Podróż do nieba

Nick Romeo to bogaty potentat samochodowy, który od dziecka marzył jedynie, aby zarabiać na najlepszych samochodach na świecie. Jego urok, wdzięk i inteligencja pomagały mu nie tylko w biznesie, ale także w polowaniu na kobiety, przy których nie musiał bardzo się starać, aby zaciągnąć je do łóżka. Dopiero kiedy przypadkiem w ulewny dzień trafia na wkurzoną Włoszkę, która klnie do swojego samochodu w trzech różnych językach. Chłopak postanawia ukryć przed dziewczyną prawdę o sobie. Nie docenia jednak, że piękna, błyskotliwa i szczera do bólu Rosalie, nie da się nabijać w balona. Tych dwoje łączy jedno niechęć do stałego związku, a różni cała reszta. Ona bałaganiarska, drażliwa, sarkastyczna, samodzielna do szpiku kości, brak umiejętności gotowania, poziom ekspercki w zawodzeniu kochanej matki oraz w podchodzeniu do spraw w sposób nie przemyślany. On kochający gotować i uwielbiający porządek, kochający swoją matkę i rodzinę, prowadzący poukładane życie w którym postępuje racjonalnie i z pomysłem. Rosalie okazuje się być dla niego idealną kandydatką na coś więcej. Miłość rodzi się na stopie wielkiego sarkazmu i ironii. Po drodze oczywiście główny bohater ukazuje same zalety troszczy się o piękną kobietę kiedy ta ląduje z zapaleniem płuc, praktycznie wprowadza się do ciepłego mieszkania Rosalie, a całemu spektaklowi potyczek przygląda się pies, Dave, któremu zostaje przydzielona rola wyroczni. Jego Pani bowiem może umawiać się tylko z mężczyznami których on zaakceptuje. Książka to typowe romansidło, przewidywalne, oparte na znikomej fabule. Nick i Rosalie tworzą bardzo charyzmatyczną parę, która do siebie pasuje w 100%, miałam nadzieję, na trochę rozgrzanie akcji, ale autorka poruszała się bardzo powoli po swoim pomyśle. Wcześniej spotkałam się z książką "Śniadanie do łóżka" tej autorki i muszę przyznać, że mam wrażenie, że przygody Becki i Richa o wiele bardziej przypadły mi do gustu.

Moi znajomi często dziwią się, dlaczego czytam niektóre książki kilka razy. Oto powód: sprawdzam, czy mój odbiór książki się zmienił, a co za tym idzie, czy ja się zmieniłam, skoro inaczej patrzę na książkę, lub nie zmieniłam się wcale, gdy po raz kolejny się nią zachwycam. Na "Śniadanie do łóżka" trafiłam w liceum, czyli z 5. lat temu. Była to jedna z moich ulubionych książek na "odmóżdżenie", lekka, przyjemna. Przeczytałam ją po raz kolejny po kilku latach i uważam ją za śmieszną. Język autorki pozostawia wiele do życzenia, niezwykle prosty, ale momentami aż zbyt prosty, sprawiał, że lekko się denerwowałam. W dodatku Becca - niepewna siebie, nie mogła nikomu w stu procentach zaufać... Powinna się zdecydować. Albo jestem uparta i nikomu nie ufam, albo uczę się panować nad emocjami, oddzielić przeszłość od teraźniejszości i pakuję się w związek z Richem. Ale nie, bo po co... Nie rozumiem, co z tej książce mi się tak podobało... Teraz uważam, że jest trochę żałosna i infantylna. Dla porównania, moja poprzednia opinia o książce sprzed kilku lat: "Jedna z moich ulubionych książek "coś lekkiego na nudę". Becca to uosobienie niezależności i uporu. Takie bohaterki lubię najbardziej! Rich to inteligentny i mądry przystojniak... Och, czego chcieć więcej? Przyjemnie jest "patrzeć" jak się w sobie zakochują." Oto dlaczego powinniśmy czytać książki kilka razy. Sporo można się o sobie dowiedzieć. ;)

