Ostateczni

Ciekawostka dla entuzjastów retro fantastyki. A jest bardzo retro i to zarówno w formie (jest to bardziej śledzenie przemyśleń i tez autora wygłaszanych przez kolejne tworzone na ten poczet postacie) jak i w treści (np. część przygód dziejąca się na pięknej i zamieszkanej „powierzchni” Jowisza). No ale jest to książka z 1952 roku! I jak na 1952 r. trzeba oddać, że pomysły i koncepty w niej zawarte są zupełnie zwariowane. I to też dotyczy także formy. Otóż jest to zbiór opowiadań ale traktowanych jako archaiczne podania, w zasadzie „mity”, których akcja dzieje się w ogromnych odstępach czasu. Mity na temat legendarnej cywilizacji „człowieka”, do tego analizowane przez inteligentne społeczeństwo Psów. Każde opowiadanie jest opatrzone również stosownym komentarzem naukowym (Psów, i to dość sceptycznym). To jest naprawdę całkiem nowoczesna i ciekawa w tamtych czasach koncepcja literacka. A i w przypadku treści też jest wiele motywów wyprzedzających swój czas. Nie tylko podróże kosmiczne i podbój układu słonecznego czy degradacja i upadek ludzkiej cywilizacji gdy ta osiągnęła pełnię możliwości zaspokajanie swoich potrzeb. Mamy tu też transhumanizm, przenoszenie świadomości, światy równoległe, zjawiska i byty nadprzyrodzone, gadające i myślące zwierzęta, inteligentne roboty, mutantów, marsjan czy analizę natury skłonności do przemocy. Jeden wielki, imponujący mix. Tyle tylko, że… no czyta się to już dzisiaj tak sobie. Być może dlatego, że tak naprawdę są to głównie rozważania (dość ciekawe) autora, powkładane w usta pretekstowych postaci i sytuacji (dość ciekawych). Jest to bardziej rozprawka pełna odważnych pomysłów ale też i takich zupełnie absurdalnych czy rolująych oczy. Albo zdezaktualizowanych. Głównym motorem do czytania była u mnie chęć poznania tego jak ta nasza planetarna historia się wreszcie zakończy ale i to się z czasem trochę rozmyło. W raczej niezbyt angażujących oparach nadprzyrodzonych duchów i i przenikań między-wymiarowych. A być może to wszystko wina tych Psów ze sztucznie wykształconym aparatem mowy, które utrudniały mi zaangażowanie się ;) Cieszę się, że przebrnąłem choć polecam już tylko mocnym entuzjastom tego typu książek.

Bardzo ciekawa, podwójna antyutopia. Sheckley napisał ją w roku 1960 zatem w czasie trwania "zimnej wojny" a już po "polowaniu na czarownice" komisji McCarthy'ego. Przywołuje je w swojej książce ale raczej skupia się na dalekosiężnych ich skutkach. Tworzy dwa kontrastowe systemy... które okazuje się, nie różnią się od siebie tak bardzo. Autor nie bawi się w psychologię czy filozofię. Miał pomysł i zbudował wokół niego całą akcję. Akcje która wciąga i się nie nudzi... i bawi :) Fabuła może być zbyt prosta czy naiwna dla wyrafinowanego czytelnika ale książka ma już ponad pół wieku! Osobiście lubię takie ramotki gdzie opis cywilizacji czy technologii jest drugorzędny na rzecz przemian społecznych wynikających z rozwoju.

Tak, ta książka jest seksistowska, ale ma też wady. Na przykład kilka dziur fabularnych i niezbyt ciekawe postaci. Najbardziej szkoda, że im bliżej końca, tym bardziej historia mnie nudziła. Chyba zabrakło pomysłu jak to zakończyć, jakieś hipnozy i inne głupoty. Przynajmniej finał jest lepszy niż w Inwazji porywaczy ciał, do którego porównanie samo się nasuwa, ale umówmy się, poprzeczka była zawieszona bardzo nisko. Generalnie czyta się nieźle, ale dzisiaj nie robi to wrażenia.

