Nad wielka rzeką

Wciągająca saga rodzinna, której akcja rozgrywa się Południowej Afryce w drugiej połowie XX wieku. Kontynuacja rewelacyjnej powieści Kto sieje wiatr, ktora opisuje dzieje czterech pokoleń. Burzliwa historia Afryki, wojny burskie, walka o pozycję i wpływy, apartheid, tajemnice rodzinne, miłość i nienawiść. Czego chcieć więcej? Polecam!

Powtórzę co napisałam kiedyś, co jak się okazuje nie straciło na aktualności. Najkrócej jak można. Podobała mi się ta książka. . Nawet bardzo. A w niej właściwie wszystko. I klimat, i bohaterowie, historia, wszelkie okołoorleańskie opowieści, otoczka voodoo. I wszelakie opowieści rodzinne. I Mary. I Val. I właściwie każdy z bohaterów, choć niemal wszyscy drugoplanowi kreśleni byli bardzo silnie. Ale nawet jeśli zabrakło w nich półcieni, to ja nie planuję się czepiać. Bo podobało mi się. I Val mi się podobał. Wpasował się w całość i nawet pasowało to co robił źle i jak był okropny. Właściwie wszystko ma tutaj i ręce i nogi. Czyta się, wbrew moim wcześniejszym obiekcjom, szybko i bardzo przyjemnie. Bez przeładowania emocjonalnego, historycznego czy obyczajowego. Dobra jakościowo historia opowiedziana w miły dla czytelnika sposób. Romansem bym Dziedzictwa Nowoorleańskiego nie nazwała i nie w takich kategoriach patrzę na tę książkę. Polecam, to naprawdę fajna historia. Taka, która może zaciekawić, zainteresować i pozostać w nas, mimo upływających dni czy nawet miesięcy. Po prostu dobra literatura. Szczególnie dobra w kategorii.

Odnajdziemy tutaj ukazane skomplikowane losy ludzkie; zakazaną miłość, miłość do czerwonej ziemi, bolesne rozstania. Wina pożera duszę bohaterów, czasem przychodzi gorzkie przebaczenie po świadomej zdradzie. Pewne sekrety rodzinne położą się cieniem na życiu kolejnych pokoleń, tym, którzy będą musieli ukrywać swoje pochodzenie, czy prawda o przeszłości wyjdzie na jaw? Nietolerancja stanie się murem nie do przebicia, a publiczna egzekucja ukaże, że „bez wątpienia wszyscy zapłacimy”. Pisarka poświęca też miejsce opisom sytuacji niewolników- w tym ich wyzwoleniu, zarysowany jest temat praw człowieka. Ważnym tematem są relacje Anglików i „kolorowych”- pełne napięcia i też nienawiści, bo nie zawsze chodzi o to, że ktoś jest niewolnikiem. „Chodzi o coś, co w żaden sposób nie potrafił zmienić: o kolor jego skóry.” A nienawiść i sidła przesądów okażą się mieć niszczycielski wpływ na życie niejednego człowieka, podzielą rodziny. Zarysowane wojny burskie, polityczne manewry- bardzo przekrojowa ta saga. Może chyba miejscami zbyt wiele tematów podejmuje, za dużo lat obejmuje (około 60)- to aż trzy, cztery pokolenia. Jean, Emily, Suzanne wzbudzają sympatię; natomiast Clara to bezsprzecznie negatywna postać, zaślepiona nienawiścią, prowodyrka nagonki na przyrodniego brata. Jest całkiem sporo bohaterów, szkoda, że nie ma drzewa genealogicznego, bo czasem trudno spamiętać kto jest kim. Myślę, że prezentowana powieść przypadnie do gustu fanom wielowątkowych sag rodzinnych oraz klimatu Afryki.

