Pamięć miłości

Książka oparta na faktach, akcja rozgrywa się w dalekiej Islandii, na początku XIX wieku. Powieść przedstawia tragiczne losy kobiety oskarżonej o współudział w morderstwie, wobec której jako areszt przed egzekucją zastosowano pobyt u rodziny urzędnika państwowego, i tu rozgrywająca się akcja ukazuje relacje skazanej z członkami tej rodziny. W sposób ciekawy opisane są losy tej kobiety, oraz ustosunkowanie się do niej ludzi, których spotyka na swej drodze. Interesujący jest wątek wikariusza, który jako kapłan wspierał ją w tym tragicznym dla niej czasie, wpływ skazanej na tego człowieka i powstała między nimi więź emocjonalna. Na podstawie tej powieści można wyobrazić sobie ówczesne życie na islandzkiej wsi. Głównym tematem utworu jest popełnione morderstwo i fakty dotyczące życia osoby skazanej, Agnes. Jednak mnie poruszył także opis życia tamtejszych ludzi, przedstawiało się ono ubogo, żyli oni w nędznych warunkach, spożywali liche posiłki, rzadko się myli. Książka jest fabularyzowana, obok wydarzeń rzeczywistych jest fikcja literacka, ale jak autorka nam wyjaśnia, główna bohaterka, jak i niektóre osoby z nią powiązane żyły naprawdę, co jest udokumentowane w materiałach historycznych. Książka nie jest trudna, czyta się ją łatwo, przenosi nas do dawnej, trochę niebezpiecznej Islandii. Polecam.

"Nie możemy pozostać obojętni na bolesne ciosy, które spadają na tak wiele dominikańskich domów". (str 272). Dominikana czasy dyktatury Rafaela Trujillo. Poruszająca opowieść o czterech siostrach Mirabal. Jest to nie tylko opowieść o walce z reżimem ale też o tym że rodzina zawsze powinna trzymać się razem

Zgrabnie napisana książka, budująca napięcie i nie dająca rozwiązania do samego końca. Uczy zrozumieć, że nie można oceniać sytuacji i ludzi jednoznacznie. Rodzina, kultura, wychowanie, społeczeństwo, wiara - tak różnie rozumiane i interpretowane; może dawać szczęście lub zniszczenie. I nie wierzmy w hasło “nigdy nie jest za późno”. Czasami niestety jest.

Całkiem przyzwoita indyjska opowieść o młodej kobiecie usiłującej ułożyć sobie życie po śmierci ukochanego. Zamiast spokoju znajduje prawdę. Na plus, wielki plus, himalajskie klimaty, zarówno te społeczne i kulturowe, jak i przyrodnicze. Jest w tej książce tajemnica, kilkoro ciekawych bohaterów, utracona miłość, nowa miłość, miłość zdradzona, nostalgia za utraconą przeszłością, trudna teraźniejszość i nadzieja na nową przyszłość. Wszystko to sprawiło, że spędziłam przyjemny czas z tą książką.

Książka o straconym pokoleniu walczących za inny kraj, niż dostali w rewolucji, oraz ich dzieci - urodzonych w więzieniach, sierot lub półsierotą, wychowywanych przez bliskich i dalszych krewnych, z bolesną historią lub wyparta przeszłością. Mocna i trudna książka.

Zdecydowanie dla dojrzałego czytelnika. Wspaniała opowieść o człowieczeństwie. Autor konfrontuje afrykańską nędzę z wygodnym niemieckim dobrobytem. Osią opowieści są losy niemieckiego lekarza porwanego przez rebeliantów w Sudanie. Przeżywa horror, traci przyjaciela i poznaje Afrykę z najgorszej strony. Wracając do swojego Frankfurtu zauważa, że dobrobyt nie chroni przed pustką i rozpaczą. Uświadamia sobie, że to nie status a relacje z innymi ubogacają człowieka. To otwartość na życie z jego okrucieństwem, cierpieniem ale również miłością i szlachetnością może być wielką inspiracją by szukać w sobie siły do przetrwania. Lektura niełatwa ale bardzo polecam.

