Osiedle marzeń

„Za późno i za wcześnie, znany i nieznany – Nienawistny kochanku, wrogu mój kochany” Dwudziesty pierwszy wiek to już nie jest dobry czas dla Romea i Julii. Kochankowie z ulicy Kamiennej zdominowali codzienność. „Romantyzm jest żenujący, jarmarczny, po prostu obciachowy, odpustowy jak fluorescencyjny delfinek kupiony na straganie nad morzem” Ewa już dawno nie czuła się jak Zosia. Teraz już była Telimeną, co sama zauważyła na progu szkoły. … „Młodości! dodaj mi skrzydła!” Ja już co prawda od dawna miałam je podcięte, nie wzlecę nad poziomy, a jednak sentyment pozostał.” Każdy okruch wspomnień i mgiełka zapachu zostały w pamięci po Studniówce może takiej ostatniej. Śmiały obraz łatwiej znaleźć niż obudzić wspomnienia. „I jaką ten facet miał wyobraźnię! Zastanawiam się, co wtedy palił. Bo coś brać musiał. Na trzeźwo nie da się takich rzeczy tworzyć.” Jeszcze warto pamiętać, że Hieronim Bosch to nie konstruktor odkurzacza pionowego. Zniszczony mur, okalający nastrojowy balkon, jest jak gotowa scenografia do Sztuki kochania. Już nawet znany polski aktor chyba zauważyłby, że moje miasto już nie jest siedliskiem meneli. „Wszak wyśmienicie gram bogobojnego polityka, na obu kolanach modlę się żarliwie, aby mnie wybrano na kolejną kadencję, proszę o łaskę Pańską, żeby nikt nie dopatrzył się malwersacji, których się dopuszczam…” Podkomisarz Ryszard Baran zaskoczony śmiałością obrazów i pięknem ciała kobiety, widział tylko kształty a nie detale. A w jego głowie snuł się zapach schabowego i wdzięki jego połowicy. „Jego Hanuś nie wygląda jak ta kobieta z prac Karola” Na zdjęciu w galerii sztuki przy ulicy kiedyś Kamiennej widziałem Korę zachwyconą Szałem niebieskich ciał. „Gdyby główna postać na Krzyku Muncha była kobietą, to byłaby to właśnie ona” A tymczasem jedyne, co wwierca się w umysł, to pisk aparatury na szpitalnym oddziale OIT. Wielu ludziom potrzeba czasu, żeby przyjrzeć się swojemu życia bez konieczności odpowiadania na krępujące pytania. „Koma” to książka pełna sprzeczności. Fragmenty wybrane z dzieła Szekspira wzbogacają prawdę o zwykłej cielesności. Krucyfiks z dumą prezentowany prze kobietę niepogardzaną przez Boga, graniczy z banalnym określeniem znanego radia z Torunia, jakby pobożność była zawstydzająca. Niedopasowanie kolegów nie jest powodem do odrzucenia. Generalnie ta powieść jest mądrze napisana, godna przeczytania i przemyślenia. Dziwną wydaje się współpraca Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak i Wojciecha Chmielarza. Przecież oboje chyba wystarczająco znają psychikę ludzi. Po co im to było?

Bardzo mi odpowiadał klimat wynikający z osadzenia tej historii w latach 80'. Coś wspaniałego, czułam wręcz duchotę tego upalnego lata na wsi. Sama historia mnie wciągnęła, trochę się domyśliłam trochę nie, myślę że dało się to samemu rozgryźć także na plus. Sedno problemu również ciekawe, rzadziej spotykane myślę.

Tym razem wysłuchałam słuchowiska Audioteki i gorąco polecam. Produkcja została zrealizowana z rozmachem i polotem. Aktorzy po mistrzowsku zagrali swoje role, a efekty specjalne sprawiły, że słuchowisko stało się bardzo interesujące. Sam kryminał zaskakuje zwrotami akcji i mylnymi tropami. Intryga okazuje się skomplikowana, a autorzy do ostatniej chwili trzymają odbiorców w napięciu. Polecam!

W Warszawie zostają znalezione wiszące zwłoki mężczyzny. W jego dłoni śledczy znajdują orzech. Śledztwo prowadzi komisarz Jakub Mortka wraz z nowo dołączoną do wydziału aspirantką Anną "Suchą" Suchocką. Książka bardzo mi się podobała. Śmieszyły mnie spory o feminitywy w nazwach.