Cóż. Jest kilka książek, które stanowią dla mnie wyzwanie. Których rzeczywiście obawiam się, głównie ze względu na obraz jaki sobie wytworzyłam po czytaniu komentarzy, uwag i wtrętów na forum, ale i w innych internetowych miejscach też. Tak było i z tą książką. Byłam święcie przekonana, rękę na pieniek z zamkniętymi oczami bym położyła, że to książka nurtu – lekko, fajnie, przyjemnie, dużo sexu, mega facet, humor tryskający z każdej dziury, gigantyczne pokłady testosteronu i no masa gorącego ciała, do którego tak cudnie można wzdychać co chwila. Och, Sam… Ten Sam… No Sam… I co? Jak ktoś czytał tę książkę, to wie, że nic bardziej mylnego. I wszystko, wszystko jest nie tak. Nie tak. I chciałabym w tym miejscu powiedzieć, że chwała za to tym, co czuwają nad inteligencją książek. Wielka chwała. Może nie jest to książka wybitna. Może nie wniesie niesamowitych doznań w życie czytelnika. Może nawet nie doprowadzi do poważnej wymiany intelektualnej, ale ciężko przejść wobec niej obojętnie. To dobry kawałek oszukańczej literatury. Zapowiada się lekko i przyjemnie, a w dalszej części okazuje się nader bolesna i przerażająca. W skrócie, to historia czterech kobiet, które podczas piątkowego obiadu, ustalają listę 10 cech idealnego faceta, a potem ponoszą konsekwencję tego, wydawać by się mogło bardzo zabawnego czynu. Bo nie dość, że z dnia na dzień stają się gwiazdami mediów, to równie szybko stają się celem ataku. Brutalnym atakiem, w wyniku którego dwie z nich giną, a jedna ledwo uchodzi z życiem. Nie tego się spodziewałam. Pokazane są fantastyczne kobiety, które szukają swojego miejsca we współczesnym świecie. W różny sposób: w nieudanym do końca małżeństwie, w samotności, przy boku faceta który jest dobry w łóżku i świetnie tańczy, lub w zawieszeniu bardziej w nadziei na coś dobrego, niż w czasie tego dobrego. Pracują w jednej firmie, szanują się, lubią spędzać ze sobą czas. Tworzą grupkę przyjaciółek cieszących się czasem spędzanym wspólnie. Troszczą się o siebie i wygłupiają. I jeden z tych wygłupów wpędza ich w kłopoty. To pewnie książka ku przestrodze – jak coś wydawać by się mogło tak mało ważnego, mało znaczącego może sprawić, że w przeciągu kilku dni, świat stanie na głowie, a miejsca pełnego bezpieczeństwa, zaczną straszyć i przerażać. Przyznam, że nie do końca potrafię napisać o relacjach damsko-męskich. To znaczy, pewnie, że Sam.. Och, Sam… Cóż, Sam… i tak dalej. A i sama bohaterka jest cudna, z niesamowicie ciętym językiem, zabawna, odważna i prawa. Ale to dla mnie, przynajmniej na razie, jedynie tło tej opowieści. Cudny jest ich związek, choć tak szybki, tak tematyczny wydawać by się mogło na pierwszy rzut oka. Namiętność bijąca z każdego spojrzenia, i sceny w deszczu i jego wściekłość na nią, i jej na niego, i małżeństwo, a raczej jego propozycja. Fajnie. W treści – szybko, zdecydowanie, bez chwili zawahania. Przyznam, że nie spodziewałam się takiego rozstrzygnięcia. Może dlatego, że samo zaskoczenie tematem (jest co więcej oprócz Boga Sama?) wbiło mnie w fotel i czytałam, czytałam, zaskoczona, zaciekawiona i jeszcze raz zaskoczona. Podobało mi się. Może nawet bardzo. I Sam mi się podobał, ale równie mocno Jaine. Równie dobrze można byłoby się w niej zakochać. To był bardzo dobrze spędzony czas. Zdecydowanie nie stracony. Zdecydowanie do zapamiętania.

