Podróżni

" Płonąca droga przecina kraj jak okiem sięgnąć, rozżarzone fontanny lawy tryskają w spalonym krajobrazie niczym ostre, czerwone zęby. Ziemia pokazuje prawdziwą twarz, bestia zrzuciła swoją piękną skórę i rozsiała szczeliny wulkaniczne jak półwysep długi i szeroki." Ognie Islandii, czyli geologia w literaturze pięknej. Nie jest to książka o miłości. Chociaż właściwie jest: o miłości do ziemi, skał, lawy, ognia i islandzkiej natury. Fascynacja wulkanami wybrzmiewa najmocniej, a autorka przepięknie opisuje ich powstawanie, budzenie się i erupcje. Pomimo tego, że Islandczycy żyją na beczce prochu, czuć ich dumę z niebezpiecznej natury wulkanów. Warstwa fabularna nie jest jakoś szczególnie zawiła, nie przykrywa za mocno wydźwięku przyrodniczego, ale bardzo sprawnie się z nim splata. " Ognie..." to książka ukazująca obraz ludzkiej natury, miłości, strachu, pożądania czy rozdarcia. To historia o tym, że spodziewamy się zagrożeń nie tam , gdzie mogą nas spotkać oraz o tym, że człowiek nigdy nie ujarzmi natury do samego końca. Wspaniała. Po prostu wspaniała.

„Przez całe życie pragnąłem się wyzwolić. Nie było w tym nic nadzwyczajnego - marzyli o tym wszyscy Utrudzeni.” Niewola ciemnoskórych w XIX wieku w Stanach Zjednoczonych, oczami chłopca, który ma ponad przeciętną fotograficzną pamięć i tajemniczą moc zwaną Kondukcją. Urodzony w niewoli i marzący o tym, by przypomnieć sobie mamę, bo w tej jednej kwestii jego pamięć zawodzi. Niewolnictwo i tajemnicze moce? Jak do tak poważnego tematu można dodać realizm magiczny? Ta-nehisi Coates zrobił to brawurowo i stworzył historię, która dzięki temu zabiegowi jest jeszcze bardziej otwierająca. Czułam w niej jednocześnie moc tragedii niewolnictwa i sporej ilości nadziei w związku z tym co potrafi Hiram. Ciężko ująć mi w słowa ten stan, bo jest przez to lżejsza, a jednak po chwili uderza mocno. Może ma na to wpływ Kondukcja, która dzieje się przy wodzie i stąd takie przypływowe odczucia, bo akcja tej książki faluje i dojrzewa wraz z bohaterem. Fabuła ma spore podłoże historyczne i skupia się na działalności Podziemia, które pomagało w ucieczce niewolników. Wcześniej zdarzyło mi się o tym czytać w książce Colsona Whiteheada „Kolej Podziemna”. Przeczytałam ostatnio w poście @cynamonowa_bibliotekara, że są książki, które czyta rozumem i są takie, które czyta wrażeniem; bardzo mi się to spodobało, bo oddaje właśnie moje emocje co do tej książki z czytania ją wrażeniem. Wrażeniem jak można tak pisarsko zadebiutować i jak doskonale oddać to co autor chciał przekazać przez tłumacza Dariusza Żukowskiego. Wrażeniem użycia środków stylistycznych i elementów gatunkowych, które świetnie ze sobą koegzystują. Wrażeniem mocy niewoli, rozdzielenia, podłości, miłości, wiary i człowieczeństwa. Siłą jaka drzemie w opowiadaniu historii i szukaniu dobrych dróg dla siebie i innych, na zewnątrz, ale też w środku siebie.