Wróciłam do tej książki po 20 latach i bawiłam się świetnie. Trudno tę książkę zaklasyfikować gatunkowo, ponieważ jest to miks przygody, romansu, obyczajówki... Dużo się tu dzieje, jest sporo bohaterów, z których każdy jest inny i ma swój udział w historii. Na pewno jest to świetna rozrywka, która przenosi do innego świata, do Australii czasów pionierów. Na pewno dostarczyła mi ogromnej frajdy z czytania. Przypomniała mi czasy, kiedy podczytywalam takie powieści pomiędzy czytaniem lektur do szkoły.

Pierwszy raz czytałam ją kilkanaście lat temu, gdy ukazała się seria Historie Ludzkie i klimat, który wtedy odkryłam na jej stronach nadal dla mnie tu gości. Wydaje się, że książka niepozorna, że o tajemnicach w jakie wikłają się ludzie by stworzyć sobie lepszą przyszłość jest setki, a mimo to Ogród ma swoją specyfikę i jakąś siłę przyciągania, że z przyjemnością wraca się do lektury pomimo zachowania w pamięci szczegółów fabuły. Budowanie swojej historii na kłamstwie jest marną podstawą na przyszłość. Nazwisko Hardigree urosło w siłę, dzięki jednej kobiecie. Dziedzictwo, które jej się nie należało stało się fundamentem, na którym przede wszystkim rozrosło się kłamstwo, a nie tylko rozbudowało się marmurowe miasto. Opowieść zaczyna się wydarzeniami z lat siedemdziesiątych stanowiących pierwszą części książki, gdzie Darl Union, jeszcze jako dziecko, w warunkach traumatycznych dowiaduje się o przeszłości swojej rodziny. Wypadek w rodzinie Hardigree bezpośrednio rzutuje na tragedię w rodzinie jej przyjaciela Eliego. Zresztą przeszłość Wade'ów i kobiet z rodziny Hardigree jest powiązana głębszymi więzami niż mogłoby się z pozoru wydawać, a owe tragiczne zdarzenia jeszcze bardziej wiążą ich losy tworząc szczelny kokon tajemnic. Druga część otwiera bieg wydarzeń teraźniejszych, 25 lat po tym co stało się w Burnt Stand. Darl i Eli to już inni ludzie, którzy przez ten cały czas nie nawiązali kontaktu mimo pamięci o sobie ale i zadry noszonej w sercach. Brak możliwości pogodzenia się z przeszłością cały czas rzutuje na ich życie. Jest też przyczyną splotu wydarzeń, które znów nie tylko sprowadzą obie rodziny do Kamiennego Dworu, ale również oczyszczą ich i w końcu połączą. Tak w skromnym zarysie przedstawia się ta historia i nic więcej nie sposób dodać by nie odkryć szczegółów, których czytelnik musi się dowiedzieć bezpośrednio z treści. I może nie kończy się spektakularnie, ale całość mimo wyważonego tonu nacechowana jest silnymi emocjami. Poza tym to co mnie do niej przyciąga to również sam język, jak i konstrukcja fabuły. I pewnie będę sobie do niej jeszcze wracać...

Książka mnie całkowicie pochłonęła, zabrała w podroż i pozostawiła z całkowitym przekonaniem, ze przeczytałam coś absolutnie cudownego. Takie emocje przy czytaniu towarzyszyły mi kiedyś, ale z biegiem lat odbiór kolejnych książek osłabł. Aż przeczytałam Rzekę słońca. Powieść jest opasła i wielowątkowa, ale niech was nie przestrasza liczba stron, czy mnogość wprowadzonych kolejnych postaci, których tylko na początki niby nic nie łączy. Nie znajdziecie tutaj krystalicznie czystych lub do szpiku kości złych bohaterów. Polubicie Diamond, której postawa życiowa niekiedy was przerazi. Denerwować was będzie upór Perfy i ciągle będziecie mieć nadzieję, że Ben odpokutuje za grzechy, dojrzeje i okaże się szlachetny. Zachwyci was niezwykłość Australii, zaciekawi zjawisko gorączki złota i odmienność kulturowa i mentalna Aborygenów czy Chińczyków. Jak mi się to wspaniale czytało, czego i wam życzę.