"To musiałeś być ty" jest pierwszą częścią cyklu "Chicago Stars" i opowiada, jak to się stało, że tę drużynę futbolową, od której pochodzi nazwa cyklu, zaczęła prowadzić kobieta. W tym tomie mamy okazję poznać większość bohaterów następnych części a także historię nowej właścicielki - Phoebe. Początek książki pozwala nam zapoznać się z obojgiem bohaterów, między którymi rozwijać się będzie romantyczna historia, z relacjami rodzinnymi Phoebe i warunkami, na jakich otrzymała drużynę futbolową. Później mamy okazję obserwować jak działa drużyna od środka, jak manipuluje się ludźmi i jak Phoebe stara się nawiązać relację w dużo młodszą siostrą, której opiekunką nagle się staje. Poznajemy też historię Phoebe - co sprawiło, że jest taka, a nie inna, jak wpłyną na nią surowy ojciec i inni mężczyźni. Później też dostajemy garstkę faktów o Calebie - kim był, jak to się stało, że jest trenerem, czego pragnie w życiu. Co ciekawe, ich relacja nie rozwija się gwałtownie, jak to bywa w większości tego typu książek, tylko trwa dosyć długo. Są w niej momenty, gdy bohaterów bardzo do siebie ciągnie, ale też tygodnie, gdy się unikają. Ogólnie bohaterów przedstawiono tu w taki sposób, że wydaje się, jakbyśmy czytali o prawdziwych osobach, o historii, która wydarzyła się naprawdę. Charaktery bohaterów i ich zachowanie bardzo pasuje do tego, co przeżyli. Bardzo polubiłam tu Phoebe, wręcz zaczęłam ją podziwiać. Mimo tego, co zdarzyło się w jej życiu, jest osobą pewną siebie, dążącą do celu. I nie przejmuje się tym, co inni o niej myślą. Jasne ,to męczące, gdy wszyscy wokół uważają cię za głupią blondynkę, tylko dlatego, że jesteś piękna a obrazy z twoją podobizną wiszą w kilku galeriach. A mimo to Phoebe się nie poddaje, a wręcz wykorzystuje to, jak postrzegają ją inni do własnych celów. Według mnie to wspaniała kobieta. Cała historia jest napisana w zabawny sposób, mamy tu kilka ciekawych sytuacji, pokazujących w jaki sposób działają ludzie i jak szybko potrafią ocenić innych. Mamy tu też kilka bardziej drastycznych scen, a także sceny seksu, więc nie jest to oczywiście książka dla wszystkich. Zapoznajemy się też z psychiką osoby zgwałconej i jak to jedno zdarzenie może kłaść cień na resztę życia. Myślę, że ta książka pozwala nam na lepsze zrozumienie tego, jak działa ofiara a także zrozumienie jej działań. Chyba właśnie w tego względu ta opowieść tak mi się podobała. Zdecydowanie polecam tę pozycję. Książka, mimo że napisana dosyć dawno, wciąż jest ciekawa i myślę, że spodobałaby się wielu osobom.

Kolejne moje spotkanie z autorką i się nie zawiodłam. Super odmóżdżacz. Ciekawa fabuła, bo osadzone wszystko w świecie sportu, bohaterowie z charakterami, fajne opisy uczuć i wydarzeń. Powieść napisana lekkim, przyjemnym językiem, nożna się pośmiać z dialogów. Typowy romansik.

Bardzo mi się podobało. Rewelacyjna książka, świetnie stworzeni bohaterowie, wspaniała historia i przyzwoicie napisana, tak lekko i przyjemnie. Książka trzyma w napięciu, bo zakończenie nie jest pewne, a wydarzyć może się wszystko w tym zwariowanym związku. Polecam każdemu.

Jedna z moich ulubionych książek. Cudowne polaczenie romansu wspolczesnego z historycznym i z czyms paranormalnym. Wszystko dzieje się tak jak w pięknym śnie. Czytalam ja kilka razy i za kazdym kolejnym czułam "to cos". Lekka, wciągająca lektura. Zapewniam ze przeczytacie w jeden wieczór.

Wyczaiłam ja ostatnio na jakieś grupie czytelniczej. Byłam ciekawa tej książki, bo jak się okazało jesteśmy w tym samym wieku. W sensie książka i ja. Opis niezły, kojarzyło mi się z takim Harlequinem- które swoją drogę od czasu do czasu lubię czytać. Niestety jakoś nieszczególnie zapadnie mi ta książka w pamięci. Z jednej strony chciałam być wyrozumiała za głównej bohaterki, ale ostatecznie, niestety mnie bardziej irytowała niż zyskała moją sympatię. Główny bohater przypominał mi chłopów z Tindera ze statusem: Jeszcze nie wiem. Chociaż Catherine wydawała się naprawdę dobrą mamą i też szczęśliwą to jedna rzecz mnie odpaliła- no ale to już uwaga do autorki. Wydaje mi się, ze 30 lat chyba dużo się zmieniło jeśli chodzi o zwracanie się do dzieci w stylu jak możesz płakać skoro babcia tak ładnie to dla ciebie przygotowała?... No nie tak się do dzieci mówić nie powinno...