Wydaje mi się, że postać Teodora Szackiego, jako osoby względnie chłodnej oraz odosobnionej, żyjącej w swoim świecie może początkowo zrazić czytelnika... Lecz nigdy tak bardzo nie wczułam się w postać książkowa, w to jak bardzo oddaje się swojej pracy i jak wiele dla niego znaczy, o swojej misji, ogólny charakter postaci. Szczerze, nie mogłam oderwać się od całej trylogii, po każdym kończącym się rozdziale chciałam jednak rozpocząć następny, aby dowiedzieć się "co okaże się dalej". Jedyna zawiłość - w każdej części z trylogii dzieje się stosunkowo dużo, ciężko łączyć ze sobą fakty, całą istota sytuacji zostaje wytłumaczona w ostatnich dwóch rozdziałach. Niemniej jednak - polecam!

"Farma lalek" to drugi tom serii o komisarzu Jakubie Mortce, który zamiast spokojnego wypoczynku trafia na prowincję i zostaje wplątany w brutalne śledztwo po zaginięciu jedenastoletniej dziewczynki. Fabuła jest dynamiczna, pełna napięcia i nieoczekiwanych zwrotów, dzięki czemu trudno się od niej oderwać. Jakub Mortka to postać wielowymiarowa – czasem zagubiona w życiu prywatnym, ale skuteczna i wytrwała w pracy, co nadaje historii głębi. Autor zręcznie porusza trudne tematy, takie jak handel ludźmi czy tajemnice małych społeczności, nie popadając w sensacyjność. Choć zakończenie bywa przewidywalne, "Farma lalek" to wciągający, mroczny kryminał z realistycznymi bohaterami i duszną atmosferą małego miasta – idealny dla fanów cyklu i miłośników dobrze skonstruowanych polskich kryminałów.

Mistrzyni gatunku, bez wątpliwości. Dbałość o detale psychologiczne, niebywała precyzja i wiarygodność w przedstawieniu czasu akcji. Szary, depresyjny świat głównej bohaterki + poetyka peerelu. Perfekcyjne wątki poboczne i postaci drugoplanowe. Podziwiam, sama bym tak chciała.

Kolejny etnokryminał z dużą ilością wątków, niektóre z nich można byłoby pominąć,bo nic nie wnoszą do książki. Problemy ukazane w powieści skłaniają do myślenia, szkoda tylko, że autorzy nie zamieścili przekładów dialogów z języka romskiego ,to mnie trochę irytowało.

Małe miasteczko, kilka trupów w szafie, tMałe miasteczko, kilka trupów w szafie, tajemnice i śledczy z krwi i kości wszystko tu gra i tworzy sprawdzony, ale świetnie wykorzystany schemat. Autor dobrze wie, jak budować napięcie i utrzymać uwagę do samego końca. To kryminał podany w bardzo dobrym stylu, który daje dużo satysfakcji z czytania i spokojnie trafi w gust nawet bardziej wymagających czytelników.ajemnice i śledczy z krwi i kości wszystko tu gra i tworzy sprawdzony, ale świetnie wykorzystany schemat. Autor dobrze wie, jak budować napięcie i utrzymać uwagę do samego końca. To kryminał podany w bardzo dobrym stylu, który daje dużo satysfakcji z czytania i spokojnie trafi w gust nawet bardziej wymagających czytelników.

Atmosfera gęstnieje z rozdziału na rozdział. Pojawia się pytanie, czy te wszystkie wydarzenia mają wspólny mianownik i czy ktoś nie zaciska wokół Marka niewidzialnej pętli. Odpowiedzi na razie brak, ale ciekawość rośnie. I właśnie to sprawia, że chce się czytać dalej.

Książka bardzo fajnie napisana, świetnie się na czyta. Kilka ciekawych wątków z niespodziewanym rozwiązaniem. Książka różni się od wielu thrillerów tym, że nie jest bardzo brutalna, nie ma rozlewu krwi. Dobrze się ja czyta. Czekam na kolejną część, która ma być już wkrótce "Polonista".

Ta książka wciąga od pierwszych stron i czyta się ją naprawdę szybko. Krótkie, konkretne rozdziały sprawiają, że trudno się oderwać, bo cały czas chce się jeszcze kawałek dalej. Akcja nie zwalnia, ciągle coś się dzieje, a ciekawość rośnie z każdą kolejną stroną. Zakończenie potrafi zaskoczyć. wydaje się, że już wszystko jest jasne, a jednak historia potrafi jeszcze czymś zagrać na koniec. Zdecydowanie warto przeczytać.

