Pióro z obrazu Malczewskiego

Kiedy zaczynałam czytać „Gawędy mojego Anioła Stróża" nie sądziłam, że aż tak spodoba mi się ta książka. To że powieść będzie ciekawa i przyjemna w czytaniu to już wiedziałam na wstępie, gdyż miałam okazję czytać inną powieść tej autorki. Lekkość pióra połączona z humorem bohaterki sprawiła, że uśmiałam się nieraz podczas czytania. Dzieło autorki naprowadziło na refleksję w tematach nad którymi nie zastanawiałam się aż tak bardzo, jak i myślę wielu z nas. W wielu kwestiach sądzę również, że możemy utożsamić się z Małgosią. Chociażby to jak funkcjonowaliśmy i czuliśmy się bezradni podczas covidu może mieć cechę wspólną z główną postacią. Autorka nie pozwala od pierwszych dialogów oderwać się od czytania, a dodatkowo czarno-białe ilustracje dodane do fragmentów powieści nawiązujące do treści pozwalają nam jeszcze bardziej oderwać się od rzeczywiści i wejść w świat fikcji. Szczerość, jaką można dostrzec w każdym słowie Małgosi pokazuje dodatnią wartość dzieła, ponieważ odzwierciedla bezpośrednie doświadczenia lub głębokie przekonania autora (choć nie znam autorki to jednak sądzę, że ona sama mocno utożsamia się z książkową Małgorzatą) przekłada się na bardziej angażującą i wiarygodną lekturę. Szczerze polecam "Gawędy mojego Anioła Stróża" - tym bardziej jeśli chcecie oderwać się trochę od rzeczywistości i skłonić do osobistych refleksji na temat Wszechświata i wszelkich z nim związanych tajemnic świata.

