„Dołek” Adbåge odwołuje się do sytuacji, którą wszyscy doskonale znamy z autopsji: najlepsze jest to, co zakazane. A już w oczach dziecka – zwłaszcza.
Wyobraźmy sobie coś takiego: za szkołą znajduje się duży dołek, czyli wielka dziura, powstała „dlatego, że ktoś kiedyś wybrał stamtąd dużo ziemi”, w której da się przyjemnie i aktywnie spędzać czas. Jak? Można na przykład bawić się w „mamę niedźwiedzicę, szałas, kryjówkę, kiosk”. Oczywiście, jak to w świecie dorosłych bywa, nie wszystko, co najmłodszym miłe, jest przez starszych rozumiane i akceptowane. Jak czytamy, „Dorośli nienawidzą Dołka. Nie chcą, żebyśmy się w nim bawili, bo możemy się zabić” lub „przynajmniej się przewrócić i zrobić sobie krzywdę”. By uprzykrzyć najmłodszym życie (lub – po dorosłemu – wyprzedzić potencjalny wypadek) nauczyciele podejmują decyzję najpierw o zakazie wchodzenia do dziury (w rezultacie sprytni uczniowie organizują sobie rozrywki na jej krawędzi),a następnie – o jej całkowitym zakopaniu. Oba polecenia wywołują u dzieci duży smutek, szkoła niejako zamiera („Nie ma gdzie się turlać. Nie ma gdzie sobie zwisać. Nie ma gdzie zjeżdżać na kolanach, nie ma gdzie robić toru przeszkód ani bawić się w ognistą przepaść. Można tylko iść prosto przed siebie”),jednak po jakimś czasie – bo, jak wiadomo, wyobraźnia najmłodszych nie zna granic – z całej tej sytuacji młodzi znajdują wyjście. Pojawia się bowiem nowa, wcale nie gorsza, atrakcja.
Książka Adbåge, choć niedługa, jest bardzo interesująca. Przede wszystkim ze względu na nieoczywistą perspektywę, z której została napisana. Autorka mając świadomość tego, że sama opowieść o szkolnych perypetiach nie byłaby specjalnie ciekawa, bo przecież znaczna część książek dla dzieci o nich traktuje, decyduje się na poprowadzenie wątku szkolnego w „Dołku” gdzieś w tle, poniekąd na marginesie – najważniejsza staje się uczniowska krnąbrność i swego rodzaju pobłażanie dla niesforności najmłodszych. Oczywiście – żeby była jasność – książka nie zachęca dzieci do buntowania się przeciwko dorosłym czy do nierealizowania poleceń rodziców i nauczycieli, jednak zdaje się opowiadać po stronie tego, co zakazane. Owszem, patrząc z perspektywy opiekuna szkolnego, który odpowiada za uczniów, zabawa w tytułowym dołku może uchodzić za niebezpieczną i faktycznie należałoby jej zakazać, jednak recenzowana publikacja nie stanowi tego typu przestrogi. Wprawdzie moglibyśmy przypuszczać, że Adbåge poprowadzi losy swoich bohaterów tak, by dawały dowód na to, że należy bezwzględnie przestrzegać zasad wyznaczanych przez pedagogów, bo w tego typu kwestiach zawsze mają rację, lecz narracja w „Dołku” niejako gloryfikuje zabawę i to, co zakazane. Robi to jednak nie po to, by namawiać czytelnika lub czytelniczkę do podejmowania nieroztropnych decyzji, tylko po to, by pokazać, jak wygląda dziecięcy punkt widzenia: bo choć można spędzać przerwy na placu zabaw, grać w gumę czy organizować chowanego, to prawdziwą atrakcją w oczach najmłodszych (ale czy tylko? czy dorośli myślą inaczej?) będzie to, co niedostępne i rzadkie – a wielka dziura w ziemi z pewnością do takich rzeczy należy.
