Okoń

Czyta się bardzo przyjemnie, zwłaszcza osobom, które pamiętają tamte czasy... Bardzo mi brak dalszego ciągu, to jak grał w Legii, akurat wtedy chodziłem na wszystkie mecze i pamiętam co wyczyniał z piłką i rywalami mimo 30stki na karku. Może rzeczywiście nie co za dużo samochwalstwa, ale ogólnie polecam:)

Alternatywny tytuł tej książki mógłby brzmieć „George Best opowiada”. Jest to bowiem zbiór anegdot wziętych wprost z boiska oraz mających miejsce poza nim. Ale co ciekawe, ta książka nie skupia się wyłącznie na sylwetce Georgie Boy'a, ale zawiera garść wspomnień dotyczących znanych postaci ze świata futbolu brytyjskiego i szeroko pojętego show businessu. Wiele tu odniesień do programów telewizyjnych, filmów i wydarzeń z lat 60-tych i 70-tych XX wieku. Dla osób zorientowanych w temacie na pewno bardzo ciekawa i miła niespodzianka. Nie jestem pewien, czy obecnie nazwisko Best mówi cokolwiek młodszym czytelnikom. Przed prawie 15 laty sylwetkę „Chłopaka z Belfastu” przypomniała grupa Myslovitz w utworze „Książę życia umiera.” Niezwykle utalentowany zawodnik, który zamiłowaniem do alkoholu i rozrywek roztrwonił swój niesamowity potencjał. Mało jest piłkarzy, którzy w wieku 22 lat stają się najlepsi w Europie, a może i na świecie. Best opowiada o swoich romansach i problemach niezwykle szczerze i otwarcie, mając świadomość, że w jego życiu poszło coś nie tak. Ale tego nie żałuje, żył pełnią życia, wręcz śmiejąc się z ulotności sławy. Wiele w tej książce autoironii, sporo żartów z samego siebie (rozmowa z taksówkarzem na lotnisku – cały George :-)), sporo zaskakująco celnych opinii, co sprawia że tę pozycję czyta się wyjątkowo dobrze. Dodatkowo książka została opatrzona statystykami Besta z występów w drużynie Irlandii Północnej oraz w drużynach klubowych (z Manchester United na czele). Co do wad: zdecydowanie zbyt dużo literówek oraz momentami niezbyt składne tłumaczenie, przez co część żartów staje się mniej zrozumiała. Jednak na tle licznych książek sportowych ta wyróżnia zdecydowanie wyróżnia się na plus.

Przyjemna autobiografia jednego z najbardziej znanych polskich piłkarzy XXI wieku z jedną zasadniczą wadą - powstała za wcześnie. Jerzy Dudek nie zakończył bowiem kariery tuż po finale LM w Stambule, co sprawia, że brakuje tu dwóch istotnych wydarzeń z jego dalszego życia: niepowołania go przez Pawła Janasa na mundial 2006 oraz pobytu w Realu Madryt. W "Uwierzyć w siebie..." nie brakuje za to licznych wątków osobistych i tego, po co kibice sięgają po tego typu książki, czyli anegdot z szatni i zakulisowych ciekawostek. Interesujący jest zwłaszcza wątek interesików, jakie przy okazji MŚ 2002 kręcił próbujący uchodzić dziś za sumienie polskiej piłki Zbigniew Boniek. Choć nigdy wielkim fanem pana Jurka nie byłem to po lekturze trudno go nie polubić. Pozytywny gość, któremu mimo sukcesów nie odbiła sodówka.

Inspirująca. Dzięki niej poznałam osobowość i pewne cechy charakteru ludzi, którzy dzięki nim są arbitrami - bo nie inaczej. Nie są one jednak dla mnie łatwe - ,,To kwestia charakteru, mentalności, osobowości, w każdym razie kwestia naprawdę subiektywna." ,,To be consistent." Jednym słowem: zasady, bycie konsekwentnym i subiektywizm. Szczerze polecam! ,,...reguły gry" chociażby dla samej wiedzy o byciu arbitrem i nas samych.

