Our Perfect Forever. Historie nieopowiedziane

Po pierwszej części miałam spore oczekiwania i na szczęście w ogóle się nie zawiodłam. Ta historia trzyma poziom i wciąga dokładnie tak, jak powinna. Od początku do końca coś się dzieje, napięcie nie siada ani na chwilę i ani razu nie miałam poczucia nudy. To jedna z tych książek, które czyta się z pełnym zaangażowaniem. Jeśli ktoś się zastanawia, czy warto to mówię że zdecydowanie tak. To seria, która naprawdę potrafi wciągnąć i na długo zostaje w czytelniczym świecie.

„ᴋᴀżᴅą śᴄɪᴇżᴋą, ᴋᴛóʀą ᴏᴅʙɪᴇʀᴀᴍʏ, ᴘʀᴏᴡᴀᴅᴢɪ ɴᴀꜱ ᴛᴀᴍ, ɢᴅᴢɪᴇ ᴘᴏᴡɪɴɴɪśᴍʏ ʙʏć, ɴᴀᴡᴇᴛ ᴊᴇśʟɪ ɴɪᴇ ᴏᴅ ʀᴀᴢᴜ ᴡꜱᴢʏꜱᴛᴋᴏ ʀᴏᴢᴜᴍɪᴇᴍʏ.” 🩷Moja ocena: 9/10 🩷Przyznam szczerze, że zwlekałam z podejściem do tej historii ze względu na to, że nie chciałam jej kończyć. 🩷Mijają dwa lata od ostatnich wydarzeń i cóż dużo rzeczy się zmieniło. Drogi naszych bohaterów w pewnym sensie się rozeszły, ale nie na tyle, by stracili ze sobą kontakt. Wyjechali na studia i zaczęli powoli wkraczać w dorosłe życie. Tym razem przez książkę prowadzi nas Hayden, odsłaniając się ze swoich lęków, wątpliwości i uczuć. Przyznam z początku byłam zaskoczona, ale sądzę, że było to potrzebne, chociażby z tego względu, że mogłam jeszcze bardziej poznać Haydena. Jak też wiemy, chłopak od zawsze był skryty, mało się odzywał, ale za to był doskonałym słuchaczem i obserwatorem. Czy poznałam go w 100%? Myślę, że nie i jeszcze trochę tajemnic trzyma w sobie. 🩷Hayden zdecydował się studiować bardzo daleko od domu, przez co jedyny kontakt, jaki ma z przyjaciółmi to ten telefoniczny. Gdy powraca na czas wakacji, dostrzega zmiany, które zaszły, a o których nie miał pojęcia. Przyjaciele nie byli ze sobą szczerzy, ukrywali różne sprawy przed sobą, jednak jak wiadomo, szczerze rozmowy o uczuciach przychodziły im bardzo trudno. 🩷Przyjazd Haydena ponownie scala całą grupę i znów można się poczuć jak w poprzednich częściach. Przyjaciele spędzają ze sobą dużo czasu, niektórzy ponownie się do siebie zbliżają, inni rozprawiają z różnymi rozterkami, a jeszcze inni poszukują siebie. Bardzo polubiłam się z bohaterami tej historii, najbardziej jednak Jane, która jest taką iskierką wnosząca wiele światła do życia. W jakiś sposób można się z nią utożsamiać, jej pogląd na świat, to, jaka jest pomocna i dobra, choć życie niejednokrotnie się dziewczynie waliło, jest czymś niesamowitym. Podnosiła się za każdym razem, dalej była sobą i przekazywała pozytywne spojrzenie na świat. Choć pojawiała się w tej części często, to jednak czułam, jakby było jej mniej. Nie ma co się oszukiwać, ponieważ tutaj jednak skupiamy się na Haydenie, który przeszedł kilka zmian. Zdecydowanie bardziej zaczął otwierać się na przyjaciół, co prawda przychodziło mu to jeszcze z trudnością, ale sądzę, że z każdym kolejnym razem będzie coraz lepiej. 🩷Podobało mi się to, że chociaż przenieśliśmy się w czasie, wszyscy nadal pozostali tacy, jacy byli. Jednak muszę przyznać, że pod koniec zabrakło mi takiego jednego rozdziału, w którym pokrótce byłoby opisane, jak potoczyło się życie bohaterów po ostatnim rozdziale. Co do samego zakończenia było satysfakcjonujące, jednak jak wyżej wspomniałam, brakowało mi informacji co u reszty. 🩷Monika stworzyła historię, która staje się czymś więcej niż słowami na papierze. Staje się przystanią, nadzieją i domem, do którego chciałoby się wracać. Daje wiele powodów do przemyśleń, sprawia, że czytelnik, czytając tę historię, potrafi się z nią utożsamić i przeżywać wszystko razem z bohaterami. Uświadamia, że rodzinę można stworzyć z ludźmi kompletnie z nią nie związanymi, że warto mówić o swoich uczuciach, a przede wszystkim być szczerym. Oprócz tego daje przesłanie, że nie zawsze od razu się wie, jaką drogą powinno się podążać, wszyscy mamy prawo do popełniania błędów czy zmiany decyzji. 🩷Polecam wam tę książkę z czystym sercem, być może i wam się ona spodoba, a Jane i Hayden sprawią, że będziecie chcieli więcej i więcej.

