Nie bój się seksu, czyli kochaj i rób, co chcesz. Z ojcem Ksawerym Knotzem rozmawia Sylwester Szefer

To nie jest książka o tym, o czym głosi tytuł. Erotyki, tu jak na lekarstwo, są za to rozważania, o tym czy bierzmowanie robić w liceum, o naturalnych metodach planowania rodziny, o mieszkaniu przed ślubem, a w końcu nawet pada stwierdzenie, że życie w celibacie niby nie jest lepsze, ale jednak jest. Także tego... Jako poradnik dla katolickich małżeństw, może być przydatny, autor jak na księdza katolickiego jest dość otwarty i prowadzi logiczne wywody. Więcej tu jednak filozofii i teologii ciała JP2 niż odniesień do sfery intymnej. W tej sferze próżno jednak oczekiwać wsparcia ze strony KK.

Przydatna książka o różnicach między mężczyznach i kobietach. Choć część informacji wydaje się być oczywista, to po przemyśleniu można dojść do wniosku, że nie wszystkie te oczywistości wykorzystujemy na co dzień w życiu. Więc warto pewne rzeczy sobie przypomnieć i przy okazji dowiedzieć się czegoś nowego.

Ciekawe i wnikliwe spojrzenie na Ewangelię, przedstawione w przystępny sposób. Daje do myślenia, zmusza do refleksji i zatrzymania się nad wybranymi fragmentami Pisma Świętego. Chwilami jednak miałam wrażenie, że interpretacja jest na wyrost i pod jakąś tezę.

[330] "Wolność jest warunkiem miłości – bez wolności miłość nie istnieje." Świetna książka zawierająca dużo praktycznych wskazówek do tego jak warto wychowywać dzieci oraz jak przekazywać im wartości. Dodatkowo napisana jest z poczuciem humoru co dodaje jej lekkości.

Doskonała książka, którą powinna przeczytać każda kobieta szykująca się do ślubu lub początkująca w małżeństwie. Jak zrozumieć mężczyznę i wspierać go, żeby był najlepszą wersją siebie? Jak przestać walczyć ze sobą, aby ulepszyć związek? Na te pytania w jasnych lekcjach odpowiada Jacek Pulikowski. Mała książka z wielką treścią.

Ksawery Knotz OFMCap jest znany jako ksiądz od współżycia. Ja kojarzę go bardziej jako księdza, który pięknie pisze o sakramencie więzi – uwielbiam jego książki o duchowych aspektach małżeństwa. Teraz nadszedł czas, by sięgnąć po „Segs jakiego nie znacie” i… myślę, że wielu osobom przypadnie do gustu. 😉 📌 Autor odczarowuje lękowe i negatywne patrzenie na współżycie. 📌 Na plus wyjaśnienia, że to małżonkowie ustalają liczbę dzieci, używając do tego rozumu. 📌 Autor nikogo nie potępia. Podchodzi z wyrozumiałością do ludzkich problemów i słabości – podkreśla bycie w drodze. 📌 Podoba mi się empatia i realistyczne podejście – możliwe, że przez całe życie będą potknięcia i upadki w sferze czystości. 📌 Dość konkretne, seksuologiczne zwroty – co z jednej strony rozwiewa wątpliwości, ale z drugiej dla wrażliwców przed ślubem może okazać się za dokładne. 📌 Wstęp teologiczny nie wciągał, ale pokazał istotę małżeństwa. 📌 Trochę stereotypów w kontekście pragnień czy trudności kobiet i mężczyzn. 📌 Momentami brakuje mi dłuższych wyjaśnień, bo są same wnioski – co sprawia, że trudno czytelnikowi to zrozumieć samodzielnie. 📌 Nie podoba mi się traktowanie PMSu i nieprzyjemnego współżycia w fazie lutealnej jako czegoś oczywistego. 📌 Autor dotyka prawdziwych problemów, zna trudności małżonków – niestety rozwiązania nie są łatwe do wdrożenia. 📌 Zachęta, by w czasie płodnym nie unikać swojej bliskości. 📌 Sprzeciw wobec niektórych mocno oceniających stwierdzeń (np. w kwestii wzajemnych pieszczot w małżeństwie). 📌 Bardzo podobają mi się wyjaśnienia, że moralność to droga, a nie zero-jedynkowe zasady. 📌 Momentami zbyt duchowo-romantyczne podejście np. do wstrzemięźliwości czy trudności czasu niepłodnego. 📌 Mocne potępienie dla antykoncepcji i jej skutków na więź. 📌 Dokładne wytłumaczenie, czym jest grzech ciężki – bo to wcale nie jest takie oczywiste. 🙃 Czy polecam? Mnie nie porwała, chociaż cieszę się, że ją przeczytałam. Myślę, że książka będzie sporym wsparciem dla osób, które mają wątpliwości natury moralnej, nie wiedzą, co można a co nie, potrzebują zrozumieć swoją sytuację w perspektywie katolickiej.

