Ognie fortuny

Wciągająca saga rodzinna, której akcja rozgrywa się Południowej Afryce w drugiej połowie XX wieku. Kontynuacja rewelacyjnej powieści Kto sieje wiatr, ktora opisuje dzieje czterech pokoleń. Burzliwa historia Afryki, wojny burskie, walka o pozycję i wpływy, apartheid, tajemnice rodzinne, miłość i nienawiść. Czego chcieć więcej? Polecam!

Odnajdziemy tutaj ukazane skomplikowane losy ludzkie; zakazaną miłość, miłość do czerwonej ziemi, bolesne rozstania. Wina pożera duszę bohaterów, czasem przychodzi gorzkie przebaczenie po świadomej zdradzie. Pewne sekrety rodzinne położą się cieniem na życiu kolejnych pokoleń, tym, którzy będą musieli ukrywać swoje pochodzenie, czy prawda o przeszłości wyjdzie na jaw? Nietolerancja stanie się murem nie do przebicia, a publiczna egzekucja ukaże, że „bez wątpienia wszyscy zapłacimy”. Pisarka poświęca też miejsce opisom sytuacji niewolników- w tym ich wyzwoleniu, zarysowany jest temat praw człowieka. Ważnym tematem są relacje Anglików i „kolorowych”- pełne napięcia i też nienawiści, bo nie zawsze chodzi o to, że ktoś jest niewolnikiem. „Chodzi o coś, co w żaden sposób nie potrafił zmienić: o kolor jego skóry.” A nienawiść i sidła przesądów okażą się mieć niszczycielski wpływ na życie niejednego człowieka, podzielą rodziny. Zarysowane wojny burskie, polityczne manewry- bardzo przekrojowa ta saga. Może chyba miejscami zbyt wiele tematów podejmuje, za dużo lat obejmuje (około 60)- to aż trzy, cztery pokolenia. Jean, Emily, Suzanne wzbudzają sympatię; natomiast Clara to bezsprzecznie negatywna postać, zaślepiona nienawiścią, prowodyrka nagonki na przyrodniego brata. Jest całkiem sporo bohaterów, szkoda, że nie ma drzewa genealogicznego, bo czasem trudno spamiętać kto jest kim. Myślę, że prezentowana powieść przypadnie do gustu fanom wielowątkowych sag rodzinnych oraz klimatu Afryki.

Świetnie napisana saga rodzinna. Kilkadziesiąt lat głownie w pięknej dzikiej Afryce, tragiczne losy kilku rodzin, kilka pokoleń na tle zawirowań historycznych. Problem walki na tle rasowym, zawłaszczanie ziemi, tłamszenie tradycji. Przy tym bardzo ciekawie opisane losy bohaterów.

Książka mnie całkowicie pochłonęła, zabrała w podroż i pozostawiła z całkowitym przekonaniem, ze przeczytałam coś absolutnie cudownego. Takie emocje przy czytaniu towarzyszyły mi kiedyś, ale z biegiem lat odbiór kolejnych książek osłabł. Aż przeczytałam Rzekę słońca. Powieść jest opasła i wielowątkowa, ale niech was nie przestrasza liczba stron, czy mnogość wprowadzonych kolejnych postaci, których tylko na początki niby nic nie łączy. Nie znajdziecie tutaj krystalicznie czystych lub do szpiku kości złych bohaterów. Polubicie Diamond, której postawa życiowa niekiedy was przerazi. Denerwować was będzie upór Perfy i ciągle będziecie mieć nadzieję, że Ben odpokutuje za grzechy, dojrzeje i okaże się szlachetny. Zachwyci was niezwykłość Australii, zaciekawi zjawisko gorączki złota i odmienność kulturowa i mentalna Aborygenów czy Chińczyków. Jak mi się to wspaniale czytało, czego i wam życzę.

