Poezje

"[...]wszystko co uszczęśliwia zwykłych śmiertelników, przyprawia o wymioty" - a ja mam refluks i reakcję alergiczną na wszechświat,dlatego kupiłem tę książkę. ****************************************************** "Człowiek powstaje jako proch, a odchodzi jako fetor". "Nie ma innego życia; samo życie jest tylko wizją i marzeniem, bo nie ma nic oprócz kosmosu i ciebie. Gdyby istniał wszechmogący Bóg, uczyniłby wszystko dobrem, a nic złem". "Nie ma Boga, wszechświata ani rodzaju ludzkiego… Jesteś tylko myślą – błąkającą się, nikomu niepotrzebną i wyobcowaną świadomością, która snuje się po pustej wieczności". "Mała hałaśliwa garstka – jak zwykle – będzie krzyczeć na rzecz wojny. Duchowieństwo będzie ostrożnie sprzeciwiać się najpierw; wielka otępiała masa narodu będzie przecierać zaspane oczy i starać się zrozumieć, dlaczego ma wybuchnąć wojna, i powie rozsądnie i z oburzeniem: „To, niesprawiedliwe i niegodziwe; nie powinno być wojny”. Grupka zaś zacznie krzyczeć jeszcze głośniej. Kilku porządnych ludzi po obu stronach wysunie argumenty przeciw wojnie, będzie walczyć słowem i piórem. Z początku ludzie będą ich słuchać i przyklaskiwać im, lecz to nie potrwa długo. Przeciwnicy przekrzyczą ich i antywojenne audytorium wtedy zmniejszy się i straci popularność. Niedługo ujrzycie dziwną rzecz: mówcy zostaną ukamienowani na trybunach, a wolność słowa zostanie stłumiona przez hordy rozwścieczonych ludzi, którzy w głębi serca będą wciąż zgodni, jak przedtem, z tymi ukamienowanymi mówcami, lecz nie odważą się przyznać do tego. I oto cały naród – duchowieństwo i wszyscy – podejmą hasło wojny – i będą krzyczeć aż do zachrypnięcia i rzucą się gromadnie na każdego uczciwego człowieka, który odważy się otworzyć usta; i nagle ci ludzie zamilkną. Następnie mężowie stanu wymyślą takie kłamstwa, zrzucając winę na napadnięty kraj, i wszyscy ludzie będą zadowoleni z tych kłamstw uspokajających ich sumienia, będą je pilnie studiować i odmówią zbadania odpierających je zarzutów. Tak więc wszyscy powoli przekonają siebie, że wojna jest sprawiedliwa i będą dziękować Bogu za spokojny sen po tym groteskowym samooszukiwaniu się." (drugie imię Śmierci to Wszechobecność).

Stanisław Barańczak napisał gdzieś, że Rimbaud był ostatnim wielkim poetą, który utożsamiał pisanie z wyswobadzaniem się z dławiącej monotonii realności, rozrywaniem jej seriami iluminacji, rozbłysków Nieoczekiwanego. Może dlatego, że osiągnął szczyty poezji innym już niedostępne. Otworzył puszkę Pandory, z której wytrysnęły wizje, którym dana jest nieśmiertelność. Kim był Jean Arthur Rimbaud, legendarny „mistyk w stanie dzikim”, jak nazwał go Paul Claudel? Buntownik przeciw wszelkim konwencjom swej epoki. Gardzący społecznym porządkiem skandalista, szokujący otoczenie ekscentrycznym zachowaniem, błąkający się ulicami Paryża włóczęga. Szaleniec bez domu i przystani. Pijany pielgrzym w zakłamanej rzeczywistości. Kiedy po raz pierwszy czytałem „Statek pijany” miałem 15 lat i rzeczywiście upiłem się kaskadą halucynacji, które wyzwalał ten utwór stanowiący dla mnie do dziś najwyższe osiągnięcie poetyckie wszech czasów. Poezję Rimbauda ożywiają intensywne, wymowne obrazy, wybujała metaforyka, eksperymenty ze składnią i leksyką, przełamywanie barier ówczesnej tradycji i retoryki. Od buntowniczych wierszy po prozatorskie poematy, ulegający nagłym inspiracjom i olśnieniom, trawiony wewnętrznym ogniem orgiastycznej wyobraźni przeszedł Arthur Rimbaud niepokorną ścieżkę poety przeklętego, by ostatecznie zmierzyć się z życiową klęską, która sprawiła, że wybrał ryzykowny los handlarza bronią. Lektura tych wierszy inspirowała mój własny, toute proportion gardee okres rimbaudowski i była zapowiedzią podobnej klęski w późniejszych latach. Nie da się jednak wyrugować z głębi umysłu młodzieńczych fascynacji utworami takimi jak Dzieciństwo, Ręce Joanny Marii, Siedmioletni poeci. Te pozostaną na zawsze jako poetycka podszewka duszy, której nie samą poezją przyszło żyć. Choć chciałoby się, że z całości ostała się tylko ona.

