Pewnego lata

Nie wiem dlaczego książka ta umykała przede mną aż tyle lat... Uwielbiam powieści obyczajowe Anny Karpińskiej, bo to naprawdę specjalistka w tej kategorii i jeszcze nigdy sie nie zawiodłam, sięgając po jej książkę. Tak było i tym razem... Wkraczamy w życie Julii Nowickiej w momencie, gdy prowadzi z sukcesem własną firmę, spełnia się zatem zawodowo, ale prywatnie nie bardzo się jej w życiu układa. Odczuwa samotność, brak bliskości drugiej osoby, a przecież nie zawsze tak było. Już w wieku szesnastu lat spotkała miłość swojego życia, ulokowała uczucia w człowieku dużo starszym od siebie i... jak się jej wówczas wydawało, w kimś, kto tak naprawdę nie odwzajemniał jej uczuć i nawet się nie odezwał. Tylko rosnące pod sercem nowe życie pozostało Julii po Leonie, a pod presją rodziców, przerażonych opinią małomiasteczkowej społeczności, zdecydowała się na ogromną mistyfikację. Ukrywała swoją ciążę aż do rozwiązania, a Klara, którą urodziła, została oficjalnie zarejestrowana, jako córka jej rodziców. Leon wkrótce po narodzinach Klary zginął w wypadku, nie mając świadomości, że na świecie pojawiła sie jego córka. To dla Julii, tonącej we łzach, kończyło jakiekolwiek marzenia o wspólnej przyszłości i poddała się do końca woli rodziców. Zdecydowali, że dziecko pozna prawdę, gdy stanie się pełnoletnie. Los miał jednak inne plany. Rodzice zginęli w wypadku, a Julia pozostała z problemem Klary sama, jak palec. Co odkryje, porządkując rodzinny dom? Jak przekaże nastoletniej Klarze prawdę? Jaka będzie reakcja Klary na tak zagmatwaną sytuację? Jakie jeszcze kłody wylądują pod nogami Julii? Czytałam, przeżywałam i chłonęłam tą powieść każdą cząstką ciała. Polecam gorąco

Dzisiaj wiemy już, że zapowiadany przez wszystkich koniec świata związany z końcem kalendarza Majów, nie nadszedł. Choć wielu z nas szykowało się na spektakularne wydarzenie. Niektórzy gromadzili zapasy, inni przygotowywali specjalne pomieszczenia, by przetrwać być może kataklizm. Jeszcze inni zaczęli korzystać z życia, czerpiąc z niego pełnymi garściami. Byli też tacy, którzy postanowili zaszaleć, puściły im hamulce, czy odważyli się na coś, czego zawsze bali się zrobić. To był czas, kiedy niektórym życie wywróciło się do góry nogami. Zwłaszcza w obliczu dalszego trwania naszego świata. Marylka ma prawie trzydzieści lat, jest elokwentna, poukładana i kocha swoją pracę. Jest specjalistką od reklamy i jest dobra w tym, co robi. Ma ciekawe pomysły, które pozwoliły jej na współpracę z wymagającymi klientami. I choć wydaje się jej, że nie jest atrakcyjna, wpada w oko koledze z pracy, na punkcie którego kobiety szaleją. Pewnego dnia dziewczyna i Marcel lądują w odstręczającym miejscu, które swoją niecodziennością ma przyciągać klientów, a które ona i kolega mają ubrać w kampanię reklamową. Zimno, głód i dziwny wystrój powodują, że mężczyzna i kobieta zbliżają się do siebie. Ale gdy po tym wydarzeniu Marcel bez słowa wyjeżdża, Maryla stara się wrócić do swoich obowiązków i normalnego życia. W tym do obsługi niezwykle wymagającego klienta, Krzysztofa Gawłowicza. Gdy ten zaprasza ją do siebie, do Szwajcarii, kobieta niechętnie przyjmuje zaproszenie. Wkrótce jednak odkrywa, że pobyt u niecodziennego klienta jej odpowiada. I choć mocno tęskni za Marcelem, zaskakująco dobrze pracuje jej się z Krzysztofem. Czy ten surowy mężczyzna okaże się inny, niż Marylka go sobie wyobrażała? Romantyczna historia z przewidywaniami katastrofy w tle. „Koniec świata” to obyczajówka, ale dość mocno podszyta humorem. Choć i mocniejszych akcentów nie zabraknie, bo nie zawsze jest kolorowo.

