Przewodnik po Wszechświecie

"Houston, lecimy!" Paula Dye to fascynująca opowieść, która przenosi czytelnika do serca amerykańskiego programu kosmicznego. Dye - inżynier, konstruktor, pilot oraz były dyrektor lotów w NASA, dzieli się swoim 40-letnim doświadczeniem z pracy w Centrum Kontroli Lotów Kosmicznych NASA. Opowiada o najbardziej ekscytujących i porywających wyzwaniach stojących przed agencją. Podczas swojej pracy m.in. uczestniczył w wysłaniu w kosmos 135 wahadłowców, licznych ważnych satelitów naukowych, brał udział w regularnej współpracy z Rosjanami w ramach misji stacji kosmicznych oraz w zbudowaniu ISS. Książka jest podzielona na różne etapy kariery Dye'a, od jej początków w NASA, przez lata spędzone w roli dyrektora lotów, aż po jego wkład w najważniejsze misje kosmiczne. Autor szczegółowo opisuje zarówno techniczne aspekty swojej pracy, jak i emocjonalne wyzwania związane z zarządzaniem kryzysami oraz współpracą z astronautami i zespołem naziemnym. Przytacza rozliczone zakulisowe ciekawostki dotyczące jednostek NASA, procesów decyzyjnych, współpracy z różnymi zespołami, obowiązkowymi procedurami, rozrywkami, naziemnymi awariami czy trybem pracy. Dye opisuje m.in.konkretne misje promów kosmicznych, w tym te najbardziej dramatyczne i kluczowe dla historii NASA, np. katastrofy promów Challenger i Columbia. Książka zagłębia się w techniczne szczegóły misji kosmicznych, omawiając wszystko, od przygotowań przedstartowych, przez zarządzanie lotem, aż po procedury lądowania. Dye opisuje technologie używane w NASA, wyzwania związane z ich rozwojem i wdrażaniem oraz innowacje, które pozwoliły na realizację ambitnych celów eksploracyjnych. Jednym z największych atutów książki jest jej autentyczność. Bystry umysł, logiczne myślenie oraz ogromne poczucie humoru autora przekładają się na dynamiczną opowieść pełną pasji i oddania sprawie. Autor nie tylko przedstawia szczegółowe opisy technologii i procedur, ale również dzieli się osobistymi refleksjami na temat stresu, odpowiedzialności, determinacji, poświęcenia, zaangażowania, pomysłowości i satysfakcji związanej z pracą w NASA. Liczne anegdoty i osobiste historie dodają książce ludzkiego wymiaru, czyniąc ją bardziej relatywną i emocjonalnie angażującą. Czytając, mogłam poczuć, jak to jest być na pierwszej linii frontu eksploracji kosmicznej - z jej triumfami i tragediami - w jednym z najbardziej prestiżowych i stresujących miejsc na świecie. Uwielbiam takie publikacje! Relacja Dye'a dała mi niepowtarzalny wgląd w świat, który pozostaje dla mnie nieosiągalny. Uzmysłowiła też, jak skomplikowane i fascynujące jest zarządzanie lotami kosmicznymi. To była niecodzienna niezapomniana podróż do samego serca lotów kosmicznych! Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/

Czyta się szybko i przyjemnie, bo z każdego rozdziału dosłownie aż uderza żywe wkręcenie w temat, pasja autorki. Za to da się wybaczyć nieco pseudo zabawne wtrącenia. Przedstawione bowiem teorie i koncepcje są bardzo interesujące. Mack opisała je w sposób niezwykle prosty i zrozumiały, a przy tym nie banalny. Żadnych wyliczeń, wzorów, a czysta przyjemność. To opis końca życia, wszechświata na wesoło.