Diego Armando Maradona wielkim piłkarzem był – to nie ulega wątpliwości. Ale raczej nie zdobył takiej sympatii jaką cieszył się inny wirtuoz z Ameryki Południowej, czyli Pele. Problemy narkotykowe, niezbyt zdrowy tryb życia, konfliktowość, kontrowersyjne zagrywki i zachowania kładły się cieniem na jego karierze. Także książka nie jest łatwa w odbiorze, bo jest niezwykle ekspresyjna, chaotyczna, wręcz kipi emocjami. Czytając jesteśmy wręcz pewni: no tak, cały Maradona :-) Razi zaklinanie się co chwila na życie własnych córek, rażą pojawiające się co jakiś czas wulgaryzmy. Czytelnikowi niezbyt zaznajomionemu z futbolem argentyńskim z trudem przyjdzie rozpoznawanie piłkarzy po ich boiskowych pseudonimach, zaś drużyn po ich lokalnych przydomkach. Ale dzięki tej ekspresji w pisaniu mamy do czynienia z biografią pokazującą człowieka, nie zaś jego pomnik. W sumie książka napisana w idealnym momencie, już po zakończeniu kariery piłkarskiej, podsumowująca dokonania na boiskach Argentyny, Hiszpanii i Włoch oraz osiągnięcia w barwach reprezentacji. Jeżeli jednak nawet nie lubimy Maradony, to warto przeczytać choćby ostatni, czternasty rozdział, zatytułowany „Jestem Diego. Przesłanie”. I tych kilka gorzkich słów na temat braku ambicji młodych zawodników, układaniu „drabinek” w rozgrywkach międzynarodowych, wszechobecnym kulcie pieniądza… Z perspektywy ćwierćwiecza musimy przyznać: Diego, w tych sprawach miałeś niestety rację. Jednym słowem, naprawdę niebanalna autobiografia.

