Poddani Microsoftu

Książka naprawdę niezła, jednak film zdecydowanie lepszy. Najpierw zobaczyłem film a książkę zacząłem czytać mając nadzieję, że tradycyjnie jest lepsza niż ekranizacja. Nie jest. Na końcu książki czytelnik ma pewność wielu rzeczy, na końcu filmu nic nie jest oczywiste. Pomysł na książkę świetny, forma - taka sobie, nie jest jakaś zła, ani nie jest wybitna. Istnieje kilka różnic względem filmu. Można śmiało polecić.

Bałam się, że druga część trylogii K-PAX pt. Na promieniu światła, to będą popłuczyny po części pierwszej. I niestety trochę tak było. Cały plot tej historii osadza się na sytuacji kilka lat po wydarzeniach z poprzedniej książki, w której Robert – główna osobowość, wpada w katatonię, a prot wraca na K-PAX. Przybysz obiecuje jednak, że powróci za pięć lat i faktycznie tak się dzieje. Ciało Roberta ożywa, jednak sam Robert jest niedostępny. Ukrył się gdzieś, gdzie nawet prot nie może go znaleźć. Większość Na promieniu światła niestety jest dość przewidywalna, jako że tajemnica Roberta – głównej osobowości pacjenta Brewera wyjaśniła się w pierwszej części. Choć, jak się później okazuje, nie cała. 🌠 Poszukiwania prawdy [spoilery] Brewer czuje się odpowiedzialny za znalezienie wycofanej osobowości swojego pacjenta i wprowadza zaawansowane sposoby poszukiwania. Podobnie jak w pierwszej części wszystko dzieje się pod presją czasu, ponieważ prot niebawem znów wróci na K-PAX. W międzyczasie przybysz zachowuje się jak zwykle – je dużo owoców, rozmawia z pacjentami i im pomaga oraz spotyka się różnymi ludźmi ciekawymi jego wiedzy. Są nimi specjaliści od astronomii, fizyki, a nawet CIA. Także wielu zwykłych ludzi spoza instytutu dowiedziało się o procie i często byli nim zafascynowani. Niektórzy chcieli z nim wrócić na K-PAX. W ogóle prot postanawia w telewizji udowodnić działanie swojego sposobu podróżowania na promieniu światła. Robi to ogromne wrażenie i z powrotem odnawia niepewność co tego, czy faktycznie przybył z K-PAX. W każdym razie leczenie Brewera się udaje i ostatecznie część druga kończy się happy endem. Ale prot nagle znika. 🌠 Ziemia w oczach obcego Na promieniu światła wyraźniej niż część pierwsza eksploruje wątki oceny rzeczywistości na Ziemi, oraz potencjalną przyszłość ludzkości. Prot, generalnie mówiąc, nie jest zachwycony postępowaniem ludzi i wróży nam marny koniec, jeśli nie zmienimy swojego podejścia. Przybysz mówi o konieczności wyrugowania religii, pieniędzy, kapitalizmu, indoktrynacji dzieci w szkołach oraz konsumpcjonizmu, który niszczy ekologię… Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić. Generalnie ta część trylogii jest znacznie bardziej filozoficzno – egzystencjalna, choć oczywiście te tematy są oplecione wokół wątku głównego, jakim jest leczenie psychiatryczne skrzywdzonego Roberta. Mimo lekkiego znużenia pewną powtarzalnością tej opowieści, wciąż warto ją przeczytać. To łatwa proza, nie wymagająca dużego skupienia. Idealna dla kogoś, kto chce poprzebywać jeszcze w towarzystwie fascynującego prota.

