Pałac szaleńców

Po spokojnym zakończeniu poprzedniego tomu nie wiedziałam na co nastawiać się w kontynuacji. Dlatego główna bohaterka bardzo mnie zaskoczyła jak już na początku książki okazało się, że założyła przez przypadek sektę. To tak bardzo w stylu Vanji było! 😂 Cała akcja ze Szkarłatną Panną podobała mi się o wiele bardziej niż wątek przewodni pierwszego tomu. Tutaj nie było czasu na nudę tylko cały czas coś się działo, głównie dzięki temu, że bohaterowie dużo podróżowali po krainie. A nawet jeśli pozornie był spokój to potem okazywało się, że dana sytuacja miała drugie dno. A pod koniec jak wszystkie elementy układanki wskoczyły na miejsce to miałam takie: wow! 😯 Jestem także pod wrażeniem tego jak autorka kreuje wszystkie postacie - tutaj pojawiło się ich bardzo dużo, a każdy był barwny i różnorodny. Co do głównej dwójki to kocham ich jeszcze bardziej niż w poprzedniej części. ❤️ Bardzo podobało mi się dalsze pokazanie drogi Vanij w kierunku akceptacji i pokochania siebie oraz to jak Emeric ją w tym wspierał. Ich relacja także pięknie się rozwijała i była urocza. Jedyne co mi przeszkadzało, a także mocno zdziwiło to ilość nawiązań do s3ksu, czego nie było poprzednio. 🫢 Nie było wprost opisanej żadnej sceny, jednak pojawiło się wiele szczegółowych rozmów oraz niektóre zarysy ich poczynań nie pozostawiały wiele do wyobraźni, sugerując jasno intymny charakter ich relacji. Fajnie, że była ukazana ich nieśmiałość i zawstydzenie, a nie kolejna para nastolatków, która wszystko na ten temat wie. Jednak mimo tego, dla mnie to było za dużo takich momentów, nie pasowało mi do tego rodzaju historii przez co czasami wybijałam się z rytmu czytania i nie czułam klimatu książki. 😐 Dlatego, że uwielbiam tych bohaterów to zakończenie złamało mi serce. Mam nadzieję, że w kolejnym tomie dostaną oni w końcu swoje szczęśliwe zakończenie. 🥺/Wera

To był na prawdę bardzo dobry tom. Jak przy pierwszym mówiłam, że wszytko jest dosyć powolne tak tu nie mam na co narzekać. Nie jest to może super dynamiczne tempo historii, ale uważam, że ten brak pośpiechu jest w tej historii jak najbardziej na plus. Autor mocno skupia się na przedstawieniu świata, opisie działań różnych „obozów”, a jednoczenie ukazując historię z różnych perspektyw daje czytelnikom dużo informacji. Osobiście podoba mi się również fakt, że autor nie skupia się jedynie na perspektywie trójki głównych bohaterów, ale pokazuje wydarzenia „oczami” innych zamieszanych w to wszytko ludzi. Daje to czytelników szerszą perspektywę na wydarzenia.

Po 6 latach z powrotem mam przyjemność wrócić do świata ,, Mrocznych Umysłów" i na początku przez ok 100 stron faktycznie mało się dzieje i próbowałem sobie przypomnieć poprzednie tomy ale z czasem czytało się z przyjemnością, wartka akcja, powrót starych bohaterów. Tutaj narratorką jest Zu której fanom trylogii raczej nie trzeba przedstawiać. Po upadku obozów zapanował kruchy pokój , który okazał się fikcja, bohaterowie od nowa walczą o swoją przyszłość i zadośćuczynienie doznanych krzywd. W tym tomie poznajemy nowych bohaterów, Zu zostaje zaatakowana na szczycie który wygłasza, oskarżona o zdradę stanu i morderstwa, w tle szukając Ruby i Liama. Z miłą nostalgia wróciłem do świata gdzie dzieci są obdarzone niezwykłymi mocami i walczą o przetrwanie oraz z reżimem.