„Dołek” jest opowieścią zaskakującą i przewrotną. Oczywiście najbardziej niespodziewany okazuje się sam finał, skądinąd bardzo zręcznie i symbolicznie zrealizowany, który w tym konflikcie między najmłodszymi a dorosłymi zdaje się opowiadać po stronie dzieci, ale niespodzianek jest zdecydowanie więcej. Dla mnie dużym zaskoczeniem okazały się również same ilustracje, za które odpowiada autorka – książka jest pod tym względem zupełnie autorska (zarówno treść, jak i warstwa graficzna zostały przygotowane przez Adbåge). Rysunki w „Dołku” są poprowadzone nie tylko ciekawie i konsekwentnie, ale także odważnie – wydaje się bowiem, że graficzne przedstawienie krwawienia z nosa w książce dla dzieci nie należy do najłatwiejszych zadań (wszak nie można przesadzić ani z realistycznością i brutalnością, ani z nieautentyczną idealizacją świata przedstawionego),a autorce to się z powodzeniem udaje. Poznańskie wydawnictwo Zakamarki zaproponowało tą książką bardzo ciekawą i frapującą opowieść, z którą z całą pewnością najmłodsi będą się utożsamiać.
https://lekkokrytyka.blogspot.com/2020/04/jesli-nie-na-dole-to-na-gorze-emma.html
Opinie i dyskusje o książce Ptyś
Nie wiem, jak ocenić ten tytuł, ponieważ uważam, że normalizuje, a może nawet romantyzuje porzucenie zwierząt. Pokazuje, że bezdomne zwierzę, nawet jeśli jakiś czas jest przestraszone albo smutne, to ostatecznie sobie poradzi. Znajdzie przyjaciół, schronienie, wyzdrowieje z choroby... Realia bezdomnych zwierząt nie są takie piękne. Wiem, o czym ta książka chciała opowiedzieć, ale obrany sposób nijak mnie nie przekonuje.
Nie wiem, jak ocenić ten tytuł, ponieważ uważam, że normalizuje, a może nawet romantyzuje porzucenie zwierząt. Pokazuje, że bezdomne zwierzę, nawet jeśli jakiś czas jest przestraszone albo smutne, to ostatecznie sobie poradzi. Znajdzie przyjaciół, schronienie, wyzdrowieje z choroby... Realia bezdomnych zwierząt nie są takie piękne. Wiem, o czym ta książka chciała...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJaka to jest piękna książka! Wzruszająca, przecudnie zilustrowana, bardzo delikatnie poruszająca trudny temat porzucania zwierząt. Świetna dla małych wrażliwców.
Jaka to jest piękna książka! Wzruszająca, przecudnie zilustrowana, bardzo delikatnie poruszająca trudny temat porzucania zwierząt. Świetna dla małych wrażliwców.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDo książki przekonały mnie najsłodszy piesek na okładce. Walory estetyczne w środku książki mnie nie zawiodły, ale wszystko inne tak. Nie ma tu kompletnie żadnego morału, a raczej jest. Szkodliwy dla porzuconych zwierząt. Jest to książka o życiu psów, a nie o historii porzucenia.
Do książki przekonały mnie najsłodszy piesek na okładce. Walory estetyczne w środku książki mnie nie zawiodły, ale wszystko inne tak. Nie ma tu kompletnie żadnego morału, a raczej jest. Szkodliwy dla porzuconych zwierząt. Jest to książka o życiu psów, a nie o historii porzucenia.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMało wyraźny przekaz dotyczący porzucenia zwierząt, aczkolwiek dobry początek do rozmowy na ten temat z dziećmi.
Niestety większość porzuconych zwierząt nie ma tyle szczęścia co bohaterowie.
Poza tym nie podoba mi się to uczlowieczanie zwierząt. Posiadanie telefonów komórkowych, podróże pociągiem, hodowla warzyw czy robienie sobie zdjęć w fotobudce... czy chcemy by nasze dzieci myslaly, ze zwierzęta beda miały takie życie?
