Pełnia serca

Niezwykła książka ujawniająca prawdę o kobiecych sercach - potrzebach, pragnieniach i tęsknotach. Otwiera na to, kim się jest, jaką się jest i dlaczego zostałyśmy stworzone. Nie narzuca tego i nie poucza, tylko sugeruje. Zaprasza do wczytania się. Zachęcam ostrożnie, z dojrzałością i otwartością do niej podejść. Jest warta przeczytania i poświęcenia czasu, choć sama nie zgadzam się ze wszystkimi przemyśleniami w niej zawartymi. Też wiele jest w niej szokujących faktów. Nie jest to łatwa lektura. To, co mnie najbardziej ujęło i zapadło w pamięć, to kuszenie szatana Ewy. Dlaczego akurat ją? Dlaczego on jej nienawidzi? A drugą bycie "ezer kenegdo" w życiu Adama oraz ludzi wokół. Osobiście bardzo ją emocjonalnie przeżyłam i momentami doprowadzała do łez. Pomaga zrozumieć oraz zaakceptować, a wręcz uwierzyć siebie i swe piękno. Książka napisana z miłością. Będę wracać do tej książki.

Duży plus daję za liczne cytaty z Pisma Świętego, ale czym dalej, tym jest ich coraz mniej. Czy książka w pełni wyczerpuje temat modlitwy? Uważam, że to zależy od tego, kto jak ją traktuje. Jeśli schematycznie to książka jest super. Jeśli jako dialog z Bogiem to trochę jej na pewno brakuje, mimo, że w wielu miejscach skłania do przemyśleń.

Konkretna, pełna świadomości książka. Bardzo, bardzo podobało mi się (z racji zainteresowań i studiów) jakim językiem Pani Wanda napisała tę książkę. Niemniej, nieco nużyło pod koniec ciągłe powtarzanie się tych samych kwestii. Ale pomijając tą małą wadę, muszę przyznać, że to pozycja bardzo życiowa, twardo osadzona w rzeczywistości: biologicznej i psychologicznej zarówno kobiety jak i mężczyzny. Polecam każdemu, w każdym momencie życia, zwłaszcza zaś tym, którzy nie mieli dobrych wzorców do stworzenia dobrej, Bożej rodziny

Przeczytałam nie dlatego, aby dać się przekonać do wiary chrześcijańskiej, ale by wiedzieć, jak argumentować swoje stanowisko w rozmowie z ludźmi niewierzącymi. Patrząc więc na lekturę pod tym kątem, muszę przyznać, że jest dość pomocna, dużo się też nauczyłam, mam większe rozeznanie, zwłaszcza jeśli chodzi o Biblię- Nowy Testament jako wiarygodne źródło historyczne traktujące o życiu, śmierci, zmartwychwstaniu i dziele Jezusa Chrystusa. Uważam też, że ludzie szukający Prawdy mogą zostać zachęceni do znalezienia jej poprzez lekturę tej książki.

To książka nie tylko dla młodych, ale dla każdego mężczyzny, który chce lepiej zrozumieć siebie i swoją tożsamość. Eldredge pisze o dojrzewaniu do męskości jako procesie trwającym całe życie. Dużo tu refleksji o odpowiedzialności, odwadze i wewnętrznej sile. Autor trafia zarówno do tych, którzy dopiero wchodzą w dorosłość, jak i do mężczyzn z bagażem doświadczeń. To lektura formacyjna, która może porządkować i prowokować do uczciwego spojrzenia na siebie.

C.S. Lewis, autor słynnych "Listów starego diabła..." stwierdził, że nie odważyłby się napisania anielskiego poradnika. A jednak znalazł się ktoś, kto podjął tak trudne wyzwanie i wyszedł z tego obronną ręką. Książkę dobrze się czyta, jest napisana z humorem i lekką ironią w granicach dobrego smaku, zawiera wiele trafnych spostrzeżeń co do kondycji duchowej współczesnego, zanurzonego w elektronice, społeczeństwa. Jeżeli coś mi przeszkadzało, to był to wyraźny rzymski katolicyzm anioła w typowo polskim wydaniu, z akcentem na kult maryjny; z Boga też zrobiono katolika. Pod tym względem dzieło O. Janusza Pydy nie wytrzymuje porównania z pierwowzorem, którego przekaz ma charakter ogólnochrześcijański, bez oparcia się na konkretnej doktrynie i dogmatyce. Niemniej jednak polecam tę pozycję. Do kompletu brakuje jeszcze "Listów starej diablicy..." i "Listów sędziwej anielicy..." dotyczących kuszenia i duchowego prowadzenia kobiety.