Czas miłości to jedna z najpopularniejszych książek australijskiej powieściopisarki Colleen McCullough. Autorka Ptaków ciernistych krzewówukazuje wspaniałą panoramę rodzimej Australii (tym razem) końca XIX wieku. Niezwykłość kolejnych bohaterów prezentowanych na kartach powieści, piękno egzotycznych krajobrazów oraz niestandardowa fabuła utworu sprawiają, że jego sukces nie wzbudza żadnych wątpliwości. Czas miłości jest więc sagą prezentującą zawiłe losy zamożnego Alexandra Kinrossa, jego żony Elizabeth oraz kochanki, a jednocześnie jedynej prawdziwej miłości Alexandra - Ruby na przestrzeni kolejnych lat. Czy powieść McCullough należy zatem traktować jako kolejne "tanie romansidło" przeznaczone wyłącznie dla tzw. kur domowych? Faktycznie, z jednej strony romanse, w które wikłają się kolejne postaci książki, wzbudzają z pewnością więcej emocji wśród żeńskiej części czytelników. Warto jednak zaznaczyć, że australijska powieściopisarka rozbudowała znacząco warstwę psychologiczną utworu, poświęciła również sporo uwagi ówczesnemu społeczeństwu, konwenansom, jakim podlegają bohaterowie oraz niełatwej pozycji kobiet. Wraz z początkiem powieści autorka przybliża sylwetkę Elizabeth, łudząco przypominającej swym wychowaniem, postępowaniem oraz stylem życia bohaterki dziewiętnastowiecznych romansów Jane Austen tj. Elizabeth Bennet (tu nawet imię się zgadza) z Dumy i uprzedzeniaczy Anne Elliot - główną bohaterkę Perswazji. Elizabeth poznajemy w momencie, kiedy pozycja kobiet, a przede wszystkim sposób ich postrzegania przez otoczenie powoli ulega zmianie, czego najlepszym dowodem staje się nowoczesna, "wyemancypowana" postawa jednej z córek Elizabeth i Alexandra - Nell. W książce McCullough został wprawdzie obszernie rozwinięty wątek przedsiębiorstwa Alexandra, systematycznego zdobywania przez niego majątku, jednak, w moim przekonaniu, dla autorki bardziej istotna staje się warstwa psychologiczna poszczególnych bohaterów oraz sytuacja kilku kobiet, o której kluczowym znaczeniu wspomniałam wcześniej. W związku z tym czytelnik obserwuje: samotność młodej i uczuciowo niedoświadczonej Elizabeth, trudną miłość Ruby oraz jej walkę o przyszłość syna, przeżycia dwóch córek Elizabeth - Nell i Anny, a także ich opiekunki Jane. Losy wspomnianych bohaterek przeplatają się, silnie ze sobą wiążą, odsłaniając tym samym niezwykłą historię każdej z nich. Z kolei postaci męskie (tj. Alexander, Lee), w moim przekonaniu, posłużyły autorce wyłącznie do ukazania rozwoju postaci kobiecych, do właściwego zaprezentowania czytelnikowi ich marzeń, pragnień, jak również słabości i cierpień, które przynosi im życie. Alexander Kinross wydaje się być (teoretycznie) głównym bohaterem powieści, czemu dowodzi obszernie rozwinięty aspekt biograficzny tejże postaci. Poznajemy bowiem jego losy od momentu ucieczki z rodzinnego domu, poprzez tułaczkę i podejmowanie się kolejnych zajęć, skutkujących zdobyciem pokaźnego majątku. Jednak to właśnie kobiety, od których pod wieloma względami stara się uciec, determinują jego życie. Autorka wprowadza na pierwszy plan wątek miłosny, choć nie sądzę, abyśmy mieli w przypadku powieści McCullough do czynienia z typowym "trójkątem miłosnym", ponieważ relacja pomiędzy Alexandrem, Elizabeth a Ruby ulega szybkiemu rozwiązaniu. Autorka podjęła temat innych rodzajów miłości: rodzicielskiej, zakazanej, trudnej, ale również dojrzałej i spełnionej. W związku z tym czas, w którym funkcjonują bohaterowie, w istocie należy nazwać, za McCulloguh, CZASEM MIŁOŚCI. "Czas miłości" Collen McCullough to książka obszerna, ukazująca losy kilku pokoleń ludzi powiązanych ze sobą w różny sposób. Rozbudowana fabuła powieści sprawia, że czytelnikowi łatwo zagubić się w kolejnych historiach bohaterów, dlatego, aby lepiej zrozumieć motywacje postaci, warto dokładnie zagłębić się w kolejnych stronach utworu.