Powieść stylizowana na autobiografię Julii, córki Oktawiana Augusta, zabawki politycznej w rękach ojca, ale też kobiety wielokrotnie zamężnej i oskarżanej o przekraczanie obyczajowych granic. Dored bierze ją w obronę, czarnym charakterem czyniąc Liwię, żonę Augusta, i na cichej wojnie obu pań opierając główny wątek. Mimo wątpliwej fragmentami zbieżności z faktami historycznymi, książkę czyta się przyjemnie, a akcja płynie wartko.

Na tle przeczytanych dotąd powieści Pani Howatch Cashelmara wyróżnia się dojrzałością stylu i spójnością. Uznałam tę powieść za bardziej dopracowaną niż pozostałe sagi Autorki. W porównaniu z Bogatymi i Grzechami pozbawiona jest kiczowatego blichtru, epatowania opisami seksualnych harców jej bohaterów i płycizny w opisie charakterów powieści. Jakże więc byłam zaskoczona, gdy okazało się, że Cashelmara została popełniona przed Bogatymi i Grzechami. Myślałam, że lepsze powieści powstają po wprawkach, ale nie. Gorsze prawdopodobnie powstają po lepszych, gdy jest zapotrzebowanie na soap opery i inne dzieła typu Moda na sukces. To się po prostu lepiej sprzedaje. Moim zdaniem Cashelmara jest też lepsza od poprzedzającego ją dzieła. Powstała trzy lata póżniej po Penmarric, ale charakteryzuje ją ten sam zabieg, jaki Pani Howatch tamże zastosowała. Historia zainspirowana jest dziejami rodziny Plantagenetów, a dokładnie trzech Edwardów. Powiem krótko. Dzieje się. Głównie w Irlandii, troszeczkę w Anglii, ważny jest też krótki amerykański epizod, a wręcz dwa. To bohaterowie opowiadają swoje dzieje i niezależnie przedstawiają swoje subiektywne punkty widzenia. Znając dzieje trzech Edwardów nie mogłam się doczekać, jak ta inspiracja wpłynie na rozwój powieści i nie byłam ani przez chwilę zawiedziona. Wskoczyłam w tę historię niczym do rzeki, dałam się porwać nurtowi i wcale nie chciałam z niej wychodzić. Było to lepsze niż jakikolwiek serial, wręcz teraz ciężko mi się zabrać za jakieś tv story, no bo po prostu przy tej powieści nic nie leży w odległości co najmniej kilometra. Gorąco polecam. Myślę, że kolejność czytania, którą ja przypadkowo obrałam, była idealna. Zamknęłam serię sag tą najlepszą. Teraz zabieram się za Starbridge series i już umieram z ciekawości, co mnie tam spotka. Oczywiście, nie omieszkam się wrażeniami podzielić 😊

Zamówiłam książkę w bibliotece: otrzymałam starą, prawie rozpadająca się pozycję. Gdybym sama przemieszczała się jak zwykle pomiędzy regałami pewnie bym ja odłożyła. Byłby to błąd. Cieszę się, że dałam jej szansę, bo była to niesamowita przygoda. Pierwsze 200 stron wciągnęłam jednym haustem, noc z książką oczywiście. Tego się spodziewałam, pamiętałam Zauroczenie Hilary Norman, wtedy również nie mogłam się oderwać od losów bohaterki. Lubię książki, w których autor opowiada całe życie, nie ma niedopowiedzeń, ja chcę znać szczegóły, wtedy bardziej utożsamiam się z bohaterem. Na pewno wrócę do Hilary. Polecam!