Książka obyczajowa, poruszająca wątki z życia amerykańskiej klasy średniej w okresie raptem kilku lat po drugiej wojnie światowej. Z życia mieszkańców bogatego wschodniego wybrzeża, co warto dodać w obliczu dużego zróżnicowania obywateli amerykańskich w różnych rejonach kraju. Książka napisana sprawnie, ciekawa i myślę że jest spora szansa iż doczeka się ekranizacji. Ja jednak jestem rozczarowany z prostej przyczyny, z opisu wynikało iż będą tu conajmniej wątki biograficzne Edwarda Hoppera, tymczasem w rzeczywistości wydaje się, że umieszczenie w powieści Hoppera i jego małżonki stanowi jedynie wybieg marketingowy. Jak zachęcić czytelnika? Wpleść postać jednego z bardziej cenionych amerykańskich malarzy XX w. i dać to w opisie fabuły. Książka dobra i dobrze napisana, porusza tematy, które zapewne występowały na amerykańskich „salonach” w tym okresie. Minus to nie tyle niepotrzebne wplątanie w historię Hoppera i jego żony, ile zaprzęgnięcie ich w marketing powieści, a do tego wprowadzenie w błąd czytelnika, takiego jak ja, który spodziewał się czegoś więcej o artyście jako takim. Nie żałuję, że przeczytałem, bynajmniej. Jednak gdyby nie Hopper, nie sięgnąłbym. Marketing dźwignią handlu - nawet w literaturze.

„Linie krwi” to wydana w 2008 roku debiutancka powieść Jesmyn Ward, znakomitej amerykańskiej pisarki, dwukrotnej zdobywczyni National Book Award za swoje późniejsze powieści „Zbieranie kości” i „Śpiewajcie, z prochów śpiewajcie”. Jako pierwsza kobieta zdobyła tą prestiżową nagrodę przyznawaną przez amerykańskich wydawców. Po napisaniu „Linii krwi” przez ponad trzy lata nie mogła znaleźć wydawcy i bliska była już zaprzestania swojej kariery literackiej. Mała, zagubiona w delcie Missisipi osada Bois Sauvage zamieszkana przez afroamerykańską społeczność i dwaj bracia bliźniacy porzuceni przez rodziców, wychowywani przez niewidomą babcię. Brak perspektyw, walka o lepszy los, odrzucenie, poszukiwanie własnego miejsca w życiu i siła miłości starej kobiety do chłopców. Po skończeniu szkoły obaj rozpoczynają poszukiwania pracy. Bolesna historia o dorastaniu i pierwszych rozczarowaniach. I świetnie ukazana miłość obu braci, ich wzajemne relacje, które w pewnym momencie zaczynają słabnąć by w ostateczności, w momencie przełomowym dla nich obu powrócić z wielką siłą. To więzy krwi, które spajają życie obu braci. Niezwykła historia o wykluczonych, dziedziczeniu biedy i trudnych wyborach, które wpływają na dalsze życie. Znakomita panorama amerykańskiego Południa. Warta zainteresowania choćby dlatego, że kolejne powieści Jesmyn Ward rozgrywają się w Bois Sauvage i część bohaterów, jak wynika z posłowia tłumacza Tomasza Gałązki /słowa uznania za tłumaczenie/, powraca w jej późniejszych powieściach. I być może nie jest to może debiut oszałamiający ale zapowiada autorkę o niezwykłym talencie.

Lekturę powieści Dawida Grosmana napędza ciekawość, co się stało w przeszłości, że Nina znienawidziła matkę, a Gili nie cierpi Niny. Urazy wynikają z opuszczenia w dzieciństwie przez matki w okrutnych okolicznościach lub braku pewności własnej wartości. Brak porozumienia utrudniały przekonania o właściwym wyborze czy poczucie krzywdy córek dorastających w przekonaniu niezasługujących na miłość. Dziecko bez względu na przyczyny opuszczenia/porzucenia nie uczy się czułości, opiekuńczości, empatii, czuje się samotne, słabe, bezwartościowe. O tym jest ta powieść. Książka jest znakomicie skonstruowana, porządki czasowe się mieszają, podobnie jak w naszej pamięci, bohaterki coraz bardziej rozumieją swoje i cudze emocje, otwierają się na zgodę, pozwalają się przytulić. Miłość pokonuje poczucie zdrady. Autor nie wyjaśnia wszystkiego, jednak poznajemy proces budowania więzi, budzenia się zaufania, pogodzenia z przeszłością.

Czy jest to opowieść o przyjaźni? Według mnie przede wszystkim o zauroczeniu. Zauroczeniu miejscem i osobą, ich niezwykłością i urodą, które Goliarda Sapienza przekazuje tak że jej wierzymy i sami mu ulegamy. Dlatego chce się tę książkę czytać. Mam tylko kłopot z narratorem, z jego zmieniającym się punktem widzenia. Może po włosku brzmiało to naturalniej?