Treść dość interesująca, jednak momentami przedstawiona dość chaotycznie i po łebkach. Pierwsze rozdziały są właśnie takim zbiorem na w pół wytlumaczonych ciekawostek, które niby mają rozbudzać wyobraźnię, a które mogą tak naprawdę zniechęcić czytelnika do dalszej lektury. Ilustracje cieszą oko, pomagają wizualizować sobie niektóre zagadnienia. Forma książki w postaci tekstu głównego i masy luźnych ciekawostek oraz faktów sprawia, że czytając, ciężko się skupić uwagę na jednej rzeczy.

https://podrugiejstronieokladki6.blogspot.com/2022/03/homo-sapines-i-jego-geny-johannes.html Lubię sięgać po książki popularnonaukowe, które przekazują ciekawe treści. Jeszcze bardziej lubię, kiedy książka zaskakuje mnie na każdym kroku kolejną informacją. Kiedy sięgałam po „Homo Sapiens i jego geny” wiedziałam, że będzie to bardzo ciekawa lektura. Nie myliłam się. Archeolodzy do dziś znajdują pozostałości, głęboko pod ziemią, które kiedyś zostawili nasi przodkowie. Poza rzeczami codziennego użytki i innymi przyrządami, znajdują też kości. Kości, które po wnikliwym badaniu mogą powiedzieć nam bardzo dużo o ludziach, który żyli na naszej planecie przed nami. Johannes Krause i Thomas Trappe postanowili pójść krok dalej i swoje spostrzeżenia, a także wnioski zapisali na kartach książki „Homo sapiens i jego geny”. Mogłoby się wydawać, że droga od australopiteka do homo sapiens jest drogą prostą i łatwą do pokonania. Nic bardziej mylnego. Dzięki coraz bardziej zaawansowanym metodom nauki, archeolodzy odkrywają coraz większe odchyły w naszej linii życia. Ścieżka człowieka pierwotnego do obecnej postaci posiada bardzo wiele korzeni, które odchodzą z głównego toru. W „Homo Sapiens i jego geny” możemy się dowiedzieć, jak wyglądały wędrówki ludów, dlaczego natura utrudnia dorosłym picie dużej ilości mleka i, jak przedstawia się prawda z dżumą. A to tylko niektóre z tematów, jakie autorzy poruszają w swojej książce. Johannes Krause i Thomas Trappe pokazali, że można napisać książkę, która wciągnie, a jednocześnie nauczy nowych rzeczy, bez naukowego języka. Krause będący specjalistą w dziedzinie archeogenetyki i Trappe, jako dziennikarz naukowy połączyli swoje umiejętności i wiedzę w całość, a „Homo Sapiens i jego geny” okazała się być strzałem w dziesiątkę. Muszę przyznać, że czytanie tej lektury było dla mnie niezwykle pasjonujące i od pierwszych stron czułam się nie tylko wciągnięta, ale też bardzo zaciekawiona. Z każdym kolejnym podrozdziałem i rozdziałem, wnikałam w tę pozycję coraz bardziej i pod koniec czułam, że dowiedziałam się czegoś nowego, co zostanie w mojej głowie na dłużej. „Homo Sapiens i jego geny” to fenomenalna lektura dla osób, które chcą poznać informacje o migracjach oraz naszych przodkach. Książkę czyta się bardzo przystępnie i lekko, nie ma uczucia przytłoczenia przez natłok informacji. Te zaś, zostały podane w taki sposób, że byle laik połapie się o co chodzi i dlaczego tak się zadziało. Muszę przyznać, że choć spodziewałam się naprawdę dobrej lektury, nie sądziłam, że będzie ona aż tak dobra. „Homo Sapiens i jego geny” polecam fanom ciekawostek, jak i osobom, które chcą odpocząć od książek fabularnych.

Beletryzowana historia odkrycia I sklasyfikowania kilkunastu wirusów. Z początku czyta się dobrze, choć doskiweira wiele niepotrzebnych wtrąceń, chociażby o tym kto jaką ma fryzurę, jakie okulary, jak wygląda jego biuro, lub co lubi jeść. Pewnie miało to pokazać bliskość z relacji, ale mnie wydawało się głupimi wstawkami. Całość była poprowadzona dość ciekawie, na wysokim poziomie abstrakcji I dopiero w połowie książki zostają wyłożone wzory związane z rozprzestrzenianiem się wirusów. Wiele rozdziałów zawiera zapowiedzi, bądź kieruję naszą uwagę na ostatni rozdział poświęcony HIV. I tutaj dostajemy totalną papkę, kilka podrozdziałów opartych na gdybaniu i przypuszczeniach autora. Zakończenie psuje w miarę przyjemną lekturę i wedlug mnie obniża ocenę całej ksiazki o 1 gwiazdkę.