"Iluminacje" to krótkie opisy i scenki, które absolutnie nie zapadły mi w pamięć. Były ładne, ale za nic sobie nie przypomnę większości z nich, bo nie wywarły na mnie żadnego wrażenia. Za to "Sezon w piekle"? Cudo. Pięknie wprowadzony motyw katabazy, ciekawa treść, ujmujący język. Bez wątpienia jeden z moich ulubionych tekstów Rimbaud.

[...] Gdyby drzwi percepcji zostały oczyszczone, wszystko ukazałoby się człowiekowi takie, jakie jest - nieskończone. Człowiek bowiem zamknął się w sobie, aż widzi wszystko przez wąskie szczeliny swojej jaskini. [...] Bo co żyje wszystko święte jest. 𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 "𝐎𝐂𝐀𝐋𝐈Ć 𝐎𝐃 𝐙𝐀𝐏𝐎𝐌𝐍𝐈𝐄𝐍𝐈𝐀" ! 🎧📚👩💗 Jest to seria tekstów pisanych na wzór proroctw biblijnych , ale wyrażających głęboko osobiste , romantyczne i rewolucyjne przekonania samego Autora. Stabilne „Niebo” i naładowane energią „Piekło”, fascynowało i fascynuje teologów , estetyków i psychologów od wieków. Zdaje się, że tekst Williama Blake'a wpisywał się w rewolucyjną kulturę tamtego okresu i zdaje się, że nadal wpisuje. Utwór powstał w latach 1790–1793, w okresie radykalnego fermentu i konfliktu politycznego podczas rewolucji francuskiej . Tytuł jest ironicznym nawiązaniem do teologicznego, a raczej eschatologicznego dzieła Emanuela Swedenborga „Niebo i piekło” / " Heaven and Hell" (znane również jako "Niebo i jego cuda i piekło z rzeczy słyszanych i widzianych " / "Heaven and its Wonders and Hell From Things Heard and Seen", po łacinie : De Caelo et Eius Mirabilibus et de inferno, ex Auditis et Visis ) , opublikowanego po łacinie 33 lata wcześniej. Blake w „Ożenku” bezpośrednio cytuje i krytykuje Swedenborga w kilku miejscach . Utwór ten został napisany prozą, z wyjątkiem otwierającego ją „ Argumentu ” i „Pieśni o wolności”. Książka opisuje wizytę poety w piekle, zabieg zaczerpnięty przez Blake’a z „ Boskiej Komedii” Dantego i „Raju utraconego” Miltona . Teoria przeciwieństw Blake’a nie była wiarą w przeciwieństwa, lecz raczej w to, że każda osoba odzwierciedla przeciwstawną naturę Boga i że postęp w życiu jest niemożliwy bez przeciwieństw. Wspomniany powyżej cytat, przypomina koncepcję Huxleya "Mind at Large". 𝗖𝗭𝗬𝗧𝗔𝗝𝗖𝗜𝗘 - 𝗦Ł𝗨𝗖𝗛𝗔𝗝𝗖𝗜𝗘 - KLASYKĘ 𝗭𝗔𝗪𝗦𝗭𝗘 𝗪𝗔𝗥𝗧𝗢 ! 𝗣 𝗢 𝗟 𝗘 𝗖 𝗔 𝗠 ⵑ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 : Nawiązania do dzieła Blake'a często pojawiały się w różnych aspektach kultury popularnej, zwłaszcza w kontrkulturze lat 60. Norweski zespół eksperymentalny Ulver wydał album, który stanowił muzyczne opracowanie książki Blake'a, zatytułowany „ Themes from William Blake's The Marriage of Heaven and Hell” . Amerykański zespół blackmetalowy Judas Iscariot obszernie cytuje fragmenty „ The Marriage of Heaven and Hell” w swoim utworze „Portions of Eternity Too Great for the Eye of Man” (którego tytuł został zaczerpnięty z cytatu z dzieła Blake'a). Amerykański zespół powermetalowy Virgin Steele wydał dwa albumy oparte na twórczości Blake'a: „The Marriage of Heaven and Hell Part I” z 1995 roku oraz „The Marriage of Heaven and Hell Part II” z 1996 roku . dod. inf.. wikipedia.