Książka bardzo wciągająca, nie trzeba czytać "The Inheritance Games" żeby przeczytać. Nie podobał mi się jedynie wątek Gigi, jakoś nie pociągał mną, za to mój ulubiony to Rohan (jakżeby inaczej). Dobrze że to już jakby kolejna seria tylko z postaciami ze starej, ponieważ ta starsza już jest kompletnie wyczerpana i w ostatniej książce było to czuć.

Jakie to było dobre. Zupełnie nie to czego człowiek się spodziewa - ale na szczęście na plus. Kompletnie inny punkt widzenia niż w innych książkach, oryginalny pomysł i misterne wykonanie. Czytelnik nie podejrzewa co może się stać dopóki się nie wydarzy. Połknęłam w jeden dzień i myślę, że na pewno do niej wrócę. Autorka trzyma w napięciu i zabiera na emocjonalny rollercoaster. Zdecydowanie polecam!

Mam mieszane odczucia co do tego komiksu. Przede wszystkim wydaje mi się, że forma komiksowa nieco spłyciła głębię, jaką bohaterom potrafi nadać V.E. Schwab. Ten kontrast jest szczególnie widoczny, gdy czyta się zamieszczone na końcu opowiadanie zaraz po lekturze komiksu. Skrótowa historia Elia i Victora również nie wypada tak dobrze, jak w książce - rozumiem, że umieszczenie jej miało być przydatne dla osób, które nie czytały Vicious, ale moim zdaniem po wrzuceniu tej historii tutaj, zrobiło się mydło i powidło. No i niestety ich design nie przypadł mi do gustu, znacznie lepiej wyglądają w fan artach. Wolałabym, by komiks w całości skupił się na nowych bohaterach, którzy wydają się ciekawi i - w mojej subiektywnej opinii - ładniej narysowani. Może coś na ich temat pojawi się w "Victorious". Opiwiadanie, jak już wspomniałam, jest świetne. Podsumowując, ciekawa forma, choć niestety trochę zmarnowany potencjał.

Do szkoły Eleanor powraca Jack, prosząc swoich kolegów o pomoc w uratowaniu Wrzosowisk. Grupa wyrusza się w podróż do mrocznego świata pełnego wampirów i szalonych naukowców. Do świata pełnego kopytnych istot trafia zaś ludzka dziewczynka, której misją będzie uratowanie tej krainy. „Zbłąkane dzieci” to cykl, który zgarnął Nagrodę Hugo i który wyróżnia się swoją formą. To opowiadania, które w Polsce wydawane są w małych omnibusach: po dwa teksty w jednej książce. Ta jest już trzecią. Zawiera opowiadanie „Upadek” i „Przez zielone pola”. Seanan McGuire prowadzi swoją historię w sposób dość przemyślany. Jak na razie w cyklu postawiła na dwa typy opowieści. Cykl to portal fantasy, w którym dzieci trafiają do magicznych światów, przechodząc przez zaczarowane drzwi. Niestety, czasem znów wracają na Ziemię. Pierwszy typ historii skupia się wokół szkoły, która zbiera właśnie takich „wyrzutków” i opowiada o ich przygodach. Drugi typ to „orgin story” młodych bohaterów, opowiadających o ich historiach w magicznych światach. Jest to całkiem mądre połączenie, które z jednej strony pozwala nam cieszyć się znanymi bohaterami, z drugiej: pozwala autorce na przedstawienie swoich koncepcji na różne uniwersa. „Upadek” to ten pierwszy typ historii. Do szkoły Eleanor wraca Jack, którą poznaliśmy w pierwszych dwóch opowiadaniach z cyklu. Dziewczyna ma przed sobą dość trudne zadanie i po prostu potrzebuje wsparcia dawnych kolegów. I przyznam, że to właśnie ten tekst jest moim bardziej ulubionym z tego zbiorku z kilku powodów. Po pierwsze, absolutnie uwielbiam tych bohaterów. Jack jest bardzo unikatową postacią: niby to szara moralnie szalona naukowczyni, ale jednak jest w niej coś, co pozwala ją lubić. Poza tym relacje pomiędzy postaciami to jedno wielkie szaleństwo, a dialogi często zahaczają o absurd, ale jednocześnie są w tym bardzo… prawdziwe. McGuire ma talent do tworzenia unikatowych porównań. Po drugie, bardzo lubię ten mroczny, niepokojący klimat „Upadku” i po prostu byłam w pełni wciągnięta w opowieść. „Przez zielone pola” stoi trochę w kontraście do poprzedniego tekstu. To historia dość klasyczna w swojej konstrukcji. Główna bohaterka, Regan, ma jedenaście lat, kiedy dowiaduje się, że jest osobą interpłciową i z tego powodu ma problemy w swojej grupie rówieśniczej. W tym momencie natrafia na drzwi do innego świata i odkrywa krainę pełną centaurów, jednorożców i wszystkich innych kopytnych. Choć jej rolą ma być uratowanie tego świata, jest to opowieść dość spokojna, obyczajowa, pełna ciepła i z dużo mniejszą dawką szaleństwa, niż to się dzieje w „Upadku”. Choć jednak była to opowieść miło wyciszająca to jednak przyznaję, lepiej bawiłam się na tym pierwszym tekście. Moim zdaniem McGuire stworzyła naprawdę ciekawy i barwny świat, ze świetnymi relacjami pomiędzy bohaterami. Dobrze zestawia też bohaterów. Są różnorodni, przez co nie da się ich ze sobą pomylić. Bardzo lubię jej styl, a mój umysł bardzo satysfakcjonuje pewien chaos i absurd panujący w tych tekstach. Widzę, że autorka nad tym panuje, to też w dalszym ciągu fantasy, które nie skręca za bardzo w stronę np. realizmu magicznego, a jednocześnie dodaje historią tego niepokojącego klimatu i życia. O „Zbłąkanych dzieciach” niewiele się mówi, a szkoda, bo to naprawdę są przyjemne, rozrywkowe opowiadania, pełne kreatywnych rozwiązań i ciekawych postaci. Jeśli więc ktoś tylko ma ochotę, to i pierwsze tomy, i trzeci, czyli „Upadek / Przez zielone pola” warto sprawdzić. Nie są w końcu długie i nie zabiorą zbyt wiele czasu. Uwaga jednak: opowiadania najlepiej czytać po kolei.

