Pakistańskie wesele

Name: Pakistańskie wesele
Rating: 6,8 (44 reviews)
Author: Maja Klemp
ISBN: 9788395770203

Maja Klemp

6,8 / 10

44 ocen

23 opinii

Moc Media

Wydawnictwo: Moc Media literatura podróżnicza

328 str.

Kategoria:: literatura podróżnicza
Format:: papier
Data wydania:: 2020-12-11
Data 1. wyd. pol.:: 2020-12-11
Liczba stron:: 328
Czas czytania: 5 godz. 28 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788395770203

Wbrew tytułowi i przypuszczeniom niektórych, nie jest to banalna opowieść miłosna. Nie ma w niej żadnego różu, a także to nie Maja jest panną młodą. "Pakistańskie wesele" to najprawdziwsza historia o ludziach z krwi i kości. Spojrzenie na inną kulturę przez polską globtroterkę. Choć zdaje się, że będzie to historia o blichtrcie i zabawach pakistańskich elit, jest to najlepszy punkt wyjścia do rozmów o stosunkach międzyludzkich, rodzinnych, związkach, partnerstwie, nierównościach społecznych, przyzwyczajeniach, a nawet pracy osób z niepełnosprawnościami czy społecznej tolerancji różnych zjawisk. Mimo wszystko Maja prowadzi swoją opowieść z przymrużeniem oka, okraszając ją dobrym humorem.

Kiedy weźmiesz tę książkę do ręki, obok zasiądzie Maja Klemp, która z właściwym sobie humorem opowie o kraju męża. „Pakistańskie wesele” obejmuje 14 dni podróży kosmopolitki, której przyszło wystąpić w roli druhny podczas wielodniowych uroczystości zorganizowanych dla elitarnego grona ośmiuset osób.
Dziennik Mai jest subiektywnym portretem współczesnego pakistańskiego społeczeństwa i przestrogą dla wegetarian, którym marzy się wyprawa do tej części subkontynentu. Autorka niczym współczesna bajarka snuje opowieść językiem mówionym, bawi się słowem i skraca dystans. Odwiedzisz z nią inną kulturę, zdobędziesz szczyty Hindukuszu czy zapolujesz na perfumy w piwnicach Islamabadu. Poznasz jej Księcia i historię miłości, która pokonała różnice kulturowe oraz życie w różnych strefach czasowych.
„Pakistańskie wesele” to wielobarwny opis ludzi, strojów i miejsc. Maja dzieli się refleksjami na temat aktualnych problemów, jak nierówności społeczne czy brak tolerancji. Lektura utwierdza w przekonaniu, że można podejść do innych łagodniej i bez uprzedzeń. Choć autorka nie pozostaje obojętna na uroki egzotycznych strojów czy biżuterii, którym równie chętnie poświęca uwagę, z nią możesz zajrzeć w głąb ludzkiej duszy.

Średnia ocen

6,8 / 10

23 opinii 44 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Pakistańskie wesele w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Opinia społeczności i

Pakistańskie wesele

"W obliczu kobiecej miłości do ubrań i wszystkiego, co się świeci, różnice kulturowe są całkowicie bez znaczenia". Dzięki takim książkom jak ta, przeznaczonym dla szerokiego grona odbiorców, istnieje możliwość zagłębienia się w inną kulturę i zweryfikowania przy tym stereotypów, jakie bardzo często budują w naszych głowach obraz pewnych społeczności. Wierzę w to, że oprócz wymiaru typowo rozrywkowego, "Pakistańskie wesele" odczaruje nasze wyobrażenie o Pakistanie i pozwoli spojrzeć na ludzi zamieszkujących ten kraj z zupełnie innej strony. Maja Klemp to gdynianka, absolwentka japonistyki i hispanistyki na Cardiff University oraz europeistyki na University of Bath. Jest globtroterką, która wyszła za mąż za poznanego na studiach Pakistańczyka. Mieszkała w kilku krajach, uwielbia taniec, zwierzęta, książki, herbatę i dobre perfumy. Prowadzi blog "Miłość w czasach strefowych". Dziennik Mai Klemp ukazuje 14 dni pobytu autorki w kraju jej męża, podczas których była druhną na wielodniowej uroczystości zaślubin. Polka ukazuje specyfikę zabaw pakistańskich elit zestawiając ją z analizą kondycji społeczeństwa tego kraju. Przedstawia także historię swojej miłości do męża, zwanego Księciem oraz liczne ciekawostki z pakistańskiego, codziennego życia. Główną wadą wszelakich publikacji ukazujących specyfikę życia innych kultur jest encyklopedyczna maniera przedstawiania określonych informacji połączona z często sztywnym, pozbawionym emocji językiem. "Pakistańskie wesele" na szczęście zupełnie przeczy temu obrazowi, gdyż Maja Klemp w swoim dzienniku przedstawia Pakistan przez pryzmat swoich subiektywnych odczuć, co wywołuje w czytelniku swoiste utożsamienie się z wieloma emocjami, jakie pojawiają się na łamach tej książki. Książki, która nie nuży i nie nudzi, gdyż połączenie warstwy edukacyjnej z wyczuwalnym humorem i dystansem autorki, tworzy niebanalną opowieść o ludziach, o tym co nas dzieli, ale i o tym, co nas łączy. Tytułowe pakistańskie wesele staje się dla autorki punktem wyjścia do snucia opowieści o życiu w Pakistanie na wielu płaszczyznach. Maja Klemp bez zadęcia i z wyczuwalną naturalnością, dotyka bardzo wielu tematów, przemycając przy tym sporo ciekawostek i trafnych konkluzji. Przybliża polskiemu czytelnikowi mentalność Pakistańczyków, zaznaczając przy tym, że czasami stanowi ona barierę nie do pokonania. Nie unika takich kontrowersyjnych tematów, jak fundamentalizm religijny i kulturowy, brak tolerancji, czy też podział kastowy społeczeństwa. Do tego wszystkiego serwuje mało znane fakty, jak chociażby ten o braku zachodnich samochodów na ulicach tego kraju, czy też o pakistańskich drag queen. Jak więc widać, rozstrzał tematyczny, stanowiący jądro tej publikacji jest bardzo szeroki, co niewątpliwie stanowi jej wartość dodaną. Jeśli jest wesele to są także stroje i cała otoczka związana z przygotowaniami do zaślubin. I to również niezwykle ciekawa warstwa dziennika Mai Klemp, gdyż sporo w niej opisów ubrań i odniesień do pakistańskiej mody, która dla nas stanowi swoistą egzotykę. Ta barwna płaszczyzna obfituje także w zaskakujące konkluzje, jakie warto odkryć czytając wspomnienia autorki. "Pakistańskie wesele" to książka, którą czyta się lekko i przyjemnie, pozwalająca spojrzeć na Pakistan z zupełnie innej strony i wywołująca przy tym szereg przemyśleń na różnych płaszczyznach. To także niezwykle przystępnie napisana opowieść o zderzeniu zupełnie różnych postaw życiowych, którego efekty wywołują masę śmiesznych i zaskakujących wydarzeń. Cieszę się, że dzięki wspomnieniom Mai Klemp uświadomiłam sobie, jak ważna jest zmienność perspektywy. https://www.subiektywnieoksiazkach.pl