Opowieść o losach kobiet trzech pokoleń: babki, matki i córki.Życie każdej z nich zależy od decyzji i wyborów tej poprzedniej. Generalnie książka o konsekwencjach wyborów dróg życiowych, o kobietach, które dążą uparcie do celu, same zachodzą bardzo daleko. Ponadto pięknie (trochę idealistycznie) pokazana miłość w życiu każdej z kobiet. Polecam...

Świetnie napisana saga rodzinna. Kilkadziesiąt lat głownie w pięknej dzikiej Afryce, tragiczne losy kilku rodzin, kilka pokoleń na tle zawirowań historycznych. Problem walki na tle rasowym, zawłaszczanie ziemi, tłamszenie tradycji. Przy tym bardzo ciekawie opisane losy bohaterów.

Połknęłam tę książkę. Nie była ani niemądra, ani infantylna, a już na pewno nie odrealniona. Sami przyznacie, że dobrze się zapowiada jak na Czytadło. Mało tego! Powieść była niesamowicie wciągająca i na wysokim poziomie, a w napięciu trzymała do samego końca. Ogromnie ujął mnie morał: zawsze należy pozostać sobą i zachować zdrowy rozsądek. A to co ładne... może okazać się tylko ładne. Balsam dla duszy (zdecydowanie damskiej),która ma akurat ochotę posłuchać ploteczek, powtrącać się w cudze sprawy i przeżyć na nowo uczelniane dylematy.

Jest to dalsza część historii rodziny Morvanów. W tej książce „Potomkowie Clary” autorki Françoise Bourdin, przeplata się duch Clary, która mówi, że „rodzina jest najważniejsza" jednym słowem zasady dobrego wychowania, moralność, tolerancja dla innego człowieka, pracowitość, upór w dążeniu do celu i wysokie wymagania, jakie stawiają rodzice swoim dzieciom, sami będąc dla nich dobrym przykładem. Mimo że w tej powieści nie brak tu rozwodów, konfliktów, miłości między kuzynostwem itd… Ale rodzina ponad wszystko! „Czy wchodzące w życie nowe pokolenie rodu będzie umiało wybaczyć popełnione błędy i przezwyciężyć wzajemne uprzedzenia”? Dzięki tej lekturze my sami zaczynamy rozumieć potęgę przebaczenia i prawdziwej miłości a może i nie tylko rozumiemy, że czas płynie, płynie i zostaje go coraz mniej przed nami.

To będzie, chyba, moja KSIĄŻKA roku...a na pewno życia... Jest nieodkładalna! Przenosi nas w XIX wiek, i tak bardzo obrazowo pokazuje ówczesny świat, ówczesny status kobiet, ówczesną medycynę i wydarzenia... Ta książka pokazuje, że siła jest kobietą ;)) Ta książka poruszy, w Was, wszystkie emocje...

Zaskakująco urocza, ciepła i zabawna książka będąca czymś w rodzaju kolażu historii różnych ludzi, które zbiegają się w jednym punkcie - studni świętej Anny, której istnieniu zagraża planowana budowa drogi. Chętnie dowiedziałabym się czegoś więcej o bohaterach tych opowiastek. Sporo z nich ma zaskakujące zakończenie, a większość sprawiła, że poczułam ciepło i satysfakcję, że losy postaci ostatecznie ułożyły się dobrze. Dziękuję autorce książki za to ciepło i odrobinę radości, jaką wniosła w ponurą, listopadową szarość.