A więc, po niecałych dwóch miesiącach wreszcie udało mi się skończyć tę część. Była najdłuższa jak dotychczas w porównaniu ze wcześniejszymi tomami cyklu, ale chyba to jednak jest na plus. Uważam, że to całkiem dobre domknięcie Arca 2. Tui nie śpieszyła się, aby to jak najszybciej skończyć, lecz zamiast tego wszystko spokojnie zmierza do końca. Dobra, trochę się rozpisałem, więc teraz o samej książce. Głównym protagonistą jest Ghibli, czyli nawiasem mówiąc kolejna postać uwielbiana przez fandom. Poznajemy jego backstory (no i oczywiście przez całą książkę przewija się jego ogromna chemia do Pełni). Jest on również bardzo relatable postacią. Co też mi się podoba to to, że Mroczny Prześladowca nie jest typowym jednowymiarowym złolem, który tylko i wyłącznie pragnie władzy i zniszczenia. Jest on za to tragiczną postacią. Zdradzony przez swoich własnych przyjaciół i swoją ukochaną. Fajnie, że nie sięgnięto po kliszowe rozwiązanie, że pod koniec ginie. Zamiast tego dostaje drugą szansę jako kochany smoczek o imieniu Rozjemca. Starałem się streszczać jak mogłem, bo moja opinia byłaby niemiłosiernie długa gdybym miał opowiadać o wszystkim, ale podsumując. Kiedy tylko skończyłem, to natychmiast poczułem żal, że to koniec. Miło by było jakby MAG się pośpieszył z tłumaczeniem książek z serii na polski, bo po prostu chcę WIĘCEJ. W każdym razie zanim przejdę do Arca 3, to przeczytam Legendę Mrocznego Prześladowcy, czego nie mogę doczekać, bo słyszałem, że to ponoć najlepsza książka w całej serii! PS: Świetny cliffhanger na końcu

Druga część wypada słabiej od pierwszej (klątwą drugiego tomu?). Ciężko się czyta narrację trzecioosobową, która jest tak naprawdę punktem widzenia jednej postaci. Mam wrażenie, że autorka bała się męskiej narracji pierwszoosobowej. Ta część trochę się ciągnęła, może dlatego, że często czytaliśmy o tym samym. Najbardziej ucieszyło mnie, że pojawili się Jude i Cardan. Szkoda mi Ducha, bo to jedna z moich ulubionych postaci. Cieszę się, że Dąb i Ren doczekali swojego happy endu, choć przy tych wszystkich gierkach i nieufności musiało być im ciężko.