Książka napisana przepięknym, plastycznym językiem. Na tle bujnej przyrody toczy się życie bohaterów zdeterminowane przez wojenną przeszłość. Cierpienie, ból po stracie najbliższych, tęsknota za rodzinnymi stronami to wszystko ich łączy i rozdziela jednocześnie. Tan Twan Eng pokazuje, że jest jednak nadzieja - przyjaźń, miłość, piękno mogą połączyć nawet bardzo różniących się ludzi i dać siłę do stawiania czoła wszelkim przeciwnościom losu. Życie jest bowiem mozaiką szczęśliwych i nieszczęśliwych dni.

Nie mam zielonego pojęcia, dlaczego ktokolwiek mógł pomyśleć, że autorowi zależało na tym, żeby współczuć Niemcom. Totalnie nie odczułam tutaj czegoś takiego. Historia mi się podobała, a jednocześnie nie podobała. Podobało mi się pióro autora, powiem szczerze, że niechętnie odkładałam książkę na bok. Wciągała mnie ta historia i chciałam wiedzieć, co dalej. Może jestem nogą z historii i staram się nie wierzyć w pełni w fakty historyczne, ale zaciekawiło mnie to jak Niemcy byli pod okupacją Brytyjską. Jeśli chodzi o głównych bohaterów, to przyznam szczerze, że serce mi trochę pękało na myśl jak został pułkownik potraktowany. Nie podobała mi się ta zdrada. Totalnie mnie nie przekonał ten romans i te mówienie, że ją niby obudził. Nie. Sorry, ale nie. Gościu zamiast eksmitować ojca i córkę, pozwala im zostać, a tamten w ramach podziękowań sypia z jego żoną. Przecież to jest śmieszne. Poza tym, Lewis wydawał się być naprawdę człowiekiem o dobrym sercu. Wojna rządzi się swoimi prawami, czasem praca musi być wyżej niż rodzina. Także jeśli mam kogokolwiek żałować, to tylko niego. Ostatnie rozdziały trochę mnie rozczarowały, brzmiały jakby czas autora gonił. Także muszę za to trochę odjąć. Jednak myślę, że ta historia ze mną zostanie. Gdzieś te współczucie wobec pułkownika... I niechęć o jego żony i Luberta.

Czytałam sporo książek których akcja toczyła się w tym miejscu i w podobnym czasie - USA, lata 50-te. Ta nie była może wybitna, zdarzały się znacznie lepsze, ale dobrze napisana, widać że autorka włożyła serce w swoją opowieść. Dobrze się czytało, historia wciągająca i autentyczna.

Niezwykła historia o miłości, przyjaźni i pragnieniu macierzyństwa. Lata 90te. Wojna na Bałkanach i włoskie klimaty. Ostatnie rozdziały czytane ze ściśniętym gardłem z emocji, niejedna łza poleciała w międzyczasie... a zakończenie tak zaskakujące, że oczy miałam szeroko otwarte ze zdziwienia i jeszcze wieksza gula w gardle 😪 Na ten moment śmiało mogę powiedzieć, że jest to jedna z najlepszych książek, jakie w swoim życiu przeczytałam.