Zgłoś

2094

1785

Oceny książki Pakistańskie wesele

Średnia ocen

6,8 / 10

44 ocen

Twoja ocena

0 / 10

8 ocen

5 ocen

8 ocen

7 ocen

4 ocen

1 ocen

2 ocen

5 ocen

3 ocen

1 ocen

Opinia

16711

3155

Muminka

24.02.2026

6 / 10

Na półkach: ,

Na polskim rynku wydawniczym książka Mai Klemp budziła spore zainteresowanie ze względu na swoją egzotyczną tematykę i obietnicę ukazania zderzenia dwóch skrajnie różnych kultur. Autorka, znana z ciętego języka i dystansu do rzeczywistości, tym razem serwuje nam opowieść, która balansuje na granicy reportażu, komedii pomyłek i osobistego wyznania. To historia o tym, co się dzieje, gdy miłość musi zmierzyć się z potęgą pakistańskiej tradycji, biurokracji i oczekiwań wielopokoleniowej rodziny. Moja ocena to 6/10 – to lektura lekka i momentami bardzo zabawna, ale niepozbawiona mankamentów, które nie pozwalają jej stać się dziełem wybitnym.

Fabuła i kulturowy rollercoaster
Główną osi akcji są przygotowania do tytułowego wesela – wydarzenia, które w kulturze Pakistanu urasta do rangi logistycznego i społecznego wyzwania o epickich proporcjach. Śledzimy losy bohaterki, która próbuje odnaleźć się w gąszczu niezrozumiałych dla Europejczyka rytuałów, rodzinnych powiązań i sztywnych norm obyczajowych. Maja Klemp z dużym talentem opisuje kolory, zapachy i smaki Pakistanu, odchodząc od martyrologicznego tonu, który często dominuje w literaturze dotyczącej krajów muzułmańskich. Zamiast tego dostajemy dawkę solidnej ironii i humoru, który pozwala oswoić inność i pokazać ją w bardziej ludzkim, codziennym wymiarze.

Najmocniejszą stroną książki jest jej warstwa komediowa. Autorka potrafi w niezwykle trafny sposób punktować absurdy codzienności – od niekończących się wizyt u krawców, przez specyficzne poczucie czasu, aż po wszechobecne wścibstwo ciotek i kuzynek. Klemp nie boi się pisać o swoich wpadkach, co sprawia, że narracja zyskuje na autentyczności. Czytelnik czuje się, jakby słuchał opowieści dobrej znajomej przy kawie. To bez wątpienia książka, która potrafi rozbawić i "odczarować" wiele stereotypów dotyczących Pakistanu, pokazując go jako kraj pełen życia, chaosu i niezwykłej gościnności.

Mimo niewątpliwego uroku, Pakistańskie wesele posiada słabsze strony, które wpływają na ocenę:

Chaos narracyjny: Momentami odnosi się wrażenie, że książka jest zbiorem luźnych felietonów lub wpisów z bloga, którym brakuje mocnego, spójnego kręgosłupa fabularnego.

Pobieżność: Choć autorka dotyka wielu ciekawych wątków społecznych (rola kobiet, podziały klasowe), traktuje je zazwyczaj zaledwie powierzchownie, skupiając się głównie na anegdocie.

Powtarzalność: Niektóre żarty i spostrzeżenia na temat różnic kulturowych powracają zbyt często, co w drugiej połowie książki może wywołać u czytelnika poczucie znużenia.