Motto do całości mówi o postawie życiowej, w której ludzie zachowują się jakby mieli żyć wiecznie, bez konsekwencji za swe czyny i zaniechania. Motto do Rozdziału 1 (Dzień pierwszy) głosi w języku łacińskim – jakby przecząc poprzednim słowom - iż Światło i pokora są drogą AD 0-2021 – co naprowadza odbiorców na pewne tropy biblijne, czyniąc coś jakby znak chrześcijańskiego pielgrzymowania. Lektura sprawia wrażenie jakiegoś rozrachunku z dotychczasowym życiem Autora-narratora. Zapytanie O czym jest ta powieść? powinien poprzedzać namysł w jakim rejestrze rzeczywistości rozgrywa się szeroko pojęta fabuła książki. Rozpoznajemy kilka wymiarów czy planów: 1) ten empiryczny – rozmowy głównego bohatera o imieniu Andrzej z niewidomą kobietą. Rozmowy rozciągające aż na 7 kolejnych dni sierpnia 2016 roku; 2) to, do czego odnoszą się wypowiedziane słowa – ludzka kondycja, czasy, w których żyjemy, świat korporacji; 3) wspomnienia Andrzeja (imiennika Autora), także z lat dziecinnych; 4) poszukiwanie sensu własnej egzystencji i egzystencji Innych ludzi… Czytelnik, za pośrednictwem narratora napotyka Rzeczywistość przeczuć, niepewności, marzeń i wyobraźni… uczestniczy w wyniesieniu w górne rejony istnienia oraz w depresji rzeczywistości piwnicznego mroku; mrokom piwnicznym przeciwstawione zostaje nie tylko Słońce, ale i Niebo /90/Zapewne chodzi o Niebo, zapamiętane z dzieciństwa, gdy Andrzej był szczęśliwy. Gdy chodzi o gatunek literacki, to wiele wskazuje, iż otrzymujemy tutaj powieść – metaforyczną, oniryczną czy poetycką. Zatrzymajmy się jeszcze na chwilę, by zapytać o Miejsce i przestrzenie akcji: Pierwsza (realno-zmysłowa) Lato nad morzem od świtu, 1 – 7 sierpnia 2016 roku na plaży w Sopocie i w o jakieś 100 metrów odległym starym budynku… Druga przestrzeń (mentalna): Przedstawiona została w postawie pewnej Uszczypliwości względem tzw. salonów, świata korporacji jako życia (deklaratywnie) szczęśliwego… A więc widzimy: coś jakby przebudzenie z egzystencjalnej drzemki; czas wyróżniony: kiedyś1, wtedy i teraz – przeglądanie się w rzeczach. „Poraniony rozlicznymi okolicznościami wieku średniego… z półwiecznym doświadczeniem bycia; szukanie przystani; Po trzecie rozpoznajemy Wymiar mityczny, egzytencjalno-metafizyczny Powstaje pewien klimat, nastrój, jakby medytacyjny: poetycka gawęda: morskie fale, ich szept, leniwe rozmowy sąsiadujące z świergotem ledwo przebudzonych ptaków; Zagadki: dzień, zaciemniony dodatkową nocą, by w kolejny dzień, swe szaleństwa zmieniać… /17/ Skrawek czasu, którego już nie da się zmienić… Przekroczenie poetyckie zwyczajnego użycia słów sprawia, że lądujemy w innej przestrzeni, bardziej symbolicznej czy mitycznej, gdzie możemy spotykać się (w rozmowie) ponad bieżącym czasem fizykalnym, w wymiarze egzystencji poszukującej sensu… Wykorzystana zostaje Konwencja snu, w którym mogą się przyśnić inne rzeczy… /18/ A zatem o czym to opowieść? O porzuceniu pracy w korporacji i przemianie egzystencjalnej narratora. Medium tej przemiany jest postać niewidomej kobiety-Anioła o imieniu MINO (końcowy akronim O Nim). Termin korporacja zdaje się pars pro toto wskazywać na nasze nowoczesne miejsca pracy, rozrośnięte sfery interesów i codziennej krzątaniny. O dotknięciu Anioła w innym wymiarze bycia; Poruszająca się jakby w innym /mitycznym?/ wymiarze kobieta-Anioł [tytułowa MINO] dotknąwszy naszego bohatera, zapoczątkowuje przeobrażenie jego życia i percepcji; MOŻNA W TYM P O S Z U K I W A N I U widzieć zapewne: Nieco rozpaczliwe, dramatyczne gubienie i odnajdowanie poczucia sensu … i to nie bez powodzenia. (Choć trudno to oszacować). O czym to jest jeszcze? O miłości, tej jedynie prawdziwej… A może raczej o elemencie przyjaźni w miłości; cały ten dialog z aniołem można odczytywać rozmaicie: Jeśli to jest (jak zagadkowo podpowiada końcowe zdanie powieści) Powieść „O NIM”, to figura Anioła może być utkana z wyobraźni Autora, który potrzebuje pewnego wehikułu, aby samemu sobie coś istotnego wytłumaczyć, ujawnić – Od kiedy pamiętam Andrzej zawsze miał w sobie coś z mrocznego rycerza i Anioła także. Dwoma słowami: inteligencja i dobroć. Czytając i próbując interpretować treść powieści nie potrafię – tak bez reszty - abstrahować of faktu, że znamy się kilkanaście lat, i pewne wydarzenia, zjawiska, słowa odnajdywane w tekście Tajemnicy MINO – rozpoznaję z fragmentów naszych spotkań i rozmów. To upewnia mnie jako czytelnik, iż TO zdarzyło się n a p r a w d ę i nie jest tylko autorską fantazją. Innymi słowy, inaczej od innych lektur literatury pięknej, książka ta dla mnie stanowi coś, co nazywane bywa oznaką humanistyczną . Odniesienia literackie: Bohumil Hrabal, Edward Stachura (Cała jaskrawość), Milan Kundera, Nieznośna lekkość bycia; O podwojonej egzystencji, osądzie naszych czasów ; O niespełnieniu „w tym świecie”, poszukiwaniu autentyczności i spełnieniu w innym, mającym charakter nieco mistyczno-religijny; w powieści odnajdujemy (wyrażając to językiem badaczy literatury) jakości metafizyczne, konstelacje Bycia. Czytelnik, za pośrednictwem narratora napotyka Rzeczywistość przeczuć, niepewności, marzeń i wyobraźni… uczestniczy w wyniesieniu w górne rejony istnienia oraz w depresji rzeczywistości piwnicznego mroku; mrokom piwnicznym przeciwstawione zostaje nie tylko Słońce, ale i Niebo /90/ Zapewne chodzi o Niebo, zapamiętane z dzieciństwa, gdy Andrzej był szczęśliwy. O wielu jeszcze innych rzeczach jest ta opowieść, np. o wybaczaniu i szacunku Autor – wybudzony z koszmarnego snu/życia, poddaje ocenie siebie i swoje dotychczasowe otoczenie: wskazuje [vs. ukazuje] Powierzchowność łatwych ocen wzajemnych pomiędzy ludźmi w kontekście osobistego poszukiwania, inicjatywy, bez czekania aż wszystko samo się rozwiąże; Otrzymujemy więc opis: Przebudzenia i wyzwolenia z „egzystencjalnej pętli”; opis stanu gdy „brakuje już sił na ciągłe trwanie w tej samej absurdalnej rzeczywistości”; Jest to zarazem opis niezgody na los i trwanie w lęku przed absurdalnością. W kolejnych rozdziałach (znaczonych dniami tygodnia) śledzimy (wspólne Andrzeja i jego Muzy) Poszukiwanie alternatyw; samotnicze myśli; z których rodzić się zdaje odwaga bycia i życia alternatywnego względem umownego świata korporacji. Powracając do kwestii o czym…– otrzymujemy Opowieści o miłościach, miłości i otwarciu się na inny wymiar Istnienia . Temu Autor, o czym mowa powyżej /i poniżej/ przeciwstawia Inną skończoną nie-śmiertelność. Toczy się dialog wewnętrzny , z jego wewnętrzną rzeczywistością („dusza”, wspomnienia z dzieciństwa, sny, marzenia o lepszym świecie). A co znajduje się „na zewnątrz”: Odniesienia do rzeczywistości zewnętrznej: „Królowie życia” , „upodobali sobie sopocki kurort”, korporacje i korpopraca; dezyderat „praca nie powinna zajmować najważniejszego miejsca w życiu”; „pozorne radości”, „nierówna gra z właścicielami korporacji” i „ścieżki kariery” ; (krytyka pracoholizmu): Korporacje, zajmujące się „gromadzeniem kartotek”, uzasadnianiem zysku, w tym świecie; W tych ramach zewnętrznych praca Autora-narratora to „rzucanie światła, z reflektorów”; chodzi o marketing i gry na wolnym rynku… Te rzeczy nagle jawią się naszemu bohaterowi jako „mroczne”, czyniące z nas /ludzi/ kawałek materii , tłumią poczucie wolności (latanie mew a latanie w słowach) – teraz (po odejściu z korpopracy) jakby odzyskane. Zerwanie z takim życiem (jakby „poczciwego psiska”) i Koniec pudrowania rzeczywistości, „zgaszenie świateł”; widać, że rzeczona praca musiała być dla bohatera udręką, przyprawiając go o rozpacz; Autor sam nawołuje siebie do jakiegoś „stanięcia w prawdzie”. Cóż mógł temu, co mroczne, wyzute z sensu - przeciwstawić? Marzenia dziecka? „Dotknięcie Anioła”? Starą kamienicę, symbol innej przeszłości, innej od „tej ludzkiej, dziwnej planety”… Symbolem inności jest i sopocka plaża – miejsce rozmów z Mino (ludzkim Aniołem w postaci niewidomej kobiety); tutaj za sprawą niezwykłych rozmów, medytacji, dochodzi do uwolnienia, do pewnego spełnienia po-korporacyjnej wolności; /23/. Widzimy odłamki codziennej rzeczywistości, ukazywane od strony lirycznej; zjawiska Natury, miejsce ukojenia, ale to nie estetyka tylko i autoterapia, gdyż stawka jest wysoka, egzystencjalna (decydująca o poczuciu sensu i spełnienia ), żeby nie rzec eschatologiczna, niosąca ratunek: (wymowne są słowa Mino: Nie obawiaj się, wszystko będzie dobrze); „dotyk czyjejś dłoni na ramieniu” – to nie tylko sen, zwidy – mnie ta sceneria przywodzi tu na myśl znany obraz Malczewskiego, mitycznie przedstawionej Śmierci, zamykającej oczy starca, jakby w geście błogosławieństwa: „coś, co nieuchwytne, dziejące się w innym świecie” – bohater chce, żeby to widzenie trwało jak najdłużej. I właśnie w tym ulotnym wymiarze, marzenia, wyobraźni, pojawia się Anioł, przez którego bohater zostaje on dotknięty). S.26/ Anioł z dziecięcego marzenia „nie miał rodzaju”. A tymczasem napotkana, tuż po przebudzeniu, zjawa na plaży jest Aniołem-Kobietą. /27/ W dialogach z tym Aniołem rozgrywa się tam, chyba wszystko co (dla przemienionego Andrzeja) najważniejsze: Wiele mówi się o widzeniu i ślepocie, świetle i mroku, nieśmiertelności i śmierci; najwyraźniej chodzi o „mroczność wnętrza”, nie o zmrok wieczoru… MINO – to piękno uśmiechu, promienna radość, „nie przesłonięta przez ciemne okulary”; wiele tu przeciwieństw i przeciwstawień… Jedyność imienia, istnienie jako tajemnica; te cenne aspekty życia, są teraz jakby odzyskiwane, po „powrocie, z kolejnej durnej i bezsensownej pracy”; Długie włosy niczym promienie samego Słońca; uśmiech wywołujący błogi spokój – „balsam na powątpiewającą duszę” /31/ „lęk przed samym sobą”, „poczucie własnej absurdalności” Witkacowskie egzystencjalne niepokoje; oniemienie wobec tajemnicy. W kontraście do „codziennego mijania się ludzi”, zaczepek słownych, pospolitej mowy, które pomijają „istotę rzeczy”, objawia się jakby głębszy wymiar egzystencji. Spotkanie z Mino dla bohatera powieści jest zupełnie wyjątkowe ; „przyszła w obudzeniu. Znienacka. W anielskiej postaci” . /41/ Nasuwają się pytania: „kto kogo tutaj prowadził? Kto miał oczy zamknięte? – zagadkowa strona rzeczy… Mowa jest i o odkryciu Mocy Milczenia; Wątek pracy w korporacji – stale powraca; życie w korporacji (pod stałą presją: „od ściany do ściany”) /89/ nie do pogodzenia ma być z wolną wolą, gdzie wszystko ugina się pod presją, niekończący się natłok ludzi, zysku i pieniędzy. Wolna wola a podszepty /136/ - to jeden z elementów nie rozkodowany przeze mnie… Miłości minione i zakochania w liczbie mnogiej, różne od tej jedynej (wyśnionej) (wiecznej) miłości ; „Gdybym naprawdę kochał, nawet porzucony – i takie przypadki raniły duszę bohatera – nie powtórzyłbym temu słowa następnej”. /39/ Cóż na to odpowiedzieć? Przypomina się Gadamera, esej o kukiełkach: „Rainera Marii Rilkego interpretacja istnienia” (w: Rozum, słowo, dzieje), gdzie jest mowa o Aniołach („przewyższających nas w czuciu istotach”), w zestawieniu z którymi ludzkie życie pozostaje znikome. Tajemnica MINO niesie z sobą podobny poetycki przekaz prawdy o ludzko-anielskich relacjach w tym świecie. Albowiem „Któż drżąc nie siedział przed kurtyną serca”. „Kochankowie są dla siebie nadto wyraźni w dobroci, bo ograniczają się wzajemnie jak wrogowie a przeto miłość – kontur czucia – nigdy nie zarysowuje się w pełni…” Nasz świat jest kruchy i ograniczony a u poety „Scena serca” zdaje się sugerować, iż ludzkie uczucia są niczym druciki poruszające postaciami teatru kukiełkowego, o którym pisał Platon w Prawach.