lepiej rządzić w piekle niż służyć w niebie... jambiczny poemat wierszem białym (uważanym w Anglii za sztukę literacką wyższego rodzaju) o kosmicznym dramacie człowieka między bogiem a szatanem oraz jego implikacjach - wolności, buncie, miłości, odpowiedzialności... krytyka tyranii, króla i papieża, szczyt angielskiego baroku (I wydanie 1667, 12-księgowe 1674) - największy epos w języku angielskim... na Indeksie Ksiąg Zakazanych (Index Librorum Prohibitorum, Benedykt XIV - 1758 - “Omnia opera Joannis Miltoni”) do samego końca (XXXII wydanie z 1948 roku, Paweł VI - 1966)... ilustracje Gustave Doré, to osobne arcydzieła epickiej, wizjonerskiej grafiki...

Z trzech tomów "Opowieści..." ten wypada zdecydowanie najsłabiej, jednak dalej świat Poego wciąga totalnie. Najlepszym opowiadaniem jest bez wątpienia rewelacyjna "Opowieść Artura Gordona Pyma z Nantucket" - na szczęście to prawie 200 stron fantastycznej przygody, także resztę można przeżyć ;) Reszta fabułą odrobinę nudzi - wolę zdecydowanie tą mroczniejszą odsłonę Autora, dalej jednak język i warsztat Edgara nie przestaje czarować.

Kiedyś już czytałam, teraz sięgnęłam raz jeszcze i znowu zero rozczarowania. Ciekawostki zwłaszcza dla osób interesujących się tematyką historii czarownic, rolą kościoła w piętnowaniu czarownic, gusłami, przesądami i ogólnie jak to było w dalekiej przeszłości. Jednym słowem Tuwim nie tylko Wielkim Poetą był!