Pakistańskie wesele to przyjemna, niezobowiązująca lektura, która idealnie sprawdzi się na wakacje. Maja Klemp stworzyła barwny portret świata, który dla większości z nas pozostaje nieosiągalny. Choć zabrakło tu nieco literackiej głębi i precyzyjniejszej konstrukcji, książka broni się szczerością i doskonałym zmysłem obserwacji. To dobra pozycja dla tych, którzy chcą poznać Pakistan od kuchni (dosłownie i w przenośni), śmiejąc się przy tym z własnych i cudzych uprzedzeń.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

102 użytkowników ma tytuł Pakistańskie wesele na półkach głównych

Chcę przeczytać 52
Przeczytane 48
Teraz czytam 2

17 użytkowników ma tytuł Pakistańskie wesele na półkach dodatkowych

2022 6
Posiadam 5
2021 2
Cioci 1
Historie Wschodu - Indie, Pakistan, Bangladesz, Nepal, Sri Lanka itp. 1
Kolejka na tablet 1
Komedia,humor 1

Tagi i tematy do książki Pakistańskie wesele

Pakistan Pakistańczycy podróże literatura podróżnicza

Inne książki autora

Więcej

7,3

Nowy Jork. Życie w wielkim mieście Maja Klemp

więcej

Maja Klemp

Gdynianka od 2019 roku zameldowana chwilowo-na-stałe w Nowym Jorku. Wcześniej pomieszkiwała w Wielkiej Brytanii, Chile, Japonii, Czechach i Hiszpanii. Z wykształcenia politolożka i poliglotka, z zamiłowania pisarka i publicystka. Ukończyła japonistykę i hispanistykę na Cardiff University oraz europeistykę na University of Bath. Wiecznie tęskniąca za Bałtykiem talasofilka, miłośniczka kotów, herbaty, tańca, i niszowych perfum.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Amerykańska księżniczka. Prawdziwa historia Kopciuszka

Annejet van der Zijl

Bardzo interesująca historia kobiety, która z jednej strony miała wielkie pieniądze a z drugiej strony spotykały ją wielkie tragedie. Podziwiam za hart ducha i odwagę w zaczynaniu"wszystkiego od nowa " 5 razy. Bardzo dobrze czyta się tą książkę i nie można oderwać się od tej fabuły do ostatniego zdania. Polecam gorąco

Kasia Torz

ocenił na 10 2 miesiące temu

Sławne koty i ich ludzie

Heike Reinecke Andreas Schlieper Michał Korda

Dużo kilkustronicowych rozdzialików o słynnych właści... wróć! przedstawicielach kociego personelu. Głównie pojawiają się artyści, trochę na dokładkę jakiś naukowiec, jakiś polityk... Zaskoczyło mnie, jak dużo tu Polaków, ale doczytałam, że zostały dopisane przez kogoś innego.

Aniam

ocenił na 7 5 miesięcy temu

Niewidzialny front

Tomasz Rezydent

Trafiłem na tę książkę całkowicie przypadkowo na wyprzedaży. Przekartkowałem, krótkie rozdziały, wydawała się idealna na czytanie z doskoku. Okazało się jednak, że to naprawdę dobra pozycja, którą czyta się szybko i ciężko jest się powstrzymać, żeby ograniczyć się do przeczytania tylko jednego rozdziału na raz. W książce autor bardzo ciekawie opowiada o swojej pracy w szpitalu podczas pandemii, absurdy do jakich wtedy dochodziło, a także ludzkie dramaty, obok których trudno było przejść obojętnie. Od epidemii trochę czasu już minęło, ale mimo wszystko warto sięgnąć po tę pozycję, żeby dowiedzieć się, jak to wszystko wyglądało od środka. Autor dość rzetelnie podszedł do swojej pracy, przypadki medyczne w większości opisane są w dość przystępny sposób, a dzięki niektórym przypadkom można się także czegoś nowego dowiedzieć o funkcjonowaniu ludzkiego organizmu. Warto się z tą książką zapoznać.

PawelG

ocenił na 8 1 rok temu

Harry i Meghan. Chcemy być wolni

Omid Scobie Carolyn Durand

„Harry i Meghan. Chcemy być wolni” to kolejna biografia dotycząca byłych już Sussexów opisująca ich historię mniej więcej od momentu kiedy się poznali. Nie wiem ile takich pozycji jeszcze powstanie, ale podejrzewam że nie mało 😂, ja miałam okazję sięgnąć po drugą i ta jest zdecydowanie bardziej obiektywna, bez zbędnego narzucania czytelnikowi swojego zdania przez autorów, czego nie można było powiedzieć o książce Toma Bowera, który miał do Harry i Meghan ewidentny problem 😅. Z drugiej strony biorąc pod uwagę fakt, że wyszło na jaw jakoby przy powstawaniu „Chcemy być wolni” czynny udział mieli sami zainteresowani należałoby zadać sobie pytanie czy aby na pewno przedstawione wydarzenia i sposób narracji są tak bezstronne jak z pozoru mogłoby się wydawać, czy jest to w przeciwieństwie do „Zemsty. Meghan, Harry i wojna Windsorów” laurka Sussexów i to jakby chcieli być postrzegani przez ludzi.