Katarzyna otrzymuje tajemniczy list od swojego dawnego ukochanego. Mapa zawarta w kopercie prowadzi kobietę do dziwnego domu w środku lasu. To jednak nie koniec zagadek i niedopowiedzeń. Wkrótce bowiem okazuje się, że z budynku nie można uciec… A na dodatek adresat listu już od roku nie żyje. Co jest rzeczywistością, a co iluzją? Kim jest Franciszek? Czy Katarzyna znajdzie odpowiedzi na swoje pytania? „Siła Żaru” to historia, która jest naprawdę nietypowa. Z początku trudno określić, o czym właściwie opowiada. Główna bohaterka podróżuje w niewiadomym celu, trafiając na oryginalne postacie. Te pomagają jej w lepszym poznaniu samej siebie, a tym samym dotarciu do prawdy. Jednakże Katarzyna nie jest postacią, którą można polubić. Wpada w skrajności i ma histeryczne zachowania, jest słaba emocjonalnie. Mimo to autor tak ciekawie opisuje jej przypadek, że chce się o niej czytać. Najważniejszym wątkiem tej powieści jest prawda. Postacie przedstawione przez Antoniego Kędzierskiego usilnie jej unikają, tworząc własną wersję rzeczywistości. Boją się zmierzyć z nią, mają nieprzepracowane traumy i żałoby. Czasem wolą sięgnąć po używki, byleby tylko uciec od trudnych faktów. Książka ta często zaskakuje czytelnika, skłaniając do przemyśleń i refleksji nad własnym życiem. Ciężko mi określić, czy jest to dobra powieść, gdyż jest ona naprawdę specyficzna. Już sam styl pisania i narracja pierwszoosobowa nie każdemu przypadną do gustu. W mojej opinii jednak dodaje ona klimatu całości, czyniąc historię bardziej kameralną. Wątek tajemnicy także zaciekawia, zachęcając do dalszej lektury. Podoba mi się także to, że autor daje odbiorcy dowolność interpretacji poszczególnych scen, niczego nie narzucając. Dzięki temu podczas czytania czułam się bardzo zaangażowana w fabułę. „Siła Żaru” to książka, która na długo zostanie w mojej pamięci. Pełna oniryzmu i tajemnic, niejednokrotnie wywołała we mnie silne emocje. Bohaterowie ukazani w niej nie są idealni, ale tym bardziej można zrozumieć ich punkt widzenia. Szaleństwo przeplata się ze zdrowym rozsądkiem, a duszny i niepokojący klimat dodaje powieści charakteru. Dodatkowo podczas lektury rodzi się mnóstwo pytań. Na niektóre z nich nigdy nie poznamy odpowiedzi. Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Novae Res.

