Poradnik Globtrotera czyli Blondynka w podróży

Uwielbiam książki Pani Martyny,tą również jestem pod wrażeniem. Polecam wszystkim, którzy są ciekawi świata. Opowieść prawdziwa, w której czytając czujesz przeszywające emocje głównych bohaterek oraz te, które wiązały się z napisanie tej książki. Coś niesamowitego.,

Super ksiazka piękne zdjęcia mega ciekawe jest to życie w innych częściach świata w zasadzie nie powiedziałabym że to tylko o kobietach ogólnie bardziej wedlug mnie wszystko co ważne zostało ukazane. Nie oglądałam programu takze to wszystko to dla mnie całkowita nowość.

Tak naprawdę niczego znaczącego nie dowiedziałem się z tej książki o Azji, a tytułowy Nepal został zdawkowo opisany. Jednakże daję wyższa ocenę tej książce że względu na sympatię do autorki i że względu na fakt, że były to jej prywatne zapiski, które jak przypuszczam, wspaniale by zredagowała gdyby los dał jej więcej czasu na naszym świecie.

„Blondynka na safari”, jak głosi okładka, to praktyczny przewodnik po tego typu turystyce organizowanej w RPA, Kenii czy Tanzanii. Owszem, pod koniec zawiera różne przydatne informacje, jak przykładowe hotele, czy adresy ambasad, ale nie jestem w stanie powiedzieć, czy byłyby one wystarczająco relewantne, gdyby używać tej książki w celu planowania prawdziwej podróży do Afryki (nie ma tu na przykład danych odnośnie połączeń lotniczych z Polski do owych krajów ani mapek okolicy). Raczej Pawlikowska zawarła tu ogólne porady dotyczące turystyki safari, większość naprawdę rzeczowych informacji pozostawiając do zdobycia potencjalnemu podróżnikowi. Spora część książki to zbiór krótkich adnotacji na temat flory i fauny sawanny z wyróżnieniem poszczególnych zwierząt i roślin (na wstępie autorka zaznaczała, że sama nie przepada za przewodnikami, które zawierają niepożyteczne dane takie jak np. średnia waga danego stworzenia, a w tym samym czasie jej własny przewodnik także uwzględnia takie informacje – są nawet nazwy zwierząt i drzew po łacinie, nie wiem tylko, po co). W dużej mierze zatem pozycja stanowi raczej skrótowy atlas przyrodniczy sawanny. Mi jednak, która wzięłam się za tę książkę dla relaksu, a nie w celu uzyskania praktycznej pomocy w organizacji wycieczki, „Blondynka na safari” całkowicie odpowiadała. Przyjemnie było poczytać zwięzłe ciekawostki o hipopotamach czy słoniach, a nawet o rodzajach chorób, na które należy się zaszczepić przed wyjazdem, opisane prostym językiem i łatwe do przyswojenia – potraktowałam tę wiedzę jako poszerzającą moją znajomość świata wokół. Uważam zatem, że książka może stanowić miły sposób na spędzenie wolnego czasu, jeśli ktoś chciałby dowiedzieć się czegoś więcej o zagadnieniach dotyczących safari, ale jako użyteczny przewodnik może się chyba nie sprawdzić.

Czytając tę książkę nie zwróciłam uwagi na to jak prawdopodobna jest wersja Jarosława Kreta o Indiach ani czy brzmi to jak opowieść celebryty i z prawdziwymi Indiami nie ma wiele prawdy. Dla mnie największa wartość tej książki to powrót do tego miejsca. Wiadomo, że nie ma prawdy absolutnej. Podobnie jest z odwiedzanymi miejscami. Indie się albo kocha od pierwszego spojrzenia, albo nienawidzi. Byłam w Indiach dwa razy. Tak, widziałam chude krowy jedzące plastik, brudne wychudzone dzieci, tłok, kurz. Ale ja nie jestem fanką sytuacji ekstremalnych, więc nie wybrałam się w podróż pociągiem siedząc na dachu. Co kto lubi. Za drugim razem byłam w Kerali. Było cudownie. Ja stawiam na ludzi - z nimi rozmawiałam, nawiązywałam znajomości, jak np z rodzina sprzedająca w pierwszym sklepie z ubraniami, chustami i torebkami. Odwiedzałam ich codziennie, poznawaliśmy swoje historie. To są MOJE Indie. Widzicie? Nic wam nie powiedziałam o książce, bo to bez znaczenia, dla mnie ona była przypomnieniem MOICH Indii. Każdy miłośnik Indii ma swoje Indie. Czytało mi się bardzo przyjemnie. Zafascynował mnie związek z Hinduską. Jak chcecie mieć swoje zdanie, musicie tam pojechać.

