Ofiary z Martebo

Josefin wraz z córeczką wybierają się na cmentarz. Emily radośnie zbiera kwiatki i nic nie wskazuje na to, co ma się wydarzyć już za moment. Rozpędzony samochód, dwie ofiary. Z tego spaceru żadna z nich już nie powróci. Śledztwo w tej sprawie poprowadzi inspektor Ann Linndell. Kobieta o dwóch twarzach. To silna i wnikliwa policjantka ale z drugiej strony to bardzo wrażliwa kobieta stojąca przed podjęciem trudnej decyzji, która odbije się na jej całym życiu. Ann będzie musiała poradzić sobie z jak najlepszym wyjaśnieniem sprawy w czym na pewno nie pomogą jej osobiste zawirowania. Dodatkowo w tajemniczych okolicznościach znika mąż ofiary i nikt nie przypuszcza, że sprawa będzie miała aż tak poważne konsekwencje. Zaczyna pojawiać się coraz więcej pytań, na które ciężko znaleźć odpowiedź. Podobno o gustach się nie dyskutuje i każdy ma prawo do własnego zdania ale nie potrafię zrozumieć tych wszystkich negatywnych opinii o książce. Owszem nie mogę go nazwać wyśmienitym - czytałam dużo lepsze kryminały ale nie mogę też go nazwać najgorszym. W tej książce nie brakuje zwrotów akcji, interesujących rozwiązań i poszlak, które ciężko ze sobą połączyć. Napięcie jest stopniowane dzięki ujawnianiu coraz to nowych faktów. Nic nie jest takie jak się wydaje a zakończenie jest naprawdę zdumiewające i spektakularne. "Kamienna cisza" to zagadkowa i tajemnicza historia, która ciągnie za sobą dużo problemów.

Seria norweskich kryminałów pióra Anne Holt, której główną bohaterką autorka uczyniła policjantkę Hanne Wilhelmsen, posiada niemal wszystkie walory „skandynawskiej szkoły powieści kryminalnej”. Wykorzystane wątki mniej lub bardziej krwawych zbrodni, wiarygodna kreacja postaci głównych i drugoplanowych, a wreszcie to, co tak lubię w tej literaturze, czyli konstruowanie bogatego w niuanse tła społeczno-obyczajowego tworzą spójną i wciągającą historię rozpisaną na kilka niezłych tomów. W trakcie lektury powieści Holt dostrzec jej doświadczenie jako byłej prawniczki i policjantki. Brak tutaj miejsca na szybką akcję i tanią „amerykańską” sensację. Przestępstwa tropią policjanci, których poznajemy jako zwyczajnych ludzi: często zmęczonych, czasem popełniających błędy, zaniedbujących rodzinę i przyjaciół, a nawet wątpiących w celowość wykonywanej pracy. Autorka świetnie pokazuje skomplikowany, bazujący czasem na przypadku, nie wolny od błędów sposób prowadzenia dochodzenia, w którym liczy się praca całej grupy śledczej. Na czele tej grupy stoi interesująca i silna kobieta w średnim wieku. Komisarz Wilhelmsen dochodzi do rozwiązania zagadki i odnalezienia zabójcy w sposób niespieszny i niełatwy. Nie udaje również, że pozjadała wszystkie rozumy – jak już wspomniałam, wspiera się radą i pomocą innych osób biorących udział w śledztwie. Praca policjantki jest jej pasją, spychającą życie osobiste na drugi plan. Ten drugi plan jest nieoczywisty, przynajmniej dla wielu polskich czytelników. Hanne jest bowiem lesbijką, żyjącą w partnerskim związku z ukochaną Cecilie. Chociaż żyją w nowoczesnym skandynawskim społeczeństwie, opartym na równouprawnieniu i tolerancji wobec wszelkich „inności”, swój związek z kobietą Hanne traktuje nader dyskretnie. Będzie to zresztą miało swoje konsekwencje w momencie, gdy pojawią się zdrowotne kłopoty jej ukochanej. W „Ósmym przykazaniu” Hanne będzie musiała zmierzyć się z przypadkiem, w którym jednym z głównych podejrzanych okaże się prokurator – osoba z „jej świata”, doskonale orientująca się w procedurach śledczych, sposobach zacierania śladów i prowadzenia przesłuchań. Wiedziona doświadczeniem, ale i kobiecą intuicją (sic!) pani komisarz powątpiewa jednak w winę prokuratora. Tym samym w powieści pojawiają się dodatkowe wątki, włączając problematykę molestowania nieletnich i wynikające z tego problemy psychologiczne ofiar. Rozwiązanie pozornie jest oczywiste, jednak wcześniej musimy się zmierzyć z całkiem wciągającą historią tłumaczącą przyczynę i sposób zaplanowania morderstwa. W tej pozytywnej opinii pojawia się jednak łyżka dziegciu. Moje zastrzeżenia budzi bowiem sposób konstruowania zdań, czasem niewiarygodnie krótkich i nieco zbyt zdawkowych. Przytoczę dla przykładu: „Ale Bromo nie zachował jednak dostatecznej ostrożności. Ktoś wiedział. Ktoś przekazał Hanne Wilhelmsen informacje, które mu podała. Mówiła o jakimś informatorze, o źródle”. Przypuszczam, iż ta językowa prostota może wiązać się z dziennikarską przeszłością autorki. Mam jednocześnie nadzieję, iż nie wynika to wyłącznie z niskiego poziomu tłumaczenia na język polski. Irytujące są również angielskie zdania, wtrącane w dialogi głównej bohaterki. Naśladując tę manierę bohaterki można zapytać: what's the point?