Gawęda wąsatego wuja, a może niewąsatego, może Irlandczycy nie noszą wąsów? Wąsy mamy metaforyczne. Dobrze się to czyta, napisane jak trzeba, ale kiedy już dotrze do czytelnika że to nie stand-up, że tu ma być o tożsamości i że autor może przeczytał "Podróże z Charleyem" to robi się jakoś słabo. Zatem autor upiera się, że jest to książka o poszukiwaniu tożsamości, a naprawdę jest spisem gagów o stereotypach i alkoholu. Trochę przewodnik, a bardziej apoteoza porządnego ochlaju. Nie raz słyszymy że jeśli ktoś się nie upija to jest mało zabawny*wpisz dowolną zaletę. Różne osoby przejawiające te same cechy - na przykład gadulstwo są za samą tę cechę chwalone lub ganione. Autora irytują chyba bardziej ludzie młodzi, uprawiający sport, niepijący, niebędący Irlandczykami lub kobiety, ale to też nie jest pewne, bo oceny padają co chwila, ale nie wiadomo czego są te oceny. Raz starsznie źle że można gdzieś zjeść sushi bo nietradycyjne, ale nie dobrze że nie można nasi goreng, bo on by sobie akurat zjadł. Brak szczerego wglądu we własne zapatrywania, decyzje i sympatie oraz nałogi. I tak, jest to słuchanie wuja, który opowiada ze swadą, ale tak naprawdę kwęka sobie i nie ma wiele do przekazania.

„Sprzysiężenie osłów” to powieść, która nie przypomina niczego innego. I całe szczęście :) Nie wiem, czy bardziej się śmiałam, czy kręciłam głową z niedowierzaniem. Bo ta książka jest… dziwna. Dzika. Złośliwa. Momentami przytłaczająca, a chwilę później genialna. I właśnie to sprawia, że trudno ją zapomnieć. Ignacy J. Reilly – główny bohater – to postać, której nie da się lubić. Ale też nie da się przestać go obserwować. Tłusty, rozwrzeszczany, niezdolny do życia, rozdęty od własnego ego i misji zbawiania świata. A jednocześnie: śmieszny, błyskotliwy i bardzo tragiczny. Bo pod tą groteską kryje się samotność i zupełne oderwanie od rzeczywistości. To opowieść o Nowym Orleanie, o Ameryce lat 60., o upadku ideałów, o chaosie, o matkach i synach, o pracy, której nikt nie chce, i o geniuszu, który nie potrafi się odnaleźć w realnym świecie. Ale tak naprawdę to książka o tym, jak trudno być człowiekiem, gdy nie pasujesz do żadnego systemu. Styl? Momentami jazda bez trzymanki. Dialogi są tak dobre, że czasem trzeba je przeczytać dwa razy – raz żeby się śmiać, drugi żeby docenić konstrukcję. Nie zawsze mi było z tą książką wygodnie, ale nie żałuję ani jednej strony. Bo takich powieści się nie czyta dla komfortu. Czyta się je po to, żeby sobie przypomnieć, że świat nie musi być uporządkowany, żeby był genialny. Polecam

Ze dwadzieścia lat temu czytałem "Poddanych Microsoftu" i książka wywarła na mnie duże wrażenie. Sporo dobrego słyszałem o "Pokoleniu X", więc przyszła na nie pora. Chyba nie rozumiem tej książki. A już na pewno nie potrafię zrozumieć jej bohaterów. Typowa grupa rozpieszczonych młodych ludzi, którzy uważają, że są uduchowieni przynajmniej jak buddyjski mnich, a więc za dobrzy do jakiejkolwiek pracy. Pracują więc gdzie bądź, byle praca nie była wymagająca i można było się uduchawiać coraz bardziej. U nas tacy ludzie dopiero stosunkowo niedawno się pojawili, ale poznałem kilku takich z zachodu, którzy byli w moim wieku. No cóż, łatwo się oddawać "odnajdywaniu siebie", gdy zawsze można wrócić do wielkiego domu rodziców i zawsze cię ktoś podniesie jak upadniesz. Ja tak nie mam, więc pewnie zazdraszczam i dlatego nie rozumiem:(

Błyskotliwa, zabawna, i zupełnie... nie_fantastyczna opowieść o trudach pracy naukowca w korporacji. O (powszechnym) uleganiu, (rzadkim) nieuleganiu i (trudnouchwytnej) zagadce kreowania mody we fryzurach, strojach, rozrywkach i zarządzaniu. O instynktach u owiec i ludzi. O wpływie, jaki na to wszystko ma Dyrekcja, kserokopiarki, perednica, chaos i... wróżki. Polecam na poprawę nastroju.

