Patronat LC 
Patronat LC 
Jedna z najbardziej znanych i wielokrotnie nagradzanych powieści graficznych świata! „Persepolis” jest donośnym głosem sprzeciwu wobec narzuconego siłą religijnego reżimu. Autobiograficzna historia Marjane Satrapi ukazuje początek rewolucji islamskiej w Iranie, kilkuletni pobyt bohaterki w Wiedniu i wreszcie powrót do kraju.
„Persepolis” to dzieło uniwersalne, pełne niezwykle celnych obserwacji i obrazów, zabarwione zarówno humorem, jaki i ironią czy nostalgią. Przed patosem chroni je jednak poczucie dystansu autorki, wspaniale współgrające z czarno-białymi, często symbolicznymi ilustracjami.
„Persepolis” zostało wyróżnione nagrodą za scenariusz roku na Międzynarodowym Festiwalu Komiksu w Angoulême, a w 2007 r. powstała animowana adaptacja komiksu pod tym samym tytułem.
Szukamy ofert...
Marjane Satrapi pokazuje czytelnikowi pełną zawirowań i wybojów drogę dojrzewania oraz odkrywania swojej tożsamości. Głównej bohaterce towarzyszymy przez kilka lat. Przez ten czas widzimy z, jak wieloma przeszkodami musi mierzyć się ta młoda kobieta. Widzimy wojnę, emigrację, odrzucenie, samotność, poszukiwanie tożsamości i celu, depresję, miłość, zdradę oraz bunt, który w świecie zabraniającym żyć zgodnie z własnymi przekonaniami wydaje się jedynym właściwym wyjściem. Ujął mnie czarny humor oraz trafne spostrzeżenia. Wciągnęłam się w historię Marjane, a jej wzloty i upadki przeżywałam razem z nią. Również dzięki tej książce dowiedziałam się nieco o historii Iranu.
983
185
Tamtego wieczoru pojęłam pewną fundamentalną prawdę: póki sytuacja jest jeszcze do zniesienia, nie można się nad sobą użalać... a kiedy przekroczy tę granicę, jedynie śmiech pozwala znieść to, co nie do wytrzymania.
Opinia
Momentów wzruszających w autobiograficznym komiksie "Persepolis" autorstwa Marjane Satrapi jest wiele. Ja wciąż myślę o jednym, chociaż była to poniekąd radosna chwila. Marjane została wysłana jako nastolatka do Wiednia, tam spędziła z dala od rodziny 19 miesięcy.
19 miesięcy w życiu nastolatki to jest ogromna przepaść. Moje córki są w tym wieku i mogę sobie tylko wyobrazić, jaki to jest cios, taka rozłąka. A ta wzruszająca chwila? Gdy Marjane opuszcza Iran i jest jeszcze dzieckiem niższym od matki i moment, gdy matka odwiedza ją w Wiedniu. Przytulają się na lotnisku i Marjane góruje nad nią o pół głowy. Różnica wzrostu jest tu też metaforą, bo Marjane jest już innym człowiekiem. Jest kobietą i nie świadczy o tym tylko wiek, a szereg doświadczeń.
W tym tonie jest napisany i narysowany cały komiks. "Persepolis" to autentyczność, szczery przekaz dziewczyny o wydarzeniach z ojczyzny, z Iranu. To chwyta za serce.