Ta książka to napisana prostym językiem obyczajówka, o dość naiwnej fabule. Niemniej jednak jeśli ktoś ma ochotę na odpoczynek od wzniosłej literatury i poczytanie czegoś stricte rozrywkowego, to ta lektura będzie jak znalazł. Mamy tu poplątane perypetie Ady Gawron, wdowy w średnim wieku, matki dorosłych już bliźniaczek. Kobieta, chcąc nie chcąc, podejmuje się opieki nad kontuzjowaną byłą teściową. W tym celu wyjeżdża z Krakowa na Śląsk, do małej mieścinki Kasztelów. Łatwo nie będzie. Starsza pani nigdy nie tolerowała synowej. Nic dziwnego, że Ada boi się pobytu z nią pod jednym dachem. Co gorsza, w mieście grasuje tajemniczy złoczyńca, pastwiący się nad domowymi zwierzakami mieszkańców. Wkrótce i to mu nie wystarcza- zaczyna zagrażać również ludziom. Do tego wszystkiego Ada przygarnia kota- znajdę, Aladyna. Po którego niebawem zgłasza się szalony odludek o mrocznej przeszłości- Jeremi. To spotkanie zadecyduje o diametralnym zwrocie w życiu Ady... Galeria postaci jest bogata- mamy tu bohaterów dających się polubić od pierwszej chwili, jak i takich mniej przyjemnych, ale jest i odrażający psychopata, siejący postrach w miasteczku. Ciekawie są opisane trudne relacje Ady z matką jej nieżyjącego już byłego męża, i późniejszy zaskakujący zwrot we wzajemnych stosunkach kobiet. Od strony technicznej jest pewien minus- maleńka czcionka, która nie ułatwia czytania.