Myślę, że wiele osób przeżyło lub przeżywa jakiś kryzys - czy to dotyczący miłości, wiary, wartości, czy wzajemnych relacji... Przykłady można mnożyć, bowiem każdy inaczej postrzega takie sytuacje. Książka, na temat której chcę podzielić się refleksjami, traktuje właśnie o kryzysie głównego bohatera, który przyjeżdżając w rodzinne strony po śmierci ojca, próbuje poukładać sobie własne życie. Czytanie tej książki zajęło mi sporo czasu. To nie jest lektura, z którą spędza się jeden wieczór. To nie jest lektura, którą czyta się z zapartym tchem, śledząc wartki rozwój akcji. To książka, która pozwala się sobą rozkoszować, smakować języka oraz niezaprzeczalnej erudycji autora. Sporo miejsca zajmują refleksje autora o sztuce: filmie, malarstwie, fotografii, symbolice, co dla mnie, z racji zawodu, było bardzo interesujące, choć dla niektórych akurat te partie mogą okazać się nużące. Książkę określiłabym mianem literatury wymagającej uważnego czytelnika i nieco obeznanego z pewnymi dziedzinami sztuki. Wymagającej skupienia oraz samodzielnych refleksji na temat przemijania, życia, samotności, śmierci oraz innych tematów egzystencjalnych. Andrzej spotykając na swojej drodze różne osoby, ubogaca swój światopogląd o nowe przemyślenia, a zarazem odbywa podróż swojego życia od korzeni po wiek dojrzały. Tu sen splata się z rzeczywistością, sprawy oczywiste z nieoczywistymi. Wszystko zaś spina niezwykle piękny język artystyczny. Dziękuję Autorowi za okazane zaufanie, a tym samym możliwość zmierzenia się z literaturą piękną, bardziej przypominającą utwór filozoficzny, dzięki któremu można zatrzymać się w codziennym pędzie i zwyczajnie się zadumać nad istotą życia...