,,Kiedy już trzeba będzie powiedzieć cześć Kiedy już lato pęknie i spadnie deszcz Co Ci dać przyjacielu mych słonecznych dni Żeby czas nie zamazał tych wspólnych chwil .......'' Piękna opowieść o dzieciństwie , o dojrzewaniu i wkraczaniu w życie dorosłe. W to wszystko autorka wplotła całą masę magii i tęsknoty, a co za tym idzie cała podróż jest niezwykle sentymentalna i momentami przypominała mi opowieści snute przez Williama Whartona. Może to tylko moje takie wyobrażenie, ale kilkukrotnie podczas pochłaniania lektury moje myśli zawędrowały właśnie ku światom pisanym i wykreowanym właśnie przez tego już nieco zapomnianego pisarza. Lubię wracać tam gdzie byłem. Lubię wspominać, czasem aż za bardzo, momentami to do niczego dobrego nie prowadzi jak się za dużo człowiek cofa w czasie, bo jest zwyczajnie za dużo myśli, niczym kormorany pędzą i pędzą i czasem nie chcą się zatrzymać....ale mimo wszystko po czasie następuje rozluźnienie i pewnego rodzaju euforia i myśl taka następuje, że w sumie dobrze, że jestem tym kim jestem i jestem tu czy tam gdzie jestem. Czasem przecież mogę wrócić i podróżować sobie to tu, to tam i cofać w czasie myślami też przecież mogę, a kto mi zabroni. I takie też refleksje i zaduma jest przez cały czas podczas czytania książki Zsuzsy Bank . Prawdziwa przyjaźń która przecież tak czy inaczej musi być w końcu jak każda jedna wystawiona na próbę, bądź też próby. Matczyna, rodzicielska miłość różne jej odcienie, miłość małżeńska wzloty i upadki, a także szukanie miejsca nie tylko obok drugiego człowieka, ale także swojego na ziemi. Można zwiedzić cały świat , a mimo to wracać do korzeni, wracać na swoje stare śmieci. Do starej, czasem zaniedbanej chaty, chociaż mogliśmy mieszkać na całym świecie gdzie tylko chcieliśmy. To nie piękne widoki nas trzymają w miejscu gdzie żyjemy, ale ludzie i wspomnienia z nimi związane. I moim zdaniem to nieprawda, że nie ma ludzi niezastąpionych. Niektórych zwyczajnie nie można zastąpić. Przez lata dorastamy i jak ptaki wyfruwamy z gniazd. Po latach wracamy do gniazda, historia, nasze życie zatoczyło koło- koło nieśmiertelne, koło wieczne, trwałe i mocne. Niekończąca się opowieść. Prawdziwą matką jest nie ta kobieta która nas urodzi i opuści , ale ta kobieta która nas wychowa, tak to ona jest dla nas jedyną i prawdziwą matką. Po latach wędrówki wracać przez pola , postawić na progu zniszczoną walizkę i krzyknąć w głąb domu : Mamo wróciłem/ am do domu ! I właśnie o tym jest ta książka. Ludzka pomoc, życzliwość, prawdziwa przyjaźń miłość w różnych odcieniach i jej brak. Czas i cierpliwość, niczym kropla która pomału drąży skałę.....tak i tutaj czas który uszlachetnił tych ludzi, każdego z osobna i wszystkich razem, ponieważ troje przyjaciół z rodzicami byli nierozerwalną bryłą, ale na to właśnie potrzeba było czasu. Czy czas był dla nich łaskawy - i tak i nie- prawdę mówiąc więcej na nie, a mimo to nie poddawali się i szli i trwali dalej. Książka wyjątkowa, trochę taka dla nadwrażliwców, ale i takie książki zwyczajnie muszą być. Muszą być. I kropka. Historia długa, pełna opisu chwil różnorakich długo by tutaj opisywać to wszystko- powiem na koniec tylko jedno. Warto.

Nie mogę się pozbyć wrażenia, że jest to takie „Małe życie”, tylko że osadzone w innych realiach. Nie ma oczywiście literackiego rozmachu Yanagihary, ale w podobny sposób ukazuje nieuchronność przeznaczenia. Bardzo piękna książka, choć muszę przyznać że czytanie o religijnym fanatyzmie, hipokryzji i nierównemu traktowaniu przyprawiało mnie o bezsenność.

Gdybym miała wybierać lekturę sugerując się okładką, to tę książkę ominęłabym szerokim łukiem. I to byłby błąd. Okładka jest paskudna i może sugerować jakieś tanie babskie czytadło. A czym jest w rzeczywistości? Pozornie wydawać by się mogło, że to dość sztampowa opowieść, która poza banalną warstwą wierzchnią nie niesie żadnej głębi. I być może taka dla niektórych pozostanie. Dla mnie, każda kolejna strona odkrywała kolejne warstwy i poruszała pokłady myśli i uczuć. A najwięcej dojrzałam w niej już po lekturze, miałam wrażenie, że wchodziłam w kolejne warstwy, które poruszyły moje jestestwo. Niby zwyczajne spotkanie przypadkowych ludzi w sytuacji na którą nie mieli wpływu i w miejscu, które niewiele może wydobyć, a jednak. Najpierw pojawiają się emocje towarzyszące zamknięciu, ale one nie mają tu większego znaczenia, chyba, że potraktujemy to jako wyzwalacz do przedstawienia opowieści dziewięciu osób. Ich historie pokazują, choć są zupełnie różne, jeden wspólny mianownik. Tym mianownikiem jest ucieczka. Ucieczka przed niewłaściwymi relacjami, nieszczęściem, którym z nikim nie można się podzielić, niespełnionym życiem, albo też odkryciem, że od życia oczekuje się czegoś zupełnie innego niż się ma. Ucieczką do siebie, w poszukiwaniu siebie i swojej drogi, w cierpieniu, które jest błędnie odczytywane przez najbliższych, w samotności, przed krzywdą, która wydaje się niewidzialna. I im dłużej się nad tym zastanawiam, tym większy ogarnia mnie smutek. Na swojej drodze spotykamy osoby, z którymi wchodzimy w relacje z różnych powodów, często nie znając historii tych osób i nie odsłaniając swojej. Tej jednej niezwykłej rzeczy, która może zmienić patrzenie na świat. I na tych, którzy znajdują się obok. A może tylko obcy potrafią nas zrozumieć, może muszą spotkać się ze sobą obcy ludzie, jak w tej książce, żeby mieć odwagę powiedzieć prawdę o sobie. Może będąc w najbliższych relacjach jesteśmy sobie zupełnie obcy. Cóż, każdy musi rozsądzić to sam. Może mnie poniosło i zobaczyłam w tej książce zbyt wiele, a może nie... W każdym razie warto się nad "Jedną niezwykłą rzeczą" pochylić i spróbować znaleźć tam coś dla siebie. I do tego dokłada się klimat Indii, choć rzecz dzieje się w Stanach. Jakby nie było Indie to kraj, do którego wielu ucieka w ten czy inny sposób, aby odnaleźć własne ja. Niektórym być może się udaje, śmiem jednak sądzić, że większości nie, ale to już zupełnie inna historia.

