Podwójny spisek

Ta książka jest S U P E R O W A! Idealna do wieczornej herbaty, lub zamiast porannych wiadomości. W sam raz dla dzieci i młodzieży 10+ Fabuła jest porywająca i z morałem. Polecam ją szczególnie dla fanów akcji, pościgów i książek o relacjach rodzinnych i między rówieśnikami. Nie jest to błaha bajeczka o szpiegach, ze słabym, amerykańskim humorem: to jest arcydzieło, na miarę "Jamesa Bonda" czy "Mission Imposible"! Świeci cudownym humorem, wartką akcją, morałem, przekazem i lekkim piórem! Cudo! Myślę, że spodobała by się również dorosłym, którzy lubią czytać swoim dzieciom. :D

Książka, która pozwala odpocząć od natłoku codziennych zajęć. Mamy tutaj śledztwo, które jest prowadzone przez nastolatków w szkoke św. Rity. Historia dostarcza odrobiny humoru, ciekawych wydarzeń i śledztwa w którym możemy uczestniczyć. Polecam wszystkim, którzy przy czytaniu chcą odpocząć

Recenzja ‧₊˚─────୨ৎ──── tytuł Banda Szalonych Obozowiczów ⋆˚₊ autor Marysia Krasowska🩷 ⋆˚₊ wydawnictwo SQN ⋆˚₊ kategoria wiekowa 10+/11+ ⋆˚₊ emoji combo ☠️🏕️⚰️🧒👻🎸🕯️🥁 ⋆˚₊ moja opinia Kocham! Tak samo jak 1 część. Ta nawet była teochę lepsza!🩷🥹 ⋆˚₊ ocena w gwiazdkach 🌟🌟🌟🌟/🌟🌟🌟🌟🌟 ‧₊˚─────୨ৎ──── ~Polecam!!!!!~

#WyzwanieLC2025 na czerwiec: Przeczytam książkę, której głównym bohaterem jest dziecko. Julka, Klara, Tymon nie są zwyczajnymi nastolatkami, mają wrażliwość na: smak, dotyk i słuch. Jak sobie radzą w codziennym życiu? Jak każde z nich pomoże w uratowaniu domu Julki, i czy dadzą radę? Zaciekawiła mnie ta historia i chętnie sięgnę po dalsze z "Supercepcji..". Podoba mi się styl autorki.

Książka jest doskonałym sposobem na zanurzenie się w nieskończony świat tajemnic o mocach, które 4 bohaterki tego tytułu posiadają. Mamy pokazaną relację człowieka z koniem - ich wyjątkowa i magiczna więź jest inaczej nazwana. Bohaterki nie dość, że mierzą się z problemami życia codziennego, do tego jeszcze na ich młodych barkach spoczywają losy ludzkości i całego świata. Czy uda im się pokonać starożytne zło, które od setek lat czekało na uwolnienie z więzienia? Przekonajcie się sami!

Piątka dzieciaków obdarzonych superzmysłami coraz bardziej się zaprzyjaźnia. Trzymają się razem i tym też zyskują przychylność Adriana, który w poprzednim tomie pomagał "tym złym". Tym razem chłopak opowiedział wszystko Julce i stara się utrzymywać z nią dobre relacje. Dzieci starają się dowiedzieć, kim jest tajemniczy mężczyzna z blizną, który był w Strasznym Dworze i ich śledził i zlecił to samo Adrianowi. Jednak Wiktor Wilk nie jest ich jedynym zmartwieniem. Sąsiadowi Klary zaginęła suczka, a dzięki zbiegowi okoliczności okazało się, że Janek widział takiego samego psa koło swojego domu. Dzieci są pewne, że przy ulicy ciemnej dzieje się coś niedobrego, co dotyczy psów. Niestety dorośli nie chcą im pomóc i muszą wziąć sprawy w swoje ręce. Książka porusza problem pseudohodowli psów i robi to w bardzo dosadny sposób. Jednocześnie autorka pokazuje, że są ludzie, którzy nie przechodzą obok takich rzeczy obojętnie. I w ogóle, że są na świecie dobrzy ludzie. Książka jest pełna emocji (pozytywnych i negatywnych) i naprawdę dużo się w niej dzieje. Jednak kończy się tak, że od razu musiałyśmy sięgnąć po kolejny tom. Na szczęście już był gotowy w kolejce!