Powieści obyczajowe to rodzaj książek, które dość łatwo zepsuć. Wystarczy temat, który zostanie poprowadzony zbyt lekko albo też naiwna akcja. Zawsze podchodzę do nich z pewną obawą – chyba, że sięgam po sprawdzonych autorów, np. Jodi Picoult lub Richard Paul Evans. Na dodatek książki z serii „Leniwa Niedziela” nie wywarły na mnie oszołamiającego wrażenia. Przed „Szczęściem w twoich oczach” Caroline Leavitt stało, więc trudne zadanie. Isabelle oraz April to dwie kobiety żyjące w jednym mieście, których drogi możliwe, że przecięły się, gdy robiły zakupy w tym samym supermarkecie lub spacerowały po plaży. Do pewnego dnia nie miały o sobie świadomości. Każda z nich prowadziła swoje życie. Isabelle żyła u boku Luka i pracowała w studiu fotograficznym. Jej życie wydawało się ułożone do momenty, gdy dowiedziała się, że mąż ma kochankę i na dodatek będzie miał z nią dziecko. Postanawia odejść od niewiernego mężczyzny i ta podróż zmienia jej życie na zawsze… April ma męża Charliego i synka Sama. Pracuje, jako kelnerka i lubi swoją pracę. Całą swoją energię koncentruje na tym, aby życie jej syna, który ma astmę było jak najłatwiejsze i najmniej odbiegało od życia rówieśników. Charlie myślał, że są szczęśliwi. Nigdy nie podejrzewał, że jedna kłótnia może doprowadzić żonę do ucieczki… Ucieczki, która zmienia życie jego oraz syna raz na zawsze. „Szczęście w twoich oczach” to książka dość specyficzna, ale jednocześnie zwyczajna. Myślę, że w pewien sposób jest również magiczna. Dwie kobiety, dwie rodziny, które żyły w jednym mieście połączył tragiczny los. Los, który pozostawił pytanie: Dlaczego ona, a nie ja? Bez żadnej odpowiedzi. Isabelle oraz April to zupełnie dwie różne bohaterki. Widać to od razu po ich życiach rodzinnych. Isabelle nie ma udanego małżeństwa, problemy w kontaktach z matką. April jest żoną i matką, czyli ma wszystko, czego pragnie Isabelle. April lubi swoją pracę, a Isabelle czuje, że się dusi w małym miasteczku i nierozwojowym studiu fotograficznym, w którym pracuje. Chociaż, gdy poznamy historię lepiej i dobrniemy do jej końca jesteśmy też wstanie stwierdzić, że bohaterki miały również cechy wspólne. Na początku nie bardzo przypadła mi do gustu Isabelle, bo wydawało mi się osobą wiecznie narzekającą i z niczego niezadowoloną. Z czasem jednak, gdy poznałam bliżej April to właśnie matka Sama zaczęła być dla mnie tą bardziej irytującą. Jej zachowanie było kompletnie absurdalne. Nie rozumiałam jej zachowania, jako matki i tego, co chciała zrobić własnemu dziecku. Odniosłam wrażenie, że ona i Charlie za szybko wzięli ślub, że April była po prostu niedojrzała. Kochała syna, bo poświęcała wszystko żeby wyleczyć go z astmy, ale to, co chciała zrobić było bardzo egoistyczne. Caroline Leavitt stworzyła powieść o tym jak ludzie radzą sobie z żałobą, ale również jak wygląda życie osób, które przeżyły wypadki samochodowe. Byłam wstanie poczuć strach Isabelle po wypadku, gdy wsiadała do auta. Rozumiałam pragnienie Sama. Postać chłopca była najbardziej realistyczna. Byłam nim oczarowana. Tym jak się zachowywał i jego dziecięcą wiarą. Czasami tęsknie za tymi dziecięcymi marzeniami i wiarą, że wszystko jest możliwe. Oczywiście każdy również inaczej przechodzi żałobę, ale pokazane jest to, że rodzice nie mają czasu na zbyt długie bycie w strefie straty. Szybko muszą się ogarnąć, bo czekają na nich dzieci. Trochę pewnie Wam zdradziłam z treści, ale trudno jest przy tej książce tego nie zrobić. Zakończenie książki bardzo mnie zaskoczyło. Spodziewałam się czegoś innego. Miałam też zupełnie na coś innego nadzieję. Jednak, gdy piszę tę recenzję kilka dni po przeczytaniu „Szczęścia w twoich oczach” uważam, że jest ono dobre i pasujące do treści. Nieprzesadzone, ale realne. Moim jednym zarzutem jest to, że momentami książka jest zbyt nużąca. Ciężko się też w nią wchodzi. Osobiście polecam i jest to jedna z lepszych książek z serii „Leniwa Niedziela” jakie do tej pory przeczytałam. Warta uwagi i warta, żeby o niej mówić. Nie jest łatwa, ale porusza ważny temat. Proszę czytajcie tę książkę! "Możesz hojnie obdarowywać innych troską i miłością. Możesz przestrzegać wszystkich przykazań, które uważasz za słuszne, a świat mimo to daje ci po głowie. Nie ma przyczyny i skutku. Nie ma żadnej karmy." ~ Caroline Leavitt, Szczęście w twoich oczach, Warszawa 2013, s. 85-86.