Życie z niepełnosprawnym dzieckiem nie jest łatwe. A gdy opieka nad nim spada na ciebie niespodziewanie- świat wali się na głowę. 16-letni Wania ma zespół Downa i do tej pory wychowywała go babcia. Po jej śmierci zamieszkał z ojcem, który do tej pory nie zajmował się synem . Nie akceptował chorego chłopca. Ale teraz to ojciec musi dostosować się do syna. Bo Wania, żeby jakoś funkcjonować musi żyć według utartych schematów i przyzwyczajeń. Źycie ojca wywraca się do góry nogami. Książka porusza bardzo trudny temat, ale nie jest depresyjna. Owszem , są fragmenty smutniejsze ale jest w niej pewną doza humoru. Takiego życiowego. Mnie bardzo poruszyła.

Istnieją takie książki, które trudno ocenić, a co dopiero zrecenzować. Dla mnie jedną z nich jest "Umysł samobójcy"- lektura bardzo emocjonalna, poruszająca trudne tematy, ale i dającą kilka cennych wskazówek. Ulek Cztery-autor tej książki, podpowiada nam jak rozmawiać z osobami, które przeżyły oraz z tymi, co stracili bliskich w taki sposób. W jego powieści znajdziemy przykłady zachowań osób, które mogą mieć problemy, które ocierają się o myli samobójcze, a na które warto zwrócić uwagę, by w porę zareagować. Dlaczego? Otóż najcenniejszą i najskuteczniejszą pomocą dla osób z owymi problemami jest wsparcie i zrozumienie bliskich, rodziny, szczera rozmowa, zaufanie i poczucie bezpieczeństwa oraz tego, iż są oni dl nas ważni. Dopiero później przychodzi czas na specjalistyczną pomoc psychologa lub psychiatry. Ta książka pokazuje nam również jak nadal bardzo mało wiemy o samobójstwach i o tym, jak im zapobiegać, gdzie szukać pomocy. Ten temat cały czas jest zamiatany pod dywan, ukrywany, niezrozumiany, ale małymi krokami nauczymy się z nim radzić. Wystarczy bardziej skupić się na drugim człowieku, nie bać się zareagować, gdy przyjdzie na to czas, a przede wszystkim BYĆ przy tej drugiej osobie, słuchać, nie oceniać. Równie ważne jest zrozumienie, że świat wirtualny nie jest rzeczywisty, jest sztucznie wykreowany, by przyciągnąć obserwatorów. To rodzaj spektaklu, a jego twórcy to aktorzy. I jeżeli ktoś nie docenia Ciebie takim, jakim jesteś, nie widzi Twojej wyjątkowości, to nie jest wart Twojej uwagi.

To była bardzo dziwna i jednocześnie przyjemnie intrygująca lektura! Chyba jej absurdalność i groteskowość świata przedstawionego sprawiła, że w mojej osobistej punktacji "Uranova" dostaje punkcik więcej, niż powinna oceniając ją nieco bardziej obiektywnie. Świat który roztacza przed nami autorka - postkomunistyczne Czechy i maleńki, niemalże wyludniony Jachymów to krajobraz jednocześnie bliski i swojski, z drugiej jednak strony pełen tajemnic, trupów w szafie, z dziwnymi, ekscentrycznymi przedstawicielami miejscowej ludności. Radioaktywność miesza się tu z uzdrowiskową codziennością, a przypominające okultystyczne obrzędy zachowania pani doktor wprawiają czytelnika w osłupienie. Duszność, stęchlizna, kopalnie uranu, czarny humor i klimat iście Kafkowski. Na długo nie da się o tej historii zapomnieć!

Książkę przeczytalam dzięki Book Tourowi zorganizowanemu przez bloga "Czytam dla przyjemności". Główna bohaterka Ada poszukuje swojego miejsca w życiu. Mimo, że osiągnęła już tak wiele pomimo swojej choroby (autoagresja) ma wrażenie że cały czas coś jej w życiu ucieka. Choroba bardzo wpływa na jej codzienne życie. Ada chce odnaleźć prawdę o swojej przeszłości, swoich korzeniach. Uważa że przyczyną choroby jest brak ojca w jej życiu a matka nie mówi jej prawdy na temat ojca. Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Jest ona pełna refleksji. Autorka ukazuje nam w niej jak bardzo ważna w życiu każdego człowieka jest rodzina a tym bardziej gdy ma w tej rodzinie wsparcie. To tak naprawdę książka o każdej z nas. O kobietach które codziennie mierzą się z przeciwnościami losu. Gorąco polecam tę pozycję do przeczytania.