Pierwszy raz czytałem jakąkolwiek książkę tego autora. Wybrałem ją głównie dlatego, że była na wyprzedaży i dotyczyła lat 90 :) Książka nie powala, czytało się ją nawet dobrze. Była trochę naciągnięta w pewnych momentach. Nienawidzę wplatania erotyki do książek.

Książka pisana przez scenarzystę i to widać, słychać i czuć. Przewija nam się przed oczami serial kryminalny z wątkiem głównym i historiami z których każda ma zmieścić się w jednym odcinku. Na koniec wątek główny przyspiesza i zmierza do finiszu, który ma kilka odsłon. Dialogi są dobre (takie filmowe, rysują postacie), ale narrator słabo wypada, mnie drażnił ten styl. Nie jest to zła pozycja, taka serialowa książka byłaby czymś ciekawym gdyby jeszcze autor bardziej myślał o pisaniu książki, a nie obrazu filmowego.

Powiem wprost: to naprawdę bardzo fajna książka. Czytało się ją błyskawicznie, a ja część historii czytałam, część odsłuchałam i w obu formach wciągnęła mnie tak samo mocno. Lubię takie konstrukcje. Krótkie rozdziały, szybkie tempo, zero niepotrzebnych dłużyzn. Akcja płynie gładko, a zakończenie jest konkretne i domknięte, bez irytującego niedosytu. Z czystym sumieniem polecam.

„Zabójczy pocisk” to niezwykła antologia, która łączy w sobie to, co najlepsze w polskim kryminale – różnorodność stylów, świeżość pomysłów i głębokie spojrzenie na naturę zła. W jednym tomie spotyka się piętnaścioro autorów, reprezentujących zarówno znane nazwiska, jak i twórców, którzy wnoszą do gatunku własny, niepowtarzalny ton. To literacki eksperyment, który zaskakuje, porusza i zmusza do refleksji nad tym, jak cienka granica dzieli zwyczajność od zbrodni. Już sam pomysł na książkę jest wyjątkowy. Zamiast klasycznej powieści, otrzymujemy piętnaście krótszych form – opowiadań, z których każde jest osobnym mikrokosmosem zbrodni. Różnią się miejscem, czasem, a często także gatunkowym odcieniem – od realistycznych historii po opowieści z elementami groteski, noir czy nawet baśni. Ten zabieg sprawia, że „Zabójczy pocisk” czyta się jak kryminalny kalejdoskop, w którym każda historia odsłania inny aspekt ludzkiego upadku. Na szczególną uwagę zasługuje Remigiusz Mróz i jego „Hakowy” – precyzyjnie skonstruowana, dynamiczna opowieść, w której autor jak zwykle bawi się strukturą i napięciem. Wojciech Chmielarz w „Telefonie” udowadnia, że potrafi budować niepokój w najzwyklejszej sytuacji, a jego bohaterowie są tak prawdziwi, że czytelnik niemal słyszy ich oddech. Jakub Małecki z kolei w „Puchu” serwuje historię bardziej melancholijną niż sensacyjną – o przemijaniu, winie i pamięci, co pokazuje, że zło nie zawsze musi mieć formę krwawej zbrodni. W antologii znajdziemy również lżejsze, bardziej przewrotne tonacje. Olga Rudnicka w „Byle do lata…” i Marta Matyszczak w „Trupie, którego nie ma” proponują kryminały z przymrużeniem oka, pokazując, że czarny humor świetnie współgra z mrocznym tematem. Ryszard Ćwirlej w opowiadaniu „Kto się boi czarnej Wołgi?” zabiera nas z kolei w retro podróż do PRL-u, łącząc nostalgię z kryminalnym dreszczykiem. Nie brakuje też głębszych, filozoficznych tonów. Rafał Bielski w otwierającym tom tekście „Skąd się bierze zło?” stawia pytania o moralność i naturę człowieka, które powracają jak echo w kolejnych opowieściach. W tym sensie „Zabójczy pocisk” nie jest tylko zbiorem kryminałów – to także studium ludzkich emocji, słabości i granic, które każdy z nas może przekroczyć. Zaletą antologii jest również świetne tempo lektury. Każde opowiadanie ma własny rytm i charakter, dzięki czemu czytelnik nie odczuwa monotonii. Styl autorów jest na tyle różny, że książkę można czytać fragmentami – jak zestaw intensywnych, mocnych literackich dawek. Dodatkowym atutem jest cel charytatywny: zakup książki wspiera Fundację Pomoc Kobietom i Dzieciom, co nadaje lekturze dodatkowego sensu. „Zabójczy pocisk” to pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników kryminału, ale też dla tych, którzy chcą zobaczyć, jak różnorodne oblicza może mieć zło. Każdy z autorów dodaje do wspólnego projektu własny ślad, tworząc mozaikę, która fascynuje i przeraża zarazem. To literacka podróż po zakamarkach ludzkiej duszy – mroczna, ale niepozbawiona refleksji i błysków człowieczeństwa.