Przychodzę do Was z lekturą szkolną dla klasy 6. Jest to nowa pozycja w kanonie lektur, ale cieszę się, że tam trafiła. Jest to powieść przygodowo - detektywistyczna, z elementami historycznymi. Bohaterami książki są nastolatkowie - Tom, jego przyjaciółka Julia i pies Spajk, zwany Biszkoptem. Julia i Tom mają za zadanie odnaleźć zaginionego ojca chłopaka, który zostawił im zagadki do rozwiązania, by doprowadzić ich do ważnych dokumentów. W misji poszukiwawczej bierze udział też dzielny Spajk, który pomaga dzieciom najlepiej jak tylko potrafi. Poza przygodą, jaka spotyka nastolatków czytelnicy mają okazję poznać historię wielkiego geniusza - Nikoli Tesli. Z przyjemnością przeczytałam tę powieść. Bardzo podobał mi się zabieg przeplatania teraźniejszości z przeszłością. Mimo tego, że dowiadujemy się wielu ciekawych informacji o Tesli, przez to myślałam, że będzie wiele trudnych i nie zrozumiałych słów, jednak uważam, że język jest przystępny i dynamiczny, a to natomiast sprawia, że książkę czyta się szybko i przyjemnie. Autor skupia się na akcji i dialogach, co skolei sprawia, że książka przyciąga do siebie. Bardzo podobała mi się ta książka i cieszę się, że takie pozycje trafiają do kanonu lektur. Mam nadzieję, że dzięki temu uda się zachęcić młodzież do czytania.

Jak to często bywa w tego typu seriach, w końcu musi nadejść moment, w którym dana historia zwyczajnie zaczyna nudzić, a pomysły na jej rozwinięcie zaczynają gasnąć. Tak jest w przypadku serii o tajemnicach domu handlowego Sinclairs. W „Szmaragdowym smoku” próżno szukać satysfakcjonującej opowieści i interesujących, dobrze rozbudowanych bohaterów. Formuła zwyczajnie autorce się wyczerpała. Na tle poprzedniej części, „Szmaragdowy smok” wypada bardzo kiepsko. Co prawda, akcja nadal jest wartka, główna zagadka kryminalna w pomyśle wygląda bardzo dobrze, jednak wykonanie i rozwinięcie akcji średnio autorce wyszło. Klimat powieści jest bardzo podobny do poprzednich części, w tekście nadal widać i czuć zainteresowanie Woodfine epoką wiktoriańską i brudnym Londynem, ale to zupełnie nie wystarczyło, by „Szmaragdowy smok” czymkolwiek się wyróżniał. Owszem, sama koncepcja na tę część była ciekawa, ale ostatecznie okazało się, że do niczego to nie doprowadziło, nadal autorka nie rozwiązała głównej zagadki związanej ze znajomością Barona z rodzicami Sofie, a jedynie zrobiła sobie lepszy podjazd pod kolejną książkę, która w mojej ocenie zapewne będzie jeszcze bardziej naciągana niż „Szmaragdowy smok”. W tej części mamy przedstawiony jeszcze raz ten sam schemat, co bardzo męczy czytelnika i drażni ze względu na to, że zmierza to donikąd. Równie dobrze książka mogłaby nie powstać, można ją przeskoczyć i przeczytać część czwartą, by poznać zakończenie całej serii. Ponownie Woodfine nakreśliła kolejnych bohaterów (Leo i Jacka), którzy są ciekawi, wpływają na fabułę i zachowanie głównych bohaterek, ale przez wprowadzenie nowych postaci, te wcześniejsze tracą wiele na rozwinięciu, nie są bardziej rozbudowani, a wręcz ponownie robią te same błędy, nie ponosząc za nie konsekwencji (choć na plus pojawienie się znanych z poprzedniej części Songa i Mei). To bardzo denerwuje, zwłaszcza, że autorka mogła napisać to o wiele lepiej. Sophie straciła swoją osobowość i wręcz zachowywała się jakby nagle przestała myśleć chcąc tylko za wszelką cenę dowiedzieć się prawdy o przeszłości swoich rodziców i ich związku z Baronem. Zupełnie nie kupiłam całej historii i wręcz męczyłam się czytając ją. Mam nadal jednak nadzieję, że finał serii wynagrodzi mi zaznane rozczarowania i w końcu autorka wjedzie na odpowiednie tory i dowiezie to, co powinna.