To lekka i przyjemna książka o podróży autorki na Kubę, która jest jej zdaniem wyspą tajemnic, a mieszkają na niej radośni, pełni życia i nadziei ludzie. W eksplorowaniu wyspy pełnej agentów i szpiegów towarzyszył jej Flegmatyczny Anglik Gavin oraz Szalony Hiszpan Eduardo. Przemierzamy wraz z nimi piekielne góry, odwiedzamy rajskie ogrody Kuby, a także głęboko w dżungli odnajdujemy Wodnych ludzi. Przy okazji poznajemy kubański przemysł i dowiadujemy się, że najbardziej zniechęcająca jest zdaniem Beaty kubańska kuchnia i rosną tam ponoć najlepsze grejpfruty na świecie. Autorka przybliża czytelnikowi również wątki historyczne, wspomina o kolonizacji przez Hiszpanów, bazie Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w zatoce Guantanamo, a także roli Ernesto Che Guevara i jego walce o wolność i o Fidelu Castro. Dowiadujemy się też, iż na Kubie obowiązują dwie rzeczywistości w której jedna z nich jest dla Kubańczyków, a druga dla turystów, bo jak się okazuje Kubańczycy to świetni aktorzy.

Nie ukrywam, że czytając tę książkę towarzyszył mi smutek, ciekawość i podziw dla tego typu wyprawy. Sama nigdy nie wybrałabym się na stopa w podróż po Afryce i krajach muzułmańskich. Są kraje, w których wiem, że moja stopa nie stanie. Autorka doświadczyła wielu przygód i wiele dobroci od tamtejszych mieszkańców. Choć przygody w Maroku i Mauretanii, gdy obcy mężczyźni proponowali seks za zapłatę lub oświadczali się autorce, pokazują jak bardzo inni mentalnie są ludzie w tych krajach. Czytałam poprzednią książkę "Prowadził nas los" o podróży dookoła świata przez 5 lat. Autorka marzyła o zwiedzeniu jeszcze Afryki. Smutne, że ta podróż zakończyła się śmiercią autorki na skutek malarii. Książka pokazuje dobre serce Kingi Choszcz w wielu momentach, a także siłę marzeń, która nas prowadzi. #WyzwanieLC2025 - wrzesień

Reportaż jest podróżą wgłąb siebie. Czym jest podróżowanie? Jaki jest cel podróżowania? Czy zależy nam bardziej na zobaczeniu zabytków, czy poznaniu ludzi i ich kultury? Podróżowanie nie jest łatwe, bo lokalna społeczność jest nastawiona na zarabianie na turystach. Czy jest zatem możliwa podróż, gdzie będziemy mieli poczucie, że nie jesteśmy tylko turystami na których ktoś chce zarobić? Robb Maciąg udowadnia, że jak najbardziej. Że podróż może być piękną przygodą do poznania drugiego człowieka. "Spotkałem dziś dwóch chłopców, którzy z mostu puszczali papierowe samoloty. Staliśmy tak we trzech, pół godziny i zużywaliśmy z uśmiechem ich stare szkolne zeszyty."

Oczekiwania względem tej książki miałem duże ale niestety się nie spełniły. Strasznie słaba opowieść o fantastycznej podróży. Nie znalazłem niczego co by mnie w tej książce urzekło. Narracja bardzo monotonna: wstaliśmy rano, zaczekaliśmy na stopa, zabrali nas, przejechaliśmy x kilometrów, kierowca zaprosił nas na kolację i nocleg/ dotarliśmy do poznanych wcześniej osób na nocleg, przespaliśmy się, wstaliśmy rano... Zazwyczaj zdania pojedyncze, które okrutnie męczą w czytaniu i wymagają robienia wielu przerw podczas lektury. W książce tej nie ma emocji tylko nuda i jednostajność a wyjazd na pewno taki nie był. Zdjęcia też niezbyt interesujące chociaż książka super wydana i aż prosiłoby się by była świetnymi zdjęciami przyozdobiona, przy czym nie chodzi o jakość zdjęć a o pomysł na ich wykonanie czy też związek z treściami opisywanymi. Ciężko było książkę doczytać do końca ale właśnie ostatnia część wydaje się bardziej interesująca. Czyżby przez samodzielne kończenie wyjazdu przez autorkę a nie w parze jak było przez większą część wyjazdu/ książki?

