Ralph Azham, tom 3: Gwiazdy są czarne:

Name: Ralph Azham, tom 3: Gwiazdy są czarne:
Rating: 7,8 (41 reviews)
Author: Lewis Trondheim
ISBN: 9788363963415

Okładka książki Ralph Azham, tom 3: Gwiazdy są czarne:

Lewis Trondheim

7,8 / 10

41 ocen

6 opinii

timof i cisi wspólnicy

Wydawnictwo: timof i cisi wspólnicy Cykl: Ralph Azham (tom 3) komiksy

50 str.

Kategoria:: komiksy
Format:: papier
Cykl:: Ralph Azham (tom 3)
Tytuł oryginału:: Ralph Azham: Noires sont les étoiles
Data wydania:: 2014-07-01
Data 1. wyd. pol.:: 2014-07-01
Liczba stron:: 50
Czas czytania: 50 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788363963415
Tłumacz:: Katarzyna Sajdakowska

Ta książka nie posiada jeszcze opisu.

Średnia ocen

7,8 / 10

6 opinii 41 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Ralph Azham, tom 3: Gwiazdy są czarne: w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Ralph Azham, tom 3: Gwiazdy są czarne:

Średnia ocen

7,8 / 10

41 ocen

Twoja ocena

0 / 10

2 ocen

8 ocen

13 ocen

15 ocen

3 ocen

0 ocen

Opinia

2335

1611

Grzegorz_S

24.11.2025

8 / 10

Na półkach: ,

Główny bohater postanawia razem z towarzyszami zdobyć koronę Tanghoru, aby przywrócić pamięć swojej domniemanej siostrze. W tym samym czasie ojciec Azhama trafia do Astolii, gdzie usiłuje wieść spokojne życie.

Zarys fabuły sugeruje awanturniczą przygodę śladem artefaktu. Ostatecznie jednak poszukiwanie skarbu schodzi na dalszy plan, a większy nacisk jest położony na kontrolowanie przez bohatera jego daru, a także interakcje z pozostałymi towarzyszami. Dochodzi też do bardzo szokującego zdarzenia, które sprawia, że Ralph staje się jeszcze bardziej niejednoznaczny moralnie niż dotychczas.

O wiele bardziej dramatyczna jest druga połowa. Zostają ujawnione pewne tajemnice, chociaż pewne pytania dalej pozostają bez odpowiedzi. Wyraźnie sugerowane jest, że pewna dotychczas drugoplanowa postać będzie pełnić istotną rolę.

Lektura sprawiła mi dużą przyjemność i pod koniec żałowałem, że to już koniec. Jednakże ostatnie zdanie tomu sugeruje bardzo ciekawy rozwój wydarzeń.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

53 użytkowników ma tytuł Ralph Azham, tom 3: Gwiazdy są czarne: na półkach głównych

Przeczytane 45
Chcę przeczytać 8

44 użytkowników ma tytuł Ralph Azham, tom 3: Gwiazdy są czarne: na półkach dodatkowych

Posiadam 17
Komiksy 11
Komiks 6
Ulubione 3
Komiks 2
Biblioteka 2
Przeczytane 2025 2
Mamto 1

Inne książki autora

Więcej

6,4

Donżon. Wydanie zbiorcze 8 Guy Delisle, Aude Picault, Joann Sfar, Lewis Trondheim

6,4

El Diablo Alexis Nesme, Lewis Trondheim

8,3

Donżon. Wydanie zbiorcze 7 David B., Boulet, Bastien Quignon, Joann Sfar, Lewis Trondheim

Okładka książki Kobieta życie wolność Shabnam Adiban, Bahareh Akrami, Alba Beccaria, Patricia Bolaños, Catel, Deloupy, Brigitte Findakly, Hippolyte, Abbas Milani, Mana Neyestani, Touka Neyestani, Jean-Pierre Perrin, Pascal Rabaté, Corinne Rey, Paco Roca, Marjane Satrapi, Joann Sfar, Lewis Trondheim, Farid Vahid, Nicolas Wild, Winshluss

8,0

Kobieta życie wolność Shabnam Adiban, Bahareh Akrami, Alba Beccaria, Patricia Bolaños, Catel, Deloupy, Brigitte Findakly, Hippolyte, Abbas Milani, Mana Neyestani, Touka Neyestani, Jean-Pierre Perrin, Pascal Rabaté, Corinne Rey, Paco Roca, Marjane Satrapi, Joann Sfar, Lewis Trondheim, Farid Vahid, Nicolas Wild, Winshluss