„Tej idealnej wiosny” autorstwa Irene Hannon to moje pierwsze spotkanie z twórczością tej amerykańskiej powieściopisarki. Książka jest z gatunku literatura obyczajowa i romans i według mnie dobrym jego przedstawicielem. Moim zdaniem pomysł na fabułę powieści trafiony i ciekawy, a cała historia poprowadzona sprawnie i w interesujący sposób. Autorka świetnie wykreowała bohaterów głównych i drugoplanowych, którzy są wyraziści. Akcja powieści toczy się w małym miasteczku, gdzie piątka głównych bohaterów łączy swe siły w rozwiązaniu pewnej tajemnicy i poszukiwaniu dziecka oddanego przed laty do adopcji. Czy uda się tego dokonać oraz jak potoczą się losy wiodących postaci – zainteresowanych odsyłam do kart powieści. Jest to niezwykle ciepła i przyjemna powieść z przesłaniem, że w życiu wiele rzeczy dzieje się po coś, że coś wielkiego w życiu człowieka zaczyna się od rzeczy często bardzo małych, że każde działanie pociąga za sobą konsekwencje, które są nieodwracalne. Jest to również książka poruszająca jakże współczesny temat, mianowicie pracoholizm, który przesłania perspektywę życia prywatnego oraz społecznego. Powieść jest niewątpliwie wielowątkowa, nie mniej jednak to powoduje, że trudno jest oderwać się od czytania. Ponadto lekkie pióro Autorki sprawia, że książkę czyta się płynnie i szybko. Polecam tę niezwykle optymistyczną i ciepłą lekturę, która oprócz relaksu pozwala wierzyć, że zawsze może być lepiej, a to w obecnym świecie potrzebne jest każdemu.

"ZAUŁEK SZCZĘŚCIA" - URSZULA JAKSIK Kolejna perełka autorki ta po prostu jak bym mogła dałabym 15/10. Zaczęłam od oceny, ale po kolei. Fabuła książki opowiada na przemian teraźniejsze wydarzenia, ale i te dramatyczne wcześniejsze, które spowodowały z kolei postawienie w takiej sytuacji nie innej bohaterki. Och i znów piszę enigmatycznie, nie po kolei. Julia jeździ na wózku. Jest uwięziona dosłownie w domu, pomaga jej syn Pawełek. Paweł jest dorosłym i bardzo zdolnym człowiekiem, co z kolei otwiera przed nim nowe możliwości. Jego Dziewczyna Karolina choć lubi mamę Pawła, obawia się, że szansę jaką otrzymali wyjechania na stypendium, będzie musiał Paweł odmówić, opiekując się mamą. Jednak Julia pewnego dnia to podsłucha i obmyśla plan. Plan ma na celu zatrudnienia pomocy dla niej, najlepiej niezdarnej jakieś kobiety, w trudnej sytuacji życiowej, odrobinę nieporadnej by w razie czego wyszedł jej plan. Jednak los stawia przed nią Ritę. Rita na początek spełnia wszystkie wymogi, lecz nagle okazuje się, że wcale nie jest niezdarna, lecz życie nie szczędziło jej kłód pod nogami. Kobiety się zaprzyjaźniają, i życie obu kobiet odwraca się o 180°. Co się stanie, co wydarzy, jak potoczą się losy kobiet i ich otoczenia, bo to nie koniec tej fabuły. Oj dzieje się, łezka wzruszenia też popłynie raz czytając albo słuchając tę historię. Naprawdę warto. OCENA 10/10 27/25 (12/02) ) Obyczaj 23/25 ILOŚC STRON: 322 DATA WYDANIA: 16.10.2012r. czas przewidziany czytania: 5 h 22 min. Czas słuchania: 08 h 22 min Lektorzy : Ewa Sobczak Anastazja skończona 12.02.2025 (słuchana)