Pani_Bookowa

oceniła na 6 1 rok temu

Alopecjanki. Historie łysych kobiet

Kawczyńska Marta

Autorka opisuje 10 przypadków kobiet dotkniętych łysieniem plackowatym. Trudno uwierzyć, że ta dolegliwość dotyka aż 2% ludzi w skali globu. Każda historia jest inna, ale jest w nich dużo momentów wspólnych. Choroba dotyczy głównie kobiet i zaczyna się w dzieciństwie lub wczesnej młodości. Początki są podobne, pojawiają się małe zmiany na głowie i stopniowo łysienie obejmuje całe ciało. Reakcje chorych są też podobne: szok, przerażenie, wstyd, niezgoda, a potem uporczywe próby leczenia i ostatecznie pogodzenie się z chorobą. Bohaterki zmagają się latami z Alopecia areata, z ogromnym cierpieniem psychicznym oraz uciążliwymi i bolesnymi zabiegami. Wydają fortuny na lekarzy, uzdrowicieli, mikstury, wcierki i lekarstwa; niektóre procedury leczące to po prostu tortury. Chore żyją nadzieją, leczenie czasami przynosi krótkotrwałą poprawę, ale ostatecznie zawsze kończy się niepowodzeniem i kolejnym rozczarowaniem. Niektóre z nich korzystają z pomocy terapeutów, finalnie każda dojrzewa do harmonijnego współżycia z chorobą i ułożenia sobie życia mimo problemów z brakiem włosów. Chodzą w perukach, turbanach, chustkach, a także, coraz częściej, z ogoloną głową, czasami z tatuażem na niej. Nabierają dystansu do choroby, zamiast na walkę z nią swoją energię kierują na samo życie – pracują, tworzą rodziny, otwierają biznesy, rozwijają zainteresowania. Co ciekawe dla większości partnerów alopecjanek brak włosów u kochanych kobiet nie stanowi problemu. Niekiedy spotykają się z niezrozumieniem wśród otoczenia. Od jakiegoś czasu wielkim wsparciem dla nich są portale i grupy społecznościowe. Poza historiami 10 alopecjanek książka zawiera 5 wywiadów: z matką (też) chorej Autorki, z psychoterapeutą, z partnerem jednej z bohaterek, z perukarzem i z bratem dominikaninem. Mimo wrażenia pewnej powtarzalności, uważam, że to ciekawa, wzbogacająca lektura - zawiera w sobie dużą dawkę wiedzy i pozwala wczuć się w sytuację bohaterek. W sumie książka jest optymistyczna, pokazuje, że brak włosów to nie koniec świata, a raczej duża komplikacja i można z nią wieść pełne szczęśliwe życie.

Mikila

oceniła na 6 4 lata temu

Uzależniony. Droga do trzeźwości

Monika Jagodzińska

„Nie traktowałem całej swojej przeszłości jako błąd, ale jako nauczkę, jak lekcję”. Często młodzi ludzie nie zdają sobie sprawy, co kryją za sobą używki. Tłumaczą to chęcią spróbowania, odreagowania, chwilową rozrywką. Przecież zakazany owoc smakuje najlepiej, a ja panuję nad swoimi pragnieniami. Tylko że te niewinne pragnienie, szybko zmienia się w nałóg, który już nie jest tak łatwy do kontrolowania. Zazwyczaj do tego rodzaju książek podchodzi się z pewną dozą ostrożności. Czytając biografie z życia człowieka, który sam prowadzi do swojego zniszczenia, dochodzimy do wniosku, że przecież to wszystko jest już nam znane z innych tekstów czy filmów. Jednak potrafimy też z takich rzeczy wyciągnąć pewne wnioski i może to dzięki nim, jesteśmy takim człowiekiem, w takim miejscu. Przecież życie nie daje drogowskazów, sami je sobie tworzymy. Ty budując swoje, ominęłaś te ciemne ścieżki, nie zbaczając z wytyczonej drogi. Nasz bohater myślał, że jest niezniszczalny, że nie ma problemu. Problem mieli jego rodzice, bo to przecież oni patrzeli na upadek swojego dziecka, to oni próbowali wyciągać go z tej nory zła, to oni walczyli. On, mógł tylko na odczepnego przyjmować ich pomocną dłoń, aby wreszcie dali mu spokój. Tak więc rozpoczął leczenie, które niestety nie doszło do końca. I tak kręciło się jego życie. Od czepialstwa rodziców, po ucięcie walki. Dopiero dotarcie do dna, otrzeźwiło chłopaka i pokazało mu, to wszystko, co widzieli jego rodziciele. Może to była ostatnia szansa, która mu pozostała. Książkę przeczytałam z zapartym tchem i ogromną liczbą emocji, które mną targały. Czułam się jak realny obserwator tego procesu destrukcji i próby odrodzenia. Kibicowałam mu, aby za chwilę użyć słów nie odpowiednich, myśląc, że może to go otrzeźwi. W pewnym momencie się poddałam. Był dla mnie tylko nieszkodliwym człowieczkiem, którego los pokarał za krzywdy rodziców. Polecam książkę każdemu, a szczególnie młodym osobom, może dzięki takim faktom, będą oni lepiej dobierać sobie rozrywki. Dziękuję za egzemplarz do recenzji autorce. „Dotarło do mnie, co zrobił ze mną nałóg. Nie ja go kontrolowałem, ale on mnie. I to dość mocno. (...) Tak bardzo chciałem, tak mocno pragnąłem, że aż nie potrafiłem przestać. Talizman przyciągał mnie tak bardzo”.

Mania_ksiazkowania

oceniła na 8 3 lata temu

Biblioteka w oblężonym mieście. O wojnie w Syrii i odzyskanej nadziei

Mike Thomson

Przyzwoity reportaż, czasami nazbyt grający na wzruszeniu, ale próbę pociągnięcia tematu telewizyjnego reportażu i przekształcenie na pełnowymiarową książkę uważam za nie do końca udaną. Z drugiej strony dzięki temu że autor jest korespondentem wojennym i ma wprawę w relacjonowaniu zbrojnych konfliktów, mamy dobry odśrodkowy obraz krwawej wojny. Ale czasem czuć telewizyjne zagrania.

senga

oceniła na 6 11 miesięcy temu

Lekarz ci tego nie powie

Max Skittle

Znacie książki Adama Kay'a, który w dość humorystyczny sposób porusza temat służby zdrowia? Przed wami kolejny tego typu twórca Max Skittle, który postanowił podzielić się z czytelnikami swoją medyczną wiedzą w dość lekki, przyjemny i z poczuciem humoru sposób.Lekarz ci tego nie powie to ciekawa pozycja, która rzeczywiście odpowiada na z blubru np. dlaczego musimy długo czekać na wizytę u lekarza, a kiedy do niej dojdzie, to trwa ona zazwyczaj nie więcej niż 10 minut? Co lekarze w głębi duszy myślą o swoich pacjentach? Mam jednak wrażenie, że nie do końca wykorzystano potencjał samego autora, jak i tego, co chciał przekazać. Im bliżej końca książki było, tym ja coraz bardziej się nudziłam, bo zbyt monotonnie się robiło. Ode mnie 6/10. Pan Max jest lekarzem medycyny rodzinnej i za pomocą swojego pamiętnika opisuje swoje doświadczenia ze swojej praktyki zawodowej. Jest to inna powieść, od Będzie bolało Kay'a, bo akurat w tej powieści humor aż tak się nie wybija na pierwszy plan i autor też skupia się na swoim życiu osobistym, ale podejście obu autorów do służby zdrowia jest podobne.