7,8

Donżon. Wydanie zbiorcze 6 Manu Larcenet, Joann Sfar, Lewis Trondheim

7,0

Donjon Bonus T03 - Dynasties et magiciens Pierre Chabosy, Enki Dupaquier, Joann Sfar, Lewis Trondheim

Okładka książki Metal Hurlant #2/2023 Tim Adam, Simon Bailly, Yann Bécu, Enki Bilal, Jim Bishop, Lisa Blumen, Pim Bos, Monty Cantsin, Aurélie Crop, Jerry Frissen, Laurent Genefort, Ken Grobe, Richard Guérineau, Elie Huault, Afif Khaled, Arnaud Le Gouefflec, Bruno Lecigne, Facundo López, Thierry Martin, Lane Milburn, Krzysztof Nowak, Nikolai Pisarev, Jean-Michel Ponzio, Léo Quievreux, Simon Roy, Natacha Ruck, Sagar, Seera, Matthew Sheean, Laurent Siefer, Lewis Trondheim, Alexis Vitrebert, Mark Waid

7,4

Metal Hurlant #2/2023 Tim Adam, Simon Bailly, Yann Bécu, Enki Bilal, Jim Bishop, Lisa Blumen, Pim Bos, Monty Cantsin, Aurélie Crop, Jerry Frissen, Laurent Genefort, Ken Grobe, Richard Guérineau, Elie Huault, Afif Khaled, Arnaud Le Gouefflec, Bruno Lecigne, Facundo López, Thierry Martin, Lane Milburn, Krzysztof Nowak, Nikolai Pisarev, Jean-Michel Ponzio, Léo Quievreux, Simon Roy, Natacha Ruck, Sagar, Seera, Matthew Sheean, Laurent Siefer, Lewis Trondheim, Alexis Vitrebert, Mark Waid

więcej

Lewis Trondheim

Francuski twórca komiksowy i jeden z założycieli niezależnego francuskiego wydawnictwa L'Association. Pseudonim artystyczny zaczerpnął od nazwy norweskiego miasta Trondheim

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Ralph Azham, tom 4: Nigdy ci nic nie powie zakopany kamień

Lewis Trondheim Brigitte Findakly

Poprzedni tom zakończył się bardzo obiecującym pomysłem współpracy bohaterów z dawnym wrogiem. Czy tom czwarty już przedstawi ten motyw? Ralph rusza do portowej mieściny Oktawii, aby zdobyć statek, którym będzie mógł popłynąć na wyspę Vom Syrusa. Jednakże bohater zostaje niesłusznie oskarżony o zamiar kradzieży pieniędzy z kwesty profetycznej. Ralph będzie musiał wykazać się sprytem, aby uniknąć więzienia. W tym tomie po raz pierwszy zaczęła mi przeszkadzać zbyt potężna moc głównego bohatera. Początkowo doceniłem, że wreszcie zaczął rozważnie korzystać ze swoich zdolności. Jednakże przez to niemal każdy problem rozwiązuje z łatwością i brakuje tu jakiś wyzwań. Na szczęście tom ratuje duża ilość tragikomicznego humoru. Z jednej stron pokazywane są naprawdę okrutne i tragiczne sceny, które jednak szybko przeradzają się przezabawne momenty. Czułem się lekko zawiedziony, że w tym tomie jeszcze nie doszło do spotkania z Vom Syrusa, a Ralph okazał się aż zbyt kompetentny. Mam jednak nadzieję, że kolejna odsłona nie zawiedzie mnie.