Dawno nie czytałam książki poruszającej drażliwy temat, jakim jest żona Jezusa napisanej tak niezwykle poprawnie politycznie katolicko :)) To na wstępie. Moim zdaniem jest to książka o kobietach i dla kobiet. Piękna w tym zakresie, ale.... i tu skończę, by nie psuć innym odbioru.

Wszystko, co związane z Ameryką Łacińską, głównie literatura, zawsze mnie bardzo ciekawiło dlatego bez wahania sięgnęłam po tę powieść. Mała wieś w Meksyku, gdzie na początku znajdujemy zwłoki zamordowanej Wiedźmy - kim jest, skąd się tam wzięłam i przede wszystkim, kto ją zabił? Tego dowiadujemy się stopniowo. Książka jest pisana z perspektywy różnych osób i ja musiałam się nieco nagłowić na początku aby poskładać w kupę postaci i wydarzenia. Mały małą wieś, gdzie jedyną rozrywką jest picie i ćpanie. Nie ma szczęśliwych historii, jest tylko brudna codzienność, z którą każdy radzie sobie jak może. Przemoc rodzi przemoc a jedyną odpowiedzią na nią jest wzruszenie ramion - akceptujemy rzeczywistość taką, jaka jest z cała biedą, beznadzieją, brutalnością. Czułam ciężar tej historii, czułam się niemal brudna czytając ją, w dodatku jest napisana ciężkim językiem, właściwie każdy rozdział to monolog danej postaci; musiałam się skupić na czytaniu i nie była to lektura łatwa, ani przyjemna. Natomiast mi się bardzo podoba i ten styl, i temat, polecam i na pewno sięgnę po kolejne książki.

Książka jak chiński znak tygrysa. Dużo treści i znaczeń jest w pustce pomiędzy poszczególnymi częściami znaku. Pustka i znaki są całością. Tak samo to, co niedopowiedziane, ukryte pomiędzy słowami tworzy narrację. Autorka właśnie z braków i niedopowiedzeń składa opowieść o 2 siostrach, które budują życie w Kalifornii okresu gorączki złota. I znowu - brak dokładnego czasu, niedopowiedziane miejsce. Jest w tej opowieści miejsce na głód, cierpienie, samotność, poniżenie, zło. Brakuje w tej opowieści dobra, zieleni, ciepła, szczęścia. Brakuje w tej opowieści końca, a raczej jest on jak nożem ucięty, w połowie, a to co brakiem końca, staje się naszym domysłem. Można tą książkę interpretować jako literaturę kobiecą, ale uniwersalizm tego, co doświadczają bohaterowie jest naprawdę aktualny. I to mimo tego, że widzimy tylko część ich doświadczenia.

Wbrew tytułowi ta książka jest o PISARCE. O dziewczynie takiej jak ja, dziewczyny z Klubu Otwartej Szuflady, czy być może też Ty, skoro tutaj zaglądasz. Casey kocha pisać. Od lat pracuje nad swoją pierwszą powieścią jednocześnie próbując utrzymać się i spłacić studencki kredyt z pensji kelnerki. Poznajemy ją w chwili, gdy stara się pozbierać po śmierci mamy, uporządkować życie zawodowe i wybrać pomiędzy dwoma bardzo różnymi mężczyznami, którzy pojawiają się w jej życiu. Ale nie jest to romans, ckliwa opowieść o miłości, a raczej historia o pasji, niełatwym dążeniu do spełnienia ważnego marzenia i próbie pogodzenia życia, którym chcemy żyć z torem przeszkód, który funduje nam rzeczywistość. Bardzo mi się podobała.