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i od razu trafiłam na historię pełną emocji. To typowa kobieca powieść obyczajowa z nutką tajemniczości i zagadek, którą czyta się naprawdę przyjemnie. Poznajemy losy Marty i Rafała oraz ich dorastających bliźniąt, Rozalii i Kajetana. Niestety Rafał w pewnym momencie się zapomniał i wszystko się posypało. Po tym, co zrobił, Marta podejmuje decyzję o rozwodzie i zostaje sama z codziennymi problemami. A tych jej nie brakuje, trudna praca, wymagająca i wszystkowiedząca matka, siostra, która bardziej bierze niż daje… W pewnym momencie czuć, jak bardzo Marta jest tym wszystkim przytłoczona. I chyba właśnie wtedy zaczyna się coś zmieniać. Postanawia w końcu zacząć żyć po swojemu, tak, jak jej dobrze. W jej życiu pojawia się też ktoś… tajemniczy Szymon, który daje jej wsparcie, choć tylko online. Podczas czytania były momenty, kiedy się uśmiechałam, ale też takie, które mnie irytowały. Bardzo kibicowałam Marcie i trzymałam za nią kciuki do samego końca. To ciepła, życiowa historia, w której wiele osób może odnaleźć kawałek siebie. Zdecydowanie polecam 💛🩷🌸

"Uśpione marzenia" budzi wiele negatywnych emocji. Szczególnie jeśli jesteś jak jedna z bohaterek. I więcej wspólnych cech z bohaterami tej książki zauważasz, tym bardziej jesteś przybita. Ale... Książka jest lekka, szybko się ją czyta, jest pisana prostym językiem.

Książka którą czyta się łatwo, może nie porywająca czytelnika w swój świat, ale dająca dużo do myślenia. Przedstawia relacje ludzkie takie jakie są w dzisiejszym świecie. Jak wiele wysiłku i pielęgnacji trzeba włożyć w związek dwojga ludzi aby był udany. Czasami sama miłość może nie wystarczyć aby utrzymać związek dwojga kochających się ludzi, jeżeli brak przy tym porozumienia i rozmowy. Polecam przeczytać, dla mnie książka po której nasuwało mi się wiele refleksji.

Czytając tę książkę po raz pierwszy byłam nią totalnie zauroczona. Teraz, kiedy wróciłam do tej historii po latach, czuję, że zachwyciła mnie jeszcze mocniej. To jedna z tych lektur, które dojrzewają razem z czytelnikiem, odkrywając za każdym razem coś nowego, głębszego, bardziej poruszającego. "Jajko z niespodzianką" to nie tylko powieść obyczajowa, ale przede wszystkim opowieść o życiu - jego słodyczy i goryczy, o nadziei, która nie gaśnie nawet wtedy, gdy wszystko zdaje się iść nie tak. Agnieszka Krakowiak-Kondracka z ogromną wrażliwością pokazuje zwykłych ludzi w niezwykłych momentach - pełnych emocji, wyborów, wzruszeń i zaskoczeń. Wracając do tej historii po latach, miałam wrażenie, jakbym spotkała dawnych przyjaciół - trochę innych, trochę dojrzalszych, ale wciąż bliskich sercu. Ujęła mnie lekkość stylu, poczucie humoru, które przeplata się z refleksją, i to ciepło, które otula między wierszami jak ulubiony koc w zimowy wieczór. To książka o tym, że życie, jak tytułowe jajko z niespodzianką, potrafi zaskakiwać. Czasem łzami, czasem śmiechem, ale zawsze czymś, co warto przyjąć z otwartym sercem. Jeśli szukacie historii, która nie tylko bawi, ale i zostaje w pamięci na długo, sięgnijcie po tę książkę 🥹

Początkowo trochę gubiłam się w stylu pisania autorki (przeplatające się z teraźniejszością retrospekcje Nataszy i Renaty). Jednak z czasem oswoiłam się z nim i książka coraz bardziej mnie zaciekawiła. Z mojego punktu widzenia główna bohaterka podjęła jak najbardziej słuszną decyzję. Choć późno, ale jednak przejrzała na oczy i dostrzegła, jakim egoistą jest Krzysztof. Lepiej być matką samą wychowującą dziecko w domu pełnym miłości, niż w "pełnej" rodzinie, gdzie o uczucia trzeba żebrać.