W ciszy opuszczonej kaplicy, gdzie księżyc wpełza srebrnymi palcami przez witraże popękane jak stare kości, a powietrze ciężkie jest od zapachu wilgotnej ziemi i topniejącego wosku, spoczywał tom, który zdawał się pulsować własnym, nienaturalnym rytmem. „Opowieści miłosne, śmiertelne i tajemnicze” Edgara Allana Poe. Trzydzieści siedem opowieści, niczym trzydzieści siedem czarnych róż na grobie ludzkości. Już sam tytuł brzmi jak zaklęcie wypowiedziane o północy nad otwartym grobem. A gdy na stronach pojawiają się ilustracje Harry’ego Clarke’a – te upiornie piękne, secesyjne koszmary, w których cienie mają oczy, a kobiece twarze rozpływają się w eterze – rozumiesz, że nie czytasz książki. Wchodzisz do mauzoleum, w którym Poe jest kapłanem, a my – ofiarą dobrowolną. W tej edycji Poe powraca w całym swoim mrocznym splendorze. Klasyczne, staropolskie przekłady oddają patos i ciężką, aksamitną gęstość jego prozy, przez co niektóre teksty czyta się jak zaklęcia – wolno, z namaszczeniem, niemal boleśnie. „Ligeja”, „Morella”, „Eleonora” – te miłosne nekromancje, w których miłość jest tak silna, że sama śmierć musi ustąpić, a potem wrócić, jeszcze bardziej spragniona. Kobiety tu nie umierają. One tylko zmieniają mieszkanie. I zawsze wracają. Potem przychodzi „Tortura sumienia i rozkosz zemsty”. „Beczka Amontillado”, „Czarny kot”, „Serce – oskarżycielem”. Tu już nie ma romantyzmu. Jest tylko lepki, duszący strach płynący z wnętrza czaszki. Poe rozcina człowieka jak skalpelem i pokazuje, że najstraszniejsze lochy nie są zbudowane z kamienia, lecz z winy i obsesji. A gdy dochodzimy do „Zagłady domu Usherów”, „Maski Śmierci Szkarłatnej” czy „Studni i Wahadła” – czujemy, jak ściany rzeczywistości zaczynają się zaciskać. Śmierć jest tu nie tyle wydarzeniem, co starym, wytwornym gościem, który zawsze przybywa punktualnie, w czerwonej masce lub z wahadłem. Szczególne miejsce zajmuje „Rozmowa Monosa z Uną” – tekst tak filozoficzny i oniryczny, że czyta się go jak list zza grobu. Dwoje zmarłych kochanków rozmawia o tym, co minęło. Zimno, pięknie, boleśnie. Nie wszystko jest równie hipnotyczne. Niektóre przygody i dłuższe meandry (zwłaszcza „Opowieść Artura Gordona Pyma”) mogą chwilami nużyć, jakby autor zbyt długo błądził w mgle. Lecz nawet wtedy czujemy, że to nie wada, a cecha. Poe nie zawsze chce nas bawić. Czasem chce nas zmęczyć, żebyś w końcu poddali się mrokowi. A ilustracje Clarke’a… Ach. One nie ozdabiają tekstu. One go infekują. Każda z nich to małe dzieło gotyckiej sztuki, w którym linie tańczą jak dym z kadzidła. To nie jest zbiór opowiadań. To jest katakumba literatury, w której każdy korytarz prowadzi albo do miłości tak wielkiej, że zabija, albo do zbrodni tak doskonałej, że sama siebie zdradza. Jeśli macie odwagę zejść do tego piwnicznego świata – otwócie książkę! Ale pamiętajcie: niektóre drzwi, raz otwarte, nigdy już nie dają się zamknąć na dobre… Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @wydawnuctwo_vesper (współpraca reklamowa) 🩷.

Czytam co jakiś czas, kiedy mam ochotę odciąć się od Kaczora Trumpa, ceł. Wchodzę w hermetyczny świat obrazów, myśli raz szybkich, raz rozwlekłych, obrazów czasami brutalnych, czasami pięknych. I zachwyca mnie siła tej dekadencji, jej doskonałość i godna podziwu trwałość, szczególnie wobec tego, co w teraz w sieci

Rewelacyjnie złośliwe poczucie humoru, nieco leciutkiej groteski, a wszystko to okraszone ładnym językiem i klimatem ponurego zamczyska. Po tylu latach nadal żadne z opowiadań się nie zdezaktualizowało, wręcz przeciwnie - dzięki temu, że świat jest taki, a nie inny i że podejścia do określonych konwencji literackich się zmieniają, utwory Wilde'a mogą nam się wydać jeszcze zabawniejsze. Błyskotliwe i cudne, a do tego akurat ta seria Wydawnictwa Literackiego (z czasów, gdy nie wychodziły tym jeszcze miernoty typu Michalak) wyjątkowo udana.