Daylight to książka, która jest idealna na zastój czytelniczy oraz poczucie klimatu wakacji. Lullaby to główna bohaterka, która pokazuje nam, że niekiedy wystarczy tylko jedna osoba, aby zmienić nasze życie na lepsze. Udowania nam także, że czasem powinniśmy podjąć ryzyko i zawalczyć o to co jest dla nas ważne. Uważam, że autorka napisała wspaniałą, wciągającą książkę, którą zdecydowanie polecam przeczytać. Styl pisania jest bardzo przyjemny dzięki czemu czyta się ją szybko.

Moja ulubiona książka (choć przyznam że nie czytałam fali ) a w tomie 4 to się totalnie zakochałam to mój ulubiony jak na razie.Właśnie zamówiłam tom 5 i jestem strasznie ciekawa finałów w Kalifornii, ale nie ukrywam że bardziej interesuje mnie relacja Paris i Tobiasa. Jednak przez to że relacja Paris i Tobiasa jest lekko toxic to daję 9/10

Czy czytaliście kiedyś książkę, którą specjalnie odkładaliście, bo nie chcieliście jej kończyć? 🩷 Ja miałam tak właśnie z “My lovely Daisy”, pomimo tego, że ogromnie mi się podobała to starałam się czytać ją jak najmniej. Liczyłam, że jeśli będę czytać dłużej, to Chad również dostanie szansę na to, by ŻYĆ. Ogromnie bałam się tego, że główny bohater skończy tak samo jak w “My beloved monster”. 🤍 Przez głowę przeszło mi nawet odłożenie książki przed TYM momentem, może ja mogłam go ocalić? 🩷 Bardzo ciężko ocenić mi tę książkę. Czytałam ją ponad dobre dwa tygodnie i cały czas czułam bolesny uścisk w sercu. Dlaczego to musiało się tak skończyć? 🤍 Przede wszystkim to, że Chad nie jest dobrą postacią. To nie jest dobry chłopak, popełnił całą masę okrutnych rzeczy, których nawet nie żałował. Widzimy tę postać z najgorszej jego strony, zło całej Plejady. To zniszczone osoby. Z problemami. 🩷 Zawsze miałam słabość do tego typu postaci w książkach bądź filmach. 🤍 Uwielbiam język autorki. Pisze przepięknie, baśniowo i musiałam się powstrzymywać, żeby co rusz nie zaznaczać nowych cytatów, które znajdowały się chyba na każdej stronie. Zaznaczę jeszcze, bo wiem, żę wielu z Was tego nie lubi, że mamy tu trzecioosobową narrację! 🩷 Jeśli “My beloved monster” Wam się podobało, to śmiało sięgajcie po drugi tom. Nie pożałujecie.

