Polscy bogowie wojny. Najwspanialsi dowódcy w dziejach

Świetna książka poświęcona jednej z najlepszych formacji militarnych w dziejach wojskowości (specjaliści pewnie by powiedzieli, że to trochę na wyrost). Pisana przez patriotę dla patriotów (dobrze, że i takie książki powstają). Jej wartością jest bardzo eleganckie wydanie (w twardej możnej oprawie) i świetna szata graficzna – sporo ilustracji, diagramów, tabelek. Książka fajnie porządkuje naszą wiedzę dotyczącą husarii – poznajemy samego żołnierza (jego ubiór, elementy umundurowania, ekwipunek), zasady walki, organizacje chorągwi. Bardzo ciekawie jest opisana sztuka walki husarii – zarówno na poziomie taktyki pojedynczego żołnierza jak i strategii całej formacji, interesująca jest część poświęcona morale wojskowemu. Szczegółowo opisano broń jaką posługiwali się husarze, na czynniki pierwsze rozebrano mityczne skrzydła, a w końcu przeanalizował przyczyny zmierzchu tej formacji (wcale nie broń palna). Książka zdecydowanie do przeczytania, a dla leniwych przynajmniej do przejrzenia.

Autor w bardzo przystępnej i ciekawej formie ,wykazując się również poczuciem humoru (jak np. w tym fragmencie " o Władywoju wiadomo niewiele, przetrwała jednak taka notatka współczesnego mu kronikarza:" Z życia jego przytoczę tylko rys niewiarygodny i nienadający się zgoła do naśladowania przez żadnego chrześcijanina, a mianowicie , że nie nie mógł on wytrzymać nawet jednej godziny bez picia" )przedstawia podboje pierwszego króla Polski , który był nie tylko wielkim władcą, ale przede wszystkim niezłomnym wojownikiem oraz strategiem. Książka pokazuje skąd wywodzą się nasze Polaków korzenie, w innym świetle pokazuje naszą historię niż tę którą poznaliśmy na szkolnych lekcjach historii - co ważne w sposób ciekawy ."Narodziny potęgi" czyta się jak powieść , jest w niej przygoda, miłość , przymierza a także intrygi. Zachęca do poznawania historii i zagłębiania się w nią . Jak chyba powiedział Cyceron „Historia est magistra vitae” (Historia jest nauczycielką życia), więc warto ją poznawać. Książka idealna na prezent szczególnie dla mężczyzn (dużo tu bitew, krwi i rzezi) jak również młodych chłopaków.

Recenzja ,,Historia bez cenzury 4" Wojciech Drewniak Ten tom jest poświęcony czasom średniowiecza. Poznajemy w nich zwyczaje zwykłych ludzi, edukacja powoli stawiała pierwsze kroki dla ludzi mniej zamożnych. Poznamy też historie wikingów oraz krucjat na ziemie święte. Mamy też zakony rycerskie oraz tortury w swiedniowieczu. Ale również poznamy postacie kojarzone z tym okresem jak Karol Wielki lub Joanna D'arc. Jeśli mieliście kiedyś okazję obejrzeć jakiś odcinek Historia bez cenzury na YT to wiecie w jakiej formie jest tworzony jego program. I książka bardzo dorównuje temu poziomowi. Jest bardzo wartosciowa. Treści są przekazane w przystępnym jezykiem, że nawet osoby które nie lubiły historii w szkole to ksiażkę zrozumieją i nawet polubią te historie. Miałam osobiscie takie odczucie, że rozdziały niektore były za długie i musiałam do nich podchodzi na 2-3 razy. Jest to książka popularnonaukowa ale przekazany przekaz w prostym i zrozumiałym dla nas językiem. Nie jakimś belkotem naukowym. Jesli lubicie filmiki HBC to koniecznie poznajcie jego ksiażki bo w książkach jest wiecej tematow niż w filmikach poruszanych.