Nie miałam dużych oczekiwań, gdy sięgałam po ten tytuł. Duży druk i wiele dialogów obiecywało szybką lekturę. Poza tym przywykłam do tego, że takie powieści to coś, o czym zazwyczaj szybko zapominam. Dlatego podeszłam do tej historii na luzie… I jakież było moje zdziwienie, gdy po jej zakończeniu nie potrafiłam wyrzucić jej z głowy. „Zniszczone pianino” to książka, która porusza szereg ważnych tematów. Przykłady można by mnożyć, ale najważniejszym problemem poruszonym w niej jest nietolerancja. I to w każdym tego słowa znaczeniu – od traktowania innej orientacji niczym choroby, po wykluczanie niepełnosprawnego chłopca z życia rodzinnego. Nie przesadzę, gdy napiszę, że niektóre postacie w tej historii były okropne. Czasami sama nie wiedziałam, czy są one bardziej okrutne, czy krótkowzroczne. Miłość i nienawiść kierują nimi, jednak często nie potrafią one dobrze ocenić sytuacji. A zakończenie zostawiło mnie z olbrzymim smutkiem w sercu... Losy bohaterów wzbudziły we mnie wiele emocji. Moim zdaniem autor potrafił wykreować ciekawe, barwne charaktery. Dla mnie najciekawsze były te fragmenty, które opowiadały o rodzącym się uczuciu między Chrisem i Edwardem. Cieszę się, że przedstawiono je w tak poetycki, delikatny sposób. W tej relacji nie ma erotyzmu, są za to długie rozmowy zakochanych w sobie mężczyzn... A raczej po prostu dwóch ludzi, którzy mają swoje marzenia i pasje. Dodatkowo dramatyzmu dodaje fakt, że jeden z bohaterów jest śmiertelnie chory. Czytelnik obserwuje więc te wykradzione chwile, pełne nadziei i wiary w to, że może kiedyś… Szukania sposobu na to, aby pomóc ukochanej osobie. Choć na chwilę ulżyć jej w cierpieniu. Było to całkowicie naturalne i sprawiło, że polubiłam te fragmenty książki. Powieść Andrzeja F. Paczkowskiego to taka historia, która skłania do przemyśleń. Nie jest ona długa, ale zawiera wiele ważnych lekcji życiowych. Co do klimatu, przypomina mi ona trochę „Bridgertonów” – te wszystkie bale, rozterki miłosne i podziały społeczne… W sumie mogłoby tego być trochę więcej, bo bardzo podobały mi się te opisy w książce. Szczerze mówiąc, podczas czytania nawet nie zdawałam sobie sprawy z przewracanych stron. Przyczyną tego jest pewnie fakt, że historia ta naprawdę potrafi oczarować i wciągnąć czytelnika w swój świat. „Zniszczone pianino” to opowieść, która nie jest przesadnie skomplikowana. W mojej opinii jednak warto ją poznać, bo ma wszystko, co czyni książkę interesującą i ważną. Polecam!

Poprzednia książka autorki podobała mi się bardzo. Ta jest sporo słabsza. Nadal mamy wiele informacji o sztuce i historii ludzi z nią związanych w okresie międzywojennym we Francji i USA. Sama jednak historia głównej bohaterki, czyli intryga kryminalna, jest nieco rozwlekła i momentami nużąca. W tej sytuacji książka spodoba się przede wszystkim miłośnikom malarstwa.

Podobnie jak Własna ścieżka, również i zbiór opowiadań Ślady na śniegu bardzo mi się spodobał. Urzekł mnie ten śnieżny, zimowy klimat, każde z opowiadań doskonale go oddało. Niczego mi tu nie brakowało - jedne opowiadania otulały jak ciepły kocyk (tu mam na myśli głównie historie obyczajowe i romanse), znalazło się też miejsce na trochę strachu (głównie opowiadania z gatunków paranormal i groza), a także moją ukochaną fantastykę i young adult, przy których świetnie się bawiłam. Każdy z autorów ma bardzo lekkie pióro i doskonale oddał emocje i motywy postępowania swoich bohaterów. Najbardziej zaciekawiły mnie opowiadania "Tropy" Kamili Goszczyńskiej, "Duch gór" Mariusza Łapińskiego, "I tylko śniegu nie brak" Agnieszki Kowalskiej - Bojar i " Miłość wśród płatków śniegu" Weroniki Karczewskiej Kosmatki. Chętnie zobaczyłabym rozwinięcie tych opowiadań w samodzielne powieści. Przy całej reszcie również dobrze się bawiłam, ale traktuję je już bardziej jak zamknięte historie. Zdecydowanie muszę w końcu zapoznać się z innymi pozycjami tych autorów.