Iwona Nocoń

ocenił na 6 1 rok temu

Stewardesy. Cała prawda o lataniu

Krzysztof Pyzia

Bardzo dobrze, że Autor podejmuje taką tematykę. Warto dowiedzieć się więcej o pracy stewardes, bo to zawód nieco hermetyczny, otoczony tajemniczością, z pewnością niełatwy. Zresztą każdy zawód, w którym ma się do czynienia z pasażerami, jest niełatwy. To samo mógłby z pewnością powiedzieć konduktor w pociągu, kierowca autobusu... Pasażer żąda, domaga się, krytykuje, potrafi wyżyć się na personelu, bo to przecież najłatwiejsze. Można odreagować swoje stresy i słabości. A już tzw. VIP? Ten dopiero umie pokazać, co potrafi! Książka nie odkrywa, przynajmniej dla mnie, jakichś szczególnych tajemnic zawodu stewardesy. Może dlatego, że mam sporo znajomych w tej branży. Warto ją jednak przeczytać jako ciekawostkę, zwłaszcza jeśli ktoś marzy o takiej pracy.

Master

ocenił na 6 4 miesiące temu

Dziewczyny na Skrzydłach. Polskie lotniczki, które zdobyły niebo

Anna Litwinek

Nie zachwyciła mnie ta pozycja jakoś szczególnie mocno w przeciwieństwie do książek Anny Herbich wydanych w tej samej serii. Bardzo ciekawe były historie polskich lotniczek, które latały w okresie II RP lub w czasie wojny, gdzie kobiety za sterami stanowiły ewenement, ale wynudziły mnie te opowieści o paniach, które zaczęły latać już w wolnej Polsce, bo oprócz detali wszystkie te historie okazały się do siebie podobne. Książka jest pięknie wydana i warta przeczytania, choć dla mnie to lekkie rozczarowanie.

Justyna

oceniła na 6 3 lata temu

Pies zawodowiec. Opowieści o czworonogach, które żadnej pracy się nie boją

Laura Greaves

Bardzo uroczy zbiór historii o psach pracujących w najróżniejszych zawodach 0 takich oczywistych, jak lotniska, policja czy straż pożarna, ale też sporo takich, o których nigdy byście nie pomyśleli - jak wyszukiwanie przyczyn pożarów albo... lisich kup. Czuć miłość autorki i jej wiedzę, ale momentami była dość nużąca i trochę za bardzo przypominała podręcznik albo wypracowania. Podobało mi się za to przemycanie wiedzy o rasach albo szkoleniu, czy wychowywaniu, ale bez takiego snobizmu - od pasjonatka dzieli się ze światem swoją miłością :)

Kasikowykurz

ocenił na 6 1 rok temu

Wszystko, co powinieneś wiedzieć, zanim umrzesz. Tajemnice branży pogrzebowej

Małgorzata Węglarz

Ksiażka bardzo szeroko traktuje tematykę śmierci, jest trochę powtórzeniem tego, co otrzymaliśmy już w "Jak usunąć wujka z podłogi? Zawód: sprzątanie po zgonach", ale patrzymy tutaj na śmierć z innej perspektywy. "Wszystko, co powinieneś wiedzieć, zanim umrzesz" jest obszernym uzupełnieniem tematyki odchodzenia, zaczynając od starych, ale nadal żywych przesądów związanych ze śmiercią i pogrzebem, a kończąc na nowych zawodach, które pojawiają sie w związku z potrzebami, ludzi którzy zostają pozostawieni sami sobie w żałobie, takie jak towarzyszka w śmierci, doula umierania czy chociażby nowości pogrzebowe on-line lub sprzątanie po zgonach. Mimo, że w książce jest sporo tematyki, która sie powtarza u autorki już w "Jak usunąć wujka z podłogi (...)", to nie był to czas zmarnowany, traktuję to raczej jako uzupełnienie całkiem potrzebnej wiedzy. Nie mamy pojęcia jak zachować sie w przypadku śmierci bliskiej osoby, dopóki sami nie doświadczymy takiej sytuacji, na co dzień raczej nikt z nas nie myśli o takich sprawach, do czasu kiedy sam nie jest zmuszony sie tym zająć, dlatego jest to wartość dodana tej książki.

Pomidorka

oceniła na 7 1 miesiąc temu

Jedenaste nie dotykaj. Moja historia przemocy

Laura Priestess

Książka porusza bardzo ważny temat przemocy cielesnej wobec dzieci. Dziś znacznie odchodzi się od bicia dzieci, ale jeszcze lata 80te i 90te nie mogły obyć się od przysłowiowego klapsa. Kobieta, która ukrywa się pod pseudonimem ukazuje, jak bicie jej przez ojca miało tragiczny wpływ na jej przyszły rozwój psychiczny i seksualny. Przestroga dla wielu rodziców.