Książka post-apo napisana w kontrze do sztampowej literatury, która gloryfikuje archetyp twardziela-samotnika, gdzie upadek cywilizacji stanowi jedynie ciekawą scenografią dla jego zmagań z groźnymi mutantami czy gangami odzianych w skóry sado-maso bandytów. Doskonały przytyk dla survivalowców, którzy czekając na sądny dzień z kolekcją racji żywnościowych i amunicji nie zdają sobie sprawy, że w wypadku dnia zero ich kryjówki będą pełnić rolę zakopanych skarbów dla każdej lepiej zorganizowanej bandy. To nie celownik optyczny i góra konserw w piwnicy, a siła społeczności, instytucji i poczucie odpowiedzialności dają największą szansę na przetrwanie. Przesłanie książki jest budujące, z bohaterem jest łatwo się utożsamić. W dobrej równowadze dostajemy patos jak i komizm sytuacji kiedy kłamstwo o odrodzeniu Ameryki zamienia się w prawdę.

"Stacja tranzytowa" - bliskie spotkania z obcymi. Pyszny koncept - skoro przydarzył się "Piknik na skraju drogi", to czemu nie konstrukcja takiej stacji? No i pojawiają się pytania o istotę człowieczeństwa i konflikt, jaką podjąć decyzję. Polecam!

Mam z oceną tej powieści pewien problem: o ile zaimponował mi rozmach i koncepcja opisanego świata, a akcja potrafiła mnie miejscami naprawdę porwać, to jednak aż do końca nie opuszczało mnie wrażenie, że mogłoby to zostać skonstruowane / napisane odrobinę lepiej. Nie zrozumcie mnie źle, powieść jest naprawdę niezła i polecam ją wszystkim fanom sci-fi / fantasy. Zabrakło chyba lepszego rozplanowania całości historii, właściwego rozłożenia akcentów na poszczególne etapy, w rezultacie powieść jest nierówna: rewelacyjne jej fragmenty i wątki przeplatane są partiami "zaledwie" srednimi, co w ogólnym odbiorze trochę jednak psuje ocene całości. Szkoda, bo potencjał był bardzo duży.

Nie podobała mi aż tak bardzo ( wybrałem przez wysoką średnią ocen) z powodu opisu kogoś z końcówki XIX wieku. Totalną głupotą jest fakt, że maszyna czasu nie przemieszcza się wogóle podczas "podróży". Nie miało by to pewnie znaczenia podczas krótkich wypraw, ale miliony lat? Przecież ziemia ( materiał po którym chodzimy) cały czas się przemieszcza. Podstawy budynków które przetrwały 7-8tys lat obecnie mogą być zagrzebane nawet pod kilku metrową warstwą gleby. A tu czy maszyna porusza się w przód czy tył osi czasu, ciągle pozostaje w tym samym miejscu i nad powierzchnią... Plus za koncepcję "ucywilizowanych" morloków. Szkoda że ludzkość jaką znamy ciągle kroczy ku zagładzie

Doskonała książka, dała mi to czego oczekuje od sf - dużo.....dużo rozrywki. Powieść czyta się przerzucając jedną kartkę za drugą. Uwaga nie dla osób szukających czegoś więcej poza rozrywką !. Rzadko która z nowych tysiąc-stronicowych książek fantasy lub sf dorasta jej do...... no powiedzmy łydek.

Niby jest ponuro, ale w sumie dosyć pogodnie i statecznie. Bardziej dramat społeczny, aniżeli s-f. Niby są wszystkie zagrożenia związane z upadkiem cywilizacji, czyli zezwierzęcenie, rozpad dużych skupisk społecznych, gwałty, handel ludźmi, rozboje, brak prawa i rządy podejrzanych typów, jednak podane jest to w formie geriatrycznej (za wyjątkiem oczywiście rozdziałów retrospekcyjnych). Przez książkę przewija się tabun mniej lub bardziej wiekowych, bezzębnych dziadów kalwaryjskich (tudzież bab), ale na szczęście my mamy do czynienia z najmłodszymi (nieco ponad 50 lat) i najatrakcyjniejszymi przedstawicielami zdziadziałego społeczeństwa, tj. Siwobrodym i jego żoną. Wizja Aldissa chociaż wiekowa (sic!) jest spójna i dobrze się to czyta, brak fajerwerków typowych dla literatury postapokaliptycznej jest przesłonięty bardzo dobrze rozpisaną i sympatyczną parą głównych bohaterów. Czegoś mi zabrakło, może więcej akcji, a mniej nie najwyższych lotów filozofii, ale można spokojnie polecić miłośnikom gatunku.