Chociaż pierwsza wizyta w pensjonacie Greenglass House nie porwała mnie jak odwiedziny Hotelu Winterhouse, to poczułem się tam na tyle dobrze, że zechciałem wrócić. Pierwszy dzień ferii świątecznych, Milo nie może się doczekać leniwych dni, jakie zostały do Świąt Bożego Narodzenia, jednak harmonię i spokój burzy wizyta niezapowiedzianych gości. Jedyna osoba, która przebywa w pensjonacie to młody student, który fascynuje się witrażami w domu przemytników, jednak w nocnej ciszy rozbrzmiewa dźwięk dzwonu. Pan Pine i Milo wychodzą zdziwieni na stację kolei przemytników i ku ich zdziwieniu (i radości Milo) spotykają Brandona, Clem i Georgie. Do nieoczekiwanych gości dołącza grupa kolędników, którzy przebrani w tradycyjnie upiorne stroje zostaje w pensjonacie. Nikt nie wydaje się tym za kogo się podaje, zaczynają ginąć przedmioty, a chaos jaki wprowadzają goście zmusza Milo do przybrania swojego alter ego z gry Nieprzetarte szlaki. Z pomocą chłopcu przybywa Madie. Po lekturze pierwszej części Greenglass House wiedziałem już czego się spodziewać. Autorka ponownie serwuje nam klimat przed świętami, grupę nietuzinkowych gości i ciekawą tajemnicę. Architektura pensjonatu i terenów wokół nadal zachwyca, a barwnie napisane postaci sprawiają dużo przyjemności. Również sama intryga i twist fabularny na końcu są w moim odczucie lepsze niż w pierwszym tomie. Pomimo, że schemat budowania historii i narracja są niemal identyczne jak w przypadku pierwszej historii, to tutaj sprawdzają się jakoś lepiej. Oczywiście znajdziemy w 'Duchach Greenglass House' kilka głupotek i sytuacji dość nielogicznych, ale mając na uwadze, że jest to książka dla dzieci/ młodzieży to sprawia mnóstwo frajdy. Bardzo przyjemnie spędzony czas.