Na największy plus estetyczne wydanie, ciekawa narracja autora, książka niewymagająca, można czytać nawet na przysłowiowe "odmóżdżenie". Autor skupiając się na regionie Szampanii, a szczególnie na mieście Troyes w pełnym średniowieczu, opowiada o życiu tego miasta i regionu. Książka ma prawie 400 stron, jednak czyta się ją szybko ze względu, że jest to pozycja popularno-naukowa i tekst użyty przez autora jest łatwo przyswajalny. Natomiast patrząc szczerze, dla kogoś kto już więcej poczytał w tym temacie, może ta książka wydać się dosyć ogólnikowa. Mimo wszystko niektóre rozdziały pozytywnie zaskakują, na przykład rozdział 12, w którym autor opowiada o średniowiecznych księgach i autorach. Na wielki plus dosyć szczegółowo opisana "powieść o Flamence".

Książka jest idealna dla osób, które chcą zorientować się, jak wyglądała II wojna światowa. Na jej podstawie można zdecydować, które konkretne zagadnienia i wydarzenia warto zgłębiać bardziej szczegółowo. Polecam ją osobom takim jak ja. Tym, którym w szkole często brakowało czasu na dokładne omówienie II wojny światowej, ponieważ kończył się rok szkolny i nie było już przestrzeni na naukę historii własnego narodu.

Temat bardzo interesujący. Ciekawy dobór postaci bo większość z nich jest raczej mało znana. Autor opisuje wybrane ucieczki na przestrzeni 3 ostatnich stuleci. Mnie jednak czegoś jej zabrakło co mnie zadziwia bo kilka książkę autora już mam za sobą. Mimo wszystko warto przeczytać.

Bardzo ciekawa forma opowieści o III Rzeszy. Autor przedstawił 100 przedmiotów charakteryzujących nazistowskie Niemcy. Ale przedmioty były jedynie punktem wyjścia dla pokazania historii III Rzeszy . Książka była interesująca, chociaż nie wszystkie z tych przedmiotów w sposób oczywisty kojarzyły się z Niemcami. Niektóre omawiane rzeczy były dla mnie zaskoczeniem , ale absolutnie nie podważam wiedzy i kompetencji autora, to raczej wynikało z mojej niewiedzy. Przeczytałam z zainteresowaniem, książka godna polecenia.