Lucjan Brychczy jest obok Kazimierza Deyny jedną z legend warszawskiej Legii. Piłkarz ten, rodem ze Śląska, spędził przy Łazienkowskiej ponad sześćdziesiąt lat swego życia, najpierw w roli zawodnika, a później trenera. Podczas tego czasu był uczestnikiem oraz świadkiem zarówno największych porażek, jak i triumfów stołecznego klubu. W 2014 r. postać Kiciego, bo taki boiskowy pseudonim nosił Brychczy, zapragnęli przybliżyć nam w swej książce Grzegorz Kalinowski i Wiktor Bołba. "Kici. Lucjan Brychczy – legenda Legii Warszawa" to, chciałoby się rzec, typowa autobiografia w formie wywiadu-rzeki, w której indagowany odpowiada na standardowe pytania dziennikarzy dotyczące przebiegu kariery czy życia prywatnego. Gdybym jednak tak napisał, to minąłbym się znacząco z prawdą. Książka oczywiście jest hołdem złożonym postaci Brychczego – którego dryblingami oraz postawą na boisku zachwycali się swego czasu i Tadeusz Konwicki, i Gustaw Holoubek, i Andrzej Łapicki – ale odnajdziemy w niej również wiele ciekawych wątków pobocznych, dotyczących dziejów drużyny z Łazienkowskiej. Podczas lektury momentami można wręcz odnieść wrażenie, że Bołba i Kalinowski chcą, aby czytelnik przez pryzmat jednej z klubowych legend prześledził losy „Wojskowych” od pierwszych lat po II wojnie światowej, aż po czasy nam współczesne. A trzeba przyznać, że jest to historia niezwykła i pod wieloma względami fascynująca. Ktoś, kto kojarzy dzisiejszy futbol (nawet ten w wydaniu krajowym) z luksusem, wielkimi pieniędzmi, poważnymi transferami oraz profesjonalnie przygotowanymi zgrupowaniami, zostanie na początku wspomnień pana Lucjana wrzucony w peerelowską rzeczywistość połowy lat pięćdziesiątych XX wieku, gdzie piłkarze stołują się w barach mlecznych, w ramach premii za wywalczenie mistrzostwa otrzymują zegarki, a zapłatą za przejście z klubu do klubu jest rower. Niektórych też może zszokować fakt, że jedyny element odnowy biologicznej w owym czasie stanowiła kadź miodu, obecna przy drużynie zarówno podczas meczów u siebie, jak i na wyjeździe. Piłkarski światek z czasem jednak zaczął się zmieniać i razem z Kicim tę ewolucję na kartach książki obserwujemy. Mamy więc tutaj opis pierwszych dwóch dubletów zgarniętych przez Legię w latach 1955 i 1956; niezłe wyniki i wysokie lokaty klubu z lat sześćdziesiątych; mistrzowską drużynę z początków lat siedemdziesiątych, w której prym wiedli Kazimierz Deyna, Robert Gadocha i Lesław Ćmikiewicz; kryzys i marazm końcówki lat osiemdziesiątych zwieńczony dwoma Pucharami i Superpucharem Polski; aż wreszcie przechodzimy transformację ustrojową i obserwujemy budowę kolejnej wielkiej Legii, która pod wodzą Pawła Janasa triumfuje na krajowym podwórku w sezonach 1993/1994 i 1994/1995, występując przy okazji także w elitarnej Lidze Mistrzów. Na koniec warto zauważyć, że autorzy zdecydowali się na dość ciekawe rozwiązanie edytorskie. Mianowicie chcąc poszerzyć treść wywodów głównego bohatera, zrezygnowali z klasycznych przypisów na rzecz wtrąceń w samym tekście. Rozszerzenia te dotyczą głównie historii klubu, a wśród nich odnajdziemy wiele anegdot dotyczących albo samego Kiciego, albo osób związanych z zespołem na przestrzeni lat. Po książkę Grzegorza Kalinowskiego i Wiktora Bołby z pewnością powinni sięgnąć wszyscy kibice Legii oraz osoby żywo zainteresowane historią piłki nożnej w wydaniu krajowym. Publikacja powinna trafić również w gusta osób próbujących zrozumieć przemiany mentalności społeczeństwa polskiego w Polsce powojennej oraz fenomen funkcjonowania w przestrzeni publicznej różnych sportowych legend. https://historia.org.pl/2016/05/27/kici-lucjan-brychczy-legenda-legii-warszawa-l-brychczy-g-kalinowski-w-bolba-recenzja/?fbclid=IwY2xjawHECI1leHRuA2FlbQIxMQABHUgTjZiUoCph1kJpsZfN7r_GrpIOhjL3WRsX2yNNAb946QUtjpBBUCWycA_aem_UUWoksr4h_J7MoH6CUZmHg

Historia piłkarza, który tworzył sukcesy Brazylii w czasach Pelego, sam Pele mówi o nim "Gdyby nie Garrincha, nigdy nie zostałbym trzykrotnym mistrzem świata". Niesamowita laurka piłkarza z jedną nogą krótszą od drugiej - historia, która nie może odejść w zapomnienie, a powinna ujrzeć światło dzienne.

Książki tego typu zwykle nie zachwycają w momencie wydania, gdyż dotyczą wydarzeń dobrze znanych. Uporządkowanie faktów zgodnie z chronologią może wówczas wręcz denerwować, bo "przecież wszystko jest oczywiste". Ale po latach spogląda się na nie łagodniejszym okiem i łatwiej choćby o dokonanie porównań dorobku obu trenerów – także z dużo dalszej perspektywy. Autor jawi się bardziej jako zwolennik Beenhakkera, w końcu za jego kadencji można było zacząć mówić o „international level” występujących w reprezentacji zawodników. Z drugiej strony osiągnięcia na arenie Mistrzostw Świata czy Europy w obu przypadkach były równie skromne i dalekie od oczekiwań. Książka w kategorii „można przeczytać” gdyż wydaje się, że w dorobku Pana Romana Kołtonia dużo lepiej wypadła monografia Kazimierza Deyny.