Samowydawcy w swej pierwszej antologicznej odsłonie. Trzeba się reklamować w każdej postaci, a zbiór opowiadań jest najlepsza do tego okazją. Czytelnik stawiający na niezależnych pisarzy ma okazję poznać styl, artyzm i treści. Nie wszystkie opowiadania z 16 mnie urzekły, nie każde mi się podobało... ale to wszystko zależy od tego co każdy z nas preferuje - jedni ckliwość, ja akcję i humor... Każdy znajdzie coś dla siebie!!! A potem będzie chciał zakupić wprost od autora jego dzieło z dedykacją.

Jestem absolutnie oczarowana tą powieścią! Dawno nie trafiłam na tak lekką, a tak mądrą książkę obyczajową! To jak „O rety! Wymyśliłam męża” Katarzyny Kowalewskiej, połączone ze stylem pisarskim Małgorzaty Wardy. Historia Liz Doporto, światowej sławy malarki, która częściowo utraciła pamięć, chwyciła mnie za serducho. Dopingowałam tej postaci. Chciałam, by jej się udało! A trzeba zaznaczyć, że autorka skutecznie komplikowała jej życie. Na każdym rogu czyhała trudność, łzy albo chociaż paparazzi. Liz zapomniała 20 ostatnich lat swojego życia. Brzmi jak koszmar, ale Marta Lenkowska chciała kimś potrząsnąć, chciała dać lekcję Liz. A może i nam? Przepiękny język, obrazowe porównania i mnóstwo emocji. Autorka nigdzie się nie spieszyła. Wszędzie dawała wejść w głowę bohaterki. Pokazywała jej plany, działania, ale przede wszystkim ogrom emocji, lęków, bólu. To jest opowieść filmowa. Plastyczna, szczegółowa i z pięknymi krajobrazami. Akcja toczy się głównie w Portugalii, ale bohaterka odwiedza też rodzinny Toruń. Sceny są napisane tak, że wciąż je widzę. Wyobrażałam sobie Lizbonę, wnętrza i obrazy. Czy coś był zmieniła, gdyby to była moja książka? Nie:)! Tutaj wszystko zagrało! Autentyczne relacje, szczere reakcje, bardzo subtelny wątek miłosny, dobry wątek matka-córka, piękne opisy, głębia. Atutem tej historii jest jej lekki charakter. Są ciężkie problemy podane jak chałka z masełkiem.

O książce dowiedziałem się przypadkiem od autora i bardzo mnie to cieszy. Fajna historia zwykłego, zniesmaczonego życiem faceta. Bardzo ciekawa stylistycznie, napisana w sposób, który pozwala płynąć z bohaterem przez te sto kilka stron. Czujemy tą gorycz, czujemy zmagania z demonami. Jedyne, czego mi zabrakło, to zakończenia z większym przytupem, trochę się ta książka kończy ze strony na stronę bez clue, co być może było zamierzone, w końcu sam tytuł i treść sugerują, że bohater kręci się w miejscu, bez pomysłu jak coś zmienić. Mimo to, przydałby się jakiś podsumowujący stempel. Polecam!

Moja recenzja „Podziały nocy” — Eliza Korpalska Ta książka nie była łatwą lekturą, ale właśnie w tym tkwi jej siła. „Podziały nocy” to historia, która wciąga nie akcją w stylu sensacyjnych zwrotów, ale atmosferą gęstą, duszną, pełną pytań o to, co jest prawdą, a co tylko iluzją. Aurelia, główna bohaterka, od samego początku mnie zafascynowała. Z jednej strony czułam wobec niej współczucie, z drugiej irytację. To postać trudna, pełna sprzeczności. Raz wydawało mi się, że jest ofiarą okoliczności, innym razem miałam wrażenie, że sama manipuluje rzeczywistością. I to właśnie sprawiło, że nie mogłam przestać czytać chciałam wciąż zrozumieć, kim tak naprawdę jest. Morderstwo w szpitalu psychiatrycznym, gdzie przebywa Aurelia, staje się pretekstem do odkrywania ludzkiej psychiki i granic między zdrowiem a chorobą. Nie jest to jednak typowy kryminał dla mnie bardziej historia o samotności, o tym, jak łatwo przykleić komuś etykietkę i przestać widzieć w nim człowieka. Podczas lektury kilka razy łapałam się na tym, że zadawałam sobie pytania: czy ja sama potrafiłabym zaufać takiej osobie? Czy umiałabym zobaczyć jej prawdziwe „ja”, gdyby zachowywała się tak jak Aurelia? I czy w ogóle mamy prawo oceniać kogoś, kogo świat wygląda zupełnie inaczej niż nasz? Styl Elizy Korpalskiej zrobił na mnie duże wrażenie surowy, ale jednocześnie pełen emocji. Dzięki temu książka nie jest łatwa, ale zostaje w głowie na długo. To jedna z tych historii, które zmuszają do refleksji, a nie tylko do „odhaczenia” kolejnej lektury. Po skończeniu „Podziałów nocy” zostałam z myślą, że każdy z nas nosi w sobie jakąś noc tajemnicę, cień, strach, którego inni często nie rozumieją. I że czasami warto odważyć się spojrzeć na drugiego człowieka głębiej, niż tylko przez pryzmat tego, co widać na pierwszy rzut oka. #PodziałyNocy #ElizaKorpalska #MojaRecenzja #Psychologia #KsiążkaPełnaEmocji #Samotność #SekretyLudzkiejPsyche #LiteraturaKtóraPorusza #RefleksjeCzytelnicze