Wróciłam do tej książki po 20 latach i bawiłam się świetnie. Trudno tę książkę zaklasyfikować gatunkowo, ponieważ jest to miks przygody, romansu, obyczajówki... Dużo się tu dzieje, jest sporo bohaterów, z których każdy jest inny i ma swój udział w historii. Na pewno jest to świetna rozrywka, która przenosi do innego świata, do Australii czasów pionierów. Na pewno dostarczyła mi ogromnej frajdy z czytania. Przypomniała mi czasy, kiedy podczytywalam takie powieści pomiędzy czytaniem lektur do szkoły.

Powtórzę co napisałam kiedyś, co jak się okazuje nie straciło na aktualności. Najkrócej jak można. Podobała mi się ta książka. . Nawet bardzo. A w niej właściwie wszystko. I klimat, i bohaterowie, historia, wszelkie okołoorleańskie opowieści, otoczka voodoo. I wszelakie opowieści rodzinne. I Mary. I Val. I właściwie każdy z bohaterów, choć niemal wszyscy drugoplanowi kreśleni byli bardzo silnie. Ale nawet jeśli zabrakło w nich półcieni, to ja nie planuję się czepiać. Bo podobało mi się. I Val mi się podobał. Wpasował się w całość i nawet pasowało to co robił źle i jak był okropny. Właściwie wszystko ma tutaj i ręce i nogi. Czyta się, wbrew moim wcześniejszym obiekcjom, szybko i bardzo przyjemnie. Bez przeładowania emocjonalnego, historycznego czy obyczajowego. Dobra jakościowo historia opowiedziana w miły dla czytelnika sposób. Romansem bym Dziedzictwa Nowoorleańskiego nie nazwała i nie w takich kategoriach patrzę na tę książkę. Polecam, to naprawdę fajna historia. Taka, która może zaciekawić, zainteresować i pozostać w nas, mimo upływających dni czy nawet miesięcy. Po prostu dobra literatura. Szczególnie dobra w kategorii.

To będzie, chyba, moja KSIĄŻKA roku...a na pewno życia... Jest nieodkładalna! Przenosi nas w XIX wiek, i tak bardzo obrazowo pokazuje ówczesny świat, ówczesny status kobiet, ówczesną medycynę i wydarzenia... Ta książka pokazuje, że siła jest kobietą ;)) Ta książka poruszy, w Was, wszystkie emocje...

To chyba jedna z moich ulubionych książek o Afryce. Na tym może powinnam poprzestać w wydaniu o niej opinii;) , pokuszę się jednak o trochę obszerniejszy opis. Jest to książka o ogromnym poświęceniu człowieka dla innych ludzi..bezinteresownym, nie żądającym niczego w zamian.. Pokazuje, jak Afryka może zawładnąć człowiekiem, jego sercem, duszą, ciałem... Jest też wiele o miłości (nie tylko do Czarnego Lądu) oraz o przemijaniu (co jest dość powszechne w literaturze tego gatunku). Kilka zwrotów akcji mnie zaskoczyło i przyznaję się bez bicia, że po przeczytaniu ostatniego już zdania pociekła łza. Może z powodu końca książki, może z powodu zwrotu akcji..oceńcie sami.. Książkę przeczytałam już jakiś czas temu, nadal jednak leży przy moim łóżku, chyba jeszcze nie chcę odłożyć jej na półkę.. Może to zdanie Was zachęci, żeby po nią sięgnąć..warto