Ech, co ja mogę powiedzieć... To chyba po prostu nie jest seria dla mnie. Miałam nadzieję, że ta część będzie miała vibe pierwszej, ale w wielu miejscach jest... przedobrzona? Idk jak inaczej to nazwać. Po pierwsze początek jest rzeczywiście tak dramatyczny, jak zakończenie jedynki (i nie chodzi mi o to, że dramatycznie zły, choć mi się nie podobał, ale serio tam się rozgrywają dramaty). Bohaterowie strasznie przeżywają szokujące wieści - mam wrażenie, że zachowują się dosłownie, jakby ktoś im umarł albo stała się inna tragedia, tymczasem naprawdę info, że Andrew jest ojcem Jane, wcale nie jest straszne. Zresztą przekonujemy się o tym z biegiem książki, bo jak już nasi bohaterowie w końcu z nim rozmawiają, to jest totalnie ok - nawet lepiej niż było. Soł... Po co ten dramatyzm? Na dodatek podkreślany powtórzeniami co kilka stron - to serio potrafiło zmęczyć. Serio rozumiem, że można nawet takie coś przeżywać, ale bez przesady ;w; Ach, no i Hayden w tej części zaczyna mieć cechy bad boya, co bywa creepy (np. mówi Jane, że jest "jego"). Swoją drogą sceny zazdrości między tą parą są trochę wkurzające - jakby, niby sobie ufają, ale w sumie to nie :') I te wątpliwości Jane, co ona do niego czuje - wałkuje to cały czas, za każdym razem wpadając z zachwytu, gdy on jest obok, w wątpliwości bez dna, gdy jego nie ma albo widzą się w większym gronie. Na szczęście pod koniec ich relacja w końcu się normuje, yay! Ogółem mam wrażenie, że w tej książce znów zbyt dużo się nie działo - nawet jeszcze mniej niż w pierwszej, bo niektóre rzeczy są trochę zbyt przeciągane. Może dałoby się to skompresować do jednej książki. Smutne były wątki życia prywatnego kilku mniej lub bardziej pobocznych postaci - ogółem ciekawie się o tym czytało, choć czasem ma się wrażenie, że tam każdy ma traumę i coś nie tak w domu. Plus trochę irytowało mnie podejście Jane, kiedy wyobrażała sobie to, z czego ktoś jej się zwierzał, a ona ostatecznie uznawała, że nienawidzi się za taką wyobraźnię, jakby trochę nie chciała o tym wiedzieć. Ale no... ogółem co przeczytane, to przeczytane - dramatu nie było. Po prostu nie mój gust najwidoczniej, chociaż, jak pisałam przy poprzedniej części, uwielbiam opisy przemyśleń i odczuć. O dziwo tutaj momentami miałam wrażenie, że jest ich za dużo i trochę za mocno chcą przekazywać wszelką "prawdę o życiu".

Książka bardzo fajna. O spokojnej akcji, która wciąga, i sprawia że czas zatrzymuje się w miejscu. Jest to książka o ciekawym wątku dwójki bohaterów, których połączyła miłość, podczas podróży wzdłuż brytyjskiego wybrzeża, która miała na celu ocalenie związków rodziców Sary, a zapoczątkowała miłość między bohaterami, którzy niby znali się całe życie, bo ich domy dzieliła tylko ulica, ale tak naprawdę nie znali się wcale. Chociaż na początku zmagają się z wieloma problemami, w końcu udaje im się otworzyć przed sobą i stworzyć więź, której nawet czas nie jest w stanie zatrzeć.

„My Beloved Monster” Marty Łabęckiej to moja druga książka tej autorki i mam wrażenie, że powoli staje się ona jedną z moich ulubionych — oby tylko nie zapeszyć! Norwood w Karolinie Północnej uchodziło za najspokojniejsze miejsce na świecie. Mieszkańcy doskonale się znali, wiedzieli o sobie niemal wszystko — dzielili ze sobą zarówno radości, jak i smutki. W takim miejscu przecież nie dzieje się nic złego… przynajmniej tak powtarzali dorośli z pełnym przekonaniem. Dla młodzieży jednak ta sielanka była po prostu nudna. Aż do dnia, w którym Chadwick Myers postanowił zburzyć ten spokój i wymierzył broń w swoich najlepszych przyjaciół. Nieobecność w szkole jego dziewczyny, Holly Wilson, sprawia, że w oczach mieszkańców staje się ona współwinna tej tragedii. Nagle Norwood trafia na pierwsze strony gazet w całej Ameryce, a pytania zaczynają się mnożyć.
Co tak naprawdę wydarzyło się tamtego dnia?
Czy Chadwick Myers naprawdę jest potworem, za jakiego mają go wszyscy?
I czy Holly uda się odkryć prawdę? . Ogromne brawa dla autorki za sam pomysł na historię oraz za to, jak poprowadziła fabułę. Mimo że książka jest naprawdę spora, akcja ani na moment nie zwalnia — jest dynamiczna, momentami zawiła i potrafi wciągnąć. To literatura młodzieżowa, więc oczywiście znajdziemy tu wątek romantyczny, ale zdecydowanie nie tylko. W książce pojawiają się również elementy kryminału, a nawet thrillera, co sprawia, że historia jest dużo bardziej wielowymiarowa. Muszę przyznać, że dość szybko zaczęłam podejrzewać, kto może stać za całym zamieszaniem, ale mimo to plot twist i tak okazał się ciekawy — nie wszystko przewidziałam, a sama książka potrafi jeszcze zaskoczyć… Na plus zdecydowanie:�– bardzo ciekawy pomysł na fabułę�– szybka, momentami zawiła akcja�– interesujący bohaterowie�– styl pisania autorki, który bardzo mi odpowiada Jedynym minusem była dla mnie chwilami zbyt duża melodramatyczność, szczególnie w relacji Holly – Samantha – Olivia. Momentami miałam wrażenie, że emocji jest trochę za dużo, ale nie chcę się nad tym rozwodzić, żeby niczego wam nie zaspoilerować. 😅 Podsumowując — bardzo dobrze bawiłam się podczas czytania i z pewnością sięgnę po kolejne książki Marty Łabęckiej.