W sumie cel był zupełnie inny... Nie była to książka jakby w moim zasięgu "do przeczytania", ale jakoś tak się stało, że usilnie chciała być przeczytana. W końcu poddałem się i przeczytałem - rewelacja. Można się wielu rzeczy dowiedzieć i to o sobie. Wielki szacunek za ogromna pracę dla autorów. Polecam

Książka bardzo pouczająca, niosąca z sobą głęboką mądrość, nadzieję i pokorę. Przypomniała mi o tym, co w życiu ważne, i nie chodzi tylko o kwestię wiary, ile o moralność ludzkiego żywota. Bardzo przypadła mi do gustu. Czy w moim zyciu jest miejsce dla Boga? Czy mnie kocha, widzi, toleruje...? Czego ode mnie oczekuje; kim jestem w Jego planie? Te, i wiele innych pytań nasuwa się po lekturze tej pozycji. Na pewno będę do niej wracał i pozostanie na długo w mojej biblioteczce.

Trudno mi ocenić tą książkę, bo w moim życiu zrobiła tyle dobrego, dała mi siły na wiele trudnych momentów i pozwoliła zachować w nich radość, natomiast zdaję sobie sprawę, że dla osoby niewierzącej, będzie jedynie lekko napisanymi wspomnieniami pastora zachęcającymi do modlitwy uwielbienia.

Ma kardynał (wtedy jeszcze biskup) Ryś niesamowicie wrażliwe spojrzenie na Słowo Boże. Potrafi z pozornie neutralnego tekstu wydobyć sensy i znaczenia, które nie są ani intuicyjne ani nie przychodzą na myśl. W swojej egzegezie nie ogranicza się tylko do Ewangelii czy powszechnie znanych opowieści Starego Przymierza. Sięga zawsze dalej i stara się wszędzie widzieć głębie. Tak samo jak w tej krótkiej książce o Rut – młodej dziewczynie z kraju Moabu, która zrządzaniem losu odnajduje się na terenie zamieszkanym przez Żydów. Jako w pełni poganka dostępuje jednak zaszczytów i łaskawości, która w przekonaniu starszyzny powinna być zarezerwowana tylko do współplemieńców. Bp Ryś wyjaśnia dlaczego i po co. Dzięki temu dostajemy wspaniałą opowieść o Bogu w którym Jest zawsze Więcej; w którym nie ma względu na osobą i jej afiliację, liczy się tylko serce pokorne zdolne do słuchania i do służby.

Książkę polecił mi przyjaciel i po dwóch latach od polecenia wreszcie po nią sięgnąłem. Potężna lektura i to nawet nie w sensie objętości, ale treści. Mocny krok na drodze ku duchowemu wzrostowi i wolności. Mi pod wieloma względami pomogła, ale jestem świadomy jak niełatwa jest to jednocześnie droga.

To moja dopiero trzecia czy czwarta książka o. Badeniego. Wszystkie są w punkt, ta również. Jak wiadomo, ojciec Joachim żadnej z nich nie napisał. Wszystkie podyktował, gdy sam był już dobrze po 80 lub po 90. Ta książka jest o rzeczach ostatecznych. Mniej o śmierci, a więcej o życiu wiecznym, które choć zaczyna się już tutaj, to jego pełnia czeka nas dopiero po przejściu przez próg umierania. Ojciec Joachim był bardzo blisko z Bogiem, więc dość dobrze widział światło, którym jest Chrystus i pięknie potrafił o tym świetle opowiadać.