Na tle przeczytanych dotąd powieści Pani Howatch Cashelmara wyróżnia się dojrzałością stylu i spójnością. Uznałam tę powieść za bardziej dopracowaną niż pozostałe sagi Autorki. W porównaniu z Bogatymi i Grzechami pozbawiona jest kiczowatego blichtru, epatowania opisami seksualnych harców jej bohaterów i płycizny w opisie charakterów powieści. Jakże więc byłam zaskoczona, gdy okazało się, że Cashelmara została popełniona przed Bogatymi i Grzechami. Myślałam, że lepsze powieści powstają po wprawkach, ale nie. Gorsze prawdopodobnie powstają po lepszych, gdy jest zapotrzebowanie na soap opery i inne dzieła typu Moda na sukces. To się po prostu lepiej sprzedaje. Moim zdaniem Cashelmara jest też lepsza od poprzedzającego ją dzieła. Powstała trzy lata póżniej po Penmarric, ale charakteryzuje ją ten sam zabieg, jaki Pani Howatch tamże zastosowała. Historia zainspirowana jest dziejami rodziny Plantagenetów, a dokładnie trzech Edwardów. Powiem krótko. Dzieje się. Głównie w Irlandii, troszeczkę w Anglii, ważny jest też krótki amerykański epizod, a wręcz dwa. To bohaterowie opowiadają swoje dzieje i niezależnie przedstawiają swoje subiektywne punkty widzenia. Znając dzieje trzech Edwardów nie mogłam się doczekać, jak ta inspiracja wpłynie na rozwój powieści i nie byłam ani przez chwilę zawiedziona. Wskoczyłam w tę historię niczym do rzeki, dałam się porwać nurtowi i wcale nie chciałam z niej wychodzić. Było to lepsze niż jakikolwiek serial, wręcz teraz ciężko mi się zabrać za jakieś tv story, no bo po prostu przy tej powieści nic nie leży w odległości co najmniej kilometra. Gorąco polecam. Myślę, że kolejność czytania, którą ja przypadkowo obrałam, była idealna. Zamknęłam serię sag tą najlepszą. Teraz zabieram się za Starbridge series i już umieram z ciekawości, co mnie tam spotka. Oczywiście, nie omieszkam się wrażeniami podzielić 😊

Druga część jest moim zdaniem gorsza od pierwszej, przede wszystkim z powodu bezsensownego rozciągania i ciągłego tłumaczenia znanych faktów. Tak jakby autor próbował na siłę osiągnąć określoną liczbę znaków. Czas również biegnie dużo szybciej. W poprzednim tomie akcja zdawała się trwać latami, a naprawdę mijało parę miesięcy. Tutaj jest zupełnie odwrotnie, miesiące mijają jak dni. Mimo tego miło było wrócić do Anny, Jana, Zofii i innych. Hrabina Grońska jest zdecydowanie moją ulubioną postacią tego cyklu: na pierwszy rzut oka wydaje się być złą kobietą, jednak w obliczu wyzwań pokazuje siłę charakteru i niezłomną odwagę.

Przeglądając swoja bibliotekę znalazłam na półce "odłożoną na zaś" książkę "Księżycowa klatka". Doczekała się wreszcie przeczytania. Akcja powieści rozgrywa się we wczesnym okresie wiktoriańskim Afganka Daria zostaje przeklęta przez drugą żonę swojego ojca, pogankę sprowadzoną do domu mimo sprzeciwu całej społeczności. Dziewczyna miała zostać bezpłodna. Od tego dnia całkowicie zmienia się życie trzynastolatki. Rodzina jej narzeczonego zrywa umowę przedślubną, cała wieś się od niej odwraca bo została nic niewartą kobietą. Ojciec, chcąc naprawić swoje błędy, sprzedaje Darię Pasztunom. Książka jest bardzo wciągająca, akcja jest szybka i zaskakująca. Czytałam ja z dużym zainteresowaniem. Autorka w barwny sposób opisuje zwyczaje nomadów, stosunki panujące w tradycyjnej rodzinie muzułmańskiej i relacje miedzy Europejczykami i kobietami o ciemniejszym kolorze skóry. Czytając, lepiej zrozumiałam pogłębiające się różnice kulturowe. Powieść Lindy Holeman jest świetnym romansem o zabarwieniu kryminalnym. Polecam.