Poprzednie tomy czytałem dawno i mało pamiętam z historii co trochę zabieralo przyjemność z czytania. Alea z Erin bliźniaczki które zamieniły się miejscami, i poznały świat istot nadprzyrodzonych przeżywają kolejne przygody, rozsterki, zdrada, śmierć, odrobina romansu, niezły enemies to lovers.dużo poczucia humoru. Wyraziści bohaterowie. Jest to przyjemna fantastyka z za szybkim zakończeniem, potrzebuje kontynuacji na wczoraj, tak nie można kończyć trylogii 😁

Niestety podobała mi się mniej niż pierwsza część. Tamta miała niesamowity klimat - naprawdę czułam się, jakbym razem ze Shiori była uwięziona gdzieś w zamku na dalekiej północy. Tutaj też mamy dużo ciekawych lokacji, ale zmieniają się tak szybko, że nie ma czasu, żeby zbudować ich atmosferę. Akcji też nie brakuje, ale nie wiem, czy nie jest jej aż za dużo - momentami wszystko było już zbyt chaotyczne i nieskładne; zwłaszcza końcówka, gdzie jedno wydarzenie się kończyło, zanim w ogóle zrozumiałam, o co w nim chodzi. No i w tej części żałowałam, że mamy tak niskie ograniczenie wiekowe, bo przydałoby się więcej romantycznej pikanterii - przede wszystkim do wątku z Seryu. Autorka chciała zrobić jakiś niby trójkąt romantyczny, ale wypada to bardzo koślawo, bo bohaterka jest jeszcze niedojrzała erotycznie. Równocześnie doceniam, że jej związek z Takkanem jest taki "zdrowy" i nie mamy tu żadnych toksycznych zachowań pod płaszczykiem miłości. Tak że były lepsze i gorsze momenty, ale ogólnie na plus i do pozostałych książek tej autorki też na pewno sięgnę.

Salvador Silva, siedemnastoletni chłopak, wychowywany przez przybranego ojca, staje na progu dorosłości, a jego życie wkrótce zacznie się diametralnie zmieniać. Ostatnia klasa szkoły średniej staje się dla niego okresem głębokich refleksji, zmagania się z emocjami i niepewnością, która pojawia się, gdy zaczyna wątpić w to, kim naprawdę jest. To książka, która pokazuje, jak trudne może być dorastanie, jak wiele emocji kryje się za pozornie prostymi decyzjami, i jak wiele musimy przejść, by zrozumieć siebie i innych. Choć książka opowiedziana jest z perspektywy młodego chłopaka, to jej mądrość i piękno docenią także dorośli. Większość z nas – niezależnie od wieku – miała w swoim życiu momenty, gdy zastanawialiśmy się, kim naprawdę jesteśmy i dlaczego niektóre sprawy wydają się takie trudne do zrozumienia. Sáenz z niezwykłą wrażliwością prowadzi czytelnika przez ten proces, pełen niepewności, odkryć i emocjonalnych burz. „Niewyjaśniona logika mojego życia” to powieść, która porusza serce i zmusza do refleksji. To książka o tym, że życie nie zawsze musi być logiczne, ale w tej chaosie, który w nas i wokół nas, możemy znaleźć swoją drogę.