Justyna

oceniła na 6 1 rok temu

Tygrysie serce. Moje życie ze zwierzętami

Ewa Zgrabczyńska

„Zwierzęta nie kłamią. Nie nienawidzą z powodów ideologicznych. One po prostu są, a w ich oczach odbija się cała prawda o nas samych”. Książka Ewy Zgrabczyńskiej „Tygrysie serce. Moje życie ze zwierzętami” to lektura, która wstrząsa, wzrusza i zmusza do głębokiego rachunku sumienia w kwestii naszego stosunku do braci mniejszych. Autorka, znana szerokiej publiczności przede wszystkim jako dyrektorka poznańskiego zoo i inicjatorka brawurowej akcji ratowania tygrysów z granicy polsko-białoruskiej, tym razem oddaje w ręce czytelników coś znacznie więcej niż kronikę sukcesów zawodowych. To intymna spowiedź pasjonatki, dla której granica między światem ludzi a światem zwierząt niemal nie istnieje. Struktura książki przypomina wielobarwną mozaikę wspomnień. Zgrabczyńska prowadzi nas od swoich dziecięcych zachwytów nad każdą żywą istotą, przez trudne lata nauki i pracy naukowej, aż po dramatyczne wydarzenia, które uczyniły z niej postać formatu ogólnokrajowego. To, co w tej narracji uderza najbardziej, to bezkompromisowość. Autorka nie owija w bawełnę – opisuje brutalność pseudohodowli, cynizm cyrkowych treserów i urzędniczą znieczulicę, która często staje na drodze ratunkowi. „Tygrysie serce” to nie jest sielankowa opowieść o głaskaniu kotków; to relacja z frontu walki o godność istot, które same nie mogą o nią poprosić. Kluczowym momentem książki jest oczywiście opis „akcji tygrysy”. Zgrabczyńska z reporterską precyzją, a jednocześnie z ogromnym ładunkiem emocjonalnym, odtwarza godziny grozy, gdy ważyły się losy wycieńczonych zwierząt uwięzionych w transporcie. Czytelnik niemal fizycznie czuje smród klatek, chłód nocy i rozpaczliwy strach drapieżników. Autorka pokazuje jednak coś ważniejszego: proces powolnego odzyskiwania zaufania. Sceny, w których potężne tygrysy zaczynają rozpoznawać głosy swoich opiekunów, należą do najbardziej poruszających w całej literaturze faktu ostatnich lat. Warsztatowo książka jest napisana stylem bardzo żywym, momentami wręcz drapieżnym, co idealnie koresponduje z charakterem autorki. Zgrabczyńska posiada rzadki dar opowiadania o skomplikowanych zagadnieniach etologicznych w sposób zrozumiały i fascynujący. Jej opisy behawioru zwierząt – nie tylko tygrysów, ale i niedźwiedzi, wilków czy domowych czworonogów – są przesycone głęboką wiedzą ekspercką, która nigdy nie przytłacza, a jedynie dopełnia emocjonalny obraz. Warto również zwrócić uwagę na warstwę filozoficzną publikacji. „Tygrysie serce” to manifest biocentryzmu. Autorka stawia pytania o granice naszej dominacji nad naturą i o to, co czyni nas ludźmi. Sugeruje, że miarą naszego człowieczeństwa jest to, jak traktujemy najsłabszych i najbardziej bezbronnych. To lektura, która boli, bo obnaża nasze zaniedbania, ale jednocześnie daje potężną dawkę nadziei, pokazując, że jednostka o wielkim sercu i niezłomnej woli może zmienić system. Podsumowując, książka Ewy Zgrabczyńskiej to pozycja obowiązkowa dla każdego, komu los zwierząt nie jest obojętny. To lektura, która zmienia optykę – po jej przeczytaniu już nigdy nie spojrzycie na zwierzę w klatce czy na arenie w ten sam sposób. To mocny, potrzebny i pięknie napisany głos w obronie tych, którzy głosu nie mają. To rzeczywiście opowieść o tygrysim sercu – sercu autorki, które bije w rytmie natury.

Muminka

oceniła na 7 2 miesiące temu

Beata Tyszkiewicz. Portret damy

Anna Augustyn-Protas

Książka Anny Augustyn-Protas, pt. „Beata Tyszkiewicz. Portret damy” to krótki, bo mający ledwo ponad 200 stron zbiór różnorodnych anegdot z życia aktorki, ciepłych opowieści jej bliskich, rodziny i przyjaciół oraz wspomnień ludzi, którzy mieli możliwość poznać panią Beatę przy okazji wywiadów, charytatywnych akcji czy realizacji różnych telewizyjnych programów. Z potoku tych czarujących reminiscencji wyłania się obraz nie tylko utalentowanej aktorki i dystyngowanej, posągowej damy, ale przede wszystkim niesłychanie silnej, samodzielnej, świadomej, rodzinnej, czułej, szczodrej i diablo inteligentnej kobiety z fantastycznym poczuciem humoru i z ogromnym dystansem do życia i – w szczególności – do samej siebie. Kobiety, która ma odwagę głośno mówić o tym, że osobiste szczęście jest najważniejsze, więc trzeba bez zastanowienia realizować swoje pragnienia i nie oglądać się na nikogo. Kobiety, która zwraca uwagę na to, że życie mamy tylko jedno i dobrze byłoby przeżyć je po swojemu, z fantazją, łapiąc każdą nadarzającą się okazję. Kobiety, która między słowami przemyca proste, a jednocześnie największe prawdy o życiu, jak choćby to, że o naszym szczęściu decyduje też jakość ludzi, których spotykamy na swojej drodze. Kobiety, która ceni sobie swoją niezależność i powtarza, że mężczyźni przychodzą i odchodzą, a autonomia, wolność i siła zostają. Kobiety, która nie boi się samotności. Ba, ona ją nawet uważa za pewien rodzaj luksusu. W końcu wielka dama tańczy sama…;) Wspaniała lektura. Urzekająca, nostalgiczna, nastrojowa, ciepła, a momentami frywolna i pieprzna. No cudowna!