Mówią (no dobra może ja tak tylko mówię) że każdy autor ma swoją kwintesencję, coś co go wyróżnia, coś co sprawia że jego twórczość jest wyjątkowa. Po przeczytaniu tej książki z pewnością mogę stwierdzić, że twórczość Agaty Gładysz ma tą kwintesencję wychodzącą poza skalę. Po prostu KOCHAMM!! Ta książka odbiega trochę od schematów od takiej typowej powieści romantycznej ale to jest w niej najlepsze. Nie jesteś w stanie przewidzieć co dalej się wydarzy co się dalej stanie, bo ta książka ma nieprzewidywalne zwroty akcji. ,,Tam gdzie kwitną niezapominajki" to od dzisiaj moja ulubiona książka (chociaż z bólem się do tego przyznaję bo moja dotychczasowa ulubiona była świetna ale jednak muszę przyznać że to jest największe arcydzieło literatury) i od dzisiaj też (z bólem przyznaję ale ja się nie będę oszukiwać) Agata Gładysz to moja ulubiona autorka. Jej książki nie bez powodu mają taki rozgłos (bo ja już myślałam że to kolejna książka która jest mega popularna a na to nie zasługuje) ale mega zasługuje na to miano i jak najbardziej na światowy rozgłos. Agata Gładysz wieżę że zdobędziesz Nobla Dobra wracając do opinii ,,Tam gdzie kwitną niezapominajki" coś w tej książce jest i ja wiem co wspaniały przekaz życiowy mający bardzo duży i głęboki sens (dopisane po miesiącu na oko) nie no ja to chyba trochę przesadziłam mówiąc o tym że to prześciga moją ulu książkę ale ma mega podjazd i wszystkie książki Agaty Gładysz są moimi ulubionymi bo są równie fajne (czyli TOTALNA PETARDA) i ja to po prostu KOCHAM ulu autorka top 1/2 (nie jestem zdecydowana ale raczej 2 na równym poziomie bo nie da się lepiej) książka (i wszystkie książki autorki) poza skale to moja ocena

Nie wiem, no bo tak jakby niby wszystko fajnie, pięknie, ale nuda trochę. Irytuje mnie Tobias, który ja rozumiem, ma depresję, ale tak bardzo to podkreśla w którymś momencie, że sama rozważam czy się nie powiesić. Ale poza tym to utrzymany jest klimat więc git. Ale uważam, że nie ma szału. Jeśli chodzi o tą serię to wiem, że poczytam jeszcze te 2 tomy jak wyjdzie 5 ale no szału nie robi. Przykro mi. Znaczy no jest nie zła. Ale 8,5 to za wysoka średnia ocen. A 55zl to za wysoka cena, chociaż co muszę przyznać ładna książka pod względem estetycznym. Nie wiem co mogę więcej powiedzieć. Miłego dnia

Będę z wami szczery. Mam wrażenie że wszytko zaczęło się powtarzać w tej książce pierwsza połowa książki nie zachęcała mnie całkowicie do jej przeczytania lecz druga połowa pochłonęła mnie czerwonym ogniem. Lecz to dalej nie zmienia mojej opinii na temat tego że mam wrażenie że wszytko zaczęło się powtarzać od pierwszego tomu w kółko to samo. I jakoś nie da się tego ocenić lepiej. Książka opowiada o Vivian i Venomie Go nie było już przy jej życiu lecz nagle gdy jej coś zagroziła odrazu zjawił się po 3 latach do miasta. Dziewczyna była zagubiona nie rozumiała swoich uczuć co do niego. Ale wszytko zaczyna się od połowy książki. Fabuła zaczęła nabierać swojego tempa coraz szybciej. Lecz gdy przeczytacie ostanie strony serce wam się leciutko złamie..