Mało wyraźny przekaz dotyczący porzucenia zwierząt, aczkolwiek dobry początek do rozmowy na ten temat z dziećmi.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNiestety większość porzuconych zwierząt nie ma tyle szczęścia co bohaterowie.
Poza tym nie podoba mi się to uczlowieczanie zwierząt. Posiadanie telefonów komórkowych, podróże pociągiem, hodowla warzyw czy robienie sobie zdjęć w fotobudce... czy chcemy by nasze...
Okres wakacyjny = porzucanie zwierząt. To chyba żadna nowość dla nas, co rok ten scenariusz się powtarza. Byliście kiedyś świadkiem takiego zdarzenia?
.
Ptyś jest właśnie jednym z tych psów, który został porzucony na dworcu kolejowym. Wakacje trwały w najlepsze, więc po co ciągać za sobą "ogon"? Ptyś jak to pies, zawsze wierny swemu Panu nie mógł sobie wybaczyć, że poszedł obwąchać śmietniki. To wtedy widział właściciela ostatni raz, ale my wiemy, jak naprawdę było. W pogoni za pociągiem pies dobiega na spokojny dworzec za miastem i tam wiele się w jego życiu zmienia. Poznaje psy zamieszkujące opuszczony pociąg, których przeszłość była dokładanie taka sama. Żyją tam m.in. Beza, Bruce, Mamutka oraz ku zaskoczeniu kotka, robiąca za psią kucharkę! Wraz z Brucem chodził pod szkołę, by otrzymać od dzieci trochę ciepła i miłości zaś z Mamutką chadzał na grządki pełne porów, z których przyrządzali pyszną tartę porową z sosem śmietnikowym, mhmm łapki lizać! Mimo upływających tygodni Ptyś całe dnie spędzał również w okolicach dworca, mając nadzieję na spotkanie Pana. Nic z tego! Zamiast niego Ptyś znalazł bardzo smutną, opuszczoną suczkę. Domyślacie się, co zrobił?
.
Przyznam, że jest to pierwsza książka tego wydawnictwa, która mnie nie porwała. Mam wobec niej mieszane uczucia choć wiem, że temat jest poważny. Lektura sama w sobie nie jest zła, można czytać ją z mniejszymi dziećmi jako mało zobowiązującą czytankę lub ze starszakami podejmując trudne tematy jak: opuszczenie, przedmiotowe traktowanie zwierząt, tęsknota, wierność, okrucieństwo. Jednak na samym końcu opowieści mamy zdanie, które totalnie mnie rozbiło i choć to "tylko" książka, obawiam się, by dzieci nie zrozumiały tego źle, na opak, że bezdomne psy sobie świetnie radzą i są szczęśliwe. Wiem, że to do nas należy odpowiednie wytłumaczenie treści, jednak...ja niestety jestem na nie albo na nie z plusem (+ za sympatię do wydawnictwa). Widok błąkających się psów przecież nie napawa nikogo optymizmem, prawda?
Okres wakacyjny = porzucanie zwierząt. To chyba żadna nowość dla nas, co rok ten scenariusz się powtarza. Byliście kiedyś świadkiem takiego zdarzenia?
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to.
Ptyś jest właśnie jednym z tych psów, który został porzucony na dworcu kolejowym. Wakacje trwały w najlepsze, więc po co ciągać za sobą "ogon"? Ptyś jak to pies, zawsze wierny swemu Panu nie mógł sobie wybaczyć, że poszedł...
Ta niezwykle mądra książka opowiada historię Ptysia - pieska, który zgubił swojego pana. Świetna pozycja dla rodziców dzieci, które naciskają na posiadanie kudłatego pupila. Bo pies to nie tylko przyjemności, ale też obowiązki i wielka odpowiedzialność. Książka porusza kwestie porzucania zwierząt w okresie wakacyjnym, co niestety zdarza się bardzo często. Ale mimo próby podjęcia ciężkich tematów, tekst daje nadzieję, ponieważ zawsze można zacząć wszystko od nowa, a przy okazji znaleźć jeszcze przyjaciół i pomóc innym. Na uwagę zasługują też piękne ilustracje.