Fritz Leiber, uznany mistrz science fiction i fantasy, w "Wędrowcu" stworzył niezwykłą opowieść, która zachwyca rozmachem i głębią. To nie tylko klasyczna powieść z gatunku science fiction, ale także fascynująca podróż przez filozoficzne rozważania o naturze wszechświata i ludzkiej egzystencji. Akcja książki rozpoczyna się, gdy tajemniczy obiekt - tytułowy Wędrowiec - pojawia się nagle w pobliżu Ziemi, wywołując chaos i panikę. Historia jest opowiadana z perspektywy różnych postaci, zarówno ludzi, jak i istot pozaziemskich, co nadaje jej wielowymiarowości i pozwala czytelnikowi spojrzeć na wydarzenia z różnych perspektyw. Leiber doskonale buduje napięcie, łącząc wątki katastroficzne z intymnymi historiami bohaterów. Jego narracja jest barwna i pełna detali, co sprawia, że świat przedstawiony wydaje się niezwykle realistyczny. Jednocześnie autor zadaje pytania o granice ludzkiej wiedzy, miejsce człowieka we wszechświecie i relacje między różnymi formami życia. "Wędrowiec" to książka, która łączy w sobie wartką akcję, emocje i intelektualne wyzwania. Leiber udowadnia, że literatura science fiction może być czymś więcej niż tylko rozrywką – jest tu przestrzeń na głębokie refleksje i poruszające obrazy. Polecam tę powieść zarówno miłośnikom klasycznej fantastyki naukowej, jak i tym, którzy szukają książki skłaniającej do myślenia. "Wędrowiec" to prawdziwa perełka, która z pewnością zapadnie w pamięć na długo. Nie przegapcie tej niezwykłej przygody!

Długo miałam tą książkę na liście 'kup', ale jak do tej pory dużo innych książek okazywało się wazniejszych do nabycia. Jednak ciekawość w końcu zwyciężyła i kupiłam 'Późne Lato'. Treść w dwóch trzecich tej opowiści jest cudownie intrygująca - przedstawia wyimaginowaną historię postapokalipycznej osady ludzi żyjących 'po staremu' tj. sprzed ery industrializacji Ziemi, którzy zbierają pozostałości i budują z tego nowe obiekty. Są tu delikatne wzmianki o społeczności sprzed 100 lat (zwanej Aniołami, ponieważ nie tylko byli bardzo rozwinięci technologicznie), która zamieszkiwała Wielką Korporację, o jakiejś burzy, która trwała rok i przetrzebiła ludzkość oraz o wojnie, która także dokonała zniszczenia. Pozostali przy życiu Aniołowie zbudowali miasto pod kopułą, na którym odlecieli i dryfują wokół Ziemi. Dzieci Aniołów, które pozostały na powierzchni planety, zestarzały się tu i mają wiedzę o przeszłości, uznawani są za mędrców. Nowych tubylców fascynują np. slajdy, których szamanki używają do wróżenia przyszłości osadników. W osadzie jest pełno dziwnych artefaktów pozbieranych z ruin budynków, (które to rzeczy dla nas ludzi XXI w. są zwyczajne, a dla osób żyjących w czasie po zniszczeniu rozwiniętej technologicznie cywilizacji, którzy nigdy ich nie widzieli, stanowią zagadkę), np. sztuczna noga, obrazy, kryształy, itp. Zapada w pamięć scena, kiedy ojciec i syn palą ognisko na szosie i patrzą na pozostałości dawnej cywilizacji - kręte autostrady, węzły drogowe, mosty, zrujnowane miasta i zastanawiają się nad ich ówczesnym zastosowaniem. 'Droga służyła do zabijania'. No tak, pośrednio :) Syn zakochany w dziewczynie ze swojej osady postanawia wyruszyć na jej poszukiwanie, kiedy ona odchodzi z grupą handlarzy. Związek ten przypomina mi relację osoby uzależnionej z unikową. Chłopak goni za dziewczyną, a ona ma go gdzieś. W końcu jakimś sposobem okazuje się, że przekształca się w Anioła z tych mieszkających ponad Ziemią... I właśnie te pozostale 1/3 książki, kiedy pojawia się temat pięciu tajemniczych kuli przechowujących ważne awatary Aniołów, i które w innej osadzie z pomocą osób wtajemniczonych wchodzą w określone osoby i dzięki temu odżywają w ludzkim ciele, cała ta późniejsza filozofia i przeskok do Aniołów i ich egzystencji, tego już mój mózg nie mógł przetrawić. Brakuje jakichś fundametalnych danych, żeby sobie poskładać w głowie co do czego pasuje w całej tej historii. Jednak ta opowieść mogłaby z powodzeniem służyć jako scenariusz do animowanego filmu utrzymanego w przyrodniczo-dystopijnym klimacie. Na koniec dodam, że bardzo podobała mi się scena odnalezienia przy drodze gipsowej głowy jakiegoś pomnika, w której główny bohater pomieszkiwal przez jakiś czas :) Jak ktoś lubi dziwne książki, to polecam.