Ciekawa, ale w połowie się coś posypało. Miałam wrażenie, że w pewnym momencie było za dużo srok za ogon żeby to jakoś wszystko połączyć. Końcówka w porządku , ale wolałabym jakby historia szła jednym torem a miałam wrażenie, że rozdziały były dopisywane jak trochę opowiadania w konkretnym świecie a nie całościowa powieść.

W tych opowiadaniach z australijskiego buszu realia antypodów weryfikują złudzenia o romantycznej kolonialnej przygodzie. Busz nie jest malowniczą scenerią, lecz przestrzenią próby - surową, obnażającą samotność i kruchość człowieka. Klimat tych tekstów można opisać jako połączenie ironicznej obserwacji społecznej w duchu Marka Twaina z empatycznym, realistycznym spojrzeniem Johna Steinbecka. Autor nie mitologizuje pionierów ani nie buduje heroicznej legendy - pokazuje codzienność pełną zmęczenia, prowizoryczności i cichej determinacji. To literatura skromna w formie, lecz trafna w diagnozie. Egzotyka krajobrazu ustępuje tu uniwersalności doświadczenia: pracy, izolacji, godności i potrzeby wspólnoty. I dlatego, mimo geograficznej odległości, brzmi zaskakująco współcześnie.

Książki podróżnicze cieszą się coraz większą popularnością. I nie tylko książki, bo Instagram i Facebook przepełniony jest historiami z zagranicznych podróży, poradami, jak najtaniej zwiedzić jak najwięcej i wieloma zdjęciami. Trzeba jednak przyznać, że kiedyś podróżowanie nie było tak dostępne... Leon Pirs w swojej powieści Autakra przedstawia historię dwójki przyjaciół, którzy tuż po upadku komunizmu w PRL, wybierają się w 1990 roku w podróż go Hiszpanii. Stachu i Polo wyruszyli autostopem i cała fabuła opiera się na ich rozmowach z napotkanymi ludźmi, czekaniem na stopa i na satysfakcji z możliwości przekroczenia granicy. Najbardziej podobały mi się różnice, które można dostrzec w państwach zachodu a w państwach, w których komunizm dopiero upadł. Błyskotliwe dialogi dostarczają nam także dawki dobrego humoru i przedstawiają przygodę Stacha i Pola, jako wspaniałą podróż. Końcówka jest może nieco nudniejsza, ale powrót do domu zawsze mija szybciej niż wyjazd na wyprawę... 😃 Nie jest to książka, którą czyta się z zapartym tchem, bo ma oszałamiające zwrotu akcji. To spokojna lektura pełna ciekawostek i interesujących dialogów z ciekawej podróży.

Audiobook kupiony w promocji woblink.com Dawno juz nie słuchałam tak dobrej książki. Nie jest to lekka i przyjemna lektura. Nowe życie bohaterki po wypadku, próby oswojenia się z nową sytuacją i akceptacją własnego inwalidztwa na przemian z retrospekcją z jej dzieciństwa. A do tego fragmenty pamiętnika jej prababci z czasów oblężenia Leningradu i potwornego głodu wtedy panującego. Mimo to napawajace otuchą zakończenie. Drugorzędne postacie - pielegniarka i praktykant ze szpitala też fantastycznie przedstawione. Piękny styl autorki. Dobra lektorka. Ta pozycja zapadnie mi w pamięć. Ogromnie polecam!

To jedna z tych powieści, które układają się w głowie dość długo. Osierocony chłopiec, Mauro i grabarz - czyż to nie przedziwna para znajomych? A jednak jeden dba o drugiego, i tak stają się sobie bliscy jak syn z ojcem. Tym bardziej, że Ojciec stracił przed laty syna w wypadku. Przygarnia chłopca jako pomocnika, nadając mu osobliwy przydomek od rzadkiego motyla, "Trupia główka." To pełna niedopowiedzień, filozoficzna przypowiastka. Niby krótka ale jakże mądra, odkrywcza. „Dusza jest jak mała ćma, nie rozpoznaje zagrożenia(…). Skomplikowana dusza w bezdusznym ciele lata nad ciałem, gdy ono zostaje zakopane. Wtedy niepostrzeżenie, choć szybko, ulecieć musi nosem albo uchem, w buzi pod językiem zatoczyć piruet, nim wzleci nad mogiłę. Wtedy jest bezpieczna, wyzbyta jadu trupiego – odoru.” Piękna okładka dopełnia powieść.