Lubię książki w tej tematyce bo to zazwyczaj taka luźna, przyjemna literatura gdy ma się ochotę na przeczytanie czegoś o mniejszym kalibrze intelektualnym. Po recenzjach sodziewałem się petardy, więc niestety mam uczucie małego niedosytu. Na pewno kilka tematów można było mocniej rozbudować ale przede wszystkim w pewnych momentach nie wiedziałem dokładnie "w którym roku się znajduję". Czasem miałem uczucie małej chaotyczności. Na pewno jest to dobra książka, dla fanów RTS pozycja obowiązkowa, ale dla mnie raczej tylko jedna z. Mimo to polecam

Mam wrażenie, że potencjał tej książki nie został w pełni wykorzystany. Trochę zbyt dużo ogólników, nie udało się wycisnąć z tej lektury czegoś "extra". Skupia się głównie na aspektach psychologicznych i moim zdaniem zabrakło smaczków piłkarskich i taktycznych.

Świetna książka dla prawdziwych fanatyków futbolu. Wprawdzie ma już kilka lat, ale większość tekstów w niej zawartych jest ponadczasowa. Cała seria Kopalnia... to niezrównane źródło wiedzy piłkarskiej, którego brakowało na naszym rynku. Polecam każdemu, kto interesuje się futbolem, nie tylko współczesnym.

Książka została wydana w 2001 roku, po awansie piłkarskiej reprezentacji Polski do finałów MŚ 2002. Jest to swego rodzaju autobiografia, którą bardzo dobrze się czyta. Ta książka przybliżyła mi postać Jerzego Engela, o którym wiedziałem niewiele, z tego powodu, że piłką nożną interesuję się od 2005 roku, jednak w tamtym czasie były selekcjoner kończył już swoją karierę trenerską, a szkoda. Przyjemność z czytania trochę psuły błędy w kilku zdaniach, ale mimo to polecam tę pozycję.

To książka przede wszystkim dla fanów Arsenalu. W rewelacyjny sposób przedstawia całą organizację tego klubu i to jak go zmienił Arsen Wenger. Autorzy nie skupiają się przy tym tylko na kwestiach czysto sportowych, a więc związanych bezpośrednio z pierwszym składem, lecz pokazują również otoczenie ekonomiczne, jak zapadają najważniejsze decyzje i kto na nie ma realny wpływ. Dlaczego prowadzona jest taka, a nie inna polityka w kwestiach transferowych, szkoleniowych itp. Jednak pozycja ta jest godna uwagi również i dla fanów innych zespołów, gdyż wiele wnosi do wiedzy na temat funkcjonowania nowoczesnego klubu piłkarskiego i Premiership jako całości. Pokazane jest to wszystko bez stronniczości i w bardzo przystępny sposób. Warto przeczytać.

Książka ciekawa (zwłaszcza dla sympatyków smaczków i anegdot futbolowych), a taki Stanowski jest tu najlepszą wersją siebie - kiedy inteligentnie i w osobisty sposób opowiada o tym, na czym zna się najlepiej. Dzisiejsze próby stania się patronem niezależnego dziennikarstwa są jego wykonaniu co najmniej zabawne, kiedy co rusz z jego poczynań przeziera to, o czym kilkukrotnie wspomina w "Stanie Futbolu" - otóż, że stanem dla niego bardziej naturalnym jest bycie subiektywnym. I o ile zgadzam się z jego tezą o pewnych przewagach warsztatowych i charakterologicznych dziennikarzy sportowych nad politycznymi (o czym pisze pod koniec książki), tak niewątpliwie jedną z tych "przewag" jest bycie subiektywnym. Co zdecydowanie bardziej pomaga w byciu (a przynajmniej nie przeszkadza) dziennikarzem sportowym, aniżeli politycznym :)