Bardzo długa. Większość tekstu trzyma w napięciu, wzbudza emocje i wciąga (bywały też nudne epizody). Książka podejmuje trudne tematy, m.in. wykorzystywania dzieci, przemocy, prostytucji. Autorka nie do końca uniosła ten ciężar, momentami jest zbyt lekko, zabrakło głębi, głównego przesłania, morału. Bywało sucho, mechanicznie. Jak na czytadełko to okej, wciąga, robi wrażenie, szczególnie rozdziały dotyczące Indii (barwnie, egzotycznie opisane), ale do arcydzieła daleko, bardzo brakuje głębi i przesłania.

Pani Howatch nadal na tapecie. Po Bogatych i Grzechach zabrałam się za Penamarric i Cashelmarę. I jest dobra wiadomość: obie są dużo lepsze niźli wspomniane wyżej dzieła. Penmarric jest inspirowany losami Henryka II - mojego ulubionego Plantageneta - i jego licznej, zjadanej ambicjami i żądzami rodziny. Sercem opowieści jest majątek i domostwo w Penmarric. Czyta się szybko i przyjemnie. Jak zawsze u tej Autorki, nie kocha się żadnego z bohaterów, ale z niecierpliwością śledzi się ich losy i z wypiekami na twarzy czeka się na ciąg dalszy opowieści. Każda z części, relacjonowana przez kolejnych narratorów, poprzedzona jest fragmentem/cytatem ze starej literatury odnoszącej się do historycznych poprzedników. To co bardzo lubię u tej Autorki, to to, że wymusza ona niejako wyrozumiałość dla swoich bohaterów. Nikt nie jest idealny. Życie, po prostu życie. I stąd błędy i wypaczenia, niezrozumienie i często czyniona, aczkolwiek niezamierzona krzywda. Tę książkę polecam. Ma niepowtarzalny klimat. Czytając wręcz czułam na twarzy powiew wiatru kornwalijskich klifów i zapach wrzosów tamtejszych łąk.

Jest to dalsza część historii rodziny Morvanów. W tej książce „Potomkowie Clary” autorki Françoise Bourdin, przeplata się duch Clary, która mówi, że „rodzina jest najważniejsza" jednym słowem zasady dobrego wychowania, moralność, tolerancja dla innego człowieka, pracowitość, upór w dążeniu do celu i wysokie wymagania, jakie stawiają rodzice swoim dzieciom, sami będąc dla nich dobrym przykładem. Mimo że w tej powieści nie brak tu rozwodów, konfliktów, miłości między kuzynostwem itd… Ale rodzina ponad wszystko! „Czy wchodzące w życie nowe pokolenie rodu będzie umiało wybaczyć popełnione błędy i przezwyciężyć wzajemne uprzedzenia”? Dzięki tej lekturze my sami zaczynamy rozumieć potęgę przebaczenia i prawdziwej miłości a może i nie tylko rozumiemy, że czas płynie, płynie i zostaje go coraz mniej przed nami.

Styl, naprawdę niezły, w sensie technicznym, naprawdę sprawnie się czyta. Historia również, zapowiada się całkiem spoko. Mimo tego, niestety, ze strony na stronę, dłużyła mi się ta książka strasznie. Z ok. 450-ciu stron, na szczęście, chociaż ostatnie 150, nabrało tempa. Finalnie, autor wybrnął z tą fabułą, ale gdyby to był serial, to będąc jego producentem, skróciłbym ilość środkowych odcinków. Niby wszystko zdawało się być potrzebne, ale odnoszę wrażenie, że pisarz, w zbyt rozbudowany sposób, nakreślił relacje rodzinne. Nie jest zła, ale i, nie wybitna.