Grzegorz_S

ocenił na 6 3 miesiące temu

Wąż wodny

Tony Sandoval

Uch, jakie to było pokręcone!🐍 Pewna nastolatka poznaje tajemniczą dziewczynę – trochę szaloną, sypiącą ryzykownymi pomysłami jak z rękawa, skrywającą swoją mroczną stronę. Co ciekawe i najbardziej zastanawiające – okazuje się, że NIKT oprócz niej JEJ NIE WIDZI. Pojawiają się tu zęby, czarne ośmiornice, odcinanie nóg, plaża (love), sceny walki jak z komiksów o Wiedźminie (tylko z dziewczynami), piękny bosy chłopak i mnóstwo innych dziwactw. 𝘞ąż 𝘸𝘰𝘥𝘯𝘺 nie umywa się niestety do 𝘕𝘰𝘬𝘵𝘶𝘳𝘯𝘰 – zbyt dużo tu absurdu, i to takiego kiczowato mrocznego. Dziwna też sprawa z tłumaczeniem imion postaci. Zupełnie nie pasują mi tu polskie, skąd ten pomysł w ogóle, przecież pisał to ziomek z Meksyku. No generalnie, bardziej polecam Wam 𝘕𝘰𝘬𝘵𝘶𝘳𝘯𝘰. A ja będę próbować dalej. W kolejce bibliotecznej 𝘕𝘪𝘦𝘸𝘪𝘥𝘻𝘪𝘢𝘭𝘯𝘦 𝘦𝘤𝘩𝘢 oraz 𝘋𝘰𝘰𝘮𝘣𝘰𝘺.

flatreads

ocenił na 6 2 lata temu

Doomboy

Tony Sandoval

Komiksy Sandovala mają w sobie duży pierwiastek młodzieżowy i to taki, który mam wrażenie czasem zachodzi wręcz w klimaty emo tnących się żyletkami, ale jak zwykle super się to czyta. Sandoval to jeden z najlepszych rysowników, którego prace ukazują się w Polsce. Ze scenariuszami trochę gorzej, ale ma swój niepodrabialny styl, który jest połączeniem młodzieżowej opowieści obyczajowej, horroru (czasem bardzo mocnego gore i porno) i muzyki rockowej. Jeśli ktoś polubił jakikolwiek z jego komiksów, to polubi też pozostałe, bo są one z tej samej półki zarówno jeśli chodzi o poziom, jak i o rodzaj. U tego autora czasem mocniej zarysowane są wątki obyczajowe, a czasem horrorowe, ale jedno jest pewne - końcówka każdego z jego dzieł będzie większą lub mniejszą rozpierduchą. Kolejny sandovalowy obyczajo-rocko-horror. :)

kendo777

ocenił na 7 10 lat temu

Silas Corey - 1 - Siatka Aquili 1/2

Fabien Nury Pierre Alary

Najbardziej znanym komiksem ze scenariuszem Fabiena Nury’ego jest „Śmierć Stalina”, która doczekała się komediowej ekranizacji. W latach 2013 r. napisał też krótką serię sensacyjno-kryminalną. W Polsce całość została opublikowana przez Taurus Media w latach 2014-2016. Czy warto zainteresować się tym tytułem? Tytułowy Silas Corey to prywatny detektyw działający w Paryżu w czasie I wojny światowej. W tym tomie zostaje wynajęty, aby rozwiązać zagadkę zaginionego reportera. Reporter ten zajmował powiązaniami francuskiego premiera z Prusami… Postacie w tej historii to znane archetypy. Główny bohater to utalentowany awanturnik, który jest nielubiany przez swoich przełożonych, ale też jest zbyt kompetentny, aby z niego zrezygnować. Pomaga mu orientalny sługa, który oczywiście zna się na sztukach walki. Doceniam jednak, że nieszczęśliwa miłość jaka tu się pojawia jest czymś więcej niż jedynie obiektem westchnień. Również fabuła składa się z typowych elementów sensacyjno-kryminalnych. Wraz z postępami śledztwa na jaw wychodzą kolejne elementy, a sprawa okazuje się mieć większy zasięg niż można przypuszczać. Mimo to jednak nie ma tutaj nudy czy przesady, a jest solidnie poprowadzona fabuła. Rysunki Pierre'a Alary’ego na pierwszy rzut oka podobały mi się. Doceniam dynamikę scen akcji, a kreskówkowa aparycja postaci sprawia, że mają swój charakter. Niestety szkoda, że czasami bohaterowie wyglądają zbyt podobnie do siebie, nawet jeśli mają być przedstawicielami różnych ras. Pierwszy tom nie jest zbyt oryginalny. Korzysta ze znanych motywów, aby opowiedzieć solidną fabułę. Na pewno zachęca do sięgnięcia po kolejny tom.