Ta książka, to taki smaczek do "100 dni słońca". Opowieść pełna przebaczenia i rodzinnej atmosfery. Miłość Tessy i Westona weszła na wyższy poziom, mimo kłótni wytrwali do świąt. "Misja szczeniak" miała swoją kulminacje na samym końcu książki i na pewno większość czytelników rozczuliła. Ogólnie 7/10 książka ok, ale jak przystało na young adult miłość bohaterów jest głupiutka.

Pomimo mojego sędziwego wieku (33 lat) ta młodzieżówka bardzo przypadła mi do gustu. Czyta się szybko, nie można się oderwać. Fajny i lekki styl autorki. Czasami mocno irytujące zachowania głównej bohaterki, bardzo słodka opowieść, do bólu przewidywalna i mało realna historia, ale co z tego. Widać jeszcze takie lubię. Polecam na relaksujące wieczory. :)

Sięgając bo tę książkę miałam obawy, że nie jestem w gronie docelowym, jednak im poznawałam ją bardziej wiedziałam, że się myliłam. Historia ta jest dla każdego co uważam za duży plus. Styl w jakim została ona napisana jest prosty dzięki czemu czyta się ją bardzo szybko. Już na początku pokochałam zamysł na fabułę. Uważam, że pomysł z papierowymi sercami został świetnie poprowadzony i rozwinięty w całej historii. Jestem ogromną fanką jaki morał związany z przeznaczeniem płynie z tej książki. Autorka w przyjemny sposób obrazuje miejsca akcji, dzięki czemu mamy możliwość na poznanie wykreowanego świata, dzięki prostym i krótkim, ale dobrym opisom. Co mi się mniej podobało to w jaki sposób zostali stworzeni bohaterowie. Uważam, że nie do końca mamy możliwość na poznanie ich. Mimo to, w jakimś stopniu polubiłam kilka postaci, ale nie na tyle, aby jakoś szczególnie zapadli mi w pamięci. Podsumowując, książka bardzo przyjemna na jeden dzień. Jeśli lubicie lekkie, miłosne historie to polecam!

„The Golden One” to powieść, która od pierwszych stron wciąga czytelnika w świat pełen emocji, złożonych relacji i dramatów, które jednocześnie wzruszają i inspirują. Weronika Ploty po raz kolejny udowadnia, że jej pióro potrafi stworzyć opowieść, która jest zarówno lekka w odbiorze, jak i głęboka w treści. Styl autorki jest płynny, przyjemny i wciągający dzięki temu trudno się oderwać od książki. Główny bohater, Issac Waren, to postać, która emanuje ciepłem, charyzmą i pozytywną energią. Mimo bolesnych doświadczeń z przeszłości potrafi zarażać optymizmem i wspierać innych, co czyni go bohaterem, którego łatwo pokochać. Z kolei Aurelia Roosevelt to postać subtelna, wrażliwa, ale jednocześnie silna i zdeterminowana, gdy przychodzi jej walczyć o własne szczęście. Obserwowanie jej przemiany i dojrzewania jest jednym z najciekawszych wątków powieści. Relacja między Issacem a Aurelią jest pełna autentycznych emocji od niepewności i drobnych nieporozumień, po głęboką troskę, wsparcie i prawdziwą miłość. Pomimo różnic, bohaterowie doskonale się uzupełniają, a ich wzajemna chemia sprawia, że od pierwszych stron zaczynamy im kibicować. Co ważne, autorka nie zapomina o wątku przyjaźni pokazuje, jak wielką rolę w naszym życiu odgrywają ludzie, którzy zawsze są przy nas i na których możemy polegać w trudnych chwilach. „The Golden One” to nie tylko historia miłosna. To opowieść o samopoznaniu, odwadze w dążeniu do szczęścia i pokonywaniu własnych słabości. Książka pełna jest wzruszających scen, które zostają w pamięci, ale też momentów lekkiego humoru, który równoważy emocjonalną intensywność. Podsumowując, Weronika Plota stworzyła powieść, która potrafi rozkochać w sobie czytelnika, jednocześnie dotykając jego serca w sposób, który zostaje na długo po odłożeniu książki. „The Golden One” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto ceni emocjonalne historie pełne ciepła, autentyczności i prawdziwej głębi.