Jestem absolutnie usatysfakcjonowana tą książką. Uważam, że to jeden z najlepszych kryminałów, jakie kiedykolwiek czytałam. Pełen zwrotów akcji, cudownych postaci i, kurcze, ogromnej skomplikowanej sieci fabularnej. Zawsze podziwiam osoby autorskie kryminałów, które w ten sposób potrafią tak kombinować, że kiedy prawda wychodzi na jaw, to trzeba zbierać szczękę z podłogi. A nawet lepiej: prosto z Tartaru. Przyznaję, że prawdziwego mordercę podejrzewałam na początku, ale tylko przez chwilę. Potem wszystko potoczyło się tak, że wydało mi się to niemożliwe. A na końcu, gdy prawda wyszła na jaw, to wydawało się TAK OCZYWISTE. Odpowiedź cały czas była pod moim nosem. Uwielbiam to, jak wszystkie wątki się cudownie łączą. Wydaje mi się, że zupełnie wszystko miało tutaj logiczne uzasadnienie i sens. Raczej nic zgrzytającego nie zwróciło mojej uwagi. Dlatego osoba autorska zasługuje na mój ogromny szacunek i podziw. Jedyny problem, jaki miałam z tą książką, był taki, że trochę trudno było mi rozróżnić Deariego od Cole'a. Wydaje mi się, że oni są do siebie mega podobni pod względem charakteru i nie różnią się aż tak bardzo. Czasami musiałam się skupić i cofnąć o parę stron, żeby wiedzieć, czyją perspektywę czytam. Ale po czasie było mi łatwiej ogarnąć, kto jest kim. Bo mimo wszystko są między nimi różnice. Dearie jest jakby bardziej delikatny i uczuciowy. A Cole wydał mi się w pewnym sensie chłodniejszy. Bardziej zdystansowany. Gdybym miała powiedzieć, którego z nich lubię bardziej, chyba mimo wszystko wybrałabym Cole'a. Momentami wkurzało mnie też, jak bardzo Cole jest skupiony na seksie. Miałam wrażenie, że myśli głównie swoim penisem i jedyne czego pragnie, to zaliczyć. Na swoją obronę powiem, że jestem aseksualna i po prostu... No nie wiem. Dla mnie po prostu tej chcicy było trochę za dużo. Za to uwielbiam przyjaźń głównych bohaterów. To jest trochę takie postawienie muru między stereotypami, a rzeczywistością. Absolutnie uwielbiam ich relację. Jest przepiękna. Widać, jak wiele dla siebie znaczą. I to tylko dowodzi, jak silna potrafi być platoniczna miłość. Myślę, że czasem nawet silniejsza od tej romantycznej. I zdecydowanie jest to moja ulubiona. Jeśli ta książka Wam się podobała, to polecam Wam też sięgnąć po "Sam Sylvester i wiele na wpół przeżytych żyć" Maya MacGregor. Mają bardzo podobny klimat. A ja zdecydowanie kocham i pragnę więcej historii takich jak te dwie. Cóż więcej mogę powiedzieć? Uwielbiam tę książkę.

Cudo ✨ Jedyne co mi przeszkadzało to nawiązania do „Trylogii Snów” i „Trylogi Czasu”. Tak, tak kocham Xemeriusa ale czy naprawdę potrzebujemy tu jego drugiej wersji? Bax się od niego różni, fakt ale ja nie lubię powtórek. Gorsze jednak jest to że okazuje się że mamy tam DOSŁOWNIE korytarze snów. Myślę że wciśnięcie je tu było bez sensu bo „Trylogia Snów” właśnie na nich się opierała. Matilda mogła się dostać do Kręgu w jakiś inny sposób ale Kerstin postanowiła zrobić powtórkę. Pomimo tego daje 9 gwiazdek bo bez tego ksiązka jest fenomenalna.

Super styl pisania, poczucie humoru, ale sama historia i bohaterowie... tym razem nie w moim guście. Dużo odniesień do mocno katolickiej rodziny, która ma swoje za uszami, jakieś cliche. Gdybym nie czytała nic innego tej autorki wcześniej, to myślę, że odłożyłabym tę książkę i nie chciała kontynuować. Jednak wygrała sympatia, okładka także wyglądała zachęcająco.