Grzegorz_S

ocenił na 7 2 lata temu

Ralph Azham, tom 6: Wróg mojego wroga

Lewis Trondheim

Poprzedni tom postawił bohaterów w naprawdę beznadziejnym położeniu. Zastanawiałem się więc w jaką stronę pójdzie dalsza fabuła. Postanowiono tu zastosować pewien pomysł sugerowany już w jednej z poprzednich odsłon. Bohaterowie powracają do Astorii, aby spotkać się z wyrocznią. Tam jednak czeka na nich pułapka zastawiona przez króla. Odnoszę wrażenie, że autor początkowo nie miał pomysłu jak dalej poprowadzić akcję. Przez połowę tomu bohaterowie snują się bez jakiegoś konkretnego celu. Jest to wprawdzie okraszone zabawnymi dialogami i pomysłowymi scenami, ale to było dla mnie trochę za mało. Dopiero wraz z przybyciem do Astorii zaczyna robić się interesująco. Bohaterowie znajdują się w poważnym niebezpieczeństwie, a część postaci będzie musiało wkroczyć do akcji szybciej niż zamierzono. Poza tym na horyzoncie pojawia się nowe zagrożenie, które zupełnie zmienia dotychczasowe relacje i układ sił. W tym tomie zostaje też wprowadzonych kilka ciekawych pomysłów. Moc Ralpha stanowiąca do tej pory wytrych fabularny stała się jego przekleństwem. Pojawia się jednak pewna bardzo potężna broń, która może mu ułatwić zadanie. Wraz z lekturą tego tomu odniosłem wrażenie, że autor nie ma konkretnego pomysłu na tę serię. W drugiej połowie albumu udało mu się jednak jakoś wybrnąć. Czy tak też będzie w kolejnych odsłonach?

Grzegorz_S

ocenił na 7 3 miesiące temu

Postapo #1: Nienormalna normalność

Daniel Gizicki Krzysztof Małecki

Komiks w moich ulubionych klimatach, na szczęście nie ma zombiaków. Jest niemalże wszystko co lubię, do tego został osadzony w polskich realiach świata po apokalipsie. Szkoda że brak elementów, które urzeczywistniły by uniwersum, i to jest niestety największym mankamentem komiksu.

Leachim

ocenił na 7 10 lat temu

Ralph Azham, tom 2: Śmierć na początku drogi

Lewis Trondheim

Pierwszy tom w miarę sprawnie przedstawił klimat serii, a także głównego bohatera. Czy drugi tom sensownie rozwija rozpoczęte wątki? Ralph Azham razem z innymi wybrańcami czekają w twierdzy namiestnika na transport do wyroczni. Okazuje się jednak, że nie wszystko jest takie jak się wydaje i bohaterowie będą musieli walczyć o swoje życie. Fabuła zaskakuje tutaj kolejnymi zwrotami akcjami. Nie są one przy tym denerwujące, ale całkiem sprawnie grają z oczekiwaniami czytelnika i schematami gatunku fantasy. Podobało mi się wprowadzenie wielu nowych darów. Nie wszystkie okazują się przydatne, a niektóre znajdują nieoczekiwane zastosowanie. Zostaje też dokładniej wyjaśnione na czym polega nowa moc głównego bohatera. Przy okazji poprzedniego tomu wspominałem o okrucieństwie. Tutaj jest to szczególnie jaskrawe, ponieważ spotyka ono dzieci. Żaden z bohaterów tak naprawdę nie jest tu bezpieczny. Graficznie podobnie jak ostatnio zachwyca tutaj różnorodność fantastycznych stworzeń, które często są bardzo pomysłowo zaprojektowane. Ten tom na razie nie dostarcza zbyt wielu odpowiedzi i mnoży kolejne pytania. Nawet jeśli kolejny tom nie wyjaśni pewnych tajemnic, to i tak wierzę, że będzie to lektura na wysokim poziomie.

Grzegorz_S

ocenił na 8 4 miesiące temu

Battling Boy

Paul Pope

Z początku podchodziłem sceptycznie, jednak Battling Boy naprawdę wciąga. Niby prosta i sztampowa historia, ale na tym polega właśnie jej urok, że w swojej przewidywalności jest nieprzewidywalna. Niesamowita warstwa graficzna, dynamiczny, szczegółowy rysunek, momentami przypominał mi Hugo Pratta. Kolory świetne. Jestem pozytywnie zaskoczony i chciałbym przeczytać coś więcej Paula Pope'a.