Książka "Mowa trawa. Słownik poprawnej polszczyzny" Marcina Rosłonia to idealna książka dla kobiet, aby dowiedziały się więcej na temat piłki nożnej. Książka w małym formacie, w twardej oprawie, ilustrowana przez Andrzeja Jankowskiego zachęca nie tylko treścią, ale również humorem. Z książki dowiemy się ponad 100 różny znaczeń używanych w środowisku piłkarskim np.: nożyce, wahadło, balansik, krzyżak i wiele innych oraz o starych piłkarskich prawdach. Ciekawa książka i świetny przerywnik podczas czytania poważniejszych lektur.

Czytając tę książke nie wiele wiedziałem o Ryanie. Do przeczytania książki skłoniła mnie jego wierność klubowi i młodość. Była to pierwsza książka kupiona przeze mnie. Nie zawiodłem się ;) Kopalnią wiedzy nie była ale znalazło się wiele interesujących wątków. Poza tym dla kibica MU i/lub Giggsa pozycja obowiązkowa.

[...] "Kiedy myślę o Dennisie, przychodzą mi do głowy określenia: lojalny, inteligentny, doskonale przystosowany. Był prawdopodobnie najbardziej swobodnym graczem, jakiego trenowałem. Prawdziwy zwycięzca!" Chuck Daily ᎷᏆᎷᏫ ᎳᏚᏃᎽᏚᎢᏦᏫ ᏢᎪNᏆᎬ ᎡᏫᎠᎷᎪN NᎪᎫᏞᎬᏢᏚᏃᎬᏀᏫ ! Dzisiaj kończy 63 lata. Niezaprzeczalnie i bez cienia wątpliwości Dennis Rodman to najbarwniejsza postać w historii sportu EVER!. Drugiego takiego nie znajdziecie. Pod tą kontrowersyjną osobowością, która stała się jego znakiem rozpoznawczym, kryje się jeszcze bardziej kontrowersyjna postać. To jak gra na uczuciach, łapiąca za serce, wywołująca współczucie, a za chwilę wychodzi jego brak odpowiedzialności i naiwność. Wydaje się, że Dennis doskonale potrafi wcielić się w rolę plotkarskiego dziennikarstwa, by osiągnąć swój cel. ROZGŁOS... Nie wiem, czy komukolwiek jest to potrzebne do szczęścia, bo tutaj nie dowiesz się niczego więcej ponad to co już wiesz. Dlatego nie odradzam, ale też nie polecam 😉 Jeżeli będziecie mieć możliwość to 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 𝐙𝐀 𝐓𝐎 𝐅𝐈𝐋𝐌 𝐃𝐎𝐊𝐔𝐌𝐄𝐍𝐓𝐀𝐋𝐍𝐘 𝐏𝐓. "𝐄𝐊𝐒𝐂𝐄𝐍𝐓𝐑𝐘𝐂𝐙𝐍𝐘 𝐃𝐄𝐍𝐍𝐈𝐒 𝐑𝐎𝐃𝐌𝐀𝐍" / Dennis Rodman: For Better or Worse z serii filmów 30 for 30. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 : Dennis Rodman Siedem razy zdobył tytuł najlepiej zbierającego zawodnika i został włączony do Koszykarskiej Galerii Sław im. Naismitha. W swojej czternastoletniej karierze wywalczył pięć mistrzowskich pierścieni NBA (w roku 1989 i 1990 z Detroit Pistons, a w latach 1996–1998 z Chicago Bulls). Dwukrotnie został wybrany Obrońcą Roku (1990, 1991). Rozegrał ponad 900 spotkań w lidze NBA ze średnią liczbą punktów na mecz wynoszącą 7, a zbiórek 13. Jack Isenhour Ukończył West Point i został odznaczony jako weteran wojny w Wietnamie. Jako student Akademii Wojskowej grał w pierwszym składzie drużyny Boba Knighta. Po opuszczeniu armii zdobył tytuł magistra komunikacji społecznej na Uniwersytecie Tennessee, a później rozpoczął karierę dziennikarza telewizyjnego. Mieszka w Charlotte w Karolinie Północnej.