Powrót do początków po rozczarowaniu tomem 11 🔄 Po lekkim rozczarowaniu najnowszym tomem Szkoły szpiegów, wróciłem do początku serii, żeby zobaczyć czy wciąż się broni. I szczerze - wciąż uwielbiam Bena i spółkę! ❤️ Historia prosta, ale klasyczna 📖 Historia jest dość prosta i klasyczna: Zwykły chłopak trafia do szkoły szpiegów. W sumie nie za bardzo wie dlaczego, ale wizja bycia super szpiegiem przekonuje go do dalszej pracy. 💪 I to DZIAŁA! Humor od pierwszej strony! 😂 Stuart Gibbs od samego początku pokazuje, że potrafi pisać z humorem, który utrzyma przez wiele tomów (no dobra, może nie przez TOM 11, ale przez większość! 😅). Benjamin - zabawny i uroczy ❤️ Benjamin jest zabawny, ale też uroczy na swój sposób. I momentalnie zyskuje sympatię czytelników! Nie jest super sprytny, nie jest super silny, ale jest autentyczny - i to robi różnicę! 💯 Podział kompetencji - Ben + Erica = PERFEKCJA 🤝 Bardzo mi się podoba też, nazwijmy to, "podział kompetencji": Erica Hale - NIE typowa "girl boss"! Erica Hale na pierwszy rzut oka wydaje się zwykłą "girl boss" - ot, postać jaką widzieliśmy bardzo często w ostatnich latach. ALE Gibbs robi coś bardzo dobrego: Ben i Erica fantastycznie się uzupełniają i są super partnerami! 👏 Erica: Spryt, siła, umiejętności bojowe 💪 Ben: Inteligencja, analiza, umiejętności społeczne 🧠 Razem są niepokonani! To nie jest "ona ratuje go" ani "on ratuje ją" - to jest prawdziwe partnerstwo. Cała paleta sympatycznych bohaterów! 🌈 Ale generalnie poznajemy całą paletę sympatycznych bohaterów: ✅ Warren ✅ Zoe ✅ Alexander To wszystko są postacie, które zdobywają sympatię w mniej niż kilka sekund! ⚡ Każdy ma swój unikalny charakter, każdy wnosi coś do historii. I to jest piękne - od PIERWSZEGO tomu budujemy więź z bohaterami. ❤️ Idealny pierwszy tom! 🏆 Przy tym pierwszy tom jest IDEALNY pod tym względem, że: Opcja 1: Standalone ✅ Może być jedynym tomem, jaki przeczytacie - i będziecie zadowoleni! Historia ma początek, środek i koniec. Nie zostaniecie z cliffhangerem (w przeciwieństwie do "Fali"! 😅). Opcja 2: Początek serii ✅ A jeżeli będziecie czytać dalej - też będziecie zachwyceni! Bo zobaczycie jeszcze więcej swoich ulubionych postaci w akcji! 🎬 To jest świetne zarządzanie serią - pierwszy tom daje satysfakcję, ale też zachęca do kolejnych. Drobny minus: Intrygа trochę za łatwa 🔍 Drobny minus za intrygę: Szczerze uważam, że trochę za łatwo ją rozwiązać. I brakuje tych twistów, z których słyną kolejne tomy. ALE: To pierwszy tom! Gibbs dopiero buduje świat, postacie, relacje. Twisty przyjdą w kolejnych tomach (i BOY, czy przyjdą! 🎢). Więc to wybaczam. 😊 Werdykt "Szkoła szpiegów" (tom 1) to fantastyczny początek serii, który wciąż się broni po powrocie do niego po 11 tomach! Plusy: ✅ Benjamin - zabawny i uroczy od pierwszej strony (momentalnie zyskuje sympatię!) ✅ Humor Gibbsa - działa od początku do końca! 😂 ✅ Ben + Erica = perfekcyjny podział kompetencji (prawdziwe partnerstwo, nie "girl boss" ratuje chłopaka) ✅ Cała paleta sympatycznych bohaterów (Warren, Zoe, Alexander - sympatia w sekundy!) ✅ Idealny pierwszy tom - może być standalone LUB początkiem serii (satysfakcja w obu przypadkach!) ✅ Super przygoda nie tylko dla najmłodszych - dorośli też się świetnie bawią! 🎉 Minusy: ❌ Intryga trochę za łatwa - można ją rozwiązać ❌ Brak twistów z późniejszych tomów (ale to pierwszy tom, więc wybaczam!) Ocena: ⭐⭐⭐⭐½/5 Powrót do początków po rozczarowaniu tomem 11 pokazał mi, że seria NADAL ma w sobie magię! Ben wciąż zabawny, Erica wciąż sprytna, humor wciąż działa. Problem nie jest w DNA serii - problem jest w TYM, co Gibbs z nią zrobił w tomie 11. Dla kogo: Dzieci 10-14 lat (idealny wiek!), dorośli szukający lekkiej, zabawnej przygody szpiegowskiej, fani serii wracający do początków po rozczarowaniu nowymi tomami 😅 Nie dla kogo: Osoby szukające super skomplikowanych intrygą z twistami (to przyjdzie w kolejnych tomach!), czytelnicy oczekujący "dorosłych" tematów. P.S. Wróciłem do tomu 1 po rozczarowaniu tomem 11 - i przypomniałem sobie, dlaczego pokochałem tę serię! ❤️ Ben, Erica, Warren, Zoe, Alexander - wszyscy tu są, w pełnej formie, z pełną charyzmą. Gibbs, wróć do korzeni! To DZIAŁA! 💪 P.P.S. Tom 1 można przeczytać jako standalone i być zadowolonym. Ale znacie mnie - przeczytałem wszystkie 11 tomów. I nie żałuję (może poza tomem 11 😅). P.P.P.S. Erica Hale to NIE "girl boss" - to partner, który uzupełnia Bena. I to jest piękne. To jest prawdziwe równouprawnienie w literaturze dziecięcej. 👏🏆