dyscyplina_i_terror

ocenił na 7 8 lat temu

Bar Starego Francuza

Denis Lapiere Jean-Philippe Stassen

Wątek ucieczki z domu jest często motywem wykorzystywanym jako sposób dojrzewania dla głównych bohaterów. Czasem ucieka się przed jakąś patologiczną sytuacją, a czasem, żeby uniknąć codziennej rutyny. Czy jednak dwie osoby uciekające z różnych powodów mogą utworzyć udany związek? Głównymi bohaterami jest dwójka nastolatków Leila i Celestine. Oboje pochodzą z różnych środowisk. Leila jest córką marokańskich uchodźców o dosyć tradycyjnych poglądach w kwestii roli kobiet, więc postanawia spróbować czegoś nowego i pojechać do kraju swoich przodków. Z kolei Celestine to chłopak z zapadłej afrykańskiej wioski, który opuścił swoją wioskę ze względu na dosyć niebezpieczną sytuację jaka zaczęła się tam tworzyć. Losy tej dwójki przetną się w tytułowym barze na pustyni. Zaskakująco długo komiks pokazuje osobne losy bohaterów. Czytelnik musi obserwować jak muszą sobie radzić często korzystając z moralnie dyskusyjnych metod. Kiedy jednak już dochodzi do ich spotkania, to nie jest to hollywoodzka miłość od pierwszego wejrzenia, ale coś w rodzaju zauroczenia. Szybko okazuje się, że młodzieńczy związek może również popaść w pewną stagnację i obie strony mogą chcieć czegoś innego od życia. Na dodatek często zwykły przypadek może sprawić, że pewna znajomość nigdy już się nie odrodzi. Nie jest to jakaś odkrywcza myśl i inne utwory już ją poruszały wcześniej, ale jest bardzo życiowa. Podobało mi się, że świat przedstawiony nie jest wyidealizowany czy nadmiernie okrutny. Napotkani ludzie są bardzo zwyczajni ze wszystkimi zaletami i wadami tegoż. Można zrozumieć motywację ich działań i jak w życiu czasami dochodzi do niewłaściwego zrozumienia czyichś intencji. Chyba najbardziej zabawną postacią pod tym względem jest tytułowy stary Francuz, któremu paradoksalnie poświęcono zaskakująco mało miejsca i osobiście czułem, że ta postać nie została pełni wykorzystany. Komiks narysowany jest dosyć grubą kreską. Autorowi udaje się uniknąć wyidealizowania wyglądu bohaterów. Postacie potrafią być atrakcyjne, co widać u młodych bohaterów, ale przeważają osoby starsze o bardzo przeciętnym wyglądzie. Ciekawe jest, że twórca w pewnym momencie opowiada pewną historią za pomocą malowideł jednego z bohaterów – jest to bardzo klimatyczne zagranie i urozmaica lekturę. Nie powiem, żeby komiks zarówno pod względem fabularnym, jak i graficznym zachwycił mnie. Jest to całkiem solidna historia obyczajowa, która jednak wydaje się zdecydowanie zbyt znajoma. Najprawdopodobniej niedługo zapomnę o samej treści.

Grzegorz_S

ocenił na 6 6 lat temu

Wampir

Joann Sfar

Kolejny raz francuski komiks dostarcza mi cudownych wieczorynek. Każdy album składający się na tom to właściwie zamknięta historia jedynie osadzona na jednej linii czasu. To, co robi tutaj całą robotę to niezwykły romantyczna-gotycko-postmodernistyczny klimat i charakterystyczna kreska Sfara, która idealnie nadaje się do takich przewrotnych chwytających za serducho historii. Na jedyny większy minus muszę zaliczyć zmieniający się między albumami charakter Wampira. Mogłoby być tutaj więcej spójności