Mignatka

oceniła na 7 5 miesięcy temu

Wham! George i ja

Andrew Ridgeley

"Zakładamy zespół" powiedział Andrew do George'a w 1979r. I tak się zaczyna przygoda zespołu, który wkrótce będzie miał na koncie, hity, takie jak; Last Christmas, Wake me up before you go go, czy Careless Whisper, który napisał Michael, ale Ridgeley mu pomagał i doradzał. Ale wcale nie było łatwo na początku. Wyobrażacie sobie, że w latach 1979/82, nikt nie chciał wydać ich singli?? Teraz, zapewne, osoby które ich odrzuciły, żałują że tak postąpili. Książka, napisana przez Andrew Ridgeley'a-jego przyjaciela z czasów dzieciństwa, do jego śmierci. Widać, że Ridgeley umie pisać książki- ale wcześńiej był piosenkarzem, i kierowcą rajdowym, ale zrezygnował z tego wiele lat temu. Nawet, gdy napisał tą książkę, moim zdaniem powinnien zostać autorem powieści ( a może jest już?). Tak czy owak, polecam książkę! Są obrazki, ciekawostki i historia zespołu "Wham!". Szkoda, że mało jest książek o Wham!, czy o George'u Michael'u.

biographicfan

ocenił na 8 4 miesiące temu

Wszystko w porządku… i inne kłamstwa

Whitney Cummings

Znacie serial "Dwie spłukane dziewczyny"? A może oglądacie amerykańskie stand-upy? Jeśli choć na jedno z tych pytań odpowiedziałeś/aś "tak", to z pewnością znacie lub powinniście znać Whitney Cummings, która jest komiczką i współautorką serialu "Dwie spłukane dziewczyny". Choć dotychczas zupełnie było mi nie po drodze ze stand-upem, to myślę, że właśnie ta książka to zmieniła. Wszystko w porządku… i inne kłamstwa to zbiór wszystkich historii i błędów, które popełniłam, które były zbyt kłopotliwe, by opowiedzieć o nich na żywo na scenie przed publicznością, ale dzięki nie tak nowoczesnej już technologii możesz przeczytać o nich tutaj. Ja nigdy nie byłam ani fanką biografii, ani tym bardziej autobiografii, bo te uważałam za zwykły przerost ego. "Wszystko w porządku i... inne kłamstwa" to mój mały przełom w poszerzaniu horyzontów literackich. Nie każda autobiografia to przerost ego, a przy jej czytaniu mogłam się bawić naprawdę nieźle! Przede wszystkim na ogromny plus, że autorka ma taki fascynujący sposób opowiadania o wydarzeniach ze swojego życia i jednocześnie mam wrażenie, że przełamuje tabu. To raczej nie jest książka z tych "ważnych", a raczej przełamanie wstydu w opowiadaniu o swoim życiu i jego nie zawsze udanych aspektach. W końcu nie zawsze wszystko musi być idealne i musi się dziać dobrze? Czasami po prostu musi się coś popsuć. Od samego początku poczułam się jakbym słuchała opowieści prosto od mojej przyjaciółki. Poczułam wręcz nieopisaną więź z autorką i w niektórych chwilach utożsamiałam się z nią. Czułam się zrozumiana, naprawdę jakbym siedziała ze swoją przyjaciółką przy kubku herbaty i słuchała tego, co się ostatnio stało. Śmiałam się do łez, czytałam z przyjemnością i poczułam, jakbym troszkę czytała stand-up przelany na papier, ale tutaj autorka poszła jeszcze bardziej na całość. Czy trzeba znać postać Whitney Cummings przed rozpoczęciem lektury? Nie trzeba, sądzę, że to nawet lepiej, znajomość postaci nie rzutuje na odbiór książki. Jest to olbrzymia dawka humoru, choć raczej dla tych, którzy lubią dość specyficzny jego rodzaj.

Karolina

oceniła na 9 4 lata temu

Fatma. Moja arabska teściowa

Nadia Hamid

O ile na początku polubiłam Fatmę to później z każdym następnym rozdziałem moja sympatia do niej szybko malała. Typowa wredna arabska kobieta, nie tylko w stosunku do Nadii ale też pierwszej żony męża. Bardzo dużo w niej jadu tak rażącego zwłaszcza, że była ona tak wierząca i bogobojna. Pogubiłam się trochę w kolejności tych książek, bo wcześniej czytałam „Gorzką pomarańczę” i kojarzę, że Nadia była jej główną bohaterką. Trochę to ta sama historia tyle, że przedstawiona z perspektywy drugiej kobiety. Książka bardzo ciekawa ale znowu mam niedosyt, bo tak naprawdę to bardziej opowiadanie niż książka. Myślę, że autorka spokojnie mogłaby napisać sagę. Bardzo szkoda bo ma ona duży potencjał.

Kak_tu_sowa

oceniła na 7 1 rok temu

After Auschwitz. Przejmujące świadectwo przetrwania przyrodniej siostry Anny Frank