Lukrecja i dziwny świat dorosłych to kolejna pełna humoru i ciepła część serii Anne Goscinny o rezolutnej dziewczynce, która z właściwą sobie błyskotliwością przygląda się rzeczywistości. Tym razem Lukrecja coraz bardziej zaczyna dostrzegać, że świat dorosłych jest pełen absurdów, nielogicznych zasad i dziwnych decyzji, które nie zawsze mają sens – przynajmniej z perspektywy dziecka. Autorka z lekkością i wdziękiem oddaje sposób myślenia Lukrecji, która nie boi się zadawać trudnych pytań i wytykać dorosłym ich sprzeczności. Relacje rodzinne i szkolne wciąż są w centrum uwagi, a pełne ciepła opisy codziennych perypetii sprawiają, że czytelnik może się w nich odnaleźć. Patchworkowa rodzina Lukrecji, z jej ekscentryczną babcią Scarlett, mamą artystką i nieco chaotycznym, ale kochającym ojcem, znów dostarcza wielu zabawnych momentów. Jednym z najmocniejszych punktów książki jest sposób, w jaki Anne Goscinny ukazuje świat oczami dziecka – z dziecięcą szczerością, ale też inteligentną ironią. Dorośli często sami nie wiedzą, dlaczego postępują tak, a nie inaczej, i to właśnie ta niekonsekwencja bywa źródłem komicznych sytuacji. Lekki styl, dowcipne dialogi i ciepła, przyjazna narracja sprawiają, że Lukrecja i dziwny świat dorosłych to idealna lektura zarówno dla młodszych, jak i tych starszych czytelników. Dzieci będą się śmiały z perypetii bohaterki, a dorośli być może odnajdą w nich samych siebie – i zastanowią się, czy faktycznie świat dorosłych nie jest czasem… po prostu dziwny.

Czwarty tom przygód Lukrecji, „Lukrecja rusza w świat”, to kolejna dawka błyskotliwego humoru, rodzinnych perypetii i codziennych przygód tej niezwykle bystrej i rezolutnej bohaterki. Anne Goscinny po raz kolejny udowadnia, że potrafi z lekkością i humorem opowiadać o dorastaniu, relacjach międzyludzkich i wszystkich tych drobnych sprawach, które w życiu nastolatki urastają do rangi wielkich wyzwań. Tym razem Lukrecja staje przed nowymi przygodami, bo – jak sugeruje tytuł – czas na wielkie podróże! Jednak nie wszystko idzie zgodnie z planem, zwłaszcza gdy w grę wchodzą ekscentryczni członkowie jej rodziny. Jej brat nieustannie siedzi w grze o zombie, jakby rzeczywisty świat nie istniał, a babcia Scarlett z niesłabnącym entuzjazmem oddaje się swoim ulubionym rozrywkom – winu i hazardowi. To wszystko sprawia, że codzienność Lukrecji nigdy nie jest nudna… choć czasem mogłaby być odrobinę spokojniejsza! Anne Goscinny świetnie oddaje rzeczywistość współczesnych nastolatków, ich sposób myślenia i relacje z dorosłymi, które bywają zarówno zabawne, jak i nieco frustrujące. Styl jest lekki, pełen dowcipnych dialogów i trafnych obserwacji, dzięki czemu książkę pochłania się błyskawicznie. „Lukrecja rusza w świat” to idealna lektura na leniwe popołudnie – pełna humoru, ciepła i lekko szalonych przygód. Jeśli polubiliście wcześniejsze tomy, ten na pewno Was nie zawiedzie!