Historia templariuszy – od powstania do upadku "W książce tej zamierzam przedstawić dzieje templariuszy, a nie legendy, które dotrwały do naszych czasów. Nie jest moim celem demaskowanie ani nawet komentowanie absurdalnych mitów na temat zakonu. Pragnę dowieść, że prawdziwe wydarzenia były bardziej niezwykłe niż wszelkie opowieści przygodowe, półprawdy i sensacje. Uważam ponadto, że historia templariuszy ma ważne współczesne paralele. Dotyczy globalnej organizacji, która nie płaciła podatków i stała się potężniejsza niż niejeden rząd. Dotyczy powiązań międzynarodowej finansjery z geopolityką, potęgi propagandy i mitu, dotyczy przemocy, zdrady i chciwości." Historia świata pełna jest organizacji, które wywarły niebagatelny wpływ na los dziejów. Co więcej – chociaż wiele z nich już nie istnieje – nadal rozpalają one wyobraźnię i raz po raz wywołują gorące dyskusje. Ich legenda żyje niejako własnym życiem, będąc pożywką dla wszelkiego rodzaju mitów, legend i zwyczajnych kłamstw. Bez wątpienia jedną z takich organizacji jest Zakon Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona, zwanych popularnie templariuszami. Wrócili oni do kultury masowej dzięki książce „Kod Leonarda da Vinci” oraz innym publikacjom poświęconym legendzie Świętego Graala. Ludzie łakną teorii spiskowych, szukają ukrytych znaczeń, dają wiarę pogłoskom. Tymczasem – jak mówi powiedzenie – prawda jest znacznie ciekawsza niż kłamstwo. Przekonujemy się o tym raz jeszcze, sięgając po książkę pod tytułem „Templariusze. Rozkwit i upadek zakonu świętych wojowników”. Jej autorem jest Dan Jones, brytyjski pisarz i historyk. Ta niezwykle interesująca publikacja ukazała się nakładem wydawnictwa Znak Horyzont. Pomimo dość sporej objętości – książka liczy prawie pięćset stron – czyta się ją zaskakująco szybko, niczym najlepszą powieść. Autor podzielił swoją pracę na cztery części. Już same ich tytuły zachęcają do lektury i zapewniają czytelnika, że dostarczy mu ona prawdziwej przyjemności. Wszystko zaczyna się roku 1119, kiedy pielgrzymi postanawiają założyć nowy zakon, mający chronić innych pielgrzymów udających się do Ziemi Świętej. Oczywiście templariusze nie byli ani pierwszym, ani jedynym zakonem rycerskim. Jak to się więc stało, że to właśnie oni zdobyli wyjątkową pozycję i niezrównane wpływy? Jones fascynująco opisuje proces, dzięki któremu z pielgrzymów przekształcili się oni w wojowników. Odegrali arcyważną rolę podczas drugiej krucjaty. Uważny czytelnik odkryje, że w książce zostały opisane wydarzenia znane mu choćby z filmu „Królestwo niebieskie”. Szczyt potęgi zakonu przypadł na przełom XII i XIII wieku. Ten okres w książce nosi wymowny tytuł „Bankierzy”. Zakon zdobył wielkie wpływy. Stał się prawdziwą potęgą, z którą liczyli się królowie i papieże. Paradoksalnie to przyczyniło się do jego upadku. Kiedy królowi Francji Filipowi IV zaczęło brakować pieniędzy, zwrócił się najpierw przeciwko Żydom. Jednak akcja ta nie przyniosła spodziewanych efektów. Stąd też decyzja o rozprawie z templariuszami. Dnia 13 października 1307 roku w całej Francji przeprowadzono aresztowania członków zakonu. Był to początek jego definitywnego końca. Jako ciekawostkę przypomnę, że stąd właśnie wywodzi się geneza pechowego „piątku trzynastego”. „Templariusze. Rozkwit i upadek zakonu świętych wojowników” to bardzo dobrze napisana książka. Opowieść o rycerzach świątyni pochłania bez reszty. Zanurzamy się w fascynujący świat średniowiecza, krucjat, walk z niewiernymi. To pozycja obowiązkowa dla wszystkich zainteresowanych krucjatami i tych, którzy chcą poznać historię templariuszy. Historię, nie krążące o nich legendy. Wojciech Sobański

Zamierzenie emocjonalna podróż po węzłowych punktach kampanii wrześniowej raczej skierowana do czytelnika dotąd nie wiedzącego za wiele o początku II WŚ. Głęboka kwerenda źródłowa pozwoliła autorowi na oddanie wszystkich odcieni dramatu i przyjrzeniu się z wielu perspektyw obronie Polski w 1939. Za krótka ta pozycja by opowiedzieć pełny przebieg kampanii (jak np. "Obrona Polski 1939" Jurgi) ale atmosferę oddaje znakomicie, co zwłaszcza jest ważne w opisach oblężenia Warszawy jako pierwszego większego poligonu wojny totalnej i w próbie pokazania jak ta wojna wyglądała na Zachodzie (w oczach przywódców i w przekazie niemieckiej propagandy). To czego nie ma w tej książce to głębiej opisane przyczyny wojny. Zaskakujące jest też pominięcie działalności majora Henryka Dobrzańskiego. Za to jest szeroka perspektywa samego konfliktu i naprawdę przejmująco oddana atmosfera koszmaru wojny. Czyli pozycja nie dla maniaków ale dla tych co chcieliby wiedzieć jak to naprawdę wyglądało.

Kolejna dobra książka Zychowicza o naszej historii. Choć nie ukrywam że od połowy już trochę męczyłem tą książkę. Ale ogólnie polecam. Warto poznać naszą historię od innej strony. Czas najwyższy tą romantyczną, baśniową, idealną i wzorową historię jaką dotąd znaliśmy odsunąć na boczny tor. Bo tylko wyciągnięte wnioski z surowej historii pozwolą na niepopełnianie błędów z przeszłości.

„Bilans Krzywd” to książka, która zostawia czytelnika z ciężarem refleksji na długo po odłożeniu jej na półkę. Dariusz Kaliński sięga po temat trudny i niewygodny – rozliczenie z przeszłością, który po tylu latach wciąż wywołuje ogromne emocje. Idealnie obrazuje „zwykłych ludzi” w najczarniejszych czasach.