(www.bibliotekaswiata.blogspot.com) Przy okazji Argentyny pisałem, że „Gdyby chcieć przedstawić historię jakiegoś kraju poprzez piłkę nożną, to Argentyna byłaby chyba najlepszym wyborem” - i taką książką byli „Aniołowie o brudnych twarzach” Wilsona. Kto wie jednak, czy prawda ta nie pasuje jeszcze bardziej do Brazylii, co znakomicie przedstawia w swojej ksiażce Bellos – brytyjski dziennikarz, który przemierzył Brazylię wszerz i wzdłuż, niczym bracia Grimm zbierający ludowe historie w XIX-wiecznych Niemczech. W „Futebolu..” widać ogrom wykonanej pracy – zebrany materiał składa się na imponującą mozaikę tego, w jak wielu aspektach życia Brazylijczyków i w jak wielu przestrzeniach istnienia całego narodu i kraju funkcjonuje piłka nożna. Nie jest to prosta historia brazylijskiej piłki, choć oczywiście nie zabraknie opisu najważniejszych wydarzeń (przegrane i wygrane finały Mistrzostw Świata), poznamy też najważniejszych piłkarzy (i dowiemy się, dlaczego Pele jest uznawany za najlepszego piłkarza na świecie, ale w samej Brazylii bardziej ceni się Garrinchę, zajrzymy też za kulisy przegranego mundialu z 1998 i dowiemy się, co stało się wówczas Ronaldo i dlaczego w tej sprawie zeznawał przed komisją śledczą), poznamy też źródła popularności tej dyscypliny w Brazylii (okaże się, że piłka nożna jest bardziej brazylijska, niż angielska!). Bellos sięga jednak dalej – pokazuje, że w Brazylii piłka nożna sięga dalej i głębiej, niż gdziekolwiek indziej można byłoby w ogóle pomyśleć. Poznamy więc sekrety piłki guzikowej, samochodowej i błotnej (przyznaję, o żadnej wcześniej nie słyszałem!), spróbujemy rozeznać się w zawiłościach lokalnych lig (właśnie tak!) i tego, jak we wszystko zamieszana jest polityka. Całość uzupełniona jest wykazem startów Brazylii na mundialach i opisem najważniejszych klubów piłkarskich z Brazylii, trzeba jednak zaznaczyć, że „Futebol...” daleki jest od bycia encyklopedią brazylijskiej piłki – to niezwykle wciągający, znakomicie napisany reportaż o kraju, który żyje piłką nożną tak dalece, że wymyśla dla niej coraz to nowe formy zastosowania. Pasjonująca lektura i wspaniała opowieść o Brazylii!

Powiem tak, jedna gwiazdka więcej z powodu nazwiska - Zbigniew Boniek. To, że był jednym z najwybitniejszych polskich piłkarzy jest rzeczą oczywistą. Charyzmatyczny, „zadziorny”, nigdy nie odpuszczał. Od 1982 roku czekamy na przełom i jakiś sukces Polaków w piłce kopanej… Na razie… d… Można oczywiście rzucić kilka nazwisk, np. Lewandowski, że strzela więcej bramek, ma na koncie więcej mistrzostw krajowych itd., ale w porównaniu sukcesy to marniutkie. W karierze klubowej Boniek „zdobył” więcej pucharów, o reprezentacyjnej lepiej nie wspominać.