Ciekawa, wciągająca historia. Rowling bez wątpienia jest genialną pisarką. Problem w tym, że nie wiadomo do kogo ta książka jest adresowana. Porusza bardzo ważne kwestie - dyktatury, manipulacji, okrucieństwa. Dla małych dzieci to zbyt trudne - zwłaszcza, że dużo w niej śmierci, pozbawiania dzieci rodziców itp. Z kolei starsze dzieci (nastolatkowie) niekoniecznie będą chcieli czytać coś co jest ubrane w konwencję bajki. Może to książka dla dorosłych, którzy są w stanie docenić obie warstwy tej książki.

Na początku trochę nudna, ale z każdą stroną się rozkręca. Później wciąga niesamowicie. Bardzo fajna opowieść o zajeździe, w którym w tajemnicy zatrzymują się przemytnicy. Bardzo fajna opowieść o najsłynniejszym z nich. Ciekawa galeria postaci, które po kawałku odkrywają tajemnice jakie kryje zajazd. A jest ich mnóstwo. I nagle ten niesamowity zwrot akcji dotyczący jednej z bohaterek. Dla mnie cudowna historia warta przeczytania.

Miałam bardzo duże oczekiwania od tej książki ponieważ poprzednie części bardzo mnie zachwyciły. Na szczęście nie zawiodłam się i ta książka bardzo mi się podobała. Jak zwykle wiele zwrotów akcji. Pokazuje że przyjaźń potrafi przetrawiać wszelkie przeciwności losu.

Ta książka leżała u mnie bardzo długo, nawet szczerze mówiąc nie mam pojęcia ile dokładnie. Wcześniej nie miałam nigdy jakoś ochoty, aby po nią sięgnąć. I cóż, przez większość książki nie mogłam się kompletnie w nią wciągnąć. Głównie przez to, że występuje w niej mnóstwo długich opisów, co często mnie po prostu zniechęca do czytania. Bohaterowie też nie wywarli na mnie na początku jakiegoś wyjątkowego wrażenia, chociaż niemal od razu polubiłam Fedora, a także Kasima.. Akcja moim zdaniem rozkręca się dopiero pod sam koniec. Wtedy Flinn odkrywa wiele sekretów co już samo w sobie jest ciekawe. Poznajemy parę fajnych faktów o Danielu, o matce głównej bohaterki.. Sądzę, że jest to spoko książka o dosyć lekkiej fabule, jednak ciężko się ją czyta ze względu na właśnie fakt o mozolnych opisach, wspomnianych wyżej. W moje ręce wpadła właśnie druga część tej historii i czy planuje ją przeczytać? Oczywiście. Mimo, że ta lektura nie należy do moich ulubieńców to z chęcią dowiem się co wydarzyło się dalej. Kto wie, może sięgnę także po trzeci, ostatni tom?

