tych lekkich i przyjemnych ;) Mnie tak wciągnęła, że przeczytałam ją w jeden dzień ;)

Mroczne a zarazem pokazujące jak duża jest wiara jednego człowieka w drugiego, jak dużo Zgódka potrafi znieść aby odzyskać swojego ,,brata,, Kubę. Po tej lekturze na pewno siegnę po inne książki Frances Hardinge :), mimo że to książka przeznaczona dla młodzieży, mnie jako dorosłej osobie czytało się ją fantastycznie:).

Maks chciałby Iphona. Bo (podobno) taka trochę wiocha - być nastolatkiem i nie mieć jako jedyny w klasie (no, prawie jedyny) telefonu. Jako że Maks z natury jest uparty, to postanawia wdrożyć w życie plan - zarobi hajs i kupi sobie wymarzony telefon. Realizację tego śmiałego przedsięwzięcia rozpoczyna od pójścia na wagary. Tak zaczyna się przedziwna historia, w której główną rolę odgrywa nie telefon, a zegarek... Zegarek z dziwacznymi wskazówkami i jeszcze dziwniejszymi właściwościami. Bartosz Szczygielski, jak wszyscy wiemy, pisze soczyste, konkretne, doskonale kryminały. Dla dorosłych. Zaryzykuję stwierdzenie, że książki dla dzieci/młodzieży pisze jeszcze lepsze 😁 Główny bohater to odrobinę wyalienowany szóstoklasista. Nie lubi matmy, dyrektora swojej szkoły i tego, że sprawia przykrość tacie. Tacie, który wychowuje Maksa sam. "Wskazówki" to bardzo wciągająca historia, która, jak każda dobra książka dla dzieci, ma drugie dno, a uważny czytelnik potrafi dostrzec nie tylko wir przygody i ciekawą zagadkę, ale przede wszystkim emocje, to, co ukryte w niedopowiedzeniach, w gestach, w urwanych dialogach. Bartosz Szczygielski dotyka bardzo ważnej kwestii, jaką jest samotne rodzicielstwo. I chociaż tata Maksa jest postacią drugiplanową, to widać, czuć, jak smutnym, zatroskanym i przygniecionym przez rzeczywistość jest ten mężczyzna. Smutek emanuje także od pradziadka. Generalnie, drugie dno tej powieści to właśnie smutek wynikający z niedopowiedzeń i sekretów. "Wskazówki" to zbilansowana mieszanka zagadki z przeszłości, dylematów nastolatka, wzbogacona o nutę romantyzmu i szczyptę kryminalnej akcji. Wciągają w wir fantastycznych przygód. Idealne dla młodszej młodzieży. Z automatu zabieramy się za drugi tom. Warto baaardzo 💪 brawo Bartosz Szczygielski 💪 https://tylkoskonczerozdzial.blogspot.com/2021/07/wskazowki-bartosz-szczygielski.html?m=1