Konkretna, pełna świadomości książka. Bardzo, bardzo podobało mi się (z racji zainteresowań i studiów) jakim językiem Pani Wanda napisała tę książkę. Niemniej, nieco nużyło pod koniec ciągłe powtarzanie się tych samych kwestii. Ale pomijając tą małą wadę, muszę przyznać, że to pozycja bardzo życiowa, twardo osadzona w rzeczywistości: biologicznej i psychologicznej zarówno kobiety jak i mężczyzny. Polecam każdemu, w każdym momencie życia, zwłaszcza zaś tym, którzy nie mieli dobrych wzorców do stworzenia dobrej, Bożej rodziny

„Ewangelia dla nienormalnych” to kolejna inspirująca książka ojca Adama Szustaka, który swoim unikalnym stylem przemawia do serc czytelników niezależnie od ich doświadczeń czy duchowej drogi. To nie jest tradycyjny przewodnik duchowy czy teologiczne wywody. To raczej zaproszenie do podróży w głąb siebie, gdzie nienormalność, którą często odbieramy jako wadę, okazuje się kluczem do odkrycia własnego szczęścia i głębszej relacji z Bogiem. Już sam tytuł budzi zaciekawienie, a jednocześnie prowokuje do refleksji. Czy Ewangelia jest naprawdę dla „nienormalnych”? I co właściwie oznacza bycie „nienormalnym” w kontekście duchowym? Szustak odpowiada na te pytania z charakterystyczną dla siebie otwartością i humorem, jednocześnie nie unikając trudnych tematów. Książka skierowana jest do osób, które czują się zagubione, które zmagają się z poczuciem odrzucenia, życiowych porażek czy braku sensu w codziennych zmaganiach. Autor z empatią i zrozumieniem prowadzi czytelnika przez te emocje, oferując perspektywę, która pozwala spojrzeć na własne życie w nowym świetle. Jednym z największych atutów tej książki jest język – prosty, przystępny, ale jednocześnie głęboki. Szustak nie używa trudnych teologicznych terminów, lecz mówi w sposób zrozumiały dla każdego. Dzięki temu książka staje się dostępna zarówno dla osób wierzących, jak i dla tych, którzy dopiero poszukują swojej drogi. Autor nie narzuca gotowych odpowiedzi, lecz zaprasza do rozmowy i refleksji, co czyni jego przekaz niezwykle autentycznym. Centralnym przesłaniem książki jest myśl, że nasze „nienormalności” – czyli wady, słabości, trudności, które nas wyróżniają – mogą być przestrzenią, w której działa Bóg. Szustak pokazuje, że to właśnie w chwilach największego chaosu możemy odnaleźć prawdziwy sens życia i doświadczyć Bożej obecności. Podkreśla, że Boża logika często różni się od ludzkiej – to, co dla nas wydaje się porażką, w Jego oczach może być początkiem czegoś pięknego. Książka jest również pełna odniesień do Pisma Świętego, które autor interpretuje w sposób świeży i nieszablonowy. Przykłady biblijnych postaci, które wydawały się „nienormalne” w oczach współczesnych im ludzi, stają się dowodem na to, że Bóg działa w najbardziej nieoczekiwanych okolicznościach. Te historie pomagają czytelnikowi zrozumieć, że nie jest sam w swoich trudnościach. „Ewangelia dla nienormalnych” to lektura, która nie tylko inspiruje, ale także motywuje do działania. Szustak wzywa do zaakceptowania siebie, swoich słabości i niedoskonałości, jako elementów, które czynią nas wyjątkowymi. Ta książka to swoisty poradnik, jak odnaleźć szczęście w życiu, które wydaje się niepasujące do norm narzuconych przez świat. Podsumowując, „Ewangelia dla nienormalnych” to niezwykle wartościowa pozycja, która łączy głębię duchową z przystępną formą. Jest to książka dla każdego, kto szuka odpowiedzi na najtrudniejsze pytania życia i pragnie odkryć w swojej nienormalności błogosławieństwo.

Duży plus daję za liczne cytaty z Pisma Świętego, ale czym dalej, tym jest ich coraz mniej. Czy książka w pełni wyczerpuje temat modlitwy? Uważam, że to zależy od tego, kto jak ją traktuje. Jeśli schematycznie to książka jest super. Jeśli jako dialog z Bogiem to trochę jej na pewno brakuje, mimo, że w wielu miejscach skłania do przemyśleń.

Muszę przyznać, że byłam bardzo sceptyczna względem tej książki, jednak przełamałam się i nie żałuje. Już pierwszy rozdział wiele nam mówi o mężczyznach. Pozycja napisana przez kobietę dla kobiet dlatego wszystko można łatwo zrozumieć. Osobiście pominęłabym wątki religijne, bo nie chciałam czytać o szukaniu rozwiązań w modlitwie tylko w praktycznych zachowaniach, jednak nie ma tego az tak dużo wiec przełknęłam. Polecam każdej kobiecie chcącej budować szczęśliwą relacje ze swoim ukochanym.