Do książki podchodziłam z dużą rezerwą... zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Ciekawie i wnikliwie przedstawiony portret osoby zmagającej się ze zwatpieniem w swoje możliwości, utratą wiary w siebie oraz drogą do ich odzyskania. Porusza ważne tematy, a mimo to napisana w takim lekkim stylu, co sprawia że przyjemnie się czyta.

Bohaterce tej historii nic nie zostało oszczędzone. W młodości odejście ojca, alkoholizm matki. Potem małżeństwo, zdrada męża z najlepszą przyjaciółką i chęć zakończenia życia. Decyzja o wyjeździe i zaczęcie na nowo z czystą kartą, bez angażowania się w żadne relacje. Potem wizyta w hospicjum i lekcja pokory. Okazuje się, że obok są również niedoskonali ludzie, ale dający wsparcie i życzliwość. I refleksja, że można obrażać się na życie ale czy zawsze warto? To nasze wybory decydują, czy nas coś omija czy damy sobie szansę. Warto przeczytać. Polecam.

To romantyczna komedia omyłek o dążeniu do szczęścia i samorealizacji. Hania, główna bohaterka przeprowadza się do mieszkania na warszawskiej Pradze, które otrzymała w spadku. Przez ścianę sąsiaduje z agencją towarzyską. W dodatku szukająca pracy wielbicielka kotów i absolwentka dwóch fakultetów przez przypadek została sprzątaczką. Doceniona nas przez szefa awansowała także jako specjalistka od celebrytów. To miła lektura. Czytając śmiałam się w głos, bo ta książka zdecydowanie poprawia humor.

"Szept wiatru" nie należy do książek górnych lotów, za to sprawnie się ją czyta. Z początku powieść dłużyła mi się, ale potem akcja przyspieszyła. Faktycznie jedna z bohaterek jest irytująca przez swoje oszustwa i kłamstwa, za to los drugiej bohaterki ukazał jej prawdziwą przemianę i bardzo przyjemnie czytało mi się jej historię. Zakończenie książki było w porządku, przewidywalne, no może za słodkie tak jak ocenili inni ale raczej przy takim zamyśle powieści nie spodziewałam się innego.

"Sposob na happy end" to ksiazka, ktora dostaje rozpedu przy koncowej fazie, gdzie akcja totalnie przyspiesza i "peak" jest widoczny na wielu poziomach. Temat wiary moze byc nasza wlasna refleksja, temat dobra i zla, ale tez zyciowe wybory, ktore stoja przed bohaterami moga byc tez odniesieniem do codziennego zycia. Pomimo, ze na poczatku trudno mi bylo wejsc i poczuc klimat ksiazki to zblizajac sie ku koncowi musze przyznac, ze zaintrygowaly mnie watki osob - Elsy, jej siostry i jej corki, jej przyjaciela, ksiedza Jacka. Tak, to damska literatura, ktora moglabym polecic. Warto byc cierpliwym aby dotrwac do konca.

„Miseczka szczęścia” Aneta Rzepka Zaczynając lekturę tej książki myślałam „oho będzie kolejny ckliwy romans” ale postanowiłam dać tej lekturze i autorce szansę i mój instynkt mnie nie zawiódł;) Ostatnie strony historii czytałam w samochodzie w przerwie w pracy. Historia opowiada o 4 zranionych duszach których losy krzyżują się ze sobą, tworząc momentami dość bolesną historię, jest wątek kryminalny, jest wątek łzawy, jest poruszona historia alkoholizmu. Książka od pewnego momentu przybiera 2 formy: czatu/forum internetowego oraz historii właściwej. Według mnie warto dać się porwać tej historii i poświęcić jej czas mimo, że początki mogą być ciężkie.