Po książce "Kiedy moja siostra śpi" to druga pozycja Barbary Delinsky, którą przeczytałam. Muszę przyznać, że książki tej autorki dobrze mi się czyta. Dotykają trudnych problemów życiowych, nie są to jakieś płytkie romansidła. Tutaj mamy zamkniętą, zżytą społeczność małego miasteczka, w którą nagle wkrada się wielki świat polityki i jego problemy. Mieszkańcy tego nie chcą i nieufnie traktują każdego obcego, który się tutaj pojawia. Kobieta, która 14 lat temu pojawiła się tutaj znikąd, ale została już zaakceptowana i wrosła w miasteczko, zaczyna mieć problemy, bo wychodzi na jaw jej przeszłość. Przyjaciele jednak robią wszystko, by jej pomóc. Książka porusza wiele problemów: miłość, przyjaźń, wybaczenie, wzajemną pomoc, niepełnosprawność, adopcję. Naprawdę fajna książka głównie dzięki stylowi pisania autorki, który nie nuży i ciekawej historii, która w trakcie czytania wciąga coraz bardziej.

Czas miłości to jedna z najpopularniejszych książek australijskiej powieściopisarki Colleen McCullough. Autorka Ptaków ciernistych krzewówukazuje wspaniałą panoramę rodzimej Australii (tym razem) końca XIX wieku. Niezwykłość kolejnych bohaterów prezentowanych na kartach powieści, piękno egzotycznych krajobrazów oraz niestandardowa fabuła utworu sprawiają, że jego sukces nie wzbudza żadnych wątpliwości. Czas miłości jest więc sagą prezentującą zawiłe losy zamożnego Alexandra Kinrossa, jego żony Elizabeth oraz kochanki, a jednocześnie jedynej prawdziwej miłości Alexandra - Ruby na przestrzeni kolejnych lat. Czy powieść McCullough należy zatem traktować jako kolejne "tanie romansidło" przeznaczone wyłącznie dla tzw. kur domowych? Faktycznie, z jednej strony romanse, w które wikłają się kolejne postaci książki, wzbudzają z pewnością więcej emocji wśród żeńskiej części czytelników. Warto jednak zaznaczyć, że australijska powieściopisarka rozbudowała znacząco warstwę psychologiczną utworu, poświęciła również sporo uwagi ówczesnemu społeczeństwu, konwenansom, jakim podlegają bohaterowie oraz niełatwej pozycji kobiet. Wraz z początkiem powieści autorka przybliża sylwetkę Elizabeth, łudząco przypominającej swym wychowaniem, postępowaniem oraz stylem życia bohaterki dziewiętnastowiecznych romansów Jane Austen tj. Elizabeth Bennet (tu nawet imię się zgadza) z Dumy i uprzedzeniaczy Anne Elliot - główną bohaterkę Perswazji. Elizabeth poznajemy w momencie, kiedy pozycja kobiet, a przede wszystkim sposób ich postrzegania przez otoczenie powoli ulega zmianie, czego najlepszym dowodem staje się nowoczesna, "wyemancypowana" postawa jednej z córek Elizabeth i Alexandra - Nell. W książce McCullough został wprawdzie obszernie rozwinięty wątek przedsiębiorstwa Alexandra, systematycznego zdobywania przez niego majątku, jednak, w moim przekonaniu, dla autorki bardziej istotna staje się warstwa psychologiczna poszczególnych bohaterów oraz sytuacja kilku kobiet, o której kluczowym znaczeniu wspomniałam wcześniej. W związku z tym czytelnik obserwuje: samotność młodej i uczuciowo niedoświadczonej Elizabeth, trudną miłość Ruby oraz jej walkę o przyszłość syna, przeżycia dwóch córek Elizabeth - Nell i Anny, a także ich opiekunki Jane. Losy wspomnianych bohaterek przeplatają się, silnie ze sobą wiążą, odsłaniając tym samym niezwykłą historię każdej z nich. Z kolei postaci męskie (tj. Alexander, Lee),w moim przekonaniu, posłużyły autorce wyłącznie do ukazania rozwoju postaci kobiecych, do właściwego zaprezentowania czytelnikowi ich marzeń, pragnień, jak również słabości i cierpień, które przynosi im życie. Alexander Kinross wydaje się być (teoretycznie) głównym bohaterem powieści, czemu dowodzi obszernie rozwinięty aspekt biograficzny tejże postaci. Poznajemy bowiem jego losy od momentu ucieczki z rodzinnego domu, poprzez tułaczkę i podejmowanie się kolejnych zajęć, skutkujących zdobyciem pokaźnego majątku. Jednak to właśnie kobiety, od których pod wieloma względami stara się uciec, determinują jego życie. Autorka wprowadza na pierwszy plan wątek miłosny, choć nie sądzę, abyśmy mieli w przypadku powieści McCullough do czynienia z typowym "trójkątem miłosnym", ponieważ relacja pomiędzy Alexandrem, Elizabeth a Ruby ulega szybkiemu rozwiązaniu. Autorka podjęła temat innych rodzajów miłości: rodzicielskiej, zakazanej, trudnej, ale również dojrzałej i spełnionej. W związku z tym czas, w którym funkcjonują bohaterowie, w istocie należy nazwać, za McCulloguh, CZASEM MIŁOŚCI. "Czas miłości" Collen McCullough to książka obszerna, ukazująca losy kilku pokoleń ludzi powiązanych ze sobą w różny sposób. Rozbudowana fabuła powieści sprawia, że czytelnikowi łatwo zagubić się w kolejnych historiach bohaterów, dlatego, aby lepiej zrozumieć motywacje postaci, warto dokładnie zagłębić się w kolejnych stronach utworu.