To 2nie jest arcydzieło literatury. Powieść lekka, lekko obyczajowa, lekko rozliczeniowa, lekko humorystyczna, lekko melancholijna. Z ukrytym ciężarem, który pojawia się gdy zaczyna się myśleć o wyborach i decyzjach glownego bohatera. Dla czterdziestolatkow.

Przeczytałam różnorodne, żeby nie powiedzieć skrajne opinie na temat "Ulicy marzycieli". Dla mnie okazała się bardzo dobrą lekturą. Fakt, że ten obraz grupy trzydziestolatków i ich perypetii w rodzinnym Belfaście lat 90-tych nazwany został prze kogoś boomerskim, świadczy jak dla mnie, że jest po prostu mocno osadzony w swoich realiach. Co oferuje autor? Doskonałe według mnie pióro, niewymuszony, acz błyskotliwy humor, o uczuciach pisze nie wprost, pozwalając czytelnikowi doznawać ich samodzielnie. Styl bywa czasem subtelny, a czasem niczym cios pięścią. Męska przyjaźń, trudne relacje rodzinne, walka o własne przekonania, polityczny fałsz, nieoczekiwane kariery i codzienne porażki. To wszystko tu jest. Wbrew niektórym opiniom nie nudziłam się ani przez chwilę.

Tytuł tej powieści brzmi trochę jak tytuł poradnika. I to takiego niedorzeczno-niepotrzebnego. Nie lubię poradników (pewnie dlatego, że nie znoszę gdy mnie ktoś poucza), a w szczególności takich. Ale to na szczęście Hornby. On nie pisze poradników. „Jak być dobrym” spodobała mi się od pierwszej strony. Jakoś tak trafiła do mnie ta historia i ta bohaterka. Nie jestem mężatką, ale tak właśnie wyobrażam sobie małżeństwo z dwudziestoletnim stażem, które ma dzieci i wykonuje wymagający zawód (lub przynajmniej jedna połówka wykonuje wymagający zawód). Z czasem para oddala się od siebie, przestaje dbać o siebie nawzajem i siebie samych. Popada w rutynę: praca, dom, dzieci, praca itd. Z czasem miłość powszednieje lub znika. Tak to właśnie widzę, gdy przestajesz doceniać osobę, której ślubowałeś/aś te wszystkie rzeczy, które się zwykle ślubuje zawierając związek małżeński. Katie i David właśnie są w takiej sytuacji. Zaniedbali swoje małżeństwo i zanim się obejrzeli ona siedząc w samochodzie na parkingu w Leeds mówi mu przez telefon, że chce rozwodu. Sama nawet nie wie jak to żądanie wyszło z jej ust. Po prostu się wymsknęło, ale jest prawdziwe. Jak wiadomo jednak rozstania nie są łatwe. Dzieci, długoletni staż małżeński i wspólny majątek jeszcze utrudniają sprawę. Życie bohaterów dodatkowo komplikuje (lub ostatecznie prostuje) dość enigmatyczny gość - GoodNews. Pod jego wpływem David z zawodu „Najbardziej Gniewny Człowiek w Holloway” zmienia się w miłosiernego samarytanina, co staje się sprawdzianem wytrzymałości (może nawet karą) i lekcją pokory dla jego żony. Jest u Hornby’ego jakaś taka współczesna, ironiczna przenikliwość. Facet nie owija w bawełnę, nie idealizuje bohaterów. Są jacy są i tyle. Przede wszystkim są prawdziwi. Czasem bezmyślni, czasem empatyczni, innym razem powiedzą coś ohydnego bliskim lub okażą naiwną dobrać obcej osobie. Hornby ma bardzo wyczulone oko na rzeczy, których inni nie zauważają. W swojej powieści Hornby’emu udaje się jednak przemycić kilka wskazówek jak być dobrym. Przede wszystkim należy dbać o siebie, bo nie pomożemy innym, gdy sami mamy się nie najlepiej. Troszczmy się o rodzinę i przyjaciół. Pomóżmy sąsiadowi. Wystarczą małe rzeczy, drobne gesty. Całego świata nie zmienimy.