Eva Schloss

Większość z nas kończy lekturę historii o rodzinie Franków na ostatnim wpisie w słynnym dzienniku. Śmierć Anny w Bergen-Belsen stała się symbolem przerwanego dzieciństwa i niewinności pochłoniętej przez Holokaust. Jednak dla Evy Schloss, rówieśniczki i przyjaciółki Anny, która po wojnie stała się jej przyrodnią siostrą (poprzez małżeństwo jej matki z Otto Frankiem), wyzwolenie obozu wcale nie oznaczało końca cierpienia. Jej książka to wstrząsający zapis tego, co dzieje się z człowiekiem, gdy piekło się kończy, a on musi wrócić do świata, który udaje, że nic się nie stało. Eva Schloss przez dekady milczała. Żyła w cieniu legendy Anny Frank, czując, że jej własna opowieść – opowieść osoby, która przetrwała – jest mniej istotna niż głos tej, która zginęła. „After Auschwitz” to przełamanie tego milczenia. Autorka z brutalną szczerością opisuje swoje dzieciństwo w Wiedniu, ucieczkę do Holandii i tragiczny błąd, który doprowadził do aresztowania jej rodziny w dniu jej piętnastych urodzin. Najbardziej porażające w tej relacji nie są same opisy obozowej codzienności, choć te są przedstawione z niemal kliniczną precyzją, ale obraz psychologicznej dewastacji. Eva opisuje moment, w którym człowiek przestaje być osobą, a staje się jedynie numerem walczącym o kolejny oddech. Szokujący jest opis spotkania z ojcem i bratem tuż przed ich śmiercią oraz poczucie winy, które towarzyszyło jej przez kolejne dekady – poczucie, że to ona, najmłodsza i najsłabsza, przeżyła, podczas gdy jej silny brat i mądry ojciec zostali zamordowani. Tytułowe „After Auschwitz” (Po Auschwitz) to kluczowa część książki. Schloss skupia się na trudnym procesie reintegracji ze społeczeństwem. Opisuje powojenny Amsterdam, w którym ocalałe żydowskie rodziny spotykały się z obojętnością, a czasem wręcz niechęcią sąsiadów. Autorka bez retuszu pisze o swojej depresji, o nienawiści do świata i o tym, jak trudno było jej uwierzyć w jakąkolwiek przyszłość. Niezwykle ciekawy jest wątek Otto Franka. Eva ukazuje go nie jako pomnikową postać z podręczników, ale jako człowieka złamanego, który całą swoją energię przelał na wydanie dziennika córki. Relacja Evy z ojczymem jest złożona – z jednej strony to on pomógł jej wrócić do życia, z drugiej zaś jego obsesja na punkcie pamięci Anny sprawiała, że Eva długo czuła się „tą drugą”, gorszą wersją ocalałego dziecka. Książka Evy Schloss to lektura obowiązkowa, która uzupełnia białe plamy w naszej wiedzy o Holokauście. To nie jest tylko kolejna relacja z obozu; to głębokie studium traumy międzypokoleniowej i triumfu ludzkiej woli. Schloss nie szuka taniego wzruszenia. Jej styl jest surowy, niemal surowy, co tylko potęguje siłę przekazu.

Muminka

oceniła na 7 3 miesiące temu

Polowanie na wiedźmy. Kronika kobiet niepodporządkowanych

Kristen J. Sollee

To książka podróż z motywem przewodnim. Są nim polowania na wiedźmy i związane z nimi sprawy, do tych najbardziej przykrych, jak męczarnie na stosach. Autorka podróżuje przez Włochy, Irlandię, Niemcy, Anglię, Francję czy USA, śladami wydarzeń historycznych, z których możemy wnioskować, że na danym obszarze geograficznym istniały i działały kobiety, zwane czarownicami, które miały nieprzeciętne zdolności, nieraz wykorzystywane przeciw nim. I tak dowiadujemy się kilku ciekawych rzeczy jak to, że w Wiecznym Mieście i jego sercu jest pełno śladów magii, że dobrze było parać się czarami w Londynie, ale już nie w Szkocji. Tego czego dopuszczano się na znanych królewskich dworach i jak mariaż tronu i ołtarza przyczyniał się, aż do czasów wczesnonowożytnych, do tłamszenia i cierpienia wielu niewinnych kobiet i trochę mniejszej liczby mężczyzn. Wszystko z perspektywy współczesnej wiedźmy, świadomej swej mocy jako kobiety i dużym feministycznym wyrazem, co daje o sobie znać w rozdziale o Joannie d'Arc. Trzeba przyznać, że powstaje teraz wiele tego typu publikacji, niekoniecznie przez autorki wyznające kult Wicca, bądź czczących Wielką Boginię. Jak to zwykle bywa, jedne są lepiej lub gorzej napisane, ale mają zazwyczaj wspólny mianownik, mianowicie ukazaniem szerszej publiczności archetypu wiedźmy, którego ślady znajdujemy także we współczesnej kulturze i zwrócenie uwagi, że procesy wiedźm wciąż się wydarzają i mogą przybrać drastyczne formy, jak w połowie XVII wieku. Wystarczy znaleźć winną, oskarżyć ją, uprzedmiotowić. Dalej rozhisteryzować tłum i wzbudzić w nim strach przed kobietą i tyle, a może aż tyle. Mechanizm od zarania dziejów jest taki sam. To co my możemy zrobić to przeciwstawiać się takim praktykom, nie poddawać się szkodliwej narracji i pozwolić wiedźmom żyć i działać, bo zawsze czyniły więcej dobrego niż złego. Miały po prostu zły klimat, by dzielić się swoją wiedzą z innymi i po prostu żyć. Dziś atmosfera jest już inna, ale i tak trzeba mieć się na baczności, a kobiety "wiedzące" należy zostawić w spokoju i od czasu do czasu przymknąć oko na jakiś urok i lot na miotle na tańce i sabat. Serdecznie polecam!!! Za książkę dziękuję@takczytam.poznan

jackspear217

ocenił na 7 2 lata temu

Cytaty z książki Pakistańskie wesele

Widmowy majestat budowli podkreśla zapewniona przez ogromny (ponad dwuipółhektarowy) dziedziniec pustka. Dzięki temu podświetlona główna kopuła zdaje się unosić nad powierzchnią mrocznego oceanu rozbijającego się o brzegi Starego Miasta. To wszystko sprawia, że najbliższy nam minaret upodabnia się do latarni morskiej wyznaczającej drogę w pełnej niezbadanych tajemnic ciemności.

Maja Klemp Pakistańskie wesele Zobacz więcej

Więcej