Pani Howatch nadal na tapecie. Po Bogatych i Grzechach zabrałam się za Penamarric i Cashelmarę. I jest dobra wiadomość: obie są dużo lepsze niźli wspomniane wyżej dzieła. Penmarric jest inspirowany losami Henryka II - mojego ulubionego Plantageneta - i jego licznej, zjadanej ambicjami i żądzami rodziny. Sercem opowieści jest majątek i domostwo w Penmarric. Czyta się szybko i przyjemnie. Jak zawsze u tej Autorki, nie kocha się żadnego z bohaterów, ale z niecierpliwością śledzi się ich losy i z wypiekami na twarzy czeka się na ciąg dalszy opowieści. Każda z części, relacjonowana przez kolejnych narratorów, poprzedzona jest fragmentem/cytatem ze starej literatury odnoszącej się do historycznych poprzedników. To co bardzo lubię u tej Autorki, to to, że wymusza ona niejako wyrozumiałość dla swoich bohaterów. Nikt nie jest idealny. Życie, po prostu życie. I stąd błędy i wypaczenia, niezrozumienie i często czyniona, aczkolwiek niezamierzona krzywda. Tę książkę polecam. Ma niepowtarzalny klimat. Czytając wręcz czułam na twarzy powiew wiatru kornwalijskich klifów i zapach wrzosów tamtejszych łąk.

Moje pierwsze spotkanie z norweską sagą. Surowość, bezwględność, brak kompromisów. A tym samym mądrość, piękno i szlachetne, czyste serca. Przyzwyczajony do udogodnień naszych czasów, jakże chciałbym przenieść się w dziewicze tereny i lasy północy. Gdzie człowiek i natura były najważniejsze, a wszystko inne było tylko dodatkiem. Jakże całkiem inne niż dziś…

Druga część jest moim zdaniem gorsza od pierwszej, przede wszystkim z powodu bezsensownego rozciągania i ciągłego tłumaczenia znanych faktów. Tak jakby autor próbował na siłę osiągnąć określoną liczbę znaków. Czas również biegnie dużo szybciej. W poprzednim tomie akcja zdawała się trwać latami, a naprawdę mijało parę miesięcy. Tutaj jest zupełnie odwrotnie, miesiące mijają jak dni. Mimo tego miło było wrócić do Anny, Jana, Zofii i innych. Hrabina Grońska jest zdecydowanie moją ulubioną postacią tego cyklu: na pierwszy rzut oka wydaje się być złą kobietą, jednak w obliczu wyzwań pokazuje siłę charakteru i niezłomną odwagę.