Opinie czytelników tego portalu nierzadko przyprawiają mnie o opad szczęki:) ckliwe romansidła Jodi Picoult albo wypociny Stiega Larssona dostają po dziesięć gwiazdek, a przyzwoity kryminał zostaje zjechany od góry do dołu. Gęsta atmosfera, niebanalne postaci sprawiają, że trudno się oderwać od lektury, choć brak tu klasycznej zagadki kryminalnej, sprawca jest oczywisty od początku, nie szukamy odpowiedzi na pytanie "kto?" lecz "dlaczego?"... Styl Erikssona przywodzi mi na myśl Mary Wesley, szczególnie "Bez kolejki".

Z balkonu mieszkania na szóstym pietrze wypada 57-letnia kobieta w średnim wieku.Czy to wypadek, czy samobójstwo, ktoś dostrzega cień mężczyzny w czapce za jej plecami.Następnie po jakimś czasie znika w niewyjaśnionych okolicznościach młoda dziewczyna Lili Aniela Rudek sprzątaczka zatrudniona na lato do sprzątania przy kempingu w Moss.Dziewczynę nękało i gnębiono nocami takie złe przeczucie, że jest przez kogoś śledzona.Za jej oknem domku przesuwał się i przechodził tajemniczy cień tego samego mężczyzny.Czy to nie jest czasami przypadek, że właściciel owego kempingu zamieszkuje ten sam blok, co zabita tam starsza kobieta. Cato Isaksen razem z nową jego pracownicą grupy śledczej Marian Dahle podejmuje się prowadzenia sprawy zabójstwa tej kobiety, a Marian Dahle to osoba bardzo impulsywna, empatyczna nie darzy sympatią policjanta Cata Isaksena i nie koniecznie ona uznaje regułę drogi służbowej. Mimo nieporozumień między nimi co wynikają z tego, muszą oni ustąpić i rozwiązać zagadkę kryminalną odnaleźć zabójcę, żeby nikomu nic już nie zrobił i nie zabijał. Po "Miodowej Pułapce", który był bardzo świetnym kryminałem, Unni Lindell zaskoczyła mnie swym genialnym skandynawskim kryminałem,wciągająca historia, trzymająca w doskonałym napięciu..szybko akcja rosła,z każdą stroną czytanej książki, zaskakująca, niezła fabuła..znakomity policjant Cato Isaksen, zaś Marian Dahle to taka wredna, denerwująca idiotka jak mi działała na nerwy, irytująca baba, stale kłóciła się Catem o coś drażniła mnie.Książka wzbudzała we mnie emocje, powodowała mnóstwo strachu, przerażenia. Trochę trudna, zagmatwana zagadka do rozwiązania,z zapartym tchem czytałam ten kryminał. "Człowiek Mroku" to świetny,zdecydowanie mocny kryminał z Czarnej Serii..Lindell i tym razem spisała się rewelacyjnie jest znakomitą norweską pisarką, dla której poświęcił super chwile i zagwarantowała mi moc zagadek, dała mi olbrzymią satysfakcję podczas czytania nie rozczarowała mnie książka przeczytałam ją z zainteresowaniem.