Ksawery Knotz OFMCap jest znany jako ksiądz od współżycia. Ja kojarzę go bardziej jako księdza, który pięknie pisze o sakramencie więzi – uwielbiam jego książki o duchowych aspektach małżeństwa. Teraz nadszedł czas, by sięgnąć po „Segs jakiego nie znacie” i… myślę, że wielu osobom przypadnie do gustu. 😉 📌 Autor odczarowuje lękowe i negatywne patrzenie na współżycie. 📌 Na plus wyjaśnienia, że to małżonkowie ustalają liczbę dzieci, używając do tego rozumu. 📌 Autor nikogo nie potępia. Podchodzi z wyrozumiałością do ludzkich problemów i słabości – podkreśla bycie w drodze. 📌 Podoba mi się empatia i realistyczne podejście – możliwe, że przez całe życie będą potknięcia i upadki w sferze czystości. 📌 Dość konkretne, seksuologiczne zwroty – co z jednej strony rozwiewa wątpliwości, ale z drugiej dla wrażliwców przed ślubem może okazać się za dokładne. 📌 Wstęp teologiczny nie wciągał, ale pokazał istotę małżeństwa. 📌 Trochę stereotypów w kontekście pragnień czy trudności kobiet i mężczyzn. 📌 Momentami brakuje mi dłuższych wyjaśnień, bo są same wnioski – co sprawia, że trudno czytelnikowi to zrozumieć samodzielnie. 📌 Nie podoba mi się traktowanie PMSu i nieprzyjemnego współżycia w fazie lutealnej jako czegoś oczywistego. 📌 Autor dotyka prawdziwych problemów, zna trudności małżonków – niestety rozwiązania nie są łatwe do wdrożenia. 📌 Zachęta, by w czasie płodnym nie unikać swojej bliskości. 📌 Sprzeciw wobec niektórych mocno oceniających stwierdzeń (np. w kwestii wzajemnych pieszczot w małżeństwie). 📌 Bardzo podobają mi się wyjaśnienia, że moralność to droga, a nie zero-jedynkowe zasady. 📌 Momentami zbyt duchowo-romantyczne podejście np. do wstrzemięźliwości czy trudności czasu niepłodnego. 📌 Mocne potępienie dla antykoncepcji i jej skutków na więź. 📌 Dokładne wytłumaczenie, czym jest grzech ciężki – bo to wcale nie jest takie oczywiste. 🙃 Czy polecam? Mnie nie porwała, chociaż cieszę się, że ją przeczytałam. Myślę, że książka będzie sporym wsparciem dla osób, które mają wątpliwości natury moralnej, nie wiedzą, co można a co nie, potrzebują zrozumieć swoją sytuację w perspektywie katolickiej.

Przydatna książka o różnicach między mężczyznach i kobietach. Choć część informacji wydaje się być oczywista, to po przemyśleniu można dojść do wniosku, że nie wszystkie te oczywistości wykorzystujemy na co dzień w życiu. Więc warto pewne rzeczy sobie przypomnieć i przy okazji dowiedzieć się czegoś nowego.

Książka przestawia 4 punkty widzenia - czterech muzyków rockowych odnośnie nawróceń. Wszystko kręci się wokół kościoła w Warszawie na ul. Długiej a dokładniej wokół Ruchu Odnowy w Duchu Świętym działającego w tej świątyni. Tak mnie to zaciekawiło, że aż udałem się tam na mszę w niedzielę. Bardzo spokojnie i miło było, ale ani słowa o tym ruchu, ani jednej wzmianki. Próbuję dalej ale wszystko to jakieś ukryte i tajemnicze. Czyżby tylko dla wtajemniczonych?

Doskonała książka, którą powinna przeczytać każda kobieta szykująca się do ślubu lub początkująca w małżeństwie. Jak zrozumieć mężczyznę i wspierać go, żeby był najlepszą wersją siebie? Jak przestać walczyć ze sobą, aby ulepszyć związek? Na te pytania w jasnych lekcjach odpowiada Jacek Pulikowski. Mała książka z wielką treścią.