Emes

ocenił na 8 5 lat temu

Pewnego razu we Francji. Tom pierwszy

Fabien Nury Sylvain Vallée

Józef Joanovici był kontrowersyjną postacią żyjąca w latach 1905-1961. Większość życia spędził we Francji i w czasie II wojny światowej zarówno kolaborował z nazistami, jak i wspierał ruch oporu. Po wojnie był podejrzewany o współpracę z gangsterami oraz ze Związkiem Radzieckim. Jest to na tyle ciekawa postać, że postanowiono stworzyć komiks o jego życiu. Akcja tomu przedstawiana jest niechronologicznie. Pokazane są przyczyny, dla których Józef musiał opuścić Rosję, początki jego działalności w handlu, a także „obecna” sytuacja. Jest to bardzo specyficzny zabieg narracyjny, przez który czytelnicy mogą się pogubić. Niestety dodatkowym utrudnieniem jest brak podanych dat przy przeskokach czasowych. Ten tom skupia się głównie na negatywnych cechach Józefa. Pokazane jest, że handel jest dla niego wszystkim. Nie waha się wykiwać przy tym najbliższych czy narobić sobie najbliższych wrogów. Przy tym jednak dla niektórych osób w dalszym ciągu jest bohaterem, co zapewne będzie dokładniej opisane w drugim tomie. Za rysunki odpowiada tutaj Sylvain Vallee. Kreska jest bardzo przyjemna dla oka i z łatwością śledzi się akcję. Niestety czasami różne postacie mają zbyt podobne twarze do siebie. Pomimo pewnych problemów początek tej serii jest bardzo obiecujący. Józef Janovici to bardzo interesująca postać, o której prawdopodobnie nie dowiedziałbym się gdyby nie ten komiks. Mam nadzieję, że kolejne tomy równie mnie wciągną.

Grzegorz_S

ocenił na 7 1 rok temu

Zdarzenie. 1908

Jacek Świdziński

Katastrofa Tunguska + kilka historycznych postaci poddanych sprytnemu, absurdalnemu remiksowi. Rezultat jest zabawny, podany w świetnym tempie i uroczych minimalistycznych rysunkach. Autor świetnie operuje dialogami oraz niemymi kadrami. Unikatowa pozycja na rynku komiksowym pełnym sucharów. BTW, o Dersu Uzała opowiada jeden z filmów Kurosawy.

zenon_kokon

ocenił na 7 2 lata temu

Hilda i Nocny Olbrzym

Luke Pearson

Zdecydowanie lepszy niż t.1. Konstrukcja, wizualia, po prostu wszystko. Jako wielki fan animacji netflixowej połknąłem ten tomik szybko i ze smakiem. Polecam gorąco. Jeden z odcinków bardzo mocno bazował na tej historii zawartej w tym konkretnym komiksie.

Zerr

ocenił na 8 2 lata temu

Lupus tom 1

Frederik Peeters

Komiks czarno-biały, o średnio starannej kresce. Bliżej jej do bazgrołu niż wysublimowania. Tematyka? Podróż, a może raczej kosmiczna włóczęga dwóch około 25-letnich facetów. Łączy ich wspólna młodość, nastoletnia przyjaźń, która teraz poddana jest próbie. Tony właśnie wyszedł z wojska, Lupus skończył studia. Aby nie myśleć o tym, co ich różni zażywają różnorodne substancje odurzające. Przylecieli na planetę Norad. Spotykają tu nieznajomą dziewczynę a wraz z nią - kłopoty. Co wyniknie z tej znajomości? Zaciekawiłam was? To poczytajcie. Całkiem niezła lektura, ale nie powala.

ilo99

ocenił na 6 5 lat temu

Rork. Integral 1

Andreas Martens

„Rork” to niepozorny europejski klasyczek, o którym coś tam gdzieś się czasem słyszy, ale raczej nie jest na ustach komiksiarzy przy każdej okazj. Czemu? NIE WIEM, „RORK” JEST TOTALNIE SUPER. Przynajmniej częściowo. „Rork” to taki trochę niemiecki „Sandman”, choć mniej napuszony. To poetycki mistycyzm, to historie o tajemniczym mężczyźnie, wędrowcu, znawcy tajemnych języków. Mimo tej atmosfery tajemnicy, nie jest to postać jednowymiarowa i nijaka, jest wręcz na swój sposób sympatyczna. Spoko typ ogólnie. Ale jeszcze bardziej spoko są same historie. I przez „spoko” mam na myśli: urokliwie pomysłowe i absurdalne, opierające się na dziwacznych konceptach, które są z perspektywy narracji potraktowane śmiertelnie poważnie, choć same postaci potrafią mieć do nich należyty dystans. Więcej tu tak naprawdę Pratchetta niż Gaimana. Jednocześnie jest tu coś z Lovecrafta, choć lżej klimatycznie i bardziej przygodowo. Tajemnice. Inne wymiary. Motywy epistolarne, stare zapiski. Nawet macki się znajdą. A żeby tego było mało, jest tu też wybitnie dobrze jeśli chodzi o warstwę wizualną. Czy nowe czy starsze, rysunki są śliczne, szczegółowe i bardzo różnorodne. Skomplikowana narracja jest bardzo zgrabnie wpisana w kadry, jest jednocześnie bardzo kreatywna i nieoczywista, ale też doskonale zrozumiała. Kończące pierwszy tom „Cmentarzysko katedr” to jedna z barwniejszych, mniej oczywistych i bardziej kreatywnych opowieści jakie ostatnio czytałem. Spodziewałem się staromodnej, pretensjonalnej historii, a jest klimatycznie, magicznie i zaskakująco lekko jeśli chodzi o narrację. Mimo przeskoków, gęstości kompozycyjnej kadrów, symboliki i wielotorowej narracji, czyta się to jak doskonałą przygodówkę. Przynajmniej w pierwszym tomie. Drugi natomiast jest nieporównywalnie uboższy w dobre, absurdalne pomysły, bywa skrajnie męczący (Koziorożec!) i chaotyczny. Wizualnie i klimatem to wciąż świat w którym przyjemnie się zanurzyć, ale bardziej czuć tu potrzebę robienia komiksu pod włos i przełamywania medium, niż opowiadania dobrych, ambitnych, ale rozrywkowych historii. Ale warto! Zapraszam na Instagram: @traczytanko