Książka „Ucieczka” autorstwa Joanny Opiat-Bojarskiej to czwarta część cyklu Burzyński i Majewski. Kiedy ta książka została wydana przez Empik Go pomyślałam sobie coś w stylu „jeeej, w końcu nowa książka autorki”. Na tym etapie ciągle myślałam, że to nowość. Kiedy zaczęłam słuchać audiobooka mówię „Oooo jak fajnie, że pojawiła się tutaj znana z innych książek antropolog Anita Broll. Oooo jest też Młody i Burza”. Chwila moment bo coś mi tutaj jednak nie pasuje. I to był ten moment kiedy się zorientowałam, że jest to wznowione wydanie książki, którą miałam okazję już czytać. Czytałam, teraz posłuchałam więc sobie trochę odświeżyłam ten cykl. Szkoda tylko, że od końca. Burza i Młody w bagażniku wbitego w drzewo samochodu znajdują zwłoki. Trop prowadzi do Escape Roomu, gdzie czworo młodych ludzi miało dziewięśdziesiat minut na rozwiązanie zagadek i ucieczkę z pokoju. Okazuje się jednak, że z pozostałą trójką nie ma kontaktu. Co takiego wydarzyło się tamtego dnia? Czy ten Escape Room był jakiś inny niż pozostałe? Mnie osobiście zdarza się czasem bywać, ale raczej częściej niż rzadziej. W ciągu sześciu lat byłam może z osiem razy. Pokoi interesujących jest sporo, ale zgrać terminy żeby iść w większym gronie jak widać daje taki oto efekt. Z kolei pod Poznaniem na terenie nielegalnej hodowli zwierząt egzotycznych odnalezione zostają ludzkie kości. Do tego dochodzą wątki z życia prywatnego naszych bohaterów więc nie sposób nudzić się z tą książką.

I oto nadszedł koniec historii i przygód Julii Durant. Diabelskie Obietnice to ostatni, ósmy już tom z cyklu kryminałów z panią komisarz w roli główniej. Po raz kolejny Durant zmierza się z tajemnicą, która ciągnie się za pewną młodą dziewczyną, która desperacko szuka pomocy i ratunku. Intuicja ją naprowadza, a to z czym komisarz i wydział zabójstw będzie musiał się zmierzyć - przechodzi ludzkie pojęcie... Tradycyjnie - czytają książki Franza przenosimy się w inny wymiar rzeczywistości. Przez bardzo rzeczywiste wybrzmienie wszystkich wydarzeń mamy wrażenie, że wraz z bohaterami jesteśmy uczestnikami śledztwa i wraz z nimi próbujemy rozszyfrować całą stojącą za wszystkim zagadkę. Seria z Julią Durant przyniesie Wam niezapomnianych wrażeń i wprowadzi w Was we wnętrza policyjnych śledztw. Jest to seria do której będę wracać z ogromnym sentymentem, a Wam polecam nadrobienie zaległości, jeśli jeszcze seria kryminałów tego genialnego autora jest przed Wami.

Pan Borkowski naprawdę potrafi pisać. Świetna książka, chyba jeszcze lepsza od pierwszej części. Jest tylko jeden problem ciężko zapomnieć, że autor jest kabareciarzem, ale jak nam się to uda to będziemy się dobrze, kryminalnie bawić. (KMN - to chyba mój ulubiony kabaret).

Przeczytałam tę książkę już trzy razy. Dwukrotnie w ciągu jednego weekendu (choć za drugim razem obiecywałam sobie, że będę się nią dłużej delektować, ale nie wyszło). Trzykrotnie daje najwyższą ocenę, jestem psychofanką "Jak zawsze", uwielbiam opisy Warszawy, uwielbiam oko puszczane do czytelnika i wszystkie easter eggi, uwielbiam przemyślenia o życiu.