Tym razem wesoła rodzinka Mazurskich wybrała się w podróż do Holandii. Zwiedzali zabytki, podziwiali krajobrazy. W Amsterdamie w szlifierni diamentów Jędrek zauważył dziwne zachowanie babci Henrysi. Wyglądało to tak, jakby uśmiechała się do jakichś dwóch podejrzanych typów. Kilka dni później okazało się, że z owej szlifierni zaginęła cenna broszka, która bardzo podobała się staruszce. Cała recenzja tutaj: https://milionyliter.blogspot.com/2026/03/agnieszka-stelmaszyk-mazurscy-w-podrozy.html

Drugi tom = poziom pierwszego (a nawet ZABAWNIEJSZY!) 😂 Drugi tom trzyma poziom pierwszego, a nawet jest jeszcze zabawniejszy! 🎉 I to mówię jako ktoś, kto właśnie skończył maraton wszystkich 11 tomów - więc mogę porównać! 📚 WIĘCEJ ALEXANDRA = WIĘCEJ RADOŚCI! 🎭 Ten tom ma też znacznie więcej Alexandra od poprzedniego! A jest to jedna z moich ulubionych postaci! ❤️ (Alexander - niekompetentny, ale uroczy ojciec Eriki, który jakoś zawsze wychodzi obronną ręką 😅) Poznajemy kolejnego Hale'a! Ale poznajemy tutaj też kolejnego Hale'a - i on również wypada GENIALNIE! 🌟 Choć na inny sposób niż Alexander. Nie spoileruję kto, ale rodzina Hale to szpiegowska dynastia, a każdy z nich ma swój unikalny styl! 🕵️‍♂️🕵️‍♀️ Akcja prowadzona LEPIEJ niż w tomie 1! 🎬 Akcja też jest prowadzona lepiej niż w poprzednim tomie. Tutaj dosłownie czujemy, że Ben jest zagrożony w każdym momencie! 😨 W tomie 1 intrygа była trochę za łatwa (jak pisałem w recenzji). Tutaj? Napięcie realne, stawki wyższe, twisty lepsze! 💥 Foreshadowingi z tomu 1 - Gibbs planował to od początku! 🧩 A jeżeli ktoś zrobi sobie maraton wszystkich tomów (podobnie jak ja), też doceni porozrzucane gdzieniegdzie foreshadowingi z pierwszego tomu! Co pokazuje, że Gibbs naprawdę miał pomysły na dalszą historię. 👏 To nie jest seria pisana "na bieżąco" - to jest zaplanowana narracja od samego początku! (Przynajmniej na początku... bo tom 11... cóż 😅) Minusy - i są ich trzy 📉 MINUS 1: Tylko połowa w dziczy 🏕️ Szkoda, że jedynie około połowa książki faktycznie dzieje się w dziczy, a druga w mieście. Tytuł brzmi "Szkoła Szpiegów na wakacjach" / "Spy Camp", więc oczekiwałem więcej survival'u, więcej natury, więcej kemping vibes! ⛺ Ale druga połowa to miasto. Nie źle! Ale trochę wprowadzające w błąd. 🤷 MINUS 2: Relacja Ben/Erica niespójna z końcówką tomu 1 💔 Wydaje mi się, że relacja Bena i Eriki jest nieco niespójna z końcówką poprzedniego tomu. Pod koniec pierwszego tomu wydawali się być bardziej ze sobą zżyci. A tutaj niemal wracamy do punktu zero. 🔄 Rozumiem to: Poprzedni tom w finale pokazał rozwój ich relacji, żeby usatysfakcjonować czytelnika. Ale już kolejne tomy wymagały, żeby to nieco cofnąć (bo inaczej byliby razem w tomie 2, a seria ma 11 tomów! 😅). To wybieg fabularny, ale trochę zgrzyta. 😕 MINUS 3: Problem długoterminowy - postacie jako "support" 👥 Trzeci minus to w praktyce problem długoterminowy: O tóż Gibbs przedstawia nam w tym tomie około 3 postacie (poza tym nowym Hale'em), które będą wracały w kolejnych tomach. ALE: Zawsze jako support i postacie z tła. 