To jedna z tych książek, po których trudno wrócić do codzienności. Zostawia bowiem głęboki ślad na duszy. Czytałam ją z rosnącym poruszeniem, bo choć zaczynała się niemal kameralnie – jako opowieść o rodzinie w podróży – z każdą stroną stawała się czymś znacznie więcej. Luiselli opowiada historię rodziców i ich dzieci, którzy przemierzają Amerykę, jadąc z Nowego Jorku na południe. Ich relacje są napięte, emocje niewypowiedziane, a rozmowy – choć codzienne – pełne ukrytych znaczeń. Ale obok tego rodzinnego mikroświata rozwija się inna, dramatyczna historia: dzieci z Ameryki Środkowej, które próbują przekroczyć granicę USA i znikają w systemie. Bez śladu. To książka o podróży – przez krajobrazy Ameryki, przez historię, przez pamięć i emocje. Autorka pisze nie tylko o polityce imigracyjnej, ale też o tym, jak opowiadamy historię innym i sobie samym. Jak zapisujemy życie w „archiwum” pamięci i co z tych zapisów zostaje. Zachwycał mnie język tej książki – momentami poetycki, innym razem surowy. Autorka bawi się formą – miesza fragmenty fikcyjne z dokumentalnymi, cytuje literaturę, wprowadza dziecięcy punkt widzenia. To wszystko tworzy niezwykłą mozaikę, która angażuje nie tylko intelekt, ale i serce. Niektóre strony czytałam z gulą w gardle. Zatrzymywałam się. Odkładałam. I wracałam. Bo to nie jest książka, przez którą się „przelatuje”. To książka, która zostaje – i domaga się, byśmy patrzyli uważniej, słuchali głębiej, czuli mocniej.

Piszę tą recenzje "na świeżo", bo dopiero skończyłem ją czytać i po skończeniu czuje pustkę, smutek i szok a to dobry znak. Nie ma tutaj żadnych "mocnych" wydarzeń, żadnych sensacji. Po prostu życie i dlatego ta książka tak wciąga i chwyta za serce. Jesteśmy w stanie jako czytelnicy utożsamić się z bohaterami na którymś z etapów ich życia. Powiedziałbym że tytułowy dom Holendrów nie jest symbolem straconego dziedzictwa, a raczej dzieciństwa, wszystkiego co znali, co było proste. Czytając książkę mocno da się poczuć to zagubienie, żal i trud jako został włożony by to porzucić, by w końcu odpuścić by być w stanie żyć, a nie jedynie egzystować, trzymając się kurczowo przeszłości, która była prosta. Bo życie nigdy nie jest proste i każdy z nas w końcu musi się z nim zmierzyć. I o tym właśnie jest ta książka. O rudzie życia, ale i o tym że ten trud jest tego wart.

Podobno Starnone jest męską częścią duetu ukrywającego się pod pseudonimem "Elena Ferrante". Rzeczywiście coś wspólnego z narracją Ferrante dojrzałam w tej powieści - przez cały czas lektury miałam uczucie, że to historia opowiadana przez Nina Sarratore - główny bohater jest początkowo równie egocentryczny i nieodpowiedzialny. Najciekawszy jest wymiar etyczny tej książki - postawione w niej pytanie: czy możemy być dobrymi ludźmi, gdy jesteśmy poza kontrolą i spojrzeniem drugiej osoby, gdy nie grozi nam żadna kara, ani nie spodziewamy się żadnej nagrody?