Słodko-gorzka opowieść o tym, co ukryte głęboko w sercu każdej z nas Jako kobieta, z pełnym przekonaniem mogę napisać jedno: ta książka mnie zaskoczyła. Poruszyła. Rozśmieszyła. Ale też momentami zrodziła we mnie bunt - i właśnie dlatego jest taka ważna. „Kobieta. Boska tajemnica” to nie kolejna pozycja o „mocy kobiecości” w stylu popularnych poradników, lecz głęboka, momentami kontrowersyjna rozmowa o. Joachima Badeniego OP z Judytą Syrek. To rozmowa, która - choć miejscami z epoki innej niż ta, w której żyjemy - niesie ciepło, autentyczność i duchowe ukojenie. Ale też niepokoi i prowokuje do myślenia. Ojciec Badeni, dominikanin, mistyk, arystokrata z duszą poety i poczuciem humoru godnym scenarzysty kabaretu - mówi o kobiecości jak ktoś, kto nie tylko ją obserwuje, ale kto ją kontempluje. I to właśnie kontemplacja staje się słowem - kluczem tej książki. Kobieta nie jest tu wyłącznie społeczną rolą, ale tajemnicą, ikoną piękna i duchowej głębi, zaproszeniem do spotkania z Bogiem. Ale uwaga - nie znajdziesz tu feministycznych haseł o emancypacji ani listy cech idealnej partnerki. Znajdziesz natomiast pytania, które dotykają duszy: Czy kobieta może być piękna duchowo, niezależnie od wieku i statusu? Czy mężczyzna jest zdolny, by to piękno odkryć - i przyjąć jak dar, a nie wyzwanie? A może to my same - kobiety - potrzebujemy zatrzymać się i zadać sobie pytanie: kim jestem naprawdę? Z uśmiechem przeczytałam fragment o ciasteczkach pieczonych przez kobiety- ministry i o kosmetykach jako „akcie miłości do siebie i świata” - jednocześnie wiedząc, że nie chodzi tu o utarty stereotyp, ale o coś głębszego: potrzebę odnalezienia własnego, niepowtarzalnego sposobu bycia sobą, niezależnie od tego, czy jestem w kuchni, czy na mównicy sejmowej. W tej książce zachwyca mnie czułość języka, z jakim Badeni mówi o kobietach. Nie mówi do nas, ale mówi z nami - z szacunkiem, z pokorą, z nutą zachwytu. Niektóre poglądy mogą wydać się dziś staroświeckie, może nawet zbyt tradycyjne, ale… czy to właśnie nie z takich głosów - zakurzonych nieco, ale pełnych wewnętrznego światła – rodzi się prawdziwa mądrość? „Kobieta. Boska tajemnica” to lektura dla każdej z nas - i dla każdego mężczyzny, który chce zrozumieć nie tylko kobiecą psychikę, ale też duszę. To książka, która nie daje gotowych odpowiedzi, ale zostawia miejsce na modlitwę, na refleksję i… na uśmiech. To rozmowa, w której czujesz się zaproszona - nie jako obserwatorka, ale jako uczestniczka tej duchowej przygody. Ciepła, lekka, ale nie płytka. Mądra, a nie moralizatorska. Duchowa, ale bardzo ludzka. Zdecydowanie warto mieć ją na półce - nie po to, by ją odhaczyć, ale by do niej wracać, kiedy pytanie „kim jestem?” zaczyna znowu brzmieć w sercu. Polecam z całego serca. Nie tylko kobietom. Ale przede wszystkim tym, którzy potrafią z miłością patrzeć na tajemnice - nawet te najbardziej niepojęte.