"Zaułek łgarza" opowiada o życiu Ripleya Bogle′a, Irlandczyka urodzonego w samym środku wojny domowej między protestantami i katolikami. Poznajemy go jako łachmaniarza z wyboru. Jego decyzja o wycieraniu własną osobą rynsztoków Londynu była świadoma. "Zaułek łgarza" ma podłoże autobiograficzne: autor, podobnie jak jego bohater, porzucił studia w Cambridge i przez pewien czas był londyńskim kloszardem. Nie roztkliwia się więc nad sobą i nie szuka współczucia, lecz przyjmuje swój los z pewną radością i spokojem. Robert McLiam Wilson, autor, nasyca swoją biografię mnóstwem obserwacji, wynikających z jego obserwacyjnego talentu i paru zdrowych lat współżycia z Brytyjczykami w każdej postaci. Myślę, że warto przeczytać tę książkę, starannie i do końca. Książka, którą trudno polubić, ale mająca swój specyficzny, naturalistyczno-poetycki urok.

Rewelacja!!! Uwielbiam to poczucie humoru a i czworaczki dziewczynki coraz większe, i pomimo swoich ośmiu czy dziewięciu lat zdolne do zmienienia zwykłej kosiarki do trawy w prawie śmiercionośne narzędzie o napędzie rakietowym wpadające do pokoju i niezczące dywan, rozlewające galon oleju doprowadzając do wypadku itd. itp. Wilt jak zwykle totalnie niewinnie i przypadkiem wplątuje się w mega drakę o zasięgu bezpieczeństwa państwa. Wyśmienite! Jeśli komuś nie przeszkadza obsceniczny język małych dziewczynek i wyobrażenie Wilta próbującego ochłodzić swojego penisa od wewnątrz za pomocą wciskarki kremu do tortu, książka jest dla niego. Serdecznie polecam.

Angielska opowieść o przeciętnej rodzinie. Henry Wilt jest pracownikiem college’u, który woli pójść po pracy na piwo z kolegą niż przesiadywać w domu z czwórką „uroczych” córeczek oraz ich wspaniałą mamą. A to właśnie żona Henry’ego sprawia, że jego życie jest niepowtarzalne i alternatywne za sprawą ekologii i pomagania nieznanym szczepom tubylców z końca świata (dokładnie już nie pamiętam komu chciała pomagać). Wpadła też na pomysł, aby wynająć jeden pokój miłej studentce ze Szwecji i kiedy wydaje się, że fabuła tej historii zmierza w wiadomym celu, wszystko nagle rąbnęło. I doprawdy problemy na uczelni nagraniem kopulowania z krokodylem to ledwie drobne preludium tego, co nastąpiło w życiu prywatnym Wilta. Zwroty akcji niemal się prześcigają, a absurd godny Monty Pythona. Można to wszystko odczytać jako satyrę na angielską klasę średnią, na mody, na nonsensy szkolnictwa wyższego, które dziś wydają się bardziej realne niż kiedy ta powieść powstała. Dla mnie przede wszystkim była to kosmiczna dawka humoru.