Stare science fiction polskiego autora z 1987 r. Na uwagę zwraca przedewszystkim konstrukcja opowieści - sceny końcowe zmieszane z początkowymi i środkowymi. Totalny misz masz, jednak mimo tego fabuła poprowadzona została logicznie i po mistrzowsku. Na początku dowiadujemy się mniej więcej co się wydarzyło, ale nie wiemy jak do tego doszło, więc autor przeprowadza nas przez poszczególne etapy skacząc raz w tył, raz w przód. Jak dla mnie za dużo tu opisów ludzi i ich zachowań, a za mało opisów obcego świata, w końcu jest to s/f. Jedynie podczas czytania opisu dziwacznego ciała kosmicznego, tytułowego Oxa, coś zaczyna się wizualizować w wyobraźni. Astronautka wprowadzona została do historii niestety tylko dla seksualnej uciechy obu mężczyzn, a w końcówce książki okazuje się biorobotem. I nic z tego w sumie nie wynika, poza tym, że 'ktoś' ją stworzył, aby nakręcała konflikty pomiędzy panami rywalizującymi ze sobą zawodowo. Nie znajdziemy tu rozdziałów, ani nawet podziałów na wyraźne akapity oddzielające sceny, bo wszystko celowo zlane jest w jeden tekst tak, aby jedna część nawiązywała do drugiej, jednak z dużym dystansem czasowym.

To jedno z tych sci-fi, które bardziej stawia na pomysł niż na akcję – i akurat tutaj to działa. Robert J. Sawyer bierze na warsztat temat świadomości, duszy i życia po śmierci, dorzucając do tego wątek kryminalny, który całkiem nieźle napędza fabułę. Największy plus tej książki to klimat „co by było gdyby”. Pomysł na cyfrowe kopie świadomości jest naprawdę ciekawy i daje sporo do myślenia, a całość podana jest w przystępny sposób, dzięki czemu czyta się to lekko i szybko. Nie wszystko jednak działa idealnie. Momentami czuć wiek książki – szczególnie w podejściu do technologii. Bohaterowie nie zapadają jakoś mocno w pamięć, a akcja potrafi zwolnić, kiedy autor wchodzi w dłuższe rozważania zamiast pchać fabułę do przodu. Mimo to całość wypada dobrze. To przyjemne, inteligentne sci-fi, które może nie wbija w fotel, ale zostawia z kilkoma ciekawymi przemyśleniami.

Totalna petarda! Jeśli jesteś fanem hard sf to to jest must have! Opowiadania są tak bardzo niesamowite, oddają możliwe wydarzenia 3001roku. Antologia jest spójną w swoim postrzeganiu roku 3001. Wszystko tu jest dziwaczne i absurdalne przesiąknięte do szpiku litery tym co nieodgadnione, tym czego nawet nie jesteśmy w stanie sobie nawet wyobrazić, co przeraża i fascynuje, dała bym wiele, żeby tam być, żeby móc to poczuć... Oprócz samej atmosfery, tematów i pomysłów temu antologii wisienką na torcie jest dobór pisarzy, każdy z nich to perełka, każdy jest znany i ceniony dla każdego fana sf. Nie rozumiem czemu antologia ma tak niskie noty bo jest cudowna. Mega polecam, to totalny obowiązkowy punkt dla każdego szanującego cie schować. Nie zawiedziecie się ta antologia to prawdziwa gwiazda w odmętach czarnego jak noc kosmosu.