Na początku trochę nudne, ale pomijając to, to ta książka zostawiła mnie z takim uczuciem i pustką że nie wiedziałam co ze sobą zrobić 🙏 fajnie mimo wszytko że autorka zdecydowała się na takie zakończenie bo pokazuje że życie nie zawsze jest kolorowe i idealne. Chciałabym widzieć to wszystko z perspektywy Nicholasa i po prostu potrzebuje jakiegoś spin-offu błagam 🙏🙏

⁺₊°｡❆Eli & Matt⋆⁺₊❅ jest to lekka zimówka, szybko się czyta, plusem są też krótkie rozdziały co przynajmniej mnie bardziej wciąga już od pierwszych rozdziałów, jest też dużo śmiesznych sytuacji. ❅slow burn ❅przyjaciel starszego brata ❅małe miasteczko rzadko czytam jakiekolwiek zimówki na tą trafiłam przez przypadek, niemniej jednak jest to moja zimowa polecajka. polecam przeczytać

Bardzo miło się wraca do rzeczywistości Rodziny Monet. Czy popieram zachowania Lindsay? W większości przypadków nie. Ale książkę czytało się przyjemnie. Co muszę przyznać to uwielbiam uciekać do świata tworzonego przez tę konkretną autorkę. Jej styl mi osobiście bardzo pasuje.

Jeśli ktoś bierze książkę do ręki z nadzieją na niepowtarzalny klimat historii Rozpustników z Kamienicy, radzę wstrzymać konie. To zupełnie inny świat, choć powiewa wspomnieniami. Nasi bohaterowie "zostali użyci" w książce, ale to już inni, dorośli ludzie i po przeczytaniu czułam ukłucie rozczarowania. Liczyłam na odrobinę więcej Rosanny Denise. Zayden jest bardzo fajnym ojcem, choć chyba za bardzo wiodącym rodzicem. Sama historia Kami jest ciekawa, dobrze zbudowana. Z przyjemnością sięgnę po drugi tom.

Jedna z najbardziej wzruszających i psychicznie poruszających książek, jakie miałam okazję przeczytać. Uważam, że ta lektura jest naprawdę świetna. Problemy opisane w książce, z którymi zmaga się duża część społeczeństwa, zostały przedstawione w bardzo ważny i potrzebny sposób. Dzięki takim historiom ludzie być może przestaną bać się prosić o pomoc, a szybka reakcja pozwoli zapobiec wielu tragediom. Oprócz przemocy domowej poruszanych jest tutaj wiele innych trudnych i bolesnych tematów, z którymi na co dzień mierzą się ludzie. Dlatego przed sięgnięciem po tę książkę warto upewnić się, czy poruszana tematyka nie będzie dla Was zbyt ciężka. Myślę, że jak u większości czytelników, tak i u mnie ta lektura wywołała ogrom emocji i morze łez — zarówno tych ze szczęścia, jak i ze smutku. Wszystkie te uczucia były bardzo intensywne i głęboko do mnie dotarły. Do osób, które zaczęły książkę i zatrzymały się w połowie — nie bójcie się czytać dalej. Początek może wydawać się nieco nudny, ale zdecydowanie warto dotrwać do końca dla niesamowitego plot twistu. Mimo że książka jest napisana w formie romansu, pod koniec pojawia się zwrot akcji, który mógłby śmiało konkurować z najlepszymi thrillerami. Chciałabym także zaznaczyć, że jest to pierwsza książka od dawna, po której przeczytaniu nie potrafię ubrać w słowa tego, co czuję. Bardzo trudno pisać mi tę recenzję, mając jednocześnie pustkę w sercu i burzę w głowie. Jeśli chodzi o zakończenie (bez spoilerów) — uważam, że jest idealne. Pokazuje, co wydarzyło się z bohaterami, a także doskonale ukazuje traumę głównej bohaterki. Wątek znany już mniej więcej od 50. strony zostaje świetnie rozwinięty i wyjaśniony, ukazując, jak wiele łączy Chrisa i Suzi. UWAGA LEKKIE SPOILERY Dla mnie epilog był strzałem w dziesiątkę. Dowiadujemy się z niego, gdzie ostatecznie trafiła główna bohaterka, co jest bardzo istotne. Mimo że wiele elementów kończy się pozytywnie, najważniejsze pozostaje odzyskanie spokoju psychicznego. Uważam, że zakończenie historii Suzanny zostało przedstawione bardzo trafnie. Epilog pokazuje również w realistyczny sposób, że nawet po tragediach społeczeństwo nie zawsze reaguje tak, jak powinno.