Ta książka to klasyczna literatura obyczajowa dla czytelników, którzy lubią wchodzić w klimat miejsca, w którym toczy się akcja. Bo akcji tu nie brakuje. Jest trochę romantycznie, czasem dramatycznie, trochę tajemniczo. Ale największym atutem tej książki jest umiejętność wprowadzenia czytelnika w klimat miejsca akcji. Jak Lwów, to czujemy, że tam jesteśmy. Jak Bieszczady, to już mamy ochotę pakować plecak i podążyć za bohaterami. Ale wisienką na torcie jest sielskie życie na podlaskiej wsi. Zarówno plenery jak i remontowany przez bohatera dworek są opisane tak plastycznie, że nie sposób tego nie zobaczyć. Tak samo tworzone przez młodego, introwertycznego artystę płaskorzeźby. Potrawy gotowane w księżowskim przybytku - czytając wprost czujemy ich smak. Ale lojalnie uprzedzam, to lektura dla czytelników, którzy lubią zanurzać się w takie klimaty. Chociaż moim zdaniem akcja może leniwa, ale też jest wciągająca. No i nie wiem czy ta moja opinia się komuś przyda, bo nie wiem czy zachęcam, czy zniechęcam. Najlepszy sposób by się przekonać - trzeba sięgnąć po książkę.

Ile kilogramów książek już przeczytałam? Duuużo... Nie wszystkie jednak czytam z równym zapałem, nie każda książka zniewala tak, jak książki Pani Moniki. W nich zaczytuję się bez wytchnienia. Klimat, jaki wyczarowuje, lekkość posługiwania się słowem pisanym i warsztat, jakim dysponuje sprawia, że jej książki czyta się "od deski do deski" i nic nie jest w stanie sprawić, żeby odłożyć lekturę na później. Ta książka również oczarowała mnie bez reszty. Historia Ewy, głównej bohaterki wciąga z każdą stroną, choć z pozoru niewiele się dzieje, a w każdym razie tempo nie powala. Ewa jest zagubiona w swoim 42-letnim życiu, nie potrafi posklejać swego życia po wielkim zawodzie miłosnym, a jej głównym problemem jest samotność. Ile jednak barw samotności doliczycie się w tej książce, to wprost trudno zliczyć. Naprawdę warto poświęcić jej lekturze trochę czasu, by móc dostrzec wokół siebie wszystko to, o czym z takim pietyzmem raczy nas autorka.

W niektórych wydaniach do tytułu jest dopisek, że to bajka dla nieco starszych dziewczynek i być może faktycznie tak jest, ale tylko z racji mówiących zwierzaków, znaczy tylko główna bohaterka je słyszy. A jest to Agnieszka, która woli, gdy mówi się do niej Jaga. Jest samotna i dobrze jej z tym, choć jakoś mega szczęśliwa nie jest. Po nieudanym małżeństwie z filozofem ma dość. Jak sama mówi jest korposzczurem, ale w firmie ma już bardzo ugruntowaną pozycję, mimo to nie osiada na laurach, bo chce osiągnąć więcej. Jest zamożna, może trochę antypatyczna. Były momenty, że miałam ochotę zdzielić ją w łeb. Całe jej życie się zmienia, gdy po pozornym omdleniu pan profesor jej mówi, że umiera. Ma nieoperacyjnego glejaka w mózgu i jest to dosłownie kwestia kilku miesięcy. Jaga po pierwszym szoku i niedowierzaniu chce umrzeć na własnych warunkach. Nikogo nie informując o swojej chorobie zwalnia się z pracy, porządkuje swoje sprawy, prosi przyrodniego brata,by zaopiekował się mieszkaniem i wyjeżdża na daleką wieś do starej chałupy po nieżyjących dziadkach. Pierwsze wrażenie ją przeraża, chatynka prawie się wali, nie ma prądu, ani bieżącej wody. Jest tylko pies, kot i mysz, z którymi Jaga się zaprzyjaźnia. W sąsiedztwie jednak mieszka stara i strasznie wścibska szeptucha, oraz miejscowy weterynarz Andrzej. Pełna emocji książka. Nikt nie wie jakby się zachował w takiej sytuacji. Mimo to, humoru też tu nie brakuje, jak we wszystkich książkach tej autorki. Przeczytajcie, naprawdę warto.