Książka świetna, w większość doskonała. Jestem osobą marzącą o podróży do Australii wobec czego na początku dostalem mocnego kopa, że muszę to zrobić jak najszybciej (gdy to będzie znow mozliwe). Rozdział o aborygenach oraz końcówka dotyczącą miast i kultury aussie - to są najlepsze momenty, tłumaczące mi co mnie tam tak ciągnie. Jestem chyba mentalnym Austrlijczykiem! Brawo Panie Marku!

Chociaż lektura jest lekka a tematyka podróżnicza, czyta się dość topornie. Doceniam starania wydawnictwa, które niejako 'skleiło' luźne opowiadania Halika i odświeżyło zdjęcia. Dzięki temu książka jest bogata we wspaniałe fotografie i ciekawe historie. Nie jest to jednak spójna opowieść, bardziej fragmenty z różnych etapów podróży.

Cały świat chowa się w domach przed jednym wirusem, a autor wychodzi naprzeciw wszystkim chorobom tropikalnym – dyzenterii, żółtej febrze, moczeniu krwawym, dendze, cholerze, tyfusowi, wściekliźnie, żółtaczce, gruźlicy, chorobie Chagasa, malarii, onkocerkozie, leiszmaniozie i wielu innym, również śmiertelnym. Żeby tylko chorobom! Co sprawia, że autor, i jemu podobni, dobrowolnie i świadomie rzuca wyzwanie niebezpiecznym lub jadowitym zwierzętom jak: żmijom, wężom, jaguarowi, skorpionom, elektrycznym węgorzom „plus oczywiście komary, pluskwy, kleszcze, pijawki” i wszelkiego innego rodzaju kłujące, ssące i gryzące owady. Nie wspominając o „zaburzeniach termoregulacji, udarze słonecznym, niedoborze soli mineralnych, chorobach skórnych” i wielu innych, wynikających ze zmiany klimatu i środowiska. Wiem, o czym piszę, bo przeszłam przez to piekło czyhających zewsząd niebezpieczeństw, wcale nie będąc szczęśliwą czekających mnie wrażeń. Jest jednak coś, co mnie różni od autora. To pasja i możliwość dotknięcia białej plamy na mapie świata! Wystarczył jeden telefon do autora z propozycją wyprawy do Wenezueli, której celem było dotarcie do ostatnich wolnych Indian Yanomami. Tajemniczych duchów dżungli żyjących z dala od cywilizacji, „unikających kontaktu nie tylko z białymi, ale również z innymi indiańskimi plemionami”. Ironasi, dzieci jaguara w szabono Ironasiteri – wiosce pod górą jaguara, o których do dzisiaj niewiele wiadomo, a którymi interesują się naukowcy z całego świata. To dlatego kobiety swoje twarze ozdabiają patyczkami na wzór wąsów tego drapieżnika. Szlak wyprawy mogłam śledzić na mapie dołączonej do książki. Samo dotarcie w rejon zamieszkania przez Indian Yanomami było fascynującą przygodą i nauką życia. Trudy zdobycia wszystkich pozwoleń, obozowania wzdłuż Orinoko, pokonywanie rzeki z ekwipunkiem,zdobywanie pożywienia, rozwiązywanie problemów technicznych autor uzupełniał fragmentami wspomnień podróżników podążających tą samą trasą wiele dekad temu. To dowód na to, jak niewiele zmieniło się w krajobrazach przez te lata. Nadal urzekające i czarujące swoim pięknem. Samo spotkanie z Indianami okazało się przypadkowe i trwające za ich zgodą zaledwie kilka dni. Ekipa autora zamieszkała w szabono przypominającym ogrodzony stadion z ogromnym placem pośrodku. Byli więc świadkami codziennego życia, rytmu dnia, zwyczajów codziennych i tradycyjnych obyczajów. Naturalnych, wynikających