[𝑾𝒔𝒑𝒐́ł𝒑𝒓𝒂𝒄𝒂 𝒓𝒆𝒌𝒍𝒂𝒎𝒐𝒘𝒂] Do tej historii podeszłam z dużą rezerwą i bez żadnych oczekiwań, a okazało się, że bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. To młodzieżowe fantasy wciągnęło mnie od pierwszych stron i naprawdę umiliło czas. Historia zaczyna się od Olivera Taylora, zafascynowanego wszystkim, co niezwykłe. Jego ciekawość prowadzi do spotkania z Ezrą, który początkowo chciał go nastraszyć, ale tylko wzbudził jego zainteresowanie. Wkrótce poznaje Aurorę - córkę wpływowych członków zgromadzenia Półksiężyca - oraz Azela, artystę i adepta czarostwa, wyrzutka w świecie magów. Wspólnie odkrywają kolejne tajemnice magii, o których zwykły śmiertelnik nie powinien wiedzieć. Prosty sposób na bezpamięć od początku wciąga w swój świat. Fascynacja Olivera magią i jego zawziętość zostały ukazane w sposób bardzo satysfakcjonujący. Pierwszy tom koncentruje się na przedstawieniu świata, jego zasad, bohaterów i wartości, którymi kierują się magowie - wszystko jest przemyślane i ciekawe. Szczególnie zaintrygował mnie sposób pozyskiwania magii, co nawet zainspirowało mnie do stworzenia ilustracji żuka. W gronie głównych bohaterów wyróżniają się cztery postacie, każda zupełnie inna, dzięki czemu łatwo się z nimi utożsamić. Moją ulubioną jest Azel - od razu przypadł mi do gustu, zwłaszcza że łączy nas pasja do malarstwa. Jego postać wyróżnia się rozsądkiem i spokojem, a z czasem staje się coraz odważniejszy. Styl autorki był dla mnie prawdziwym wytchnieniem, co nie zdarza się w szczególności przy debiutach.. Często podczas czytania fantasy zmagam się z ciężką narracją, tutaj jednak wszystko czytało się lekko i naturalnie. Książkę skończyłam w ekspresowym tempie i od razu sięgnęłam po kontynuację - zakończenie naprawdę zaskakuje! Polecam ją przede wszystkim młodzieży, która lubi historie o przyjaźni i bohaterach radzących sobie w trudnych sytuacjach. ~ 𝐥𝐚𝐎𝐫𝐚

Poznajemy dalsze losy głównego bohatera, Jeffa, praktycznie zaraz po wyjściu ze szpitala. Widać, że zmienił się na dobre; zaakceptował siebie, odbył ważne rozmowy z ważnymi dla siebie ludźmi, ale powrót do szkoły po tylu dniach nieobecności wymagał od niego przełamania pewnych barier, otwarcia na nowe, ale też dalszej pracy nad sobą. Jeff jest pełen obaw, ale nie boi się trudności i chce stawić im czoła, choć jego mama zdecydowanie woli, żeby zmienił szkołę, zaczął wszystko od nowa. Jedyne czego nowego chce Jeff to poznać osoby z podobnymi oczekiwaniami od życia co on. Dlatego zapisuje się do ośrodka dla queerowej młodzieży, który zaproponował mu lekarz ze szpitala. Miał tam poznać nowych przyjaciół, a poznał kogoś znacznie bliższego… Druga część jest napisana kompletnie innym stylem niż pierwsza. Wciąż jest to taki powieścio-pamiętnik, ale widać, że powstała bodajże 15 lat po wydaniu początku i nie jest to ujmą. Dostaliśmy naprawdę dobrą historię. Choć akcja zdaje się rozgrywać chyba w 2008 roku to bohaterowie wydają się bliscy i bardzo nam współcześni, mimo braku social mediów i wszech obecnych telefonów. Pokazuje to czytelnikowi, że stety lub niestety świat niewiele się zmienił. Pamiętajmy, że akcja dzieje się w Ameryce, a nie w Polsce. Czyta się naprawdę przyjemnie. Książka bawi, zaskakuje. Serio, nie przypominam sobie bym czytał wcześniej książkę, która miała takie plot twisty. Bohaterowie są dobrze zarysowani. I pomimo tego, że autor w chwili wydania był po pięćdziesiątce stworzył takie młodzieżowe postacie, które dla mnie jako dwudziestolatka są wiarygodne. Nie to, co postacie nastolatków w polskich filmach napisanych przez dorosłych. Chyba najważniejszą rzeczą, jaką autor chciał przekazać w tej książce jest to, że drugi człowiek i szczera rozmowa są niezwykle istotne, by pomóc sobie albo komuś. Druga część jest naprawdę dojrzałą, zabawną, zaskakującą historią. Może trochę brakuje tej ironii, którą miał Jeff w pierwszej części, choć rozumiem, że była ona jego mechanizmem obronnym w szpitalu i po wyjściu z niego już jej nie potrzebował. W książce też nie ma czarnego charakteru. Jest tylko jedna osoba, którą serio ciężko polubić, ewentualnie jakieś tam poboczne postacie, które mają bed vibes, ale każdą postać rozumiałem i jej kibicowałem. Wad nie jest dużo, ale są takie wątki lub elementy dialogów, które może trochę wybijają czytelnika z rytmu i poprowadziłbym je inaczej. Lecz inaczej, nie znaczy lepiej. Po prostu z pewnymi rzeczami obszedłbym się inaczej, zwłaszcza w kwestii relacji Jeffa z ludźmi z jego otoczenia. Aczkolwiek rozumiem, że autor chciał, by czytelnicy byli zaskoczeni jakimiś zwrotami akcji albo decyzjami głównego bohatera. Skończyłem książkę zadowolony. Jeżeli czytaliście pierwszą część to koniecznie sięgnijcie po kontynuację, a jeżeli nigdy wcześniej nie mieliście do czynienia z twórczością Michaela Thomasa Forda to polecam nadrobić zaległości.