Finlandia budzi skojarzenia z surową naturą, północnym klimatem, sportami zimowymi, Nokią, zorzą polarną, miasteczkiem Rovaniemi – siedzibą Świętego Mikołaja - a może jeszcze z Laponią i sauną, nazywaną fińską łaźnią. Kultura i historia tego kraju są już znacznie mniej znane i popularne. Dla mnie również, do czego muszę się przyznać, pozostawały przez wiele lat niewiadomą i gdyby jeszcze niedawno zapytano mnie o przedstawicieli fińskiej kultury, to potrafiłabym wymienić tylko jedną pisarkę - oczywiście chodzi o Tove Jansson - jednego kompozytora Jeana Sibeliusa i jego najsłynniejszy koncert skrzypcowy i to chyba byłoby niestety wszystko, co jeszcze w niedalekiej przeszłości wiedziałam na temat tego nordyckiego kraju. Nordyckiego, bo Finlandia tylko pod względem kulturowym zaliczana jest do krajów skandynawskich - geograficznie już nim nie jest. Właśnie z powodu tego kulturowo-historycznego, a więc skandynawskiego powinowactwa, „Niebo w kolorze siarki” współczesnego fińskiego pisarza Kjella Westö, przetłumaczone przez tłumaczkę znaną choćby z przekładów książek Majgull Axelsson - Katarzynę Tubylewicz - wydano w ubiegłym roku w Serii Dzieł Pisarzy Skandynawskich. Kultowa seria z charakterystycznym niebieskim okrętem na białym tle, obecnym na każdej okładce, została wznowiona przez Wydawnictwo Poznańskie w 2018 r. i poza dobrze rozpoznawanymi tytułami, jak: „Pożegnanie z Afryką” Karen Blixen i „Szarady” Knuta Hamsuna, ukazały się w niej powieści Roya Jacobsena - „Białe morze”, „Niewidzialni”, „Oczy z Rigela”, „Tylko matka”, Carla Froda Tillera - „Początki”, Helgi Flatland - „Współczesna rodzina” czy Jonasa T. Bengtssona - „Życie Sus” i jeszcze wiele innych dzieł klasycznej oraz współczesnej literatury skandynawskiej. Kjell Westö urodził się w Finlandii w latach 60., a pisze w języku szwedzkim. Należy do grupy około 6% obywateli posługujących się tym jednym z dwóch, obok fińskiego, języków urzędowych. „Niebo w kolorze siarki” to powieść oparta na wspomnieniach z dzieciństwa, młodości i okresu dorosłości obecnego 60-latka. Rozpoczyna się niczym niezły dreszczowiec, ale żeby doprowadzić czytelnika do rozwikłania przyczyn niebezpiecznej i zagadkowej sytuacji, w której znalazł się pewnego dnia główny bohater - pisarz, a miało to miejsce w eleganckim mieszkaniu na jednym z modnych osiedli Helsinek w XXI wieku, autor powraca do jego dzieciństwa w latach 60. i rozpoczyna opowieść od wakacyjnych wspomnień. Finowie, tak jak Szwedzi i Norwegowie, bardzo lubią odpoczywać w bliskim kontakcie z naturą, co przy olbrzymiej ilości jezior, lasów i jednocześnie najniższym stopniu zaludnienia w Europie, nie jest trudne. Do dziś większość rodzin dysponuje małymi domkami bez wygód, ale oczywiście z obowiązkową sauną, położonymi nad wodą, z dala od cywilizacji. Rodzice naszego bohatera – przedstawiciele uboższej części tzw. klasy średniej - dzierżawili taki właśnie skromny domek nad jeziorem, w którym spędzali wakacje. To właśnie tam, jako 10-latek w 1969 r., bohater poznał Alexa - rówieśnika z położonej w pobliżu posiadłości, należącej do zamożnego klanu przedsiębiorców, która w niczym nie przypominała prostych warunków życia jego własnej rodziny. Łącząca ich przyjaźń i wieloletni zagmatwany związek ze Stellą – młodszą siostrą Alexa - wokół tych tematów krążą wspomnienia snute przez bohatera-narratora. Nie są to jednak wyłącznie sielankowe obrazy z dzieciństwa i młodości. Fascynacja Alexem - przyjacielem - wydaje się być jednostronna, a sam Alex pokazany jest jako niejednoznaczna i intrygująca, choć raczej negatywna postać, już w wieku dziecięcym przejawiająca cechy pozbawionego empatii manipulanta, upajającego się wpływem, jaki udaje mu się wywierać na kolegów. Główny bohater zdaje sobie z tego sprawę, a poznając bliżej rodzinę swojego przyjaciela, potrafi nawet dobrze zdiagnozować przyczyny takiego zachowania, i równocześnie przez wiele lat pozostaje pod urokiem jego skomplikowanej osobowości. W powieści Kjella Westö znajdziemy zresztą jeszcze wiele takich świetnie wykreowanych, charakterystycznych postaci jak Alex, począwszy od kolegów ze wspólnej „paczki”: samotnika Kristera czy brutalnego osiłka Jana-Rogera, po ich kolejne dziewczyny i kobiety, a na dzieciach, rodzicach i dziadkach kończąc. Kilka dekad z życia bohaterów powieści pokazane jest na tle znanych wszystkim wydarzeń politycznych i społecznych z historii europejskiej, które wpływały również na fińską rzeczywistość. Te elementy są tylko bardzo delikatnie wprowadzonym przez autora dopełnieniem, pozwalającym lepiej umieścić w czasie przebieg wydarzeń. To świetna lektura, nie bez powodu zaliczona do Serii Dzieł Pisarzy Skandynawskich. Powieść jest z pewnością pełnowymiarowa, bezpretensjonalna, a w swojej szczerości oryginalna, dająca nie tylko świadectwo życia jednostek, ale całego pokolenia Finów urodzonych w latach 60. Dla mnie, kolejny dowód na to, że współczesna literatura skandynawska, to nie tylko stereotypowy „nordic noir”, za którym nie wszyscy przepadają, ale literatura pełna emocji, którą mogę polecić każdemu z przekonaniem, że zapewni skłaniającą do refleksji rozrywkę i nie znudzi czytelnika. Chętnie sięgnę po kolejne książki ze skandynawskiej serii, nie tylko te napisane przez pisarzy współczesnych, a poza już wydanymi jest wiele takich, które nie doczekały się jeszcze polskiego tłumaczenia, jak choćby inne powieści i zbiory opowiadań Kjella Westö.