Patrząc na komentarze poprzedników, mam wrażenie, że nikt nie spojrzał na rok wydania książki. W Polsce to 2008, ale oryginał, a więc treść, sposób patrzenia na kota oraz ilustracje, pochodzą z 1985 roku. Natknęłam się na nią przez przypadek na zajęciach bibliotekarskich na studiach i pożyczyłam od prowadzącej, głównie z ciekawości. Ciekawości, jak wyglądały tego typu książki, patrzące na koty z przymrużeniem oka, dawniej. Mam za sobą już lekturę kilku takich pozycji, napisanych współcześnie: "Typowy kot", seria "Jak wytresować kota" D. Ratajczaka, "Kot. Instrukcja obsługi" D. Brunnera i S. Stalla... Niezadowolonych dzisiaj przeze mnie recenzowaną starocią odsyłam właśnie do nich, znajdziecie tam aktualną i nieco bardziej merytoryczną wiedzę, z dużą dawką humoru, ale nie oszukujmy się, to są książki pisane dla pośmiania się. Jeśli poszukujecie poradnika, to polecam "Rozmowę z kotem" behawiorystki M. Biegańskiej-Hendryk oraz dowolną książkę o kotach Jacksona Galaxy, znanego kociego behawiorysty, prowadzącego program TV "Kot z piekła rodem". Nie przedłużając, przejdźmy do meritum. Książka jest bardzo króciutka, czas czytania mocno zawyżony, ale wyznacza go algorytm na podstawie liczby stron i nie uwzględnia faktu, że chyba ze trzy czwarte stron to obrazki. Nie śmiałam się w głos, przyznaję, ale żarty mnie rozbawiły. Tak naprawdę niewiele różnią się od humoru kociarzy widocznego w nowych tego typu publikacjach. W odróżnieniu od tej tutaj nowsze książki pokazują jedynie, jak bardzo zmieniła się wiedza na temat zachowań kotów, oraz świadomość samych właścicieli. Autorzy są o wiele bardziej świadomi takich spraw, jak szkodliwość usuwania pazurków czy też rzeczywista przyczyna, dla której koty wydają się wredne. Powiedziałabym wręcz, że po tej pozycji spodziewałam się o wiele bardziej zaściankowego myślenia, a kot jest tutaj przedstawiony jako pan i władca właściciela - tak jak i w dzisiejszych satyrach. Drobne zgrzyty wynikają po prostu ze zmiany myślenia - wiele elementów życia już się zdezaktualizowało. Dzisiaj koty raczej zamiast namiętnie oglądać telewizję, uwalą się na ciepłej klawiaturze komputerowej, albo przejdą się po niej, odkrywając przed właścicielem niestworzone skróty klawiszowe. Nie będą usiłowały pisać listów na maszynie, ale w internecie krążą filmiki z kotami, które wysłały szefom właścicieli mejle z przypadkowo wciśniętymi znakami. Więc czy naprawdę jest się o co oburzać? Biorąc pod uwagę kontekst historyczny, książka jest dobra. Zapewnia godzinkę dobrego humoru oraz refleksję na temat tego, jak życie kociarzy pod wieloma względami pozostało niezmienne od lat, a pod innymi - uległo całkowitej transformacji. Zdecydowanie nie należy jej czytać bez świadomości, kiedy powstała treść - inaczej tej refleksji zabraknie, oraz można wziąć sobie do serca porady o żywieniu futrzaka oraz usuwaniu pazurków, które faktycznie są dzisiaj antynaukowe. Nie jest zła, po prostu trzeba być świadomym, co się czyta, i poddawać to krytycznemu myśleniu.

O Boże, jak ja kocham Ammanitiego. Gdyby był reżyserem, pewnie kręciłby takie filmy jak Quentin Tarantino - jazda bez trzymanki, wartka akcja i pełno freaków. Ktoś mógłby powiedzieć, że Ammaniti jest wulgarny, że to, co i jak pisze, jest niesmaczne i nieprzyzwoite. Zgoda. Ale czy ktoś z Was zna drugiego takiego pisarza, który z równie pięknym i plugawym wdziękiem umie puścić czytelnikowi kakaowe oczko?

literatura osiedlowa ma się dobrze. z Markiem Kochanem (nie mylić Kofanen Ananem) spotkałem się zupełnie przypadkowo pewnego sobotniego wieczoru, słuchając w programie II PR jego słuchowiska Reduty, którego fabuła tak mnie wkręciła w swoje czeluści, że musiałem aż zjechać z trasy i zatrzymać samochód na parkingu. później, też zupełnie przypadkiem, w księgarni taniej książki, natrafiłem na "Balladę o dobrym dresiarzu". jako że jestem również miłośnikiem ubrań Adolfa Dasslera, a dresiarze w takowe się ubierają, bez zastanawiania kupiłem tę książkę. książka to zbiór opowiadań, fajnych opowiadań, w których przedstawiona jest Polska klasy b, ta Polska do której się nie przyznajemy, której nie chcemy oglądać, Polska z Trudnych spraw, Dlaczego Ja i Ukrytej Prawdy. zupełnie nie rozumiem dlaczego ludzie tak jadą po tej książce? naprawdę przyjemnie się czyta, warsztat autora jest dobry, czasami można nawet się roześmiać. hmm, może dlatego, że zdarzają się teksty bez pointy, urwane, niepowiedziane. ale takie opowiadania są jak fotografia, zatrzymują chwilę. zdecydowanie dla wielbicieli takich klimatów oraz dla socjologów i badaczy obyczajów.