"Persepolis" to uniwersalizm. "Persepolis" to normalne i zwyczajne rodzinne rozterki w nienormalnym i nadzwyczajnym okresie. Dzieciństwo Marjane przypadło na okres niekończących się rewolucyjnych wybuchów i późniejszego konfliktu zbrojnego pomiędzy Iranem, a Irakiem. I to był ten nienormalny okres, niebezpieczny, dziwny i surrealistyczny. Kraj stawał się coraz bardziej zamknięty, a prawa opresyjne. Ale rodzina jakoś trwała. Tu nie ma, co ciekawe i na co mogliby przygotować się czytelnicy, jakiejś niechęci do kraju jako takiego. Satrapi bowiem, jak i jej rodzina, jest patriotką. I ja w ten patriotyzm uwierzyłem i z rozdziału na rozdział szczerze szanowałem. Dziewczyna kocha swój kraj, ale nie kocha ustroju politycznego i religijnych ekstremistów. To nie ich wina, kobiet, całej rodziny Satrapi, że kilku brodaczy przejęło władzę i ustanowiło anormalne prawa, chociażby te dotyczące ukrywania włosów pod chustą, bo te (włosy) podniecają mężczyzn. Bo religia. Religijny ekstremizm jest wszędzie taki sam. Na najwyższym pułapie chodzi o władzę i kontrolę, bez względu na to czy jest to islam, czy nasz katolicyzm. Wątek z siostrami zakonnymi w Austrii jest w komiksie znaczący.
Ale rodzina trwała. Mieli siebie, to wszystko można było wytrzymać. Gorzej z tą wojną, nalotami, bombami.
Satrapi ze swoim komiksem podbiła cały siat. Pisze i rysuje z polotem, zabawnie, w ten sam smutno, gorzko wesoły sposób jak chociażby Riad Sattouf przy swoich albumach z serii "Arab przyszłości". Jest to najwyraźniej forma radzenia sobie z przeszłością, coś na kształt autoterapii. Wierzę, że proces powstania "Persepolis" był przeżyciem mocno traumatycznym. Jako komiks z licznymi wątkami feministycznymi jest komiksem odważnym i podaje bolesne szczegóły bez znieczulenia.
Teoretycznie można pisać o lekkości w kontekście przekazywanych treści. Jednak zawsze, za tą lekkością, idą duże ciężary. Jest to znak rozpoznawczy Satrapi, znak rozpoznawczy wielu artystów, którzy próbują zdystansować się od dramatów i tragedii. Krążą z uśmiechem wokół tematu, ale zawsze, ostatecznie, przyjdzie cios nawet w tym małym prostym rysunku, który z ogromną siłą ściska krtań.
Wielki i przełomowy komiks. Nic dziwnego, że zwrócił na siebie uwagę całego świata. Uczy pokory, mówi o dalekim kraju, który w gruncie okazuje się być całkiem normalny. Mówi też dużo o ludziach, z którymi moglibyśmy się spotkać i porozmawiać na wiele tematów. Przybliża kulturę, jest przystępny. Przede wszystkim "Persepolis" łączy.
Tematów i motywów, którymi Satrapi wypełnia swój utwór jest bardzo wiele. Wiele z nich również zmienia się w zależności od momentu w jej życiorysie. Jednak wspólną cechą jest chyba bunt i walka z reżimem, różna na różnym etapie życia. To szczególne, że Iran ze swoją rewolucją islamską chciał tak bardzo uwiązać ludzi na smyczy, że stworzył tym samym całą watahę niepokornych. Cóż, Marjane i przyjaciele mogli sobie pozwolić tylko na drobne formy niezgody, prawdziwy ogień musieli zatrzymać dla siebie.
"Persepolis" to wspaniały komiks, stanowi ciekawy wgląd w czas i miejsce. Towarzyszymy głównej bohaterce i autorce zarazem w trakcie wielu państwowych przemian. Zmienia się świat, zmieniają się reguły, w Zatoce Perskiej wrze. Pozycja konieczna.
Momentów wzruszających w autobiograficznym komiksie "Persepolis" autorstwa Marjane Satrapi jest wiele. Ja wciąż myślę o jednym, chociaż była to poniekąd radosna chwila. Marjane została wysłana jako nastolatka do Wiednia, tam spędziła z dala od rodziny 19 miesięcy.
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to19 miesięcy w życiu nastolatki to jest ogromna przepaść. Moje córki są w tym wieku i mogę sobie tylko...