Ciekawa narracja, szybka akcja, nieprzewidywalna. Morderstwa i samobójstwo, społeczne i psychologiczne uwarunkowania zachowań ludzi, którzy czują się samotni, odtrąceni.Wpływ pomowień i plotek na ludzkie decyzje... Córka pastora zostaje zamordowana i rzucona na tory. Jej przyjacółka jest kolejną potencjalną ofiarą starszej kobiety,która chce w ten sposób chronić niedostosowanego społecznie dorosłego wnuka i podszywa się wna portalu społecznościowym pod atrakcyjnego nastolatka, aby zwabić dziewczyny w pułapkę.( 29 / 52 )

Morderczy mróz, społeczność żyjąca według pierwotnych zasad, gdzie najważniejsze to chronić się przed zimnem, i oni – obcy, bez szacunku do reguł rządzących tym regionem, zwyczajów tych ludzi, a swoje interesy traktujący jako najważniejsze na świecie. Innuici to niewielka społeczność żyjąca na biegunie i zajmująca się głównie polowaniami. To doskonale znająca się grupa ludzi; to miejsce, w którym wszyscy wszystko o sobie wiedzą; gdzie nikt nie zamyka domów, a zimno jest tak niewyobrażalne, że standardowe metody ochrony przed nim zawodzą. Miejsce, gdzie władzą wykonawczą i ustawodawczą jest rada starszych złożona wyłącznie z mężczyzn i namaszczona przez miasteczko do decydowania w sposób arbitralny co komu wolno a co nie. Miejsce, gdzie ludzie kierują się wartościami humanizmu: przede wszystkim człowiek; gdzie pieniądze nie stanowią o niczym; gdzie przez większą część życia ludzie skazani są na siebie i od siebie zależni. Miejsce, gdzie relacje buduje się chyba najtrudniej na Ziemi, bo nie ma dokąd uciec od toksycznych znajomości, a także nie ma okazji, żeby poznać kogoś nowego. Miejsce trudne pod każdym względem i w każdym aspekcie życia. Główna bohaterka Edie jest przewodniczką wycieczek. Któregoś dnia jeden z uczestników jej wyprawy ginie w dziwnych, jak na to miejsce, okolicznościach. Edie zostaje obarczona odpowiedzialnością za wypadek i pozbawiona dalszej możliwości pełnienia swojej funkcji. Jednak nie wszystko jest tak oczywiste, jak się wszystkim wydaje. Wypadek to działanie pozorowane, komuś zależy żeby pewna tajemnica nie wyszła na jaw, a wewnątrz społeczności ostatecznie udaje się zachować pozory dla wartości o wiele bardziej prymitywnych niż humanizm. Fabuła książki pozornie skupiona jest na rozwiązaniu zagadki śmierci turysty, ale tak naprawdę intryga jest zbudowana dużo ciekawiej i jest bardziej skomplikowana. Z oczywistych powodów autorka nieco poszerzyła pole działania i na moment uciekła z bieguna, nieco nabudowując rozwiązanie, ale w ogóle nie miałam poczucia, że odrealniła tę sytuację. Opisy w powieści czyta się tak, że równie dobrze akcja mogłaby dziać się na Marsie – krajobrazy, styl życia bohaterów, ich charaktery, są tak totalnie niewiarygodnie (nie mówię, że nieprawdziwe, ale zupełnie inne od tego, co możemy sobie wyobrażać), że