Najbardziej intymny i bolesny zapis walki z własną wiarą i poczuciem opuszczenia. Możliwość poznania historii Matki Teresy, czytając jej listy, poznając historie o których wcześniej nie słyszałam, pozostawiło we mnie świat na lata. To tak jakby te przeczytane słowa żyły we mnie, i nawet jeśli o nich nie pamiętam, one pamiętają o mnie.

Dostałam na Gwiazdkę i rozpoczęłam z nowym rokiem. Na pierwszym miejscu stawiam Słowo Boże z czytań danego dnia. Niemniej zaczęłam w ciągu dnia dodatkowo posiłkować się duchowo rozważaniami z książki. Wpisała się idealnie w aktualne wydarzenia. Zachęcam do zakupu.Kończy się styczeń,pozostało 11 miesięcu.Warto.

"Wyglądała jak człowiek, który zastygł w pokłonie wobec wszystkich wokoło" "Każdemu się kłaniać, przed każdym drzeć, na wszystkich spoglądać z lękiem i ukrywaną złością albo wstydem - to może w końcu spowodować, że rzeczywiście człowiek staje się "skrzywiony" w swojej postawie na wiele lat" Ojciec Pelanowski we właściwy sobie sposób za pomocą różnych alegorii, ukazuje nam min. mechanizmy działania złych duchów, które wykorzystują nasze potknięcia by zamknąć nas w swych kręgach, skrępowanych i nieszczęśliwych. Warto wspomnieć, że w tej książce możemy odnaleźć także odpowiedzi albo lepsze zrozumienie powiązanych ze sobą relacji międzyludzkich a zwłaszcza tych rodzinnych, które miały miejsce we wczesnym dzieciństwie. Gdzie wydarzyły się czasem jakieś traumatyczne doświadczenia, zranienia, które zdefiniowały nas na wiele lat. Których czasem nie jesteśmy świadomi, ukryliśmy je gdzieś na dnie duszy a nasze zachowanie i niepokój świadczą, że chcą one wyjść na światło dnia, by zmierzyć się wreszcie z nimi, stanąć twarzą w twarz. Nieraz ranimy innych, bo gdzieś po drodze nie wybaczyliśmy sobie czy komuś sprzed lat, kto nam wyrządził jakąś krzywdę. Autor potrafi tak ująć dany problem, by każdy mógł spojrzeć na niego własnymi oczami, by mógł utożsamić się z tym konkretnym problemem w swoim życiu. Kolejny raz czuję, że to o mnie jest dany fragment. Jakbym czytał własną historię. Nie wystarczą powierzchowne działania, by walczyć z nałogiem - musimy postawić Boga na pierwszym miejscu jak to jest w 1 przykazaniu i wytrwale z dnia na dzień, małymi krokami, spowiedzią, modlitwą, komunią "prostować" swoją duszę, która od lat była pochylona. Nie oczekujmy, że z dnia na dzień wyjdziemy z uzależnienia, które trwało latami. Uzdrowienie w Biblii często jest zestawiane z przebaczaniem, to jest nauka dla nas, którzy tkwimy w jakiś chorobach od lat, że przyczyną ich może być grzech. Ojciec Augustyn przestrzega: Gdy jesteśmy uzależnieni i pomału wychodzimy z tego, to zawsze jest to ryzyko, niebezpieczeństwo, że nawet podczas bogobojnych doświadczeń, wrócimy do starych nawyków, gdy tylko usłyszymy szepty pokus, zwłaszcza, jak nas zaskoczą, usypiając naszą czujność... Warto sobie uświadomić, że " Bóg nie jest "załatwiaczem" naszych problemów, to ojciec, który potrzebuje być szczęśliwym z naszego szczęścia" Stawienie Boga na pierwszym miejscu, to stawianie Go nad naszymi problemami, nad naszymi przyjemnościami, rozrywką, pasjami, pracą, nad rodziną. Bóg musi być zawsze w centrum naszego życia, by inne rzeczy nie miały nad nami władzy a nasze życie było pełne. "Biblia - źródło najważniejszych opinii o tobie samym" " Na początku było Słowo... Niech więc na początku wszystkiego w twoim życiu będzie Jego Słowo" "Nic tak nie zbliża do Chrystusa jak trudności " "Kiedy czuję się mały, kiedy czuję się "zerem", wtedy właśnie szukam najprawdziwiej zbawienia, pomocy, ratunku u Boga. Żadna inna okoliczność nie umożliwia mi autentycznej modlitwy" Trudne doświadczenia (przeszkody) mogą być Łaską na drodze do nieba. Trudne doświadczenia, porażki, samotność, to