Ta niezwykle mądra książka opowiada historię Ptysia - pieska, który zgubił swojego pana. Świetna pozycja dla rodziców dzieci, które naciskają na posiadanie kudłatego pupila. Bo pies to nie tylko przyjemności, ale też obowiązki i wielka odpowiedzialność. Książka porusza kwestie porzucania zwierząt w okresie wakacyjnym, co niestety zdarza się bardzo często. Ale mimo próby...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOto Ptyś.
Psiak, który zamiast pojechać z właścicielami na wakacje został porzucony na stacji kolejowej. Błąka się, szuka, aż dociera do kolejnej stacji gdzie poznaje psiaki, które dają mu schronienie i ofiarują to co utracił: miłość i opiekę.
Z każdym rozdziałem poznajemy innego porzuconego psiaka, jego marzenia, nadzieje, potrzeby i obowiązki względem "stada". Urzeka w tej historii odpowiedzialność za społeczność, podział ról, budząca się przyjaźń.
Historia zatacza koło i Ptyś poznaje Jagódkę, psa który jest w sytuacji, którą Ptyś przechodził w chwili rozpoczęcia opowieści. Jak myślicie, czy Jagódka odnajdzie szczęście?
Co do całokształtu historii mam mieszane uczucia.
Z jednej strony jest to momentami zabawna (gotowanie porów w sosie śmietnikowym),a chwilami wzruszająca (oczekiwanie na zimnie na dzieci wychodzące z przedszkola, żeby chociaż przez chwilę być dotkniętym, całowanym - czuć się kochanym i potrzebnym, zauważonym) historia.
Podoba mi się podkreślenie, że wśród przyjaciół odnajdziemy pocieszenie i zrozumienie. Psiak finalnie odnalazł swoje miejsce i spokój.
Z drugiej strony historia jest naiwna. Większość porzuconych zwierzaków niestety czeka smutny los i ten rozdźwięk między fikcją, a rzeczywistością za bardzo mnie razi, by móc ocenić lekturę wyższą notą. Dziecko może odnieść mylne wrażenie, że jeśli pupil nam zawadza można go porzucić, bo sobie poradzi i będzie szczęśliwy.
Oto Ptyś.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPsiak, który zamiast pojechać z właścicielami na wakacje został porzucony na stacji kolejowej. Błąka się, szuka, aż dociera do kolejnej stacji gdzie poznaje psiaki, które dają mu schronienie i ofiarują to co utracił: miłość i opiekę.
Z każdym rozdziałem poznajemy innego porzuconego psiaka, jego marzenia, nadzieje, potrzeby i obowiązki względem "stada". Urzeka w...
Ładne obrazki, ciekawa historia, polecam :)
Ładne obrazki, ciekawa historia, polecam :)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKażdego dnia jakiś pies traci dom… Oddany do schroniska lub po prostu wyrzucony z domu, na drodze lub w lesie. Co wtedy czuje? Możemy się tylko domyślać... Claire Lebourg w tej uroczo zilustrowanej przez siebie książce dla dzieci, zebrała kilka takich bezdomnych stworzeń i wymyśliła dla nich happy end….
http://wilczelektury.blogspot.com/2020/02/ptys.html
Każdego dnia jakiś pies traci dom… Oddany do schroniska lub po prostu wyrzucony z domu, na drodze lub w lesie. Co wtedy czuje? Możemy się tylko domyślać... Claire Lebourg w tej uroczo zilustrowanej przez siebie książce dla dzieci, zebrała kilka takich bezdomnych stworzeń i wymyśliła dla nich happy end….
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo tohttp://wilczelektury.blogspot.com/2020/02/ptys.html