Początek książki jest nużący, ale to ten rodzaj, gdzie poznajemy przyczynę i klimat, który pomoże nam zrozumieć decyzje bohaterów książki. Kiedy rozwinie się akcja, jest emocjonująca i pełna sprzecznych uczuć, tyle się dzieje, ale raczej nie pasuje tu, określenie pełna przygód, a raczej silna wola przetrwania poszczególnych ludzi i klasyfikacja ich poczucia honoru w mackach wojennych rozgrywek. Miłość ma różne oblicza.

„Kobiety Łazarza” Mariny Stiepnowej to powieść, która wciąga czytelnika w głęboki świat emocji, relacji międzyludzkich i wewnętrznych zawirowań. Książka, osadzona w realiach współczesnej Rosji, porusza niezwykle aktualne tematy, takie jak miłość, strata, tożsamość i poszukiwanie sensu w życiu. Jednym z największych atutów tej powieści jest umiejętność autorki do kreowania wielowymiarowych postaci. Kobiety, które przewijają się przez kartki książki, są nie tylko różnorodne, ale także niezwykle autentyczne. Każda z nich ma swoją historię, marzenia i lęki, co sprawia, że czytelnik może się z nimi utożsamiać. Ich losy splatają się w sposób, który ukazuje złożoność relacji międzyludzkich oraz wpływ przeszłości na teraźniejszość. Stiepnowa posługuje się pięknym, poetyckim językiem, który nadaje opowieści głębię i emocjonalny ładunek. Opisy są pełne detali, co sprawia, że czytelnik może niemalże poczuć atmosferę przedstawianego świata. Autorka z wielką wrażliwością ukazuje zarówno radości, jak i cierpienia swoich bohaterek, co sprawia, że lektura staje się nie tylko przyjemnością, ale także refleksją nad życiem. Książka porusza także szersze wątki społeczne i kulturowe, pokazując, jak różne czynniki kształtują życie kobiet w Rosji. Tematy takie jak rodzina, tradycja, oczekiwania społeczne czy walka o niezależność są tu obecne, co nadaje powieści głębszy kontekst i sprawia, że jest ona interesująca nie tylko na poziomie indywidualnych historii, ale także w szerszym ujęciu. POLECAM

Otrzymałam od autorki historię niezwykłą, inspirującą inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami,oparta na faktach to opowieść fascynująca gwiazda niemego kina kobieta to Louise. Druga z kobiet towarzyszyła Louise była jej przyzwoitką Cory. Obydwie kobiety różniły się charakterem,odmiennym stylem bycia,prawie wszystkim spędzały wspólnie cudowne chwile. Wciągała mnie powieść i fascynowała od pierwszym stron lektury pochłonęłam ją,zachwycona jestem książką. Pióro pisarki znakomite,przyjemny,barwny język plastyczni,ciekawi i interesujący bohaterowie. Intrygująca,ciekawa,wspaniała książką przeczytana z wielką przyjemnością,spędziłam miłe chwile z lekturą.