Bardzo wartościowa pozycja dla każdego kto interesuje się historią Polski. Zawiera wspomnienia osób, które przeżyły przejście trzech kolejnych sowieckich frontów "wyzwolicieli" na Berlin. Zaskoczyło mnie, iż wojskowi podążający z wojskami z pierwszej linii są zupełnie inaczej wspominani niż dzicz z drugiego i trzeciego. Pierwsi wręcz przestrzegali Polaków przed kolejnymi. Samych wybryków i wynaturzeń sowietów nie będę tutaj przytaczać, ponieważ są one makabryczne. Cierpienie jakiego doznawał naród Polski w swoim własnym kraju począwszy od 1939 roku woła do dziś o pomstę do nieba. Dramaty ludzi przerażają, dobrze, że Ci, którzy przeżyli mogli chociaż po latach podzielić się przeżytym strachem i cierpieniem. Kolejnym wątkiem jest grabież ziem Polskich. Demontowano i wywożono absolutnie wszystko. Nawet całe fabryki pozostałe po niemcach. Kolejne składy kolejowe na wschód ze zrabowanym mieniem nie miały końca. Chwilami wydaje się to aż śmieszne, że sowietom tak wszystko się przydawało. Nam pozostaje czytać i być świadomym zwłaszcza dzisiaj, kiedy politycy na siłę próbują wciągnąć nasz kraj w nie naszą wojnę. Nigdy więcej wojny! Te słowa są bardzo aktualne. Wojna nie jest bowiem lekiem na poprawę sytuacji, jest wyzwalaczem najgorszych zachowań i u okupantów i u "wyzwolicieli".

Potężna Kniga ale ilosc zawartych informacji poraza, wiele ciekawostek, osobne kalendarium z datami ze swiata do kazdego z krolow, przystepny format wywiadu ktory wspomaga w czytaniu. Jedyny minus osobiscie dla mnie to zbyt wiele rozgalezien na Piastow slaskich/opolskich.

OK. Żeby odkryć istotę rządzenia Medyceuszów trzeba czytać między wierszami. Koniec końców jest to ciekawa książka bo napisana z punktu widzenia ówczesnej Europy Zachodniej. Dlatego dodatkowo jest cenna dla polskiego Czytelnika bo nie uczymy w szkołach historii Polski z perspektywy Zachodu.

To książka tak wciągająca, jak najlepszy kryminał. Dla Polaka niezwykle interesująca, bo wiele wątków porusza niejako z polskiej perspektywy. Sporo cytatów, interpretacji, ilustracji. Ród, ktory niespecjalnie mnie interesował, okazal się fascynujący. Wielka w tym zasługa autora.

Dość ciekawa książka opisująca historyczne osiągnięcia Rzeczpospolitej rządzonej przez poszczególnych królów w zakresie władania terenami, które w powszechnej wiedzy Polaków raczej nie funkcjonują, jako tereny niegdyś będące pod władaniem naszego kraju lub też naszych lenników. W tym zakresie to pozycja poszerzająca wiedzę o naszej zamierzchłej historii i dająca nam pewną dawkę dumy z przeszłych osiągnięć. Wcześniej nie wiedziałem praktycznie nic o tym, iż mieliśmy sporo do powiedzenia, czy to w dzisiejszej Mołdawii, czy Słowacji. A i wątek ukraiński wydawał mi się mniej okazały. Sporo dowiedziałem się o Kurlandii, a zupełnym novum była dla mnie aktywność księcia Kurlandii (polski lennik) w zakresie kolonizacji wyspy na Karaibach (dzisiejsze Tobago) czy w Afryce (Gambia). Generalnie książka do polecenia i zachęcająca do bardziej szczegółowego zgłębiania poszczególnych wątków.