Dwie niewielkie powieści napisane w końcówce lat sześćdziesiątych. Z dzisiejszej perspektywy to era "klasycznej" amerykańskiej literatury science fiction. Człowiek w labiryncie Jest opowieścią o odludku, obdarzonym przez obcych *skazą* psioniczną odstręczającą innych ludzi. Gdy ludzkość zacznie go jednak znowu potrzebować - takim, jaki jest - trzeba go skłonić do opuszczenia dobrowolnie wybranego odosobnienia-azylu. To zagadkowe miasto-labirynt, nigdy z powodzeniem nie spenetrowane i nie zbadane. Twór zapomnianych, *pradawnych* obcych, najeżony mnóstwem pułapek zabijających wszelkich intruzów. Choć okrzyknięta najlepszym dziełem Silverberga, trochę razi *strasznymi* a (jak dla mnie) raczej tandeciarskimi rekwizytami. Te wszystkie zapadnie, pola ognia, mrowia ostrzy i miażdżące bramy od lat sześćdziesiątych trochę się już chyba opatrzyły. Choć może tylko mnie (z racji wieku)? Niewykluczone, że w badziewiastym filmie z Netflixa wciąż budziłyby entuzjazm. Swoją drogą, trochę dziwne, że nigdy tego nie sfilmowano. Ani zmagania ze *strasznymi* pułapkami, ani nieprzesadne wyrafinowanie *psychologicznych* podchodów z odmawiającym współpracy Richardem Mullerem, nie rzuciły mnie na kolana nad finezją i głębią tej powieści. Ot - taką właśnie masówkę SF wtedy pisano. Czytano. I tyle. Większe wrażenie wywarła na mnie: Stacja Hawksbilla Miłośnikom wyskakujących ostrzy i miażdżących bram należy się ostrzeżenie, że to - dla odmiany - niespieszna, refleksyjna opowieść pozbawiona dramatycznej akcji. Narracja prowadzona dwutorowo: Pierwszoplanowa - o przywódcy obozu zesłańców politycznych. Podstarzałych weteranów-wichrzycieli stopniowo tracących rozum po przeniesieniu przez władze w czasie o miliard lat wstecz. Pozostawieni sami sobie w zamierzchłej, jałowej kambryjskiej przeszłości, bez nadzorców czy strażników, skoro nie mają dokąd uciec i dla nikogo (poza sobą) i niczego nie stanowią zagrożenia. Drugi plan to retrospektywa historii życia "zawodowego rewolucjonisty" Jima Barretta, przez lata konspirującego przeciwko totalitarnym rządom, które przejęły władzę w USA. Niestrudzenie - choć z coraz mniejszym zasobem wiary i złudzeń - "przygotowującego grunt" dla rewolucji (wciąż tak samo odległej - jak horyzont) mającej przywrócić prawa człowieka i starą konstytucję. Datowanie epok geologicznych i ich realia nie zgadzają się z obecnym stanem wiedzy paleontologicznej. Jednak ta powieść ujęła mnie swoim specyficznym klimatem i melancholijnym nastrojem. Niespieszne tempo, bez fajerwerków (poza materializacjami przy transferach z "górnoczasu"). Ale ma w sobie to nieuchwytne *coś*, co zapamiętuje się trochę dłużej, niż zajmuje zamknięcie okładki książki po przeczytaniu.

No, no, no szykuje się tutaj dłuższa trylogia chyba, myślałam że to takie krótkie czytadełko jest patrząc po gabarytach książeczki, a tu proszę, solidne SF, które zapowiada sie na rozbudowaną pozycję! Bardzo sie cieszę, ponieważ pomysł na fabułę bardzo interesujący, zestawienie bohaterów cokolwiek absurdalne ale jakże interesujące. Książka nie dość, że jest SF to wydaje się również wnikliwym stadium opisu socjologicznego i kulturalnego społeczeństwa ludzi. Tutaj mimo, że powieść została napisana lata temu, to mimo, że czasem czuć to, to to nie przeszkadza. Jak dla mnie super, już się zaraz biorę za następna część, pozycja warta zapoznania się.