W tej powieści jest klimat. Czytając dosłownie przenosiłam się do domów bohaterów, na ulice wielkich miast i na rosyjską wieś. Jest też smutek, rodzaj żalu za przemijaniem, młodością, za tym czego nie zdążymy zrobić, piwiedziec. Świetna książka, przeniosła mnie w zakamarki myśli, do których nie często zaglądam. Polecam.

Autorką książki "Zakazana"jest Anouk Markovits,która wychowała się we Francji w rodzinie chasydzkiej należącej do ortodoksyjnej sekty satmar.Rodzinę porzuciła by zdobyć wykształcenie i uniknąć aranżowanego małżeństwa,lecz nie zapomniała o swoich korzeniach.W "Zakazanej" opowiada o losach żydowskiej rodziny na przestrzeni kilkudziesięciu lat,od roku 1939 do czasów współczesnych.Akcja skupia się na dwóch dziewczynkach Mili i Atarze,które od dziecka są uczone,że mają się we wszystkim podporządkowywać Bogu,a marzenia o własnym życiu to egoizm i samolubstwo.Obserwujemy do jakich dramatów i trudnych wyborów może doprowadzić stałe przestrzeganie nakazów i zakazów religijnych.Czytając zastanawiamy się gdzie w tym wszystkim jest człowiek,który w zderzeniu z religijnym fanatyzmem zupełnie się nie liczy.

Bardzo specyficzna książka, choć w tym pozytywnym sensie. Nie miałam wiele kontaktu z reportażami, dlatego musiałam przywyknąć do stylu. Jeszcze mniej wspólnego miałam z tematyką afrykańską, wobec czego opisywane wydarzenia były dla mnie czymś nowym, a tym samym bardziej szokującym. Wspaniałe i urzekające było to, jak autorka konstruowała styl zgodny z jej etapem dorastania - początek to wyraźne wspomnienia małej dziewczynki, a nie dorosłej kobiety, co nadaje całości bardzo charakterystycznego sznytu. Pod koniec tempo znacznie zwalnia, akcja aż za bardzo przyspiesza, ale to niewątpliwie lektura zapadająca w pamięć.

Sebastian Barry napisał jedną z tych rzadkich książek, które przedstawiają emocje bez sentymentów, skrajnie przeciwstawne poglądy z neutralnością i złożone wydarzenia w sposób łatwy do zrozumienia. Hipokryzja kościoła opisana jest tutaj bez urazy, pozwalając czytelnikowi wyciągnąć obiektywne wnioski. Okrutne, nieczułe, obojętne instytucje, legitymizowane przez kościół katolicki, na początku ubiegłego wieku, zajmowały się zarówno odbieraniem dzieci samotnym matkom i zarabianiem na sprzedaży niemowląt, jak i szerzeniem strachu oraz narzucaniu religijnego posłuszeństwa kobietom, które oficjalnie traktowano jako obywatelki drugiej kategorii. Pozostałe organizacje tamtego okresu, które zajmowały się osobami uznanymi za niepoczytalne lub napiętnowanymi jako takie dla wygody ich despotycznej rodziny, przez wiele lat równie nie okazywały empatii swoim ofiarom. Powyższe instytucje zostały tutaj przedstawione z umiejętnością, która pozwala czytelnikowi na wyrobienie sobie opinii pozbawionych wpływu autora. Jesteśmy w stanie czytać i wczuwać się w sytuację bez bycia pouczanym. Dla mnie jako ateisty sprawa jest prosta - od wieków kościół wykorzystywał swoją pozycję dla zaspakajania własnych potrzeb: dążenia do władzy, zbijania majątku, a co w tym wszystkim najgorsze do wykorzystywania kobiet i dzieci w tym również wykorzystywania seksualnego. Podejrzewam, że niektórzy z tych, którzy mają jakąkolwiek formę głębokiej wiary, mogą mieć trudności z zaakceptowaniem tego, co Barry przedstawia w tej powieści. "Tajny dziennik" to jakby dwie równoległe historie, Roseanne Clear i doktora Grene'a, opowiedziane są z taką szczerością, bezstronnością i prawdą, że czytelnik wczuwa się w sytuację, która się w nich rozgrywa. Poznajemy terrorystów, morderców, kochanków, cudzołożników, opiekunów, rodziców, lekarzy, księży i ​​zakonnice, awanturników i tchórzy. Zakończenie jest trudne, ale tak cudownie trafne, że książkę można zamknąć po ostatniej stronie z głębokim poczuciem satysfakcji.