z potrzeby chwili, a nie inscenizowanych na potrzeby turystów, czego tej formie podglądania innych kultur autor był bardzo przeciwny i wiele razy dawał temu wyraz. Zresztą cała jego relacja miała wydźwięk proekologiczny, zwracający uwagę na rabunkową eksploatację dżungli i jej zasobów naturalnych ukrytych w ziemi, która ostatecznie doprowadzi do wyginięcia ostatniego wolnego plemienia. Według autora to tylko kwestia czasu. Przy okazji dostało się misjonarzom, podróżnikom, poszukiwaczom złota, a przede wszystkim naukowcom i badaczom przeprowadzającym we wcześniejszych latach nieetyczne eksperymenty medyczne. Ten żal, bezsilność, a nawet wściekłą rozpacz czułam podwójnie w kontekście niezwykłości i unikatowości świata Yanomami. Ludzi żyjących szczęśliwie z dala od asfaltu, stali, szkła i „nieznających obłudy, kłamstwa, biurek, krawatów, politycznych podjazdów, wyścigu szczurów, wazeliny, wolnego rynku, plastikowych pieniędzy, wirtualnych prawd, morza idiotycznych przepisów, biurokracji, VAT-ów, PIT-ów, NIP-ów i całej tej pieprzonej cywilizacji zabijającej duszę w człowieku...” Czyniącej z nas ludzi cywilizowanych - wydmuszki z pustką w środku. Do takiego wniosku doszłam, przyglądając się ich życiu, wierzeniom, kodeksowi postępowania, otoczeniu, w którym żyli i stosunku do niego. To piękno życia w zgodzie z naturą i blisko niej psuła mi jedna rzecz. W wyprawie autora brała również udział znana podróżniczka Beata Pawlikowska. Bardzo ucieszyłam się, licząc na spojrzenie z boku na tę niepospolitą kobietę, którą bardzo podziwiam. Na podejrzenie jej „przy pracy” z perspektywy innego podróżnika. Niestety autor bardzo rzadko wspominał o swoich współtowarzyszach. Miało to sens, ponieważ usuwał w cień ekipę, czyniąc głównymi bohaterami relacji Indian. Nie był jednak w tym podejściu konsekwentny, ponieważ, jeśli wspominał o Beacie Pawlikowskiej, to zawsze z ironią w kontekście jej błędów, porażek i ponoszonych konsekwencji, nazywając ją „wielką podróżniczką”. Nie rozumiałam, dlaczego burzył jej autorytet, ukazując ją tylko w negatywnym świetle. Bardzo mi się to nie podobało! Za to bardzo spodobał mi się fragment tekstu opisujący dżunglę, który muszę jego część tutaj przytoczyć. „Dżungla jest jak kapryśna kobieta. Wstaje o świcie ubrana jedynie w opadające mgły, z kroplami rosy we włosach. Przeciągając się leniwie, zastanawia się, w jakim dziś będzie humorze. Wędrowca wabi bogactwem swojego wnętrza. Jeżeli nieszczęśnik ulegnie jej szmaragdowym oczom i choć raz wejdzie w nią choćby na cal, ona wciągnie go głębiej, aż do zatracenia tajemniczym pięknem, kształtami i zapachem najcudowniejszych kwiatów. Będzie rzucać pod nogi nigdy niewidziane rajskie owoce, uwodzić wszystkimi barwami tęczy, wchłonie go w swoje wilgotne i gorące wnętrze. Śmiałkom obiecuje najcudowniejsze ze swoich skarbów – złoto, diamenty i szafiry. Zuchwałym plunie w twarz trądem i malarią, roztrzaska ich łodzie o skały, zatopi w wirach rzek i rzuci w otchłań wodospadów”. Jest tego więcej, ale pozostawiam do odkrycia te cudowne zaskoczenia kolejnym czytelnikom. I do pomyślenia nad światem, który sami niszczymy wraz z sobą. naostrzuksiazki.pl