Biografia Galileusza autorstwa Mario Livio to pozycja bez wątpienia wartościowa, przemyślana i bogata w merytoryczne treści. Livio w swojej książce przybliża czytelnikom sylwetkę wybitnego, włoskiego uczonego, krótko i w przystępny sposób omawia jego największe naukowe osiągnięcia oraz szczegółowo analizuje konflikt pomiędzy Galileuszem, a kościołem, w wyniku którego stary, schorowany astronom pod koniec życia musiał wyrzec się swoich odkryć i poglądów na temat heliocentrycznego modelu świata. „Galileusz. Heretyk, który poruszył wszechświat” to książka, która niewątpliwie dostarczyła mi dużej porcji wiedzy o człowieku uznawanym za ojca nowożytnej metody naukowej opierającej się na eksperymencie i modelowaniu matematycznym, choć momentami odczuwałam podczas lektury znużenie. Zaskoczeniem było dla mnie odkrycie, że to Galileusz z pomocą zbudowanego przez siebie teleskopu jako pierwszy określił, że Droga Mleczna składa się z gwiazd, to on ustalił, że na Księżycu są góry oraz obliczył ich wysokość. Bardzo atrakcyjnym elementem tej biografii był dla mnie obecny w niej kontekst historyczny, kulturowy i religijny. Z dużym zainteresowaniem śledziłam zwłaszcza wątek dotyczący funkcjonowania europejskiego środowiska naukowego w XVI i XVII wieku oraz ograniczeń z jakimi musiało się ono mierzyć.

To nie książka o matematyce. Mamy tu do czynienia z próbą skompresowania obecnego stanu wiedzy ludzkości. Mowa o tej gałęzi wiedzy dotyczącej natury rzeczywistości z kosmologicznej perspektywy. Autor zaczyna od matematyki w Mezopotamii, przez geometrię Euklidesa, fizykę Newtona, obie teorie Einsteina, aż do fal grawitacyjnych potwierdzonych w 2015 roku. Taki zabieg autor zastosował dlatego, żeby unaocznić fakt, iż każde nowe odkrycie było poprzedzone pracą zbiorową ludzkości we wcześniejszych wiekach. Nie ma tu wiele tematów, których nie poruszałby inne książki popularnonaukowe, ale jakąś trzeba wybrać. Ta natomiast nie jest gorsza niż inne. Prosto napisana, łatwo się czyta i liczba wzorów jest minimalna. Wystarczy wiedza z matmy na poziomie 5 klasy podstawówki i to takiej na dopuszczający ;) Książka zawiera też udane grafiki i ilustracje, które właściwie wizualizują omawiane zagadnienia. Dobra na start dla dzieciaków zainteresowanych nauką albo dla dorosłych, którzy dotąd pozostawili ignorantami w tej dziedzinie; dla was must have.

Ciągły rozwój pozwala na polepszenie jakości życia. Mamy coraz więcej możliwości, sprzętów, pojazdów i technologii. I im nam żyje się lepiej tym bardziej niszczymy wszystko co nas otacza. Począwszy od ton śmieci, które generujemy, po zakłócenia klimatu oraz masowe zabijanie zwierząt. Poza tym, robimy wiele innych nieprawidłowych rzeczy. Widmo końca jest bardziej niż prawdopodobne. I tak! Winni jesteśmy wszyscy 😡 Topią się lodowce, rzeki wysychają. Mamy powodzie, trzęsienia ziemii czy huragany. Z drugiej strony w każdej chwili może w nas uderzyć coś z kosmosu. I nie jest to wyimaginowana obawa. W czasach obecnych do tej pory coś spada i staje się odkryciem WOW i obiektem badań. Atak na Hiroszimę był spowodowany ludzką głupotą i nie wiadomo czy ktoś tego nie ponowi. Awaria w Czarnobylu skaziła tereny na wiele tysięcy kilometrów od miejsca wybuchu. Człowiek najinteligentniejsza i najbardziej ułomna istota na naszej planecie. Książka przedstawia wiele ciekawych sytuacji z życia. Jedne bardziej prawdopodobne inne mniej 😂 Czytało się z zaciekawieniem, aczkolwiek były takie momenty kumulacji tych faktów przez które mi było trudno przebrnąć. Ogólnie książka bardzo ciekawa i polecam każdemu 😂

Pokochałam dinozaury będąc dorosłą kobietą. Czemu? Nie wiem, ale bardzo mnie to cieszy. Uwielbiam o nich czytać i oglądać filmy. Chciałabym kiedyś wziąć udział w wykopaliskach i znaleźć jakąś skamieniałość (o dziwo, nie jest to bardzo trudne!). Książka w ciekawy i przystępny sposób wprowadza czytelnika w fascynujący świat tej nauki. Dinozaury są niesamowicie interesujące, ale na pewno bałabym się wychodzić z domu, gdyby wciąż żyły.

Dobra książka, która pokazuhe jak komunikują się zwierzęta - ze sobą, światem, innymi. Po lekturze zwracam większą uwagę na zwierzęta, które mnie otaczają, a to chyba główny cel - zwiększenie naszej (ludzi) świadomości i wrażliwości i przyznanie zwierzętom należnych im praw.

Lubię czytać książki o kosmosie, nie wszystko rozumiem, ale z każdą kolejną pozycją wiem, że wiem coraz więcej. Z przeczytania tej książki jestem bardzo zadowolona. Autorka nie tylko skupiła się na historii Wszechświata, ale również i naukowczyniach i naukowcach, którzy - raz dzięki swoim badaniom pokazali jak wyglądał Wszechświat od początku swojego istnienia, a dwa o osobach, które dzięki swoim teoriom wyprzedzały epokę i dopiero lata później te teorie mogły być zbadane w praktyce. Niesamowite są historie w tej pozycji. Historia naszej galaktyki i galaktyk w naszym sąsiedztwie, historia astrofizyki i w ogóle wszystkiego co nas otacza. Dunkley bardzo przyjemnie pisze, widać w tym pasje i ogrom wiedzy i przede wszystkim to, że tę wiedzę potrafi przekazać takim laiczką jak ja. Spędziłam z tym naszym Wszechświatem wspaniały czas.

Książka wyskoczyła mi jako sugestia po przeczytaniu innej pozycji. Dla mnie coś innego, nowego, spoza zakresu zainteresowań. Przesłuchana kilkukrotnie z zaciekawieniem, zainteresowaniem. Przyjemnie się słuchało, można dowiedzieć się wielu interesujących rzeczy. Popycha do większego zainteresowania tematem.

Dla mnie rewelacja! Fantastyczna dawka wiedzy, bardzo pomocne ilustracje i cudowne fotografie. Przyznaję, że po tytule trochę obawiałam się sensacyjnego tonu w jakim publikacja będzie napisana, ale nic z tych rzeczy. Pełna pasji (z wykonywanego zawodu!) i miłości do lodowców, a mimo to wyważona w przekazie. Co w przypadku tych czarnych scenariuszy, jedynie wzmacnia ich ładunek.

Wielu historyków uważa, że na przestrzeni wieków to głownie liczne wojny dziesiątkowały ludzkość. Są również tacy, którzy uważają, że znacznie bardziej przyczyniły się do tego liczne epidemie. Już od czasów starożytnych towarzyszą one człowiekowi, wciąż nowe, silniejsze i coraz bardziej zdradliwe. Gdy ludzkość zaczyna uodparniać się na jakiś szczep danego wirusa ten zaczyna mutować i pojawia się kolejny bardziej udoskonalony niż jego poprzednik. Ciągła migracja ludzi sprawia, że cały czas pojawiają się nowe wirusy i sieją spustoszenie w kolejnych społeczeństwach. W większości winne są zazwyczaj te same czynniki czyli złe warunki sanitarne i brak odpowiedniej higieny, a to wystarczy, by od infekcji która ogarnęła garstkę ludzi przejść do sporej epidemii. Za złymi zasadami higieny szła również bardzo uboga wiedza medyczna opierająca się w dużej mierze na domysłach, czarnej magii czy leczeniu wielu schorzeń za pomocą tego samego sposobu co nie poprawiało stanu chorych, a wręcz niekiedy przyczyniało się do znacznego osłabienia i tak już nadwątlonego zdrowia. W to przeludnione i całkowicie nieprzygotowane społeczeństwo wkracza ona Dżuma występując w trzech postaciach. Dżumy dymienicznej - infekcja obejmowała cały organizm, do pierwszych objawów należało powiększenie węzłów chłonnych pachwinowych co powodowało ogromny ból przy poruszaniu się. Chorobie towarzyszyła też wysoka gorączka. Dżuma płucna - ta odmiana była przenoszona drogą kropelkową i za swoją lokalizację obierała płuca chorego. Do najbardziej śmiercionośnej odmiany zalicza się dżuma posocznicowa przenoszona przez owady i wywołująca zatory w naczyniach krwionośnych i zabijająca w ciągu kilku godzin. Epidemia zdziesiątkowała ludzkość tak bardzo, że nie nadążano z grzebaniem ciał, a wszechobecny grud i szczury powodowały ciągłe roznoszenie się zarazy. Prócz ogromnych i spektakularnych w swojej skali epidemii społeczeństwa przez lata musiały zmagać się również z bardziej przyziemnymi schorzeniami takimi jak próchnica zębów, podagra, szkorbut czy choroby weneryczne. Przez lata metodami prób i błędów udawało się zaradzić występowaniu tych schorzeń na szeroką skalę np. wymyślając w 1855 roku prezerwatywę. Ludzkość niestety nie cieszy się zbyt długo wolnością bo po pewnym czasie na mapie groźnych chorób pojawiają się trąd i gruźlica. Gruźlica atakowała wszystkie tkanki i narządy swojej ofiary osadzając się głownie w płucach powodując ich zniszczenie. Gruźlica tak samo jak dżuma doczekała się kilku odmian. Gruźlicy płucnej wywoływanej drogą kropelkową i atakującą płuca osoby zarażonej. Gruźlica kręgosłupa która wywoływała stan zapalny tkanki kostnej kręgosłupa. Zmiany w ciele wywołane tą odmianą mogły prowadzić do paraliżu a nawet śmierci. Była również odmiana zwana pozapłucną która skupiała się głownie na jelitach, pęcherzu moczowym czy układzie nerwowym. Trąd wywoływał spore zmiany w wyglądzie fizycznym osoby chorej, wywołując okropne zmiany skórne często połączone z deformacją i gniciem różnych części ciała. Ze względu na swój wygląd ludzie chorzy często byli wykluczani ze społeczeństwa wywołując strach wśród osób zdrowych. Na liście chorób zakaźnych zdecydowanie nie może zabraknąć ospy i odry. Ospa - ... https://naticzyta.blogspot.com/2024/05/przerazajace-choroby-i-zabojcze-terapie.html

Nie jest to wyłącznie opowieść o zagadkowym obiekcie ʻOumuamua i jego nietypowych parametrach, lecz przede wszystkim zbiór refleksji autora nad naturą życia oraz możliwością istnienia pozaziemskich cywilizacji. Najciekawsze w lekturze są pytania, które stawia autor: dlaczego tak łatwo została odrzucona hipoteza, że ʻOumuamua może być artefaktem obcej cywilizacji? Czemu ogromne środki przeznacza się na rozwój trudnych do weryfikacji koncepcji, takich jak wieloświaty czy superstruny, podczas gdy badania nad poszukiwaniem inteligencji pozaziemskiej (np. program SETI) traktowane są marginalnie i finansowane w minimalnym stopniu? Autor zastanawia się także, dlaczego w nauce bardziej cenione bywają skomplikowane teorie niż proste, choć odważne wyjaśnienia. Książka prowokuje do myślenia i zmusza do krytycznej refleksji nad naukowym podejściem do niewygodnych hipotez. Momentami można odnieść wrażenie, że autor zbyt mocno akcentuje własne przekonania. Polecam ją wszystkim, którzy interesują się kosmosem i pytaniami o nasze miejsce we Wszechświecie.

Rewelacyjna książka opowiadająca o powstaniu i ewolucji rodzaju ludzkiego oraz rozwoju cywilizacji, widzianych poprzez pryzmat procesów geologicznych, zachodzących na Ziemi przez setki milionów lat. Autor przychodzi do nas z tezą, że to jak obecnie wygląda nasz Świat, nasze społeczeństwa, poszczególne nacje, państwa i ich granice, przemysł, handel, polityka, historia, a nawet sam człowiek jako taki, to wszystko zostało w głównej mierze zdeterminowane bardzo dawno temu, w prastarych epokach geologicznych, które w zamierzchłych czasach przechodziła nasza planeta. Dowiadujemy się zatem wielu bardzo ciekawych faktów dotyczących dziejów Ziemi i ich wpływu na nasz los. Jak to się stało, że nasi przodkowie zeszli z drzew na trawiaste sawanny i jaki wpływ miało na to wypiętrzenie się Himalajów w dalekiej Azji? Jak przebiegały wędrówki i rozprzesztrzenianie się hominidów po całej planecie? Dlaczego przelanie się do Atlantyku ogromnego, polodowcowego jeziora Agassiz na terytorium obecnej Kanady, było jednym z głównych czynników, które zapoczątkowały rewolucję neolityczną w Mezopotamii? Z jakiego powodu główne ośrodki cywilizacyjne powstały w okolicach stref granicznych płyt tektonicznych? Jak, tak na prawdę, Portugalczycy odkryli Maderę, Azory i Brazylię i dlaczego kluczową rolę odegrał tu pomysłowy manewr żeglarski "Volta do Mar", wykorzystujący dość logiczną naturę passatów wiejących między równikiem a zwrotnikami? To tylko nieliczne z ogromu pytań, hipotez i teorii wypełniających stronice tej, jakże ciekawej i wciągającej lektury. Należy uczciwie przyznać że nie są to tylko wymysły czy bajania autora, tylko rzetelne, poparte setkami przypisów, teorie naukowców i badaczy. Książka jest świetnie napisana i bardzo przyjemnie się ją czyta. W każdym rozdziale znajdziemy kilka czytelnych i przemyślanych diagramów, wykresów czy map, pozwalających, w jeszcze bardziej obrazowy sposób, zrozumieć i wyobrazić sobie poruszane zagadnienia. Wielokrotnie podczas lektury przechodziłem chwilę głębokiego zrozumienia danej kwestii czy wręcz olśnienia w stylu "No tak, przecież to logiczne, właśnie tak musiało do tego dojść, to dlatego..." Co więcej, nawet w dziedzinach o których wcześniej wiele czytałem, znałem od podszewki, czy miałem po prostu gruntowną wiedzę, potrafiłem się dowiedzieć kilku, bardzo istotnych, kluczowych i ważnych faktów, które potrafiły zupełnie zmienić moją optykę na dane zagadnienie czy problem. Właśnie dlatego uważam tę książeczkę za bezcenną i szczerze polecam wszystkim czytelnikom, którzy są głodni wiedzy i tak jak ja pragną zrozumieć naturę człowieka oraz Świata w którym przyszło nam żyć.

Książka bardzo dokładna i rzetelnie opisana. Widać że autor ma pasje do tematu i ciekawie się to czyta. Natomiast książka ma dość dużo niedoskonałości. Pierwsza i największa jest taka że bardziej przypomina to prace magisterską niż książkę samą w sobie. Poza tym Autor też często stosuje wiele nie potrzebnych dygresji jak na przykład, co danego dnia nosił jego kolega po fachu lub jaki przeważnie jest na co dzień. Mimo tych paru przytyków książka jest bardzo ciekawa i warta przeczytania jeśli kogoś interesują tematy związane z ogólną biologią czy informatyką.

Zbiór lekkich, krótkich esejów z elementami reportażu. Albo może na odwrót? W każdym razie chciałoby się czasem, a im dalej, tym bardziej i częściej, żeby autor, zamiast tylko muskać kolejne tematy, napisał o którymś coś więcej. Żeby się czasem gdzieś zatrzymywał a nie ciągle przeskakiwał na kolejny kwiatek. Niemniej czyta się przyjemnie i szybko - taka lektura w typie czasopisma do pociągu albo, jak już ktoś napisał, na plażę. Na plażę nawet bardziej, zważywszy wodne klimaty. Tak jak w poprzednich opiniach bardzo proszę o usunięcie tych idiotycznych potwierdzeń , że jestem człowiekiem. Opinię, podobnie jak masę poprzednich, chyba sensownych, dodaję ze swojego konta - czyżby to mnie nie weryfikowało? Po zalogowaniu na wspomniane konto zaznaczałem już te kwadraty setki razy - to też nie?! Apel będę powtarzał przy każdej dodawanej opinii i namawiam innych do tego samego, ponieważ prośby wysyłane do moderatorów nie dają rezultatów

Mecz szachowy Garriego Kasparowa z superkomputerem IBM Deep Blue w 1997 roku był momentem, w którym świat na chwilę wstrzymał oddech. To właśnie ta sytuacja – świt nowej epoki, w której maszyna pokonała mistrza w dyscyplinie uznawanej za szczyt ludzkiego intelektu – stanowi oś konstrukcyjną książki. Kasparow nie pisze tu tylko o sporcie; pisze o punkcie zwrotnym w historii gatunku ludzkiego. Moja ocena to 8/10 – to fachowa, intymna i rzetelna relacja z pierwszej linii frontu rewolucji cyfrowej. Zarys „fabuły” tej książki to pasjonująca kronika stulecia rozwoju technologii, widziana przez pryzmat szachownicy. Kasparow po raz pierwszy tak otwarcie ujawnia zdumiewającą stronę historii meczu z Deep Blue. Opisuje uczucia, jakie towarzyszyły mu, gdy na oczach całego świata musiał opracowywać strategię przeciwko nieprzejednanemu, niezmordowanemu przeciwnikowi. To niezwykle rzetelny opis psychologicznego ciężaru walki z kimś, kto nie czuje zmęczenia ani strachu. Autor relacjonuje rozwój inteligencji maszyn, traktując szachy jako mikrokosmos poznania. Dla pionierów nauki gra ta była kluczem do tajemnic ludzkiego i maszynowego myślenia, a Kasparow fachowo przeprowadza nas przez kolejne etapy tej ewolucji – od prostych algorytmów po potężną moc obliczeniową, która rzuciła mu wyzwanie. Atuty: Profesjonalizm i wizja przyszłości Największą siłą książki jest profesjonalizm Kasparowa w wyciąganiu wniosków z własnej porażki. Autor wykorzystuje swoje niezrównane doświadczenie, by zajrzeć w przyszłość. Podczas gdy wielu krytyków widzi w AI zagrożenie dla rynku pracy, Kasparow wykazuje się dużą odwagą intelektualną, widząc w inteligentnych maszynach szansę. Jego fachowość objawia się w koncepcji współpracy: pokazuje, jak ludzkość może wspiąć się na nowe wyżyny dzięki swoim wytworom, zamiast tracić energię na lęk przed nimi. To rzetelna lekcja optymizmu opartego na twardych danych i bolesnym doświadczeniu. Mankamenty i słabsze strony Subiektywizm: Mimo rzetelności, w relacji z meczu z 1997 roku wciąż czuć cień dawnych urazów autora wobec IBM, co może wpływać na obiektywizm opisu. Rozważania o ewolucji oprogramowania szachowego są niezwykle fachowe, co dla czytelnika niegrającego w szachy może być momentami zbyt trudne. „Ostatni bastion umysłu” to rzetelna historia o tym, jak porażka jednostki stała się nauką dla całej ludzkości. To książka profesjonalnie łącząca historię nauki z osobistym dramatem, dająca nadzieję na owocną symbiozę z technologią.

Zbiór mniej i bardziej ciekawych listów, z racji epizodycznej formy szybko się to czyta. Najbardziej interesujące były dla mnie fragmenty odnoszące się do życia i kariery autora oraz te w których odpowiadał hejterom i fanom teorii spiskowych. Czyste złoto, nieco w stylu cyklu sci funa o płaskiej ziemi.