Kiedyś byłam zachwycona powieściami Dostojewskiego, szczególnie „Idiotą”. Jednak opowiadania to nie moja bajka. Okazuje się, że Dostojewski przez całe życie prowadził „Dziennik pisarza”, w którym notował różne własne spostrzeżenia, a także puszczał wodze fantazji, pisząc opowiadania. Może to były pomysły do wykorzystania później, a może to była odskocznia od dłuższych form. „Opowiadania fantastyczne” nie są fantastyką, jak dzisiaj ją rozumiemy. Te opowiadania dzieją się na pograniczu snu i jawy. Tak jak w opowiadaniu „Bobek”, gdzie bohater, siedząc na jednym z grobów, na cmentarzu przysłuchuje się rozmowom ostatnio zmarłym. Jednak tematy tych rozmów, jak tematy innych opowiadań są typowe dla prozy Dostojewskiego. Porusza w nich problemy dotyczące XIX- wiecznej Rosji, nędzy, brudu, wyzysku, alkoholizmu większości społeczeństwa. Świetnie to widać w najlepszym opowiadaniu w zbiorze „Potulna”. Spowiedź człowieka, którego żona popełniła samobójstwo. Spowiedź przekształca się w analizę psychologiczną ich związku, a także obraz, w jaki sposób traktowane są kobiety w Rosji. W opowiadaniach „Chłop Mareusz” i „Stuletnia” oddaje hołd ludziom prostym, doświadczonym przez długie życie, którzy przekazują prawdy moralne młodszemu pokoleniu. W „Stuletniej” porusza też temat śmierci. „Sen śmiesznego człowieka” jest alegorią życia. Nawet znaną baśń Andersena „Dziewczynkę z zapałkami” przenosi do realiów rosyjskich, tworząc „Chłopczyk na gwiazdce u Pana Jezusa”. W porównaniu z powieściami autora, te opowiadania są dość przeciętna, ale mogą być pewnego rodzaju wstępem dla twórczości autora, dla tych, którzy jeszcze nie zetknęli się z jego twórczością. Dla mnie to było po długich latach powrót do twórczości fantastycznego autora.

Genialny utwór. Jestem pełen podziwu i szacunku dla Wilde'a za to dzieło. Zgodzę się z moimi przedmówcami, że przebija przez nie głęboki humanizm i empatia. Przeczytałem obydwie wersje językowe, najpierw oryginał, i miałem obawy czy tłumaczenie będzie w stanie równie mocno mnie poruszyć. Było! Przyznaję się uczciwie, łzy mi pociekły.