Krzysztof Traczyk

ocenił na 9 1 rok temu

Garaż hermetyczny

Jean Giraud (Moebius)

Nie ma sensu traktować tego zbyt poważnie. To czysta improwizacja, żonglowanie obrazami i dialogami, by posunąć fabułę do przodu. Pastisz komiksu superbohaterskiego. Moebius ma fajne poczucie humoru, żarty dobrze mu wychodzą, szczególnie w pierwszej połowie. W drugiej nagromadzenie wątków z kapelusza oraz zmiany akcji powodują lekki bigos. Kiedyś taka lekkość, zabawa z czytelnikiem pewnie robiła wielkie wrażenie. Dzisiaj – to po prostu bardzo sprawnie zrobiona historyjka, ale jest wiele lepszych. Świetnie, że jest tu bardzo mało przemocy, słownej i fizycznej. Oraz sztucznie podkręcanych emocji. Wizualnie - bardzo dobre. Zgrabne, pomysłowe, z rozmachem. Dwa słowa o wydaniu – okładka (skąd oni wzięli te gwiazdy i kolory?), skład wstępniaka, typografia – są zupełnie bez wyczucia.

zenon_kokon

ocenił na 6 2 lata temu

Trzy cienie

Cyril Pedrosa

Są takie dzieła literatury, które zostają z nami na zawsze. Dziś opowiem Wam o jednym z takich właśnie komiksów, który często gości w moich myślach. "Trzy cienie" to było moje pierwsze spotkanie z Cyrilem Pedrosą, byłym animatorem Disneya (m.in. „Dzwonnik z Notre Dame” i „Herkules”). Komiks jest dedykowany jego przyjacielowi i to los syna tego przyjaciela stanowił inspirację tej opowieści. Sam scenariusz to propozycja dla dorosłych czytelników by wybrali się wraz z bohaterami w podróż rodem z baśni i literatury dziecięcej. Motywy znane z klasyki tak fantasy jak i disnejowskich obrazów przeplatają się tutaj z awanturniczymi sekwencjami, realizmem magicznym i tym, bez czego bajki nie mogą się obejść – prawdziwą grozą. Nie chcę psuć Wam zabawy i opisywać fabuły, odkrywanie jej samemu daje tu wiele radości, a baśniowy klimat pięknie kontrastuje z finałem. Strona graficzna „Trzech cieni” to wysmakowana ilustratorsko, przypominająca hity Disneya, niby niechlujna, a zarazem świetnie wyważona kreska. Mieszanie technik stylistycznych urzeka i wprowadza namacalne napięcie. Sceny wędrówki czy sekwencje w lesie, a także nocne momenty po prostu zachwycają. Podobnie jest z panoramą miasteczka, a już sceny, gdzie wieje wiatr, dosłownie pozwalają poczuć go na własnej skórze. Pedrosa znowu czaruje pisząc i szkicują piękną alegoryczną, współczesną baśń. Jest ciepła, a jednocześnie straszna i smuta, taka jaka być powinna. Na minus jeden z mniejszych wątków na samym końcu wydaje się jakiś taki niepotrzebny i przeciągnięty. MOJA OCENA 8️⃣.5️⃣/🔟