Dowcipna historia ludzkości? A może ekspozycja przemyśleń na temat człowieczeństwa? Saunders nie byłby Saundersem, gdyby nie rozkminiał człowieka w zabawny sposób, zamiast więc silić się na intelektualne pytanie, czym jest ta książka, lepiej od razu napisać: „kolejne opowiadania mistrza Saundersa o życiu”. Niby proste, ale nie do końca, bo nie są takie opowiadania, do jakich przyzwyczaił nas choćby Mark Twain, do którego Saundersa się porównuje. Twain pisał historie jasne, przejrzyste i nieskomplikowane, natomiast Saundersa ciągnie w stronę absurdu i hipnotycznej niedoskonałości, gdzie nic nie jest oczywiste, ale wszystko jest przesadną emfazą. Saunders miesza gatunki, mataczy czasem i przestrzenią, bawi się słowem, żongluje aluzją i przemyca w swoich opowiadaniach maksymy, morały, refleksje. Sześć opowiadań, w których dowcip rezonuje z przygnębiającymi sytuacjami, w jakich znaleźli się przegrani od urodzenia bohaterowie. Autor punktuje człowieka lewym prostym raz za razem, aby w nieoczekiwanym momencie wyprowadzić podbródkowy i posłać go na deski. Wytyka ludzkości konsumpcjonizm, bezmyślność, bezduszność oraz niezdolność do rozróżnienia, co w życiu jest najważniejsze. Jednak mimo to wszystko czytelnik cały czas się uśmiecha, cały czas dobrze się bawi. Saunders rzuca czytelnikom wyzwanie, aby zakwestionowali przaśność życia, aby utożsamili się z bohaterami i w ten sposób zrozumieli, co to jest godność i co nas niszczy, co zabiera nam prawdziwe szczęście, o jakie przecież całe życie walczymy. I w końcu stawia pytanie: Co to jest szczęście? „Sielanki” to zbiór fascynujących, a zarazem cynicznych opowieści, w których Autor skupia się na wadach swoich bohaterów, bez względu, czy jest nim tancerz erotyczny, podejrzany coach, para neandertalczyków czy niespokojne dziecko. I choć opowiadania osadzone są w uniwersum Ameryki spustoszonej przez kapitalizm, to z łatwością może się z nimi utożsamić zarówno czytelnik japoński, nigeryjski, niemiecki, angielski, włoski, jak i polski. Dzisiaj nie ma już różnicy, gdzie mieszkasz i czym się zajmujesz, jaki panuje w twoim kraju ustrój i w jakim mówisz języku, ile zarabiasz i jaki masz w życiu cel. Globalny konsumpcjonizm, globalne wariactwo w postaci chęci posiadania i wypruwania sobie flaków, aby dojść do celu oraz nienawiść jednych ludzi do drugich wchłania nas wszystkich bez wyjątku. A Saunders się z tego śmieje i wytyka placem. Genialna książka, jak zresztą wszystko, co napisał do tej pory Saunders. Mistrz krótkiej formy, ale w powieściach rodzi sobie świetnie, co udowodnił „Lincolnem z Bardo”. Facet ma swój unikalny styl, nie do podrobienia. Każda jego książka to dzieło sztuki. https://www.facebook.com/hultajliteracki/