Poezja Tadeusza Micińskiego zaczyna się tam, gdzie rzeki mają swój koniec w piaskach pustyni. Łatwo ją również spotkać na czarnych szczytach gór, których granie sięgają kosmicznych gwiezdnych wirów. Jej domeną jest niedostępność i wszystko, co mieści się w dyktującej warunki człowiekowi przestrzeni. Chociaż wydawać się może, że przestąpienie przez nią progu wieczności na zawsze pozbawia ją wpływu na ludzkość, to jednak błądzący i wiecznie się tułający nieszczęśnik może znaleźć schronienie w jej niespokojnych ale ciekawych rymach. Bo tylko u Micińskiego da się pogodzić wizje mistycznych światów z nieodstępującą człowieka powszedniością. Rozum nie zdoła pojąć opisywanej tu nieskończoności ale od pierwszych linijek zauważy bijącą z tych wierszy wyklętą mądrość. Niesiona na skrzydlatych snach wiedza domaga się wolności i zejścia pod strzechy. Mocno umocowana w wieczności, zdaje sobie sprawę ze swoich tkwiących w grzechu źródeł. Tak bardzo ludzka, wzywająca z głębin serca i mroków duszy, której przeznaczeniem jest nieść zwątpienie i gorycz. To poezja zadumy, obracająca się w sferach rezygnacji i czuwająca nad brzegami Acheronu, dla tych wszystkich, którym lament i smutek jest bliski. Pośród ciszy tego bezmiaru w zasadzie nie ma niczego trwałego poza tajemnicą a nad wszystkim unosi się waga sumienia, najważniejszego strażnika w morzu snów Micińskiego. Bard gasnących światów i budowniczy wież sięgających ponad gwiazdy. W dumnej rozpaczy malujący wierszem oszronione kwiaty. Przypomina to ucieczkę polskiego poety w nieskończoną ciemną dal, gdzie rozwarte bramy grozy zapraszają do studiów nad innymi wymiarami a może nawet do podsłuchiwania szatańskiego śmiechu. Każdy tułacz samobójca będzie czuł, że umiera. Ponieważ tej wieczności Micińskiego już nic nie poruszy, jest niczym marmur, pełen krwawiących stygmatów i przyzywający śmierć jak ze snu obłąkanego. Próżno szukać w tym mroku oparcia, prowadzące w głęboką otchłań ciemne drogi wyglądają jakby nie miały końca. Ta poezja wyprowadziła mnie krętymi bezdrożami w miejsce, z którego nietrudno sięgnąć po mgławicowe światy ale ukazała mi też jakiś wieczny znój, dzięki któremu rozdarte dusze stają się głównymi bohaterami wierszy Micińskiego. Ten poeta pozwala swoim czytelnikom wspiąć się na bramy piekieł ale równie chętnie podkreśla wielką odległość, dzielącą wyżyny ciemnej wiedzy od ziemi. Łatwo jest marzyć o gwiazdach, jednak serce może pęknąć na widok strącanych z nich aniołów. Panujące tu warunki są ekstremalne a żyjące w człowieku widmo świadczy o potędze będącej dzierżycielami planet ludzkości i jednocześnie jej małości, tak wiele jest w twórczości Tadeusza Micińskiego przeciwieństw. Od lodu do ognia, od radości z odpuszczenia grzechów po nieukojony żal. Tak wygląda ogród mistycznych snów, w którym są podejmowane próby przeistoczenia człowieka w istotę lepszą od Boga.

Wybitny choć tragiczny poeta 1945 - 1971, mistrz skandalu, ikona polskiej kontrkultury. Jego życie to liczne próby samobójcze, samookaleczenia, alkoholizm co w opinii publicznej zrosło się z jego twórczością. Jego wiersze pełne naturalistycznych opisów śmierci, bólu, ciała i erotyzmu, szokowały ówczesnych czytelników i krytyków co przyniosło mu opinię "obłąkanego". Książka to kompletna edycja twórczości ( 1964 - 1971 ) jednego z najbardziej bezkompromisowych polskich poetów. Zawiera utwory wydane za życia, pośmiertne, wiersze z prasy oraz usunięte przez cenzurę w czasach PRL. Wiersze zebrane to podstawa do poznania twórczości " poety przeklętego " zmarłego w wieku 26 lat. Mimo krótkiego życia jego poezja uznawana jest za jedną z najważniejszych w powojennej Polsce !!! POLECAM !!!

Doskonała lektura dla osób lubiących opowieści grozy. Ja jestem miłośniczką grozy XIX wiecznej, gotyckiej, bardziej cenię te mniej straszne powieści z dreszczykiem niż współczesne horrory. Opowiadania zebrane w tej książce doskonale wpasowały się w mój gust czytelniczy, jest tu wszystko co uwielbiam : stare zamczyska, kaplice z trumnami, opustoszałe domostwa, trupy wychodzące z grobów, no i wampirzyce pod postaciami pięknych arystokratek. Mnie najbardziej podobały się dwa opowiadania: Gość Draculi Brama Stockera i ,,Carmilla" Josepha Sheridana le Fanu, którego uważam za absolutnego mistrza grozy gotyckiej.

Co tu dużo pisać o Norwidzie, jego specyficzny język i duża wrażliwość świata nie wszystkich przekonuje, jestem jednak pewna, że obcowanie z jego twórczością dużo daje czytelnikowi. Człowiek inaczej wtedy postrzega świat, dostrzega pewne mechanizmy i ironię życia ludzkiego, a moim skromnym zdaniem nikt lepiej tego nie opisuje jak właśnie Norwid.