Po tytule spodziewałem się jakiejś abstrakcyjnej koncepcji "sądu nad Bogiem", ale jest to tylko tytuł jednego z wielu niepowiązanych ze sobą artykułów, z których sklecona jest ta książka. Tytuł dotyczy zarzutu ateistów, jakoby Bóg był winny, jeśli nie: istnienia na świecie zła, to przynajmniej jego dopuszczania - czym w ich oczach, czyli "sędziów", którzy ze stworzeniem świata poradziliby sobie znacznie lepiej, skazuje się na niegodność bycia obdarowanym wiarą przez zacnych ateistów. Pozycja okazała się jednak całkiem niezła. Lewis posługuje się błyskotliwymi analogiami, a pytania na które odpowiada są wciąż obecne w mediach, internecie i codziennych rozmowach. Najbardziej podobał mi się artykuł tytułowy (z racji posiadania podobnych doświadczeń), w którym przyznaje się do trudności, jakie ma osoba posiadająca dużą wiedzę i zaawansowany poziom intelektualny, kiedy usiłuje rozmawiać z człowiekiem "przeciętnym", który nie jest skory do poszerzania horyzontów. Ateiści, wbrew ich własnemu przekonaniu, są bardzo ograniczeni w swoich poszukiwaniach i wystawianiu na próbę własnych mniemań, co aż nazbyt jaskrawo widać w komentarzach na LC pod wieloma pozycjami apologetyki chrześcijańskiej - zazwyczaj ograniczają się do: "głupie (bo ja nic nie rozumiem)" - otóż nie rozumiesz, ponieważ wpierw musisz się nauczyć "języka filozofii", jakbyś uczył się zupełnie innego języka obcego, z jakim dotąd nie miałeś kontaktu. Na minus chybione uwagi do stoicyzmu, którego Lewis najwyraźniej nie zgłębił dostatecznie. Nie bez powodu Senekę nazywa się "nieochrzczonym chrześcijaninem".

Jak dla mnie była to zaskakująca formą książka. Przychodzi na myśl sformułowanie: Ewangelia rozcienczona życiem konkretnego, pogrubionego człowieka. Myślę, że to lektura przede wszystkim dla "początkujących" w wierze, którzy z niektórymi prawdami wiary spotykają się pierwszy raz. Ucieszyłem się, że w "Zranionym pasterzu" nalazłem sporo ciekawych i wartościowych myśli i powiedzeń. Jednak tak szybkie "uporanie się" z wcale nie małymi problemami życiowymi głównego bohatera wydawało mi się wręcz jakieś naiwne, tandetne. Po części wiem to z własnego doświadczenia. Ani wejście w przebaczenie, ani przekonanie człowieka, który znajduje się na skraju sensu życia i na drodze do zabicia nienaruszonego, o pięknie życia i macierzyństwa, ani stanie się przekonanym, gorliwym świadkiem Jezus i ewangelizatorem absolutnie nie dzieje się tak szybko, jak to pokazuje treść książki. Może jeśli przyjąć, że ta książka to swoisty "przekrój" przez nawrócenie konkretnego człowieka, wtedy jest to dla mnie bardziej zrozumiałe. Nieco intrygującym było to "pomieszanie płaszczyzn" czasu Pana Jezusa i Ewangelii, życia konkretnych świętych, a wreszcie życia głównego bohatera. W sumie myślę, że to książka godna uwagi. Swoiste wyzwanie dla sceptyków, słabo wierzących, ale może i dla mocno wierzących. 🙂🙃

Piekielna ekscelencja wymienia urzędowe listy ze swoim podwładnym – bratankiem. Są to strategie kuszenia dusz – jak sprowadzić je na złą drogę i poszerzyć grono piekielne. Humorystyczna powieść, za którą kryją się ważne przesłania i sporo paradoksów – choćby Krętacz próbując skrytykować Nieprzyjaciela (Boga) go chwali. Można się dowiedzieć choćby jaką rolę odgrywa czytanie książek przez ‘pacjentów’ i poprzez kuszenie nie dopuścić do tej przyjemności, gdyż może to w duszy uwolnić wrażliwość. 😁 Piołun i Krętacz skupiają się na związkach kuszonego, zastawiają pułapki i podsycają złudzenia. Starają się pielęgnować niby błahe wady i słabości. Pokazują mechanizmy działające na osłabienie naszego charakteru. Świetna i zabawna pozycja.

Książka jest wywiadem z Janem Pawłem ll. Papież odpowiada na pytania, nie zawsze łatwe. Jest to pozycja nie tylko dla katolików. Dowiemy się z niej wielu ciekawych rzeczy chociażby o religii chrześcijańskiej. A sam papież jest wielkim myślicielem, filozofem, erudytą.