Powieść stylizowana na autobiografię Julii, córki Oktawiana Augusta, zabawki politycznej w rękach ojca, ale też kobiety wielokrotnie zamężnej i oskarżanej o przekraczanie obyczajowych granic. Dored bierze ją w obronę, czarnym charakterem czyniąc Liwię, żonę Augusta, i na cichej wojnie obu pań opierając główny wątek. Mimo wątpliwej fragmentami zbieżności z faktami historycznymi, książkę czyta się przyjemnie, a akcja płynie wartko.

Świetna książka oparta na trzech liniach czasowych, które przeplatają się ze sobą i przenoszą nas w różne epoki. Służą też wstrzymaniu akcji, dają chwilę na złapanie oddechu, przemyślenia. Właściwa akcja to czasy współczesne. Anna za namową ciotki wyjeżdża na wycieczkę do Egiptu. Jest to podróż jej życia, podróż śladami prababki Luizy, znanej malarki. Anna zabiera ze sobą pamiętnik Luizy i flakonik na wonności, który prababka przywiozła z wyprawy egipskiej. Podczas rejsu dziewczyna czyta pamiętnik i odkrywa przerażającą prawdę o flakoniku. Właściwa akcja przerywana jest fragmentami z pamiętnika Luizy. To z niego dowiadujemy się, w jaki sposób znalazł się on w posiadaniu malarki, dlaczego chciała się go pozbyć i jak za każdym razem do niej wracał. Trzeci tor akcji, to tzw. wprowadzenie do rozdziałów. Fragmenty te opowiadają historię flakonika, która zaczyna się już w starożytnym Egipcie. Dzięki tym wyjaśnieniom, rozdział po rozdziale, dowiadujemy się, jakie spustoszenie siał ten mały przedmiot wśród mężczyzn, którzy chociaż przez chwilę mieli go w posiadaniu. Poznajemy też historię dwóch kapłanów Izydy, którzy podążają za flakonikiem, bo tak naprawdę od nich wszystko się zaczęło. Może i są w książce jakieś niedociągnięcia. Może główna bohaterka jest momentami mało asertywna, łatwowierna, ale nie ma to większego wpływu na moją ocenę powieści, bo lubię ten sposób prowadzenia akcji. Dla mnie jest to książka, którą warto przeczytać.

Połknęłam tę książkę. Nie była ani niemądra, ani infantylna, a już na pewno nie odrealniona. Sami przyznacie, że dobrze się zapowiada jak na Czytadło. Mało tego! Powieść była niesamowicie wciągająca i na wysokim poziomie, a w napięciu trzymała do samego końca. Ogromnie ujął mnie morał: zawsze należy pozostać sobą i zachować zdrowy rozsądek. A to co ładne... może okazać się tylko ładne. Balsam dla duszy (zdecydowanie damskiej), która ma akurat ochotę posłuchać ploteczek, powtrącać się w cudze sprawy i przeżyć na nowo uczelniane dylematy.

Kilkunastomiesięczna Keefer na skutek wypadku samochodowego traci oboje rodziców. Obydwie rodziny, zarówno ze strony matki dziewczynki jak i ojca, chcą otoczyć Keefer opieką. Nie ulega wątpliwości, że każda ze stron pragnie jej szczęścia , kocha ją i chce dla niej jak najlepiej, lecz poglądy na dobro dziecka, każdej z rodzin, są zgoła odmienne. Rozpoczyna się batalia sądowa w wyniku, której wychodzą na światło dzienne zadawnione urazy, nie istotne do tej pory różnice urastają do rangi problemów nie do rozwiązania. Pojawia się również istotne pytanie: czy o byciu rodziną decyduje wzajemna miłość , poczucie stabilności i bezpieczeństwa czy wspólne DNA?