Marcin Blind

ocenił na 8 1 rok temu

Hilda i ptasia parada

Luke Pearson

Hilda przeprowadza się z mamą do miasta. Mijają tygodnie, ale jest jej tu ciężko. Tęskni za swoim poprzednim domem w sąsiedztwie magicznych stworzeń. Dziewczynka przesiaduje w pokoju z widokiem na ulice Trolberg. Uważa to miasto za nudne, nie potrafi w nim znaleźć swojego miejsca. Jej mama też wydaje się bardziej zestresowana, martwi się o córkę, boi się jej pomysłów i przygód w nowym środowisku. Dziewczynka przekonuje mamę, aby ta pozwoliła jej wyjść na Ptasią Paradę, a także by razem z kolegami z nowej szkoły poznał okolicę. Widać jednak, że od nich odstaje - wyglądem, zachowaniem (nie chce na przykład rzucać kamieniami w ptaki). A gdy jeden z latających braci mniejszych zostaje ranny, empatyczna Hilda udziela mu pomocy. Hilda to mądra i pełna energii dziewczynka. Mała poszukiwaczka przygód, która ma też charakterek i potrafi walczyć o swoje. Jest też pyskata, kłótliwa i nieznośna. Jak prawie każdy dzieciak. Jest prawdziwa, dlatego tak łatwo ją polubić. Sam komiks ma fajną kreskę. Jest barwny. Okienka są różnych wielkości, ale dostosowane są do zmieniającej się akcji. Postacie nie są płaskie, ich twarze "pracują" z emocjami. Dobry komiks dla młodych Czytelników.

Apo

ocenił na 7 1 rok temu

NeST

Marek Turek

Fantastycznie dopracowana kreska. Czarne tło rysunków podkreśla mroczność historii. Tematycznie komiks Turka przypomina mi Fabrykę Presla. (...) Historia Presla jest jednak bardziej czytelna, silniejsza, choć całkiem bez słów. Trochę więcej na stronie: https://nakanapie.pl/ksiazka/nest/opinia/1677211

tsantsara

oceniła na 6 2 lata temu

Wieże Bois-Maury: Babette

Hermann Huppen

Dlaczego polecam Wieże Bois-Maury? Z kilku powodów. Po pierwsze dlatego, że Hermann naprawdę umie w komiks. Nie ma tu niepotrzebnych dłużyzn, przegadania, narratora opisującego to, co widać w kadrze. Sporo rzeczy opowiedzianych jest nie wprost, lecz pozostawiono czytelnikowi pole do domysłu (działa dookreślenie, jak by to ujął Scott McCloud). Dzięki temu na niecałych 50 stronach autorowi udało się pomieścić wciągającą opowieść i wypełnić ją wiarygodnymi postaciami, a także zarysować szerokie tło XII-wiecznej Europy. Mamy tu obraz średniowiecza, ale nie w konwencji baśniowej krainy, gdzie dobro ściera się ze złem. Przeciwnie, to bardzo realistyczny świat, pełen szarości. Są więc chłopi - strudzeni pracą, biedni, zabobonni, będący na łasce szlachetnie urodzonych, ale nie zawsze szlachetnie postępujących, panów feudalnych. Miejskie powietrze czyni wolnym, ale jeśli nie jesteś zamożnym kupcem albo wysoko wykwalifikowanym pracownikiem (np. budowniczym katedr), to wolność ta może się okazać jedynie prawem wyboru jednego z kilku hańbiących zajęć. Zdecydowanie nie jest to epoka, za którą warto by tęsknić. Główny bohater, rycerz Aymar, nie należy do superherosów, którzy zawsze wiedzą jak należy postąpić w danych okolicznościach, pokonują złe siły i zaprowadzają porządek. To człowiek przepełniony wątpliwościami, zmuszony do wyboru mniejszego zła, czasem woli zachować neutralność zamiast się mieszać (brzmi znajomo?). Narzekania na stronę graficzną są moim zdaniem przesadzone. Faktycznie, kolory w tomie I mogłyby być trochę lepsze (poprawiają się w kolejnych częściach), ale nie jest to coś co psuje przyjemność z lektury. Niektóre plansze są naprawdę piękne, jak chociażby ta przedstawiająca budowę katedry. Sięgnąłem do lektury po paru latach i za każdym razem byłem zadowolony. Jeśli ktoś jeszcze nie zna - naprawdę warto sięgnąć po tę serię.

StryjMichał

ocenił na 8 7 lat temu

Cytaty z książki Ralph Azham, tom 3: Gwiazdy są czarne:

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Ralph Azham, tom 3: Gwiazdy są czarne: