Poznanie prawdy. Wykłady papieskie

Trudno oceniać papieską adhortację jak każdą inną książkę, chociażby dlatego, że to dokument (przyznawać gwiazdki dokumentowi?). Natomiast jestem zwolenniczką, aby te adhortacje i encykliki czytać, gdy chcemy się wypowiadać na temat nauczania papieskiego i nauczania kościoła. Sama Amoris Laetitia jest... szczególnie warta przeczytania. Przy okazji też "lżejsza" (chociażby pod względem łatwości czytania) niż wiele jej podobnych. Tematyka małżeństwa, rodziny, miłości, ważna jest zawsze i dyskutowana bardzo emocjonalnie. Nie tylko "w dzisiejszych czasach". Ale jeżeli chcemy merytorycznie dyskutować o nauczaniu KK na ten temat, to róbmy to porządnie ;) A refleksji nad miłością i rodziną, niezależnie od wiary i światopoglądu nigdy nie za wiele.

Książkę czytało się naprawdę dobrze. Sięgając po nią, miałem okazję lepiej poznać Benedykta XVI – nie tylko jako papieża, ale przede wszystkim jako człowieka. Szczególnie ciekawe były dla mnie jego wspomnienia z dzieciństwa w trudnych czasach nazistowskich Niemiec. Dzięki tej książce mogłem zobaczyć, jak te doświadczenia wpłynęły na jego późniejsze życie i wybory. Bardzo doceniam szczerość, z jaką Benedykt XVI opowiada o swojej drodze kapłańskiej, pracy naukowej i o tym, jak wyglądało jego życie w Watykanie. Zaskoczyło mnie, że nie unikał trudnych tematów – otwarcie mówił o aferze Vatileaks, problemach w Kościele czy nawet o lobby gejowskim. Widać, że nie chciał niczego ukrywać, ale jednocześnie nie szukał sensacji. Ciekawie było też przeczytać, jak Benedykt XVI postrzega swojego następcę, papieża Franciszka, i jakie widzi między nimi różnice. Szczególnie poruszyły mnie jego przemyślenia na temat starości, śmierci i przyszłości Kościoła. Dzięki temu książka nabrała bardzo osobistego charakteru. Podobał mi się styl rozmowy – książka napisana jest przystępnie, nie trzeba być teologiem, żeby wszystko zrozumieć. Benedykt XVI wydaje się człowiekiem skromnym, z dystansem do siebie i poczuciem humoru, co bardzo pozytywnie mnie zaskoczyło. Wartościowa lektura dla każdego, kto interesuje się współczesnym Kościołem lub po prostu chce lepiej zrozumieć Benedykta XVI. Nie jest to książka pełna sensacji, raczej spokojna i refleksyjna. Dla mnie była to ciekawa i wciągająca lektura.

Fantastyczna książka kardynała Grzegorza Rysia. Pisze o tym co sam przeżył i czego doświadczył. Nie ma w niej intelektualnego rozkładania na czynniki pierwsze poszczególnych zdań z Ewangelii, nie ma naukowych dociekań, albo teoretycznych dywagacji. Jest konkret, mocny konkret. Kardynał pokazuje życie osadzone w Słowie Bożym i to w jaki sposób może funkcjonować. Nie odwołuje się do przeżyć czy innych duchowych doświadczeń, pokazuje na Pismo Święte twierdząc, że jest to zarówno fundament jak i kierunek z którego można i należy czerpać. Sama książka składa się z raczej krótkich rozważań poszczególnych fragmentów przede wszystkim z Nowego Testamentu. Z każdego nawet najkrótszego zdania, a czasem i pojedynczego słowa Ryś potrafi wydobyć niezwykłą głębię – tu mi niesamowicie imponuje. Robi to w taki sposób, że i mnie konfrontuje z moją wiarą i życiem jakie prowadzę.

Adhortacja ta - jeśli chodzi o samą jej treść - nie jest jakimś przełomowym dokumentem, gdyż większość myśli czy wątków już niejednokrotnie się pojawiała w nauczaniu Kościoła, szczególnie za pontyfikatu papieża Franciszka. Tym niemniej uważam, że jest to tekst bardzo dobry, trafny, a zarazem potrzebny - choćby po to, by w jednym miejscu zebrać i całościowo rozważyć myśli, które często w jakiś sposób pojawiają się podczas kazań czy w nauczaniu papieża. W adhortacji wyraźnie przejawia się sposób myślenia Franciszka, dowartościowujący w swoich refleksjach codzienność, powszedniość, zwykłość, prostotę - w tym przypadku w kontekście świętości. Papież ukazuje właśnie tę codzienną świętość, nie tak mistyczną, nie tak pełną cudów i niedostępną jak to sobie czasem wyobrażamy, a tę przejawiającą się w zwykłym życiu zwykłych ludzi, w prostym geście czy słowie, można by powiedzieć - powszechną, taką, do której w zasadzie zdolny jest każdy. Papież pokazuje na przykładzie 8 błogosławieństw, że właśnie tego rodzaju świętość życia jest samym sednem (sercem) przesłania Ewangelii.

Potwierdza się zdanie, że prawdziwie uczony człowiek nie potrzebuje wielkich i doniosłych słów ani wyszukanych form, by przekazać innym zawiłości swojej dziedziny. Benedykt XVI w wydaniu dla zwykłych ludzi. Jak zwykle pełen serdeczności, tym razem w roli zwykłego parafialnego księdza.

Ta krótka książka jest znakomitym wstępem do odkrycia na nowo czym jest Msza. Dlaczego na nowo? Ponieważ współczesny katolik może nie zdawać sobie sprawy z tego, że kapłan, który składa Ofiarę, jest drugim Chrystusem, który powtarza akt Kalwarii, ale w sposób bezkrwawy. Z tego konkluzja jest taka, że jeżeli tego kapłana nie będzie, nie będzie Ofiary przebłagalnej, a co za tym idzie nie będzie odpuszczenia grzechów. Msza Święta jest centrum życia Kościoła, czy zdajemy sobie z tego sprawę?

Żyjemy w świecie hałasu, nadmiaru informacji, rozwijającej się technologi. Sięgnęłam po książkę ze względu na MOC, I nie zawiodłam się. W ciszy spotykamy Boga, sam na sam. Cisza to spotkanie, ciszy nie czujemy ona jest. W ciszy pojawiają się najlepsze rozwiązania, rodzi się miłość, której doświadczając przekazujemy innym. Nie jest zarezerwowana tylko do zakonów. Wystarczy się zatrzymać, znaleźć miejsce zamilknąć i słuchać wschłuchiwać się w ciszę. Być w Obecności sam na sam. Po pewnym czasie zorientujemy się że bez ciszy nie potrafimy już żyć. Nasze życie się zmieni. Milczenie naprawdę ma MOC. Książkę mam, i często do niej wracam. Gorąco polecam

Wywiad - rzeka przeprowadzony z współczesnym doktorem teologii ks. Grzegorzem Strzelczykiem tak wciąga w swój nurt, że nie sposób przerwać czytania. Autor jak zwykle nie zawodzi i językiem w pełni zrozumiałym wyjaśnia trudne zagadnienia teologiczne. Moim zdaniem jedna z publikacji "must have" każdego, kto pragnie zgłębić sens swej wiary i nie pozostawać na poziomie powtarzanych czasem bezrefleksyjnych praktyk religijnych. Wzrastając w otoczeniu chrześcijańskim wielu traktowało je z taką oczywistością jak powietrze, którym się oddycha, bez zastanawiania się nad nim. Ks. Strzelczyk świetnie sprawdza się w roli przewodnika po tychże niezgłębionych labityntach.

Wiele mądrości o wierze i podstawach wiary jest w tej książce. Są też wątki autobiograficzne kardynała Sarah. Wiele cytatów dotyczących modlitwy gdzieś mnie poruszyło, bo również dostrzegam jej istotę i wagę w życiu religijnym. Ogólnie książki kardynała Roberta Sarah są odkryciem dla mnie w tym roku. Mam jeszcze dwie jego inne książki do przeczytania. Może uda się w tym roku jeszcze przeczytać.

Moja ocena to 6. Stawiam 10, bo irytują mnie użytkownicy typu kociolek, Eltrecht, czy semantycznenaduzycie, którzy stawiają 1 każdej katolickiej książce. Widziałam nawet, że potrafią postawić 1nki trzem różnym edycjom tej samej, byle zaniżyć ocenę. Nie wierzę, że ktoś przeczytał 3 razy tą samą książkę, albo że jak jedna mu się "spodobała" na 1nkę, to brnie i czyta wszystkie książki danego katolickiego autora. Zgłoszenie sprawy zespołowi lubimyczytac nic nie dało

Myślę, że dalej mierzę się z tą książką. Jedno przeczytanie nie wystarcza. Jest to jednak książka, która może człowieka nawrócić, potrzeba jednak czasu, zrozumienia, cierpliwości i wcześniejszego przygotowania do lektury, gdyż nie jest to dzieło dla początkujących.

„…Lekceważymy pokorę i dmuchamy w pychę – rana się otwiera, pęknięcie pogłębia…” Najlepiej czyta się w wolnych chwilach i wieczorami. We wspomnianej ciszy dostrzegamy elementy zadumy i refleksji. Przed Wami dla mnie (książka - zagadka) z cyklu krakowskich nowości. Bardzo jestem ciekawa Waszych spostrzeżeń. Czym „…właśnie jest wiara”? Kiedy zobaczyłam w mediach nowe wydanie książki kardynała Grzegorza Rysia pt. „Skandal Miłosierdzia” zastanawiałam się nad tym, jak publikacja zostanie odebrana przez to młodsze pokolenie, które nie zawsze chodzi do kościoła, to uważające rozwody za coś normalnego, to które teraz ucieka, a nie rozmawia. Chowa się w swojej skorupce, boi się, ale milczy. Miłość i miłosierdzie to też nowe określanie życia. Miłość to wszak uczucie – relacja. Miłosierdzie pozostaje wielką tajemnicą Boga i wielkim skandalem w oczach ludzi. Zawiera w sobie to, z czym mamy największe trudności: współczucie, przebaczenie, nawrócenie. Miłosierdzie – to akt współczucia wyrażający się w konkretnym bezinteresownym działaniu, na rzecz innych. Trudności, współczucie, przebaczenie i nawrócenie. Na czym polega przymierze Boga z człowiekiem? Gdzie tu nieograniczona miłość? Naprawdę nie jest prosto. Miłosierdzie nie stawia warunków, nie zna żadnych granic. Czym jest duchowa pomoc? Wszak nie każdy rozumie, co i jak się mówi. A ty Drogi Czytelniku rozumiesz? Kardynał Grzegorz Ryś przypomina, że modlitwa ogarnia całego człowieka: postawę, miejsce, gesty i słowa. Modlimy się sami, w Kościele i w rodzinie. W Starym Testamencie odnajdziemy dwa terminy hased – wierność, i rahamim – miłość rodzicielska. Ten drugi termin, pierwszy raz usłyszałam na krakowskich Łagiewnikach, od pewnej uśmiechniętej zakonnicy. Rahamim – odsyła nas do kobiecej wrażliwości, pochodzi od słowa określającego „miłość matczyną”. Matka daje dziecku tyle, ile potrzebuje. Przejawami miłosierdzia są: - pomoc materialna – wsparcie finansowe - pomoc duchowa – słuchanie, dzielenie się wiarą - przebaczenie – odpuszczenie uraz, nawet jeśli to trudne. To czasami przychodzi Nam z wielkim trudem. - modlitwa - życie zgodne z wartościami chrześcijańskimi. W pewnym sensie coś uzdrawiamy, pocieszamy, troszczymy się. Czym jest dobra nowina? Miłosierdzie to temat radykalny. Przewodnikiem po miłosierdziu jest w Nowym Testamencie św. Łukasz. Jak zatem kształtuje się codzienność? Czytelnik, szczególnie ten wymagający szuka poszlak i źródeł. Jak zaś wygląda osoba, która szuka miłosierdzia? Wewnętrzne zobowiązanie także kształtuje się nieco inaczej. Odwołujemy się do przypowieści o zaginionej owcy i do kobiety, która zgubiła jedną ze swoich dziesięciu drachm. Bóg ponoć zna każdego i zaprasza do relacji z sobą. Wspomnimy o tej Dobrej Nowinie, Księdze Rodzaju, a także o Edycie Stein, św. Karmelitance, patronce Europy. Celnicy zaś zyskali opinię złodziei, ponieważ otrzymując z Rzymu głodowe pensje, egzekwowali od mieszkańców wyższe kwoty niż te ustawowe. Tym sposobem napełniali własne kieszenie. Nasuwa się pytanie – Kim jest dla Nas Bóg? Miłość: - czeka - pragnie - nie kontroluje - wspiera, ale też płacze, gdy tego nie docenia. Miłość może też pokonać śmierć. Jak to jest z przebaczeniem? Kiedy to, co stare umiera, a człowiek rodzi się na nowo. To nawrócenie i swoista wolność. Na sam koniec tekstu zwrócę uwagę na słowa, które głęboko zostaną w mojej świadomości. Zostają one skierowane do kobiety i mężczyzny: „…Wspomnij na miłosierdzie Twe, Panie, na łaski Twoje, co trwają od wieków”(Ps 25 [24], 6). Gorąco polecam Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo WAM Premiera: 25.06.2025 r. Oprawa: twarda Liczba stron: 208 (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej biblioteczce

Mnie się bardzo podobała. Choć rozpoczynając lekturę miałem inne jej wyobrażenie, spodziewałem się opowieści o ludziach występujących w Ewangeliach czy innych pismach Nowego Testametu będących niejako świadkami Jego działalności i tłem jego życia. Jednak Szymon Hołownia dokonał przeglądu historyczno-kulturowego całego ówczesnego świata. Coś podobnego uczynił Wojciech Roszkowski tyle tylko, że zabrało my to aż trzy tomu. Hołownia pokusił się o skromną książkę, ale na tyle ciekawą, że jej lektura sprawiła mi sporo radości. To chyba dzięki jego specyficznej narracji przesiąkniętej licznymi dygresjami i dużym poczuciem humoru. Korzystał przede wszystkim z licznych opracowań historycznych (rzadko ze źródeł epoki) dlatego książka jest czymś na kształt popularnonaukowym opracowaniem innych popularnonaukowych książek – czyli esencja z esencji, podana w lekkim stylu. Rozdziały są krótkie, a narracja dynamiczna, więc lektura nie powinna zająć więcej niż trzy dłuższe popołudnia.

Początkowo nie wydaje się czymś specjalnym, ale im dalej, tym konkretniejsze pytania i konkretniejsze odpowiedzi, bardziej satysfakcjonujące, dodające coś do ogólnej wiedzy i przeczuć. Jak ktoś się kiedyś głębiej zastanawiał nad spowiedzią i zrodziło mu się jakieś pytanie, mniej lub bardziej istotne, to w książce powinien znaleźć odpowiedź. Ponad to jest to zdecydowanie w większości język zrozumiały, a nie specjalistyczny. Jak pojawia się jakieś trudniejsze słowo, to można wyczytać je z kontekstu, co również jest plusem.

Wspaniała książka, którą polecam każdemu - zarówno wierzącym, jak i wątpiącym. Napisana przystępnym językiem, ale wciąga lepiej niż niejedna powieść. Opisuje, przypomina i wyjaśnia czym jest Eucharystia, a także jej żydowskie korzenie. Jestem pewna, że będę do niej wracać.

Doskonale przybliżenie Jezusa w realnych miejscach, jego charyzmy oczami amerykańskiego jezuity. To dzięki tej książki stał się dla mnie On Kimś konkretnym, a nie tylko umarlakiem na krzyżu w kościołach. Po kilku latach z satysfakcja przeczytałam drugi raz. Świetna i piekna ksiazka, subtelna a mocna.

Dzieło wymagające, ale niezwykle precyzyjne intelektualnie. Św. Jan od Krzyża wprowadza czytelnika w tajemnicę oczyszczenia i wolności wewnętrznej, posługując się obrazami i językiem o dużej sile literackiej. To książka, która łączy głębię duchową z prawdziwie filozoficzną refleksją nad ludzkim pragnieniem Boga.

Kardynał Ratzinger w genialny sposób przedstawia diagnozę Kościoła. Chociaż rozmowa ówczesnego Prefekta Kongregacji Nauki Wiary z Vittorio Messorim odbyła się w 1985 roku, to wskazówki, ostrzeżenia i pouczenia zawarte w tym dialogu nie straciły na swej aktualności. Powrót do tekstu Soboru Watykańskiego II, a nie do tzw. "soboru mediów", przyczyny kryzysu wiary, brak katechezy dorosłych, problemy moralności współczesnych chrześcijan, zdrowa odnowa liturgii czy kwestie realnego, a nie wyidealizowanego ekumenizmu - na te tematy kard. Ratzinger udziela pełnych odpowiedzi, podkreślając w tym wszystkim Objawienie Chrystusa, jako najistotniejsze kryterium dla człowieka. Można wnioskować, iż niektóre problemy z jakimi mierzy się dziś współczesny Kościół, wyniknęły właśnie z tego, że remedium zaproponowane przez Josepha Ratzingera w tym wywiadzie-rzece zostały w dużej mierze zignorowane.

Św. Tomasz odpowiada zwięźle lecz wyczerpująco na większość pytań związanych z modlitwą i stosunkiem człowieka do Boga. Dzięki dużej ilości treści zawartej na każdej stronie książka nie nuży, a wręcz przeciwnie, doświadczenie braku poczucia upływu czasu towarzyszyło mi przez większość lektury. Każda osoba zainteresowana teologią i wiarą znajdzie w książce to czego szuka (świadomie lub nie).

W tym wywiadzie z 1996 roku Kardynał Ratzinger jest szczery, takie odniosłem wrażenie. Prowadzący wywiad wystąpił ze wspólnoty kościoła, więc nie jest stronniczy a i czasami zadaje niewygodne pytania dotyczące historii kościoła.Kardynał posługuje się wyższą teologią w odpowiedziach, co dla mnie jest zbyt zawiłe i nieco zakrzywia ogólne przesłanie płynące z biblii, która jest przecież dla prostego ludu. Zbyt często kardynał odwołuje się do nauk św.Augustyna, zamiast za wzór podawać Chrystusa lub samego Boga.Martwi mnie przyszłość kościoła, bo Kardynał rozpościera szerokie zmiany w kierunku pozyskiwania nowych wyznawców, zbytnio idzie na ustępstwa. Moim zdaniem siła kościoła leży w niezmiennych wzorach płynących bezpośrednio z Pisma Świętego.Chrystus powiedział, że do zbawienia prowadzi wąska brama, kto przez nią przejdzie ten otrzyma życie wieczne w raju, a jak widać z rozmowy z Kardynałem kościół reprezentowany przez niego chce poszerzać "bramę" poprzez dostosowywanie się kościoła do "Świata", oj chyba nie tędy droga. Na dzień dzisiejszy (2017 r) widzimy ,że Ksiądz Kardynał będąc na najwyższym urzędzie w kościele abdykował, co jest wręcz niespotykane i pewnie o przyczynach tej decyzji nigdy prawdy się nie dowiemy.