😐 Co jednak jest trochę smutne, bo dobre żonglowanie postaciami było jedną z największych zalet całego cyklu! (I właśnie TEN problem wybuchnie w tomie 11 - gdzie wszystkie postacie są niemrawe i wklejone "żeby być"! 💔) Werdykt "Szkoła Szpiegów na wakacjach" (tom 2) trzyma poziom pierwszego, a nawet jest zabawniejszy! Plusy: ✅ Zabawniejszy niż tom 1! 😂 ✅ WIĘCEJ ALEXANDRA - jedna z moich ulubionych postaci! 🎭 ✅ Poznajemy kolejnego Hale'a - wypada genialnie (na inny sposób niż Alexander) ✅ Akcja prowadzona lepiej - czujemy że Ben jest zagrożony w każdym momencie! 🎬 ✅ Foreshadowingi z tomu 1 - Gibbs planował serię od początku! 🧩 ✅ Lepsze twisty niż w pierwszym tomie Minusy: ❌ Tylko połowa w dziczy - druga połowa w mieście (tytuł wprowadza w błąd) 🏕️➡️🏙️ ❌ Relacja Ben/Erica niespójna z końcówką tomu 1 (cofnięcie rozwoju dla potrzeb serii) 💔 ❌ Problem długoterminowy - 3 nowe postacie, ale zawsze jako "support" i tło (a dobre żonglowanie postaciami było siłą cyklu!) 👥 Ocena: ⭐⭐⭐⭐½/5 Świetny drugi tom, który buduje na fundamencie pierwszego! Humor działa, akcja lepsza, Alexander wraca, poznajemy nowego Hale'a, foreshadowingi pokazują że Gibbs planował serię. Szkoda tylko że: (1) mniej dziczy niż obiecywał tytuł, (2) relacja Ben/Erica cofnięta dla potrzeb fabuły, (3) nowe postacie zostają "supportem" zamiast pełnoprawnymi bohaterami. Ale to wciąż solidny 4½/5! 💪 Dla kogo: Fani tomu 1 (kontynuacja trzyma poziom!), dzieci 10-14 lat, dorośli robiący maraton serii (foreshadowingi docenicie!), fani Alexandra (więcej go tutaj!) 🎉 Nie dla kogo: Osoby oczekujące czystego "survival/camping" tomu (tylko połowa w dziczy), czytelnicy oczekujący linearnego rozwoju relacji Ben/Erica (tu się cofa). P.S. Robiąc maraton 11 tomów doceniłem foreshadowingi z tomu 1, które wracają w tomie 2! Gibbs planował tę serię od początku! 🧩✨ P.P.S. MINUS 3 (postacie jako "support") to problem, który eksploduje w tomie 11 - gdzie wszystkie postacie są niemrawe. Gdyby Gibbs dał tym 3 postaciom więcej miejsca, tom 11 byłby lepszy! 😢 P.P.P.S. Alexander ❤️❤️❤️ Więcej go tutaj i jestem szczęśliwy! 😂 P.P.P.P.S. Relacja Ben/Erica cofnięta w stosunku do końca tomu 1 - rozumiem to (seria ma 11 tomów!), ale trochę zgrzyta. Gibbs, mogłeś to zrobić bardziej subtelnie! 😅

Ciekawe bohaterki, tajemnica i ukryty wróg. Całkiem dobra zabawa i przyjemna lektura dla trochę starszych nastolatek, choć pewne przeniesienie współczesnych wątków i reakcji bohaterek skojarzyło mi się przesadnym optymizmem i lukrowaniem minionej epoki. Nie mniej, jestem ciekawa nowych wątków intrygi, która nie została do końca ujawniona i przygód tych pracujących nastolatek.

Ocena mojego synka(dla mnie tak7/10) Czytałam ją mojemu 8latkowi,czasami sluchal tez 10latek i temu mlodszemu bardzo sie podobala. Tak bardzo,ze zabieramy sie za drugi tom. Dobrze mi sie ja czytalo chociaz jest troche przydluga co zwlaszcza dla mlodego czytelnika moze to byc zniechecajace. Akcja nabiera tempa zwlaszcza pod koniec.