Ksiazka po prostu dobra choć w pewnym momencie się potyka, a historia zwalnia na rzecz przemyślen. + - zamknięta społeczność sprawia, że każdy ruch jednostki jest osądzany - historia wywyrywania dzieci z ich rodzin, z ich kultury, z ich życia przeszłego i przyszłego - los żołnierza, los biedaka (niesamowite robi wrażenie jak człowiek bije się z myślami czy na własne urodziny może kupić i zjeść kawałek kiełbasy), los żony bez męża, los dziecka bez matki - żydowska społeczność, życie w carskiej Rosji, akcent Polski - - początek historii jest intrygujący i trzymający w napięciu, aż do momentu gdy historia potyka się, wątki się plączą i... zaczyna wiać nudą. Autorka w połowie zaczyna snuć hisotire tragiczne (los żołnierza, odbieranie tożsamości)oraz wplata przemyślenia na temat społeczeństwa, życia, rodziny. No nie powiem, zabiło to we mnie chęć czytania. Hamulec był naprawdę ostry z tempem i ostatnie strony próbowały podbić napięcie. -zabrakło też tego podsumowania całej historii. Owszem jakieś konsekwencje były jednak nie wybrzmiało to aż tak jak chciałam. Podsumowując: książka jest dobra i ciekawa pod względem poznania tradycji żydowskiej oraz losów ludzi w czasach carskiej Rosji. Minusem i to dość znacznym jest zatrzymanie tempa historii, co nieraz mnie usypiało.

Całkiem ciekawa powieść autobiograficzna, polskiej emigrantki, po rozstaniu z mężem tułającej się z córką po wynajmowanych mieszkaniach i ośrodkach pomocy... Opis mieszkania z byłym mężem, który oszukiwał ją mamiąc wizją czekającego na nią mieszkania, wśród innych rodaków ćpających, pijących, bluźniących etc.. przerażał mnie. Ten kontrast pomiędzy inteligentną, wrażliwa autorką a... polską patologią w czystej postaci. Mimo wszystko ciekawie napisane. Można porównać jak obostrzenia pandemiczne wyglądały w Polsce a jak w Wielkiej Brytanii, gdzie polityka rządu mówiła, że każdy miał się zarażać by zyskać odporność co okazało się totalną bzdurą. Polecam.

Książka zbudowana jest niczym thriller, choć nim nie jest. Pokazuje problemy kobiet w małej społeczności, w której wykluczenia i przemoc warunkują metyskie pochodzenie i niski status ekonomiczny. Te kobiety w grupie rodzinnej, w dwóch znaczeniach siostrzanej, mają ogromną siłę, ale również kumulują ogrom przeżywanego wraz z dorastaniem cierpienia. Wielość perspektyw, ale wszystkie się łączą w spójną całość. Bardzo we mnie siedzi ta opowieść.

Bardzo przyjemna książka, choć ma swoje "straszne" momenty nawiązujące do dzieciństwa. Przyjemna i ogólnie dość lekka powieść, którą się czyta fajnie i momentami z nutką śmieszności. Taka książka to taki trochę odpoczynek dla głowy - dystansująca do życia, do tego co jest teraz i tu, nawiązująca i przypominająca w jakimś stopniu czytelnikom o własnym dzieciństwie.

"Snowflake" to poruszająca powieść o dorastaniu, odkrywaniu siebie i radzeniu sobie z trudnościami życia. Dzięki głębokim postaciom i refleksyjnej narracji jest to książka, która skłania do myślenia i pozostaje w pamięci na długo po jej przeczytaniu. Książka porusza ważne kwestie, takie jak zdrowie psychiczne, relacje rodzinne i przyjaźń, co czyni ją aktualną i ważną w kontekście współczesnych problemów młodych ludzi.