Książka bardzo pouczająca, niosąca z sobą głęboką mądrość, nadzieję i pokorę. Przypomniała mi o tym, co w życiu ważne, i nie chodzi tylko o kwestię wiary, ile o moralność ludzkiego żywota. Bardzo przypadła mi do gustu. Czy w moim zyciu jest miejsce dla Boga? Czy mnie kocha, widzi, toleruje...? Czego ode mnie oczekuje; kim jestem w Jego planie? Te, i wiele innych pytań nasuwa się po lekturze tej pozycji. Na pewno będę do niej wracał i pozostanie na długo w mojej biblioteczce.

Dla osób w młodym wieku - gimnazjalistów, licealistów, studentów - książka z półki MUST READ 9/10 Osoby w starszym wieku mogą potraktować ją jako uzupełnienie dotychczasowej wiedzy i wiary, jako podmurowanie skruszałych fundamentów. Osobom starszym do tego zdecydowanie na bakier z religią, bądź w ogóle nie wierzących ostrzegam, że po lekturze w wasze serca może wkraść się rozpacz, bo książka uświadamia jak pokaleczyliśmy te wszystkie lata i naszą młodość. W książce nie znajdziemy podpowiedzi co z tym wszystkim zrobić i czy w ogóle jest nadzieja... w jednym fragmencie pada wręcz stwierdzenie że po pewnym czasie, gdy nasze serca i umysł przestają być plastyczne, stworzenie zdrowego związku graniczy z cudem... pozostaje modlitwa.

Świetna pozycja dla każdego, kto ma problemy z wytyczaniem granic albo dla rodziców (przyszłych) chcących wychować dzieci potrafiące wyznaczyć, a następnie bronić własnych granic i respektujące granice innych. Napisana logicznie, w uporządkowany sposób,żadnego lania wody, niczego nie wnoszących zdjęć czy rysunków, jak to czasem bywa w nowszych poradnikach. Mądrze, przyziemnie, tradycyjnie, z nadzieją i po chrześcijańsku. Tak, to książka z nurtu psychologii chrześcijańskiej. I chrześcijanom ją polecam, ponieważ odniesień do Starego i Nowego Testamentu jest tu bardzo dużo. Agnostykom, ateistom i wyznawcom innych religii nie polecam, bo te cytaty z Biblii Was zniechęcą. Tak jak mnie zapewne odrzuciłyby stałe nawiązania np. do Koranu, z którego zasadami się nie identyfikuję. Przeczytałam najnowsze ( z 2020) wydanie, poprawione i uzupełnione przez autorów (dowiedziałam się o tych poprawkach z wypowiedzi Henry'ego Clouda na youtube). Osobom, które zastanawiają się, czy np kupić którąś z książek autora, a biegle znają angielski, polecam najpierw obejrzeć jego seminaria/ podcasty. Są darmowe i trochę ich można znaleźć. Ja obejrzałam i kupiłam od razu 3 książki.

Trudno mi ocenić tą książkę, bo w moim życiu zrobiła tyle dobrego, dała mi siły na wiele trudnych momentów i pozwoliła zachować w nich radość, natomiast zdaję sobie sprawę, że dla osoby niewierzącej, będzie jedynie lekko napisanymi wspomnieniami pastora zachęcającymi do modlitwy uwielbienia.

Rewelacja! Czyta się jednym tchem. Trzeźwe spojrzenie na ludzką seksualność w ujęciu tak szerokim jakiego chyba jeszcze nie miała żadna popularna książka w tym temacie. Knotz pokazuje że u podstaw dobrego przeżywania seksualności chodzi o dużo więcej niż wyuczone techniki, ale jednocześnie wali prosto z mostu że dbanie o "sprawy techniczne" to podstawa. Porusza też kwestie komunikacji, konkretnych problemów małżeńskich które lubi się zakopywać pod dywan, integralności ciała, psychiki, i duchowości. To wszystko bez krążenia wokół tematu, bardzo wprost. Trzeźwo i bez koloryzowania, ale i z bardzo pozytywnym przekazem. Zaskakująco uniwersalne treści, które mogą zburzyć bzdurne przekonania niejednego wierzącego i niewierzącego. Nie mogę dać najwyższej oceny bo książka jest stanowczo za krótka, chociaż doceniam że nie ma tu wodolejstwa. Na chwilę obecną najlepsza pozycja w tej tematyce.