Sen_numer_9 to druga powieść w dorobku Davida Mitchella, autora, którego czytelnicy kojarzą dzięki Atlasowi chmur czy Tysiącu jesieni Jacoba de Zoeta. I jest to powieść dziwna, nietypowa, nieco chaotyczna, która wymaga uważnego czytania i sporej wyobraźni. Głównym bohaterem jest dwudziestoletni Eidżi Mijake, który przybywa do Tokio, by odnaleźć swojego ojca. Nigdy wcześniej go nie widział i tak naprawdę nie zna jego tożsamości, ale liczy, że wydusi z kancelarii prawnej niezbędne szczegóły. Chłopak niedawno stracił siostrę bliźniaczkę, a matka porzuciła go w dzieciństwie. Jeśli dotrze do taty i przekona go do siebie, nie będzie już sam. Taki początek Sen_numer_9 zapowiada dramat egzystencjonalny lub – w najgorszym wypadku – rodzinną soap operę. David Mitchell nie bawi się jednak w takie nudne gatunki, za to tworzy szalone i absurdalne wizje, miesza narracje, łączy sny z rzeczywistością. Już na początku bohater wyobraża sobie moment, w którym wchodzi na nielegalu do owej kancelarii, podając się za karmiciela rybek, i żąda wydania dokumentów dotyczących swojego pochodzenia. Raz widzi to oczyma wyobraźni jak akcję z filmu szpiegowskiego, innym razem jak prawdziwą apokalipsę z powodzią zalewającą miasto. A dalej? Dalej mamy wspomnienia z dzieciństwa, szaloną znajomość z bogatym nastolatkiem o nieciekawych powiązaniach, tajne kluby i imprezy, dzienniki dziadka żołnierza uczestniczącego w II wojnie światowej czy kozę gadającą z kurą. Wątki przeskakują pomiędzy sobą, potęgując wrażenie chaosu, ale też budując oniryczny klimat. W pewnym momencie trudno już się połapać, co jest snem, a co okrutną rzeczywistością. Niełatwo się czyta Sen_numer_9, bo trzeba skupić się na każdym zdaniu. A w tych pojawiają się w nadmiarze trzykropki, myślniki, dialogi złożone w jeden długi ciąg wypowiedzi. Ale wszystko to sprawia, że książki tej nie sposób zapomnieć. Jest zdrowo zakręcona, nietypowa, bardzo inna. Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/ Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!

ałuję, ze nie znam francuskiego.. czytałąbym w oryginale i jeździła na spotkania. Beigbeder pisze tak, ze chce przedłużać tę czytelniczą przyjemnośc i powtarzać i tak wciąż. 29,99 to nie tylko świetna fabuła,a le przede wszystkim emocje, które wwiercają się aż do żołądka.

Najzabawniejsza książka, jaką w ostatnich dniach przeczytałem. Może dlatego, że jedyna, a może dlatego, że rozjaśniła chwilowo szarość dnia. Woody Allen w świetnej formie, nie do wszystkich jednak trafi to poczucie humoru, ze względu na różnice kulturowe między Polską, a Stanami, ale również dlatego że minęło już ponad pół wieku od napisania tych opowiadań. Mimo wszystko ciekawa odskocznia od dzisiejszej literatury i postrzegania świata.

Ciekawa postać główna i interesujący pomysł na książkę. Niestety szybko traci świeżość i po kilku rozdziałach przestaje nas cokolwiek zaskakiwać i z łatwością można przewidzieć rozwój akcji. Razi też trochę sztuczność wykreowanych sytuacji i dialogów. Przez to czytelnik nie ma wrażenia jakby faktycznie obserwował czyjeś losy, ale bardziej jakby oglądał sztywny skecz. Ogólnie jednak pozycja dość ciekawa, bardzo polska ;).