często najbardziej sprzyjające sytuacje, które zbliżają nas do Boga. Potrzebujemy jednak czasu żeby to zrozumieć. To właśnie wtedy, gdy nie mamy już nic do stracenia, nasze serce będzie stać na to by szczerze i z wiarą prosić o to co najważniejsze... "Nic człowiekowi nie da tyle mądrości, ile zranienie! Nic!" Książka jest wielowymiarowa, wracamy i przenikamy tekst ewangelii, wyciągając z niego kolejne szczegóły, które łączą się ze sobą w pełny obraz. "Bóg mówi Biblią - my mówimy modlitwami - to jest święty dialog" "Biblia jest modlitwą Boga do ciebie. Modlitwa jest twoją Biblią dla Boga" "Bóg chciał objawić się w człowieku przeklętym i przegranym – takie świadectwo dał Jezus o prawdzie. Taką prawdę o człowieku objawił Syn Boży" "Na wszystkie swoje przeżycia spójrz tak, żebyś dopatrzył się w tym podobieństwa do Jezusa!" . Cierpienie niczym dłuto rzeźbiło nas na Boży obraz, jeśli tylko umieliśmy zobaczyć w tym cierpieniu podobieństwo do Jezusa. Biblia pozwala nam w naszych trudnych doświadczeniach dostrzec podobieństwo do Jezusa, tego co czuł i przeżywał, co musiał znosić ze strony ludzi oraz odczuć Jego obecność. Próbujemy wskrzesić trupa czyli odzyskać uczucia, których brakowało nam w przeszłości, rujnując tym samym swoją teraźniejszość i przyszłość. Wprowadzamy truciznę w nasze życie; fetor dawnych krzywd i nie zagojonych ran zatruwa świeży powiew naszych nowych relacji. Uszczęśliwiać się na siłę... "Każdy człowiek musi wybrać między użytecznością i opinią innych, a miłością - gdy zaczyna budować swoje życie!" "To co Mu najbardziej przeszkadza w uczynieniu naszego życia wielkim, Bożym - wręcz boskim, to nasze pragnienie wielkości" "Uniżenie nie polega na tym, że poniżamy siebie za to, że jesteśmy niezadowoleni z nieudanego życia. Polega ona na tym, że poniżamy naszą skłonność do pychy, radując się z wolności od przyjmowania zarozumiałych i udawanych postaw" "Uniżenie to nie rodzaj smutku, w którym człowiek żałuję, że nie jest tak wspaniały, jakimi mu się wydają inni. Jest to rodzaj radości z tego powodu, że nie muszę już udawać kogoś lepszego, niż naprawdę jestem" "Z powodu tego, co przykre, ludzie unikają dobra i z powodu tego, co przyjemne, ludzie pogrążają się w złu" Arystoteles "Czy chcesz być przez chwilę szczęśliwy? Zemścij się! Czy chcesz być szczęśliwi przez wieczność? Przebacz!" H. Lacordaire "Prawda bywa gorzka jak właściwe lekarstwo" Erazm z Rotterdamu "Nie musimy udawać króla, żeby pokonać swoje słabości, nie musimy udawać, że sobie z nimi radzimy, Nie musimy być panami sytuacji. Możemy wyjść naprzeciw swoich problemów pełni bezradności i bezsilności - jedynie wierząc Bogu i mając wierność w tak małych rzeczach, jak kamyk wyjęty z potoku" Dawid i Goliat "Czasem wynoszę się ponad innych i unikam innych, dlatego że nie chce się zgodzić na swoją niedojrzałość i za wszelką cenę chcę wszystkich przerosnąć we wszystkim. Zejdź na ziemię zanim spadniesz - nie rób wszystkiego, by być wyżej od innych i być z boku wspólnoty" "Nie lekceważ swoich małych prac, swoich małych modlitw, swojego małego serca i swojej małości, Nie załamuj się tym, że masz małe znaczenie, że mało w życiu osiągnąłeś - to wszystko jest dla Boga, który nie patrzy na wygląd i na to, co dla oczu widoczne, lecz na serce" "Jezus uwalnia cię dziś od patrzenia na własną niemoc jako na coś, co pochyla człowieka, od dziś możesz patrzeć na nią inaczej, jak na atut twojej duchowości a nie defekt uniemożliwiający ci ponowanie nad sytuacją" "Wyobraź sobie, że Jezus próbuje podnieść twoją głowę – to, co naprawdę Mu to umożliwi, to twoja uległość, bezsilność, brak oporu" "Pozwalasz Mu wyprostować swoją głowę, gdyż czujesz swoją bezradność życiową i pragniesz ją położyć na Jego piersi"