"Są w życiu takie momenty, kiedy pozornie kończy się wszystko" Dla Jaśka Meli takim momentem było porażenie prądem, w wyniku którego stracił lewą nogę i prawe przedramię. Dla mnie - moja własna niepełnosprawność plus złamanie ręki przed kilkoma dniami. Ja wiem, że to dwie skrajnie różne sytuacje. Ale ta książka stała się moim osobistym "plasterkiem". Poleciła mi ją koleżanka i chyba lepiej trafić nie mogła. Mela daje nadzieję i siłę do wałki, pokazuje, że można zdobywać szczyty - dosłownie i w przenosi - nawet, gdy wydaje się, że to niemożliwe. Poza tym to kopalnia pięknych, motywujących cytatów.

Te krótkie, poręczne książeczki Piotra Kraśki można zabrać ze sobą do torebki i poczytać w zasadzie wszędzie. Sama mam kilka i w ten sposób z nich korzystam. Tym razem przyszła kolej na Szwecję. Autor pokazuje ją swoim reporterskim okiem. Nigdy w Szwecji nie byłam, ale kraj ten kojarzy mi się z ciemnymi zimami, krótkim słonecznym latem, świetną opieką socjalną i drożyzną. Szwedów postrzegam raczej jako ludzi zamkniętych w sobie. Autor pokazał ten kraj z trochę innej strony. Niby Ameryki nie odkrył, bo znamy przecież rodzinę królewską (choć oczywiście nie tak dobrze jak brytyjską), nacisk jaki kładą na ochronę środowiska naturalnego. Szwedzkie kryminały to też ich wizytówka, jak czekolada czy zegarki dla Szwajcarii. Było też jednak sporo ciekawostek, szczególnie historia pochodzenia obecnej rodziny królewskiej. Po lekturze poczułam, ze Szwecja jest mi nieco bliższa. Po prostu ludzie nieco odmienni od nas, którym przyszło żyć w trudnych warunkach naturalnych, ale potrafili się do nich przystosować.

Bardzo niebezpieczna książka.... siada człowiek do niej z zamiarem przeczytania kilku rozdziałów, może kilkunastu stron, ani się obejrzy a jest w połowie książki. Wciąga, jest napisana lekkim językiem co powoduje że bardzo przyjemnie wchodzi do głowy, i zawiera bardzo cenne rady dla podróżnika, lub generalnie dla osób które nie koniecznie chcą podróżować w sposób zorganizowany przez biuro podróży. Jesli ktoś liczy na ciąg fabularny to się rozczaruje, to coś w rodzaju pamiętnika/poradnika/swobodnych zapisków z podróży, książka jest tania a jej zawartość to skarbnica wiedzy podróżniczej, warto, oj warto.

Trochę mieszane odczucia, bo liczyłem na szczegółową relację ze słynnej podróży samochodem terenowym przez dwa kontynenty: od Ziemi Ognistej po Alaskę. Ale jak to zwykle bywa w przypadku książek sygnowanych marką Tony Halik, były to fotograficzne migawki z ważniejszych wydarzeń z trasy. Jest rozdział o psich zaprzęgach, operacji przeciwko gangom narkotykowym, dramatycznej obronie jeepa w trakcie napadu, egzotycznych plantacjach, wyspie węży. Zdecydowana większość książki poświęcona jest Ameryce Łacińskiej. Druga połowa wyprawy (Stany Zjednoczone) jest potraktowana bardzo skrótowa, na co niewątpliwie miał wpływ brak środków pieniężnych na jej kontynuowanie. Nie przeczę, że końcówka książki, gdzie Autor ma w kieszeni ostatnią monetę, jest bardzo dramatyczna. Naprawdę niewiele brakowało, aby Halikowa linia życia dobiegła końca już w 1959 roku. Tak więc publikacja mocno nierówna, choć mankamenty częściowo rekompensuje prześliczna szata graficzna edycji 2008. Kolorowe, wyraźne fotografie, doskonały papier, mapki i twarda oprawa – prawdziwa perła wśród literatury podróżniczej.

W pewnym momencie można odczuć zastój i powtarzanie tego samego innymi narzędziami. Poza tym, książka jest inspirująca. Czytelnik może jednak odnieść wrażenie, że tekst wyolbrzymia cechy bohatera, przez co on może wydawać się nienaturalny, odrealniony. Co do uwag, dziwi mnie też publikacja biografii, której nie życzy sobie osoba, o której się pisze.

Jarosław Kret studiował egiptologię i był na rocznym stypendium w Kairze, dlatego bez wątpienia ma sporą wiedzę na tematy społeczno-kulturalne Egiptu. W książce znajdziemy głównie historie bazujące na jego doświadczeniu, stąd tytuł książki ,,Mój Egipt” jest bardzo adekwatny. Nie odpowiadał mi niestety styl prowadzenia narracji przez autora, który często odbiega od głównego wątku i chociaż książka zawiera dużo ciekawostek i przydatnych informacji nie jest to dla mnie lektura, do której chciałabym wracać.