Audiobook Ależ mi się dobrze tego słuchało. Chyba wolę tego typu książki niż kryminały, czy romanse, które mnie często nudzą i rzadko wciągają. Do "Drapieżnego rodu Piastów" wracałam z przyjemnością i wzbudzała ona we mnie spore zaciekawienie. Autor skupił się głównie na ciemniej stronie charakteru naszych władców. Niektóre ich czyny ze współczesnego punktu widzenia budzą przerażenie, jak choćby wyłupywanie oczu własnym braciom, mordowanie jeńców, trucie członków rodziny, wybijanie zębów za nieprzestrzeganie postu, czy przebijanie genitaliów cudzołożników. Najbardziej zaskakująca okazała się dla mnie postać Konrada Mazowieckiego, który znany był mi tylko z tego, że sprowadził Krzyżaków do Polski, ale tu okazuje się, że to był nie jedyny jego grzech, bo zamiast rozwagi kierował nim często niczym niepohamowany gniew i jak pisze autor książę ten w swoim życiu dopuszczał się czynów upiornych i skupił w sobie najgorsze cechy najkrwawszych piastowskich krewnych. Pomimo pozytywnej oceny tej książki mam również zastrzeżenia. Sławomir Leśniewski często cytuje w tej książce takich autorów jak Iwona Kienzler, czy Andrzej Zieliński. Osoby te piszą raczej książki popularne niż poważne prace historyczne i razi mnie cytowanie takich autorów. Pan Leśniewski ubolewa nad tym, że nie powstał film, ani żadna książka o Świętosławie, czyli o siostrze Bolesława Chrobrego. O filmie nie słyszałam, ale jeśli chodzi o książki to mamy "Hardą" i "Królową" Elżbiety Cherezińskiej. Są to dosyć popularne pozycje, więc jak można o nich nie wiedzieć? "Drapieżny ród Piastów" to ciekawa i wciągająca książka. O Chrobrym, czy Kazimierzu Wielkim napisano już chyba wszystko, ale inne rozdziały mogą zaskoczyć. Polecam.

Zdecydowanie pozycja godna polecenia. Czasami odczuwałem taki mały dyskomfort ze względu na to, że oczywistości (dla Polaków) są dodatkowo wyjaśniane, ale z drugiej strony wchodząc w meandry matematyki i analizy czułem niepokój o ilu sprawach nigdy nas nie uczono. Sama historia XYZ, jak i trzech (a w sumie wielu więcej) polskich kryptonalaityków i wywiadowców jest doskonałą powieścią sensacyjną opartą na faktach. Dobrze napisana i udokumentowana. Tam gdzie autor nie wiedział jak połączył wątki wtrącał nieco dziennikarstwa, przez co książka nie jest taka sztywna. Dla mnie to bł dobrze spędzony czas.

Jak zwykle w przypadku „Opowieści niepoprawnych politycznie” lektura nie jest linearną czy też spójną opowieścią, a dość chaotyczną mozaiką, która jednak, o dziwo, wciąga i robi mocne wrażenie. Moc opowieści nie wynika z odkrywania nieznanych szerzej faktów, ale raczej z komasacji już znanych, ale skutecznie „zamilczanych”. No i sprawnego, wciągającego stylu opowieści.

Ta lektura to bez wątpienia najmocniejszy akcent w moim tegorocznym czytaniu. Historia serwuje duszny klimat okopów — pełen błota, gryzącego dymu i paraliżującego huku dział Schleswig-Holsteina... Mamy tu do czynienia z mocną, męską prozą, w której czuć pot obrońców i smród spalenizny w dusznych schronach. Autor nie bawi się w stawianie pomników – pokazuje żołnierzy, którzy klną, boją się i padają z nóg ze zmęczenia. Najciekawiej wypada starcie charakterów na samym szczycie dowodzenia. Widzimy majora Sucharskiego, który pęka pod gigantyczną presją, oraz kapitana Dąbrowskiego, chcącego za wszelką cenę bić się dalej. Opisana historia nie jest czarno-białą bajką o bohaterach z granitu, lecz gęstym dramatem psychologicznym o ludziach przyciśniętych do muru. Technicznie całość została napisana z niezłym wykopem. Komuda świetnie czuje militarny detal, więc każda seria z karabinu, czy wybuch granatu brzmią wyjątkowo autentycznie, co pozwala poczuć na własnej skórze ciężar każdej godziny spędzonej pod niemieckim ostrzałem...