Uwaga bełkotliwy zbiór uwag. Zazwyczaj piszę w punktach co mi się podobało, ale tu nie da rady: Hej Przed dobraniem się do tej książki przeczytałem Porwanie tego samego autora, jeśli po przeczytaniu w/w utworu uważasz, że wiesz o czym będzie ta książka, to prawdopodobnie się mylisz Niemniej początek książki przedstawia sytuację od 3 strony tzn obserwatorów efektu porwania czyli komisji wypadków lotniczych To co uderza, to realizm i szczegółowość opisów. Jednocześnie potrafi wprawić człowieka w dość senny nastrój, ma się wrażenie, że historia Smitha nigdy się nie skończy Niemniej nawet ta część jest napisana realistycznie, po prostu wierzysz w tego bohatera, relacje w zespole... Ot po prostu jego praca jest umiarkowanie nudna ( o prawdziwie nudnej to nawet ciężko coś napisać, ale nie o tym) Drugim tematem jest szefowa zespołu ds. Porwań. I tu drobna uwaga, uwielbiam tę postać, jest krwista, wkur**ona, zestresowana i nieszczęśliwa tak bardzo jak JA. A jednocześniewewnętrzna powinność napędza ją by działać pomimo zmęczenia, bólu i niechęci do tej całej biurokratycznej machiny i pracy które jednocześnie uwielbia. Co do jej zadań to w trakcie porwań wszystko się pieprzy, a ona próbuje wszystko naprostować. Świetnie opisana rola kierownika, skala jego odpowiedzialności i sposób myślenia operacyjnego. Ogromne plusy należą się autorowi za świat przedstawiony Istnieje tu przerażająca, ale interesującą wizja przyszłości gdzie można robić prawie wszystko co się chce i nie trzeba pracować, ale takie życie bez celu prowadzi najczęściej do samobójstwa Mamy okaleczone chore społeczeństwo żyjące krócej niż 30 lat, bez kończyn twarzy etc. Mamy podróże w czasie w celu pozyskania siły żywej dla przyszłości Mamy całe cmentarzysko niepotrzebnych pojazdów porwanych z przyszłości Mamy "gnomy" postaci bez cial, które zarządzają porwaniami, i ponoszą odpowiedzialnośc, czują stres, żartują jak prawdziwi dyrektorzy Mamy wszechwiedzący komputer K, który i tak wykorzystuje ekscentryczną Radę po to by pomagała mu podjąć decyzję i wpadać napomysły na które sam by nie był w stanie wpaść. Mamy też najbardziej spójną teorię podróży w czasie w której nie można oglądać, ani przenosić sié do przeszłości w której zamierza się dopiero być, gdzie można zmieniać rzeczywistość ale tylko trochę, aby wszystko potem wróciło na właściwe tory, a wraca, zazwyczaj wraca, gdzie istotne zmiany zmieniają czas z określoną czasoprędkością, gdzie pojawianie się różnych czasomożliwości jest kwestią płynna, gdzie można dostać paradoksalna wiadomość listem z przyszłości w celu wykonania czynności w przeszłości, bo świat akceptuje niektóre paradoksy I mamy Michaela speca od fluktuacji czasu, który nienawidzi rady bo przypominają mu czym pewnie się stanie, oraz który chciałby być historykiem choć wie że nie ma to sensu w wieku ostatnim Piękna sekwencja ścierania się ludzkości z konsekwencją końca świata plastycznie opisane masowe samobójstwo Pesymistyczne podsumowanie pozornie dobrego związku dwojga ludzi, miłe złego początki, ludzie jednak są hujowi. Tylko ten Bóg na końcu mi nie gra... Choć klimat całości trochę jak z End of Ewangelion. Unikalna powieść Miazga, psychodelia, no super.

Długo leżały na półce, ale opłacało się: obydwie powieści - traktujące o radzeniu sobie w świecie po kataklizmie wspaniałe: lubię oldschool'owe powieści sci-fi, tu wszystko jest niebanalne - piękny stary język, kulturalne obyczaje, nawet w postapokaliptycznym purytańskim świecie i oczywiście niesamowite pomysły na opowieści. Pierwsza nowela była bardzo ciekawa, nie spodziewałem się tak interesującej pozycji w historii o drapieżnych roślinach, druga chyba jeszcze bardziej mnie wciągnęła - pomysł na świat po apokalipsie bardzo nowatorski /jak na tamte czasy/, łatwiejszy w odbiorze niż Kantycza dla Leibowitza, czyta się świetnie POLECAM

Nie do końca jestem pewna, pod jakim kątem ocenić powieść Silverberga. Z jednej strony jest oryginalna tym samym z drugiej jakby podąża szlakiem utartym przez fabuły niezliczonych już powieści tego typu. Niby jest to pouczające, ale zarazem wydaje się, że analogia do naszej historycznej rzeczywistości jest zbyt oczywista. Nie licząc tego, że, pomimo iż czytelnik odbiera ten świat poprzez perspektywę bohatera to jednak odczuwa się na samym końcu, że wnioski, które wyciągną z przebytej podróży są niejasne nawet dla niego samego. Nie będę ukrywać, że jest to pierwsza powieść pisarza, po którą sięgnęłam i nie jestem w stanie odpowiedzieć sobie na pytanie, czy ty były zabiegi zamierzone czy tyko oczywiste odniesienie do historii w kostiumie fantastycznym. No cóż chyba nie dowiem się dopóki nie poznam innych dzieł tego pisarza, a sięgnę po nie z pewnością. Co do tej powieści mam mieszane uczucia jednak nie mogę uznać jej za bezwartościową i nie wartą uwagi.