Sięgnęłam po tę pozycję przeglądając książki w bibliotece i szukając czegoś lekkiego, w miarę szybkiego do przeczytania. Zostałam zachęcona głównie wpisem na okładce, gdzie Marta Bijan ją polecała. Faktycznie książka bardzo mocno w podobnym klimacie. Wakacje, młodzi ludzie, Polskie realia, festiwal muzyczny. Coś wspaniałego. Aż pożałowałam, że zaczęłam czytać tę książkę zimą, a nie latem, żeby lepiej się wczuć. Zagadka jednak wciągnęła mnie zbyt mocno, bym odłożyła tę książkę na kilka miesięcy. Niestety, okazała się dla mnie rozczarowaniem. W momencie, gdy przyjaciółka głównej bohaterki wyjechała, z każdą stroną czytało się coraz gorzej. Byliśmy pozostawieni głównie w głowie Darii, która ma często naprawdę przykre przemyślenia. Niestety odnosiłam wrażenie, że cała jej postać obraca się głównie wokół kilkudniowego romansu sprzed kilku lat, a Daria sama w sobie nie ma zbyt wiele do powiedzenia czy pokazania. W dodatku, naprawdę nie rozumiem tego, że w książkach tak często przejawia się motyw, że główna bohaterka ma przyjaciółkę, której w głębi duszy nie znosi. Naprawdę, to już jest któraś książka którą czytam z taką właśnie dynamiką relacji. Rozumiem, że czasem to jest potrzebne do fabuły, jednak nawet jeśli, to wydaje mi się, że fabuła byłaby ciekawsza gdyby dziewczyny jednak zostały w górach razem. No i, niestety najbardziej gorzka część — zakończenie. Niesamowicie mnie zawiodło, bo mimo wszystko miałam wysokie oczekiwania. Miałam nadzieję na coś innego. Z plusów, to przede wszystkim język, niezwykle kwiecisty i piękny. Przepięknie oddany klimat lata, niewielkiego pokoju w górach, festiwalu muzycznego. Czytając całkowicie przenosiłam się w to miejsce, chociaż za oknem padał śnieg. Mimo wszystko mam nadzieję, że autorka będzie pisała więcej książek. Widać tutaj spory talent literacki, który zapewne wzniósłby polskie młodzieżówki na wyższy poziom. Chętnie przeczytałabym coś więcej w tym klimacie od Hani Czaban.