W pierwszej części ta książka to uzupełnienie przewodnika turystycznego o elementy ludzkie - historie z podróży, ekspozycję na odmienną mentalność i zwyczaje. Jeśli ktoś wybiera się do Azji po raz pierwszy, może poczuć namiastkę tego, co go wkrótce czeka :) Druga część to natomiast praktyczny poradnik, jakich zachowań warto unikać, mimo że z europejskiego punktu widzenia są one jak najbardziej racjonalne. Azja to jednak często stan umysłu :)) Brakowało mi takiej książki na rynku i cieszę się, że powstała. Sama miałam okazję być w Kambodży i żałuję, że na tę książkę nie trafiłam wcześniej, ponieważ wielu spośród opisanych przez Panią Marzenę sytuacji doświadczyłam sama i dzisiaj - po tej lekturze - postąpiłabym już inaczej- np. zabieranie paszportów w hotelach na czas pobytu. Podsumowując - moim zdaniem jest to pozycja obowiązkowa dla osób, które po raz pierwszy planują backpackerski wyjazd do Azji, a zwłaszcza druga część książki. Pozwoli na uniknięcie wielu klasycznych błędów.

W peruwiańskim rytmie Kiedy wzięłam do ręki książkę Jacka Pałkiewicza i Andrzeja Kapłanka „El Dorado Polowanie na legendę”, najpierw poczułam jej ciężar. Liczba stron nie przerażała, bo tylko 440, ale papier, na którym ja wydrukowano twardy, chyba tzw. „kredowy cieńszy”. Strony były śliskie i nie gniotły się. W sumie podczas czytania trudno było książkę utrzymać w dłoniach. Musiała leżeć. Ten fakt informował czytelnika, że nie ma do czynienia z czytadłem, ale starannie wydaną literaturą. Okazała się być literaturą faktu, mówiąc dzisiejszym językiem, non - fiction ze sporą dawką historii, wzbogaconą o zdjęcia. Pierwszy rozdział przeniósł mnie do Peru, do dżungli amazońskiej i ponoć najniebezpieczniejszego, żyjącego z dala od cywilizacji, plemienia Indian południowoamerykańskich Cuapacoris. Drugi wprowadza w tajniki wyprawy grupy białasów – odnalezienie Paititi, legendarnego miasta pełnego złota. Zapachniało mi dzieciństwem. Tematyka i styl opisywania przypomniał mi moją fascynację opowieściami Arkadego Fiedlera. Wchłaniałam je w starszych klasach podstawówki. Różniły się od popularnego również wówczas „Tomka” ( cykl powieści Alfreda Szklarskiego) tym, że były autentycznymi relacjami z autentycznych wypraw na odległe kontynenty. O ile jednak Fiedler skupiał się na relacji jemu współczesnej, to autorzy „El Dorado…” przenoszą czytelnika w czas przeszły. Zostawiamy więc ich z niebezpiecznymi tubylcami, którzy krzywdy nie robią i zaczynamy czytać o historii Peru, przygotowaniach do wielkiej wyprawy w głąb terytorium, gdzie nie stanęła jeszcze noga białego człowieka i paru przygodach erotycznych. Część recenzentów książki czyni z tego zarzut. Widocznie jak ja, wychowani na Fiedlerze. Mnie to nie przeszkadzało. Oczywiście czekałam na dalszy opis wyprawy, ale z zainteresowaniem przeczytałam o, w sumie nieznanym mi państwie, historii Peru, podbojach dokonanych przez klan Pizzaro, Machu Picchu, chrystianizacji i wprowadzaniu cywilizacji, tam gdzie praktycznie nikt tego nie chciał. Narracja historyczna prowadzona w sposób epicki, czyli dość swobodny sprzyjała mi w zagłębianiu, czasami przypominaniu sobie historii odległego i jakże jeszcze do dziś tajemniczego peruwiańskiego świata. Do tego oglądamy dużą ilość zdjęć obrazujących ową historię, wśród nich znaleziony w 2002 roku rękopis jezuitów potwierdzający istnienie Paititi. Oprócz opowieści z dawnych lat, czytelnik śledzi przygotowania do wyprawy w głąb lądu, dostaje nawet listę niezbędnych rzeczy do zabrania. Potem oczywiści wracamy na szlak wędrowców i … spojlera nie będzie. Książkę czyta się dość przyjemnie, o ile położymy ja sobie na kolana, bo o jej ciężarze już pisałam. Nie jest rewelacją, ale według mnie nie zasługuje również na negatywną opinię. Fajnie, że autorzy zebrali do przysłowiowej kupy peruwiańską historię. Czy dobrze, że wzbogacili ją o swoje przeżycia z gatunku erotycznego? Sprawa gustu. W końcu Joanna Szczepkowska w swym słynnym monodramie „Goła baba” wyznała, że każdy czeka najpierw na gołą babę, a potem na wzniosłe idee…