Przyjemna książka do przeczytania w wiosenne wieczory. Dość ciekawa, dużo się dzieje, według mnie jest bardzo przewidywalna. Morał z tej książki wynika taki, że "nie ocenia się książki po okładce" tylko w odniesieniu do ludzi. Książkę polecam :)

Książka początkowo wydała mi się nudna, może ze względu na popularny motyw romans szef- podwładna. Postanowiłam jednak dać jej szansę i po kilkudziesięciu stronach zrobiło się nieco ciekawiej. Bardzo podobała mi się postać ciotki głównej bohaterki i dość fajnie napisane dialogi wszystkich bohaterów. Sama książka jednak nie porywa i nie odkryłam w niej niczego nowego czy wyjątkowego.

Czytając tą książkę musiałam się upewniać czy rzeczywiście jest ona autorstwa Judith McNaught. Znając zamiłowanie autorki do rozpisywania się z najdrobniejszymi detalami na temat profesji głównych bohaterów, miałam wątpliwości. Zabrakło mi też przede wszystkim emocji. Temat całkiem niezły ale sama książka przypominała mi obszerne streszczenie. Daję tyle gwiazdek z powodu lojalności względem autorki, której poprzednie książki tak mnie wciągnęły.

Przewrotna, zabawna i wciagajaca ksiazka dla kobiety w kazdym wieku! Mimo, ze powiesc jest interesujaca w swej prostocie, momentami mnie nuzyla, odczuwalam przesyt. Zmeczyli mnie glowni bohaterowie, Claire i Carter, totez odstawilam lekture. Po kilku tygodniach wrocilam do ksiazki i kontynuowalam czytanie z przyjemnoscia, oceniam ja pozytywnie, nie zmiania to faktu, ze nie moglam "polknac" tej ksiazki w calosci. Nie zniechecam Was jednak! Jest to bardzo mila ksiazka, ktora czyta sie szybko. Jesli mialabym do czegos porownywac te ksiazke, to do "Dziennika Bridget Jones". Nie jest ona podobna trescia (chociaz, moze troche), ale tak samo jak powiesc Fielding, pierwsza czesc "Pokus i lakoci" zostala napisana z ogromną doza dobrego humoru! W utworze mnozy sie od scen erotycznych, ubarwionych wulgarnym jezykiem i niecodziennymi, smiesznymi sytuacjami. Siegam po czesc druga!

Dawno czegoś takiego nie doświadczyłam.. tuż przed 10-tą rano zasiadłam w fotelu z świeżo zaparzoną kawą, otworzyłam książkę nieznanej mi autorki i... i nagle jest za cztery minuty północ, kawa niedopita, a ja... a ja jestem jeszcze pod wielkim wrażeniem i urokiem tej książki. I muszę przyznać że "Fajerwerki" to jednak dobry tytuł - ta książka od pierwszej strony jest niczym wybuch fajerwerków.

Już dawno nie czytałam tak dobrego romansu. Całkowicie zatopiłam się w historii Samanthy i Gabriela, ciężko było oderwać się od niej chociaż na chwilę. Genialnie napisani, wielowymiarowi bohaterowie, powoli rozkwitające uczucie, a to wszystko okraszone błyskotliwymi dialogami, momentami wręcz ociekającymi ironicznym humorem. Niezwykle ciepła, podnosząca na duchu, a momentami zaskakująca opowieść. Polecam z całego serca, jeden z najlepszych romansów jakie czytałam!

Szczerze mówiąc, nie wiem dlaczego ta książka ma tak słabą ocenę. Co prawda - jak się bliżej przyjrzeć i głębiej zastanowić, to nie jest to wyjątkowo ambitna pozycja, nawet troszkę przewidywalna (prócz umiejscowienia akcji w stanie Teksas, o tym jeszcze nie czytałam!!), ale za to wręcz obfituje w to, co pozwala człowiekowi po prostu się zrelaksować przy przyjemnej, spokojnej lekturze. Bardzo spodobała mi się postać głównej bohaterki - silnej kobiety, która postanowiła przeżyć swoje życie po swojemu, znaleźć swoje własne miejsce w świecie, zamiast tkwić w tłumiącym jej osobowość miejscu dążącym do... Cóż, ciągłych małżeństw, plot i spładzania kolejnych dzieciątek. Postać Vince'a również przyjemna, jakkolwiek bohater twierdził, że jest nie miłym dupkiem, tak okazuje się być zwyczajnie dobrym (i seksownym w każdym calu!) facetem. Ostatni tajemniczy wątek nie rozwinięty, jednak nie czuję z tego powodu jakiegoś specjalnego niezadowolenia, wystąpił na samym końcu, także nie wprowadza niczego niesamowitego do fabuły, która od początku skupiała się głównie na życiu Sadie Jo i Vincencie. Fabuła bez zbędnego przesadzenia. Jeżeli by wziąć na cel mieszkańców Lovett - realistycznie ukazana. Ludzie i to ich zamiłowanie do gorących ploteczek... Poza tym bardzo polubiłam poczucie humoru autorki, które naturalnie wpoiło się w całą historię bez poczucia, że coś jest zbywane/przerywane z braku laku. Nie ma też dużo scen seksu, czytając raczej można się zdziwić iż jest więcej opisów przeżyć bohaterów niż wątków seksualnych, przy tym jednak pisarka nie pomija delikatnego elementu romantycznego, jaki wzrasta z każdą stroną. Miło mi się czytało, że to mężczyzna pierwszy stracił głowę dla kobiety niż na odwrót (bo bohaterka wytrwała dłużej, HA!) Polecam na nudny/męczący weekend.