Słyszeliście kiedyś o tej trylogii? Za mną chodziła od roku, ale cierpliwie czekałam na trzeci tom. I kiedy wreszcie zakupiłam ostatnią część, zasiadłam z serią w wielkanocny weekend, wystraszyłam się ostrzeżeń, które autorka umieściła na początku książki. Przeczytałam może 20 stron i stwierdziłam, że to nie moja bajka. Ale gdzieś tam z tyłu głowy miałam wszystkie pozytywne opinie, które widziałam na temat serii The Broken Blades. Wróciłam na Lubimy Czytać, ponownie przeczytałam kilka recenzji, a następnie dałam kolejną szansę pierwszej części i obiecałam sobie, że będę bardziej cierpliwa. Warto było. Fantastyka ma to do siebie, że pierwsze spotkanie jest nieco niezręczne. Czytelnik wskakuje w sam środek akcji, musi odnaleźć się w magicznym świecie pełnym niezwykłych postaci. Mai Corland nie ułatwiła tego zadania dodając aż sześciu narratorów. Sześciu! Na szczęście z każdą kolejną stroną czułam się bardziej komfortowo i po chwili nie mogłam już oderwać się od lektury. 6 postaci o wyjątkowych zdolnościach. 3 pary. 1 zadanie. Zabić króla. Teoretycznie to nie jest romantasy, a w praktyce mamy 3 pary, których historie usatysfakcjonują każdą romansiarę. Silnoręki, który bez skrupułów realizuje zlecenia odebrania komuś życia i drobna kobieta z kufrem eleganckich sukienek, która w okamgnieniu skradnie Ci to, co najcenniejsze. W przypadku silnorękiego jest to serce. 😉 Motywy ich historii? Przeciwieństwa się przyciągają, grumpy and sunshine. Kobieta, która latami była karmiona najróżniejszymi truciznami, aby uodpornić się na ich działanie. Przepiękna i zabójcza. Oraz syn mężczyzny, który ją „kupił”. Od dziecka musiał przypatrywać się jej cierpieniu, ale i niezwykłej sile. Motywy? Enemies to lovers, on zakochuje się pierwszy. I wisienką na torcie jest pochowany żywcem książę, który żyje w ukryciu oraz jego dawny kochanek, królewski arcyszpieg. Ich motywy? Romans mlm, druga szansa oraz różnice społeczne. Kiedy już czytelnik odnajdzie się w tej historii, naprawdę trudno odłożyć książkę na bok. I w ten sposób błyskawicznie pochłonęłam trzy tomy. Najróżniejsze przygody, nieustanne niebezpieczeństwo, mnóstwo przelanej krwi i kłamstwa, w których łatwo się pogubić. Zakończenie serii sprawiło, ze moje oczy zaszkliły się od łez. Czy potrzebujecie innej rekomendacji? 🥹 Serię czytałam już po wydaniu całości, ale doceniam, że drugi i trzeci tom zawierają podsumowania wydarzeń, które miały dotychczas miejsce.

Pierwszy tom był dla mnie niemal idealny. Uwielbiam zarówno klimat jak i tych bohaterów. Akcja dzieje się w szkole z internatem, w której działa Nocna Szkoła tylko dla wybranych uczniów. Potencjał tej historii był ogromny, trójkąt miłosny, ten jeden zły człowiek, który jest wrogiem i dyszy głównym bohaterom w kark i ma szpiega w ich szeregach. Główna bohaterka zadziorna z ostrym językiem. Allie gdzieś po drodzę zgubiła wszystkie swoje najlepsze cechy i stała się strasznie denerwująca. Jej relacja z chłopakami to dramat. Kibicowałam jednemu z nich ale niestety autorka miała inne plany. Dziewczyna straciła całą swoją osobowość i stała się nijaka a jej ciągłe myśli o tej dwójce z czasem zaczęły mnie nudzić bo ile można o tym samym. Uwielbiam Nicole i Zoe to tak wspaniałe dziewczyny, że za każdym razem na wzmiankę o nich uśmiechałam się pod nosem. Nie mogę tego samego powiedzieć o Rachel bo ona działała mi na nerwy. Motyw Nathaniela też z czasem stał się dla mnie nudny. Cały czas to samo szpieg, więcej ochroniarzy, rozmowy o tym , że facet poluje na Allie i musi być ostrożna i cały czas tak samo. Bardzo nie podoba mi się w jaką stronę poszła ta historia bo ona miała wielki potencjał na stanie się moją ulubioną serią a skończyło się na rozczarowaniu.