Cory poświęcił wszystko dla pracy. Teraz jest samotny i zdesperowany. Rodzice chcą by się ustatkował. Po pewnych kompromitujących zdjęciach postanawia udawać parę ze swoją projektantką Viktorią. Ona zgadza się gdyż od dawna jest zauroczona Corym. Czy przekona go, że prawdziwa miłość istnieje. Czy może podda się, zrezygnuje nie widząc z nim żadnych szans. Czy on będzie o nią walczył? Chcecie się przekonać to przeczytajcie. Polecam...

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Ally Blake okazało się bardzo przyjemne. Autorce udało się stworzyć miłosną historię, zabarwioną lekkim erotyzmem w odpowiednich dawkach. Z pewnością na udany odbiór książki miały wpływ kreacje głównych bohaterów – Paige i Gabe’a. Młodych ludzi, z pozoru ceniących sobie wolność i niezależność, w środku natomiast czekających na prawdziwą miłość życia. Autorka wkroczyła w psychikę bohaterów, ukazując logikę ich myśli i uzasadnienie dokonanych, życiowych wyborów.

Trudno dokonać jednoznaczej oceny. Czyta się szybko, początek historii bardzo oryginalny, wciągający, po jakimś czasie robi się nudnawo, a pod koniec irytująco. Książka wydaje się zupełnie niespójna, bohaterom całkowicie zmienia się charakter, a im dalej tym więcej absurdalnych zbiegów okoliczności.

2 tom fajny, ale gorszy niż poprzedni. Temat oświadczyn i małżeństwa. Pojawia się również druga ciąża. Wszystko okraszone dobrym humorem. Niektóre sceny dłużyły mi się, szkoda, że autorka nie pokusiła się o opisanie ślubu, a jedynie zawarła ten fakt w epilogu.

Gdy sięgałam po tę powieść, nie spodziewałam się, że aż tak mnie wciągnie... Po prostu mnie pochłonęła! Och, jak ja kocham powieści Lisy Kleypas! Praktycznie każda pozycja mnie zachwyca, no szok! :) Bardzo pozytywny. Gdy zaczęłam czytać, od razu podejrzewałam, co się będzie działo... Mimo tego, z zapałem czytałam kolejne rozdziały i pochłaniałam kolejne słowa... Cóż mogę powiedzieć - wciągnęłam się i pochłonęłam ją w zaledwie 2 dni, a teraz żałuję, że ta przygoda tak szybko się zakończyła! Amanda to powieściopisarka (swoją drogą bardzo ciekawie jest czytać powieść powieściopisarki o powieściopisarce :P), która wedle ówczesnych standardów klasyfikuje się jako stara panna - w końcu ma już 30 lat! W dniu swoich urodzin zamawia sobie kawalera, by w końcu doznać tego, co jest tylko między małżonkami... Chce zaznać chociaż odrobiny tego życia, skoro nie ma już szansy na ożenek... W wyniku dziwnego przypadku, zamiast zamówionego kochanka, w drzwiach Amandy pojawia się John... CO ciekawe i bardzo intrygujące, Amanda na początku nie orientuje się, że John nie jest jej kochankiem... A on... Nie wyprowadza jej z błędu... Ależ tu była akcja! Ależ wiele się działo! Co to była za książka! Tego nie da się OPISAĆ! To trzeba PRZEŻYĆ! Polecam z całego serca :)