gdyby rzecz działa się na innej planecie, to ja nie byłabym zaskoczona. Mnie zafascynował ten świat, te zwyczaje. Miałam jednak poczucie nieustającego smutku, który towarzyszył bohaterom, ponieważ chyba tylko na Marsie trudniej o dobrą relację, szczęśliwy związek, jakąkolwiek socjalizację. Autorka pokazuje w bardzo obrazowy sposób jak radzą sobie ludzie na końcu świata i nie jest to wizja radosna. Wpadają w alkoholizm, narkotyki, są skazywani na ostracyzm, a ich trudny stan pogłębia się w dwójnasób. W takie błędne koło wpada nasza bohaterka, której wypadek z turystą nie pomaga w radzeniu sobie z depresją. Edie (dzięki śmierci pewnej bliskiej osoby w dalszej części powieści) znajduje w sobie siłę do działania i staje do walki nie tylko z nieprzychylną społecznością innuicką. Autorka w bardzo sprytny sposób opisała swoją bohaterkę, ponieważ czytelnik nie skupia się na współczuciu, ale kibicuje jej. Nie roztrząsamy, czy jej działanie jest słuszne, czy nie, bo wiemy że tylko dzięki niej poznamy prawdę. Przy okazji w książce nie brakuje humoru i sarkazmu. Wiele dialogów jest dość zabawnych i widać, że dystans do siebie to recepta na radzenie sobie w tym trudnym miejscu. Oczywiście czegoś jednak brakuje w tej powieści – między innymi psychologii postaci. Dobrze poznajemy właściwie tylko Edie, cała reszta bohaterów jest pokazana dość tendencyjnie i oszczędnie. Inna sprawa, to taka, że jeśli kogoś nie zainteresuje życie Innuitów, to może szybko dojść do wniosku, że jest tego za dużo i że zajmuje to w książce miejsce na sedno fabuły. Ja nie miałam takiego poczucia, ponieważ ja byłam urzeczona tymi opisami, ale rozumiem, że niektórych może to nużyć. Rzecz jasna jest w niej też kilka scen rodem z Bonda, ale moim zdaniem można to autorce wybaczyć, tym bardziej że to jej debiut. Ja już mam na półce kolejną książkę McGrath i zamierzam się za nią zabrać w najbliższym czasie, bo pozytywnie mnie zaskoczyła i zachęciła do powrotu na biegun (tego książkowego powrotu). Polecam!

Kolejna powieść ukazująca śledztwa Martine Poirot, belgijskiej sędzi śledczej z miasta Villette. W noc miejskiego festynu zamordowano trzy nastolatki, szybko wychodzi na jaw, że ta wstrząsająca zbrodnia kryje za sobą znacznie więcej, niż się na początku mogłoby wydawać. W sprawę potencjalnie zamieszanych może być wiele osób, w tym brat Julie Wastia, asystentki Martine. Okazuje się także, że wydarzenia z przeszłości rodziny głównej bohaterki (matka Martine była podczas II wojny światowej wywieziona do niemieckiego obozu koncentracyjnego) mogą odcisnąć piętno na toczącym się śledztwie. Skomplikowana intryga kryminalna jak się okaże przybierze nieoczekiwany kierunek. Ponownie warto!

Bardzo dobry kryminało-thirller. Opowiesc o przyjaźni, miłości, trudach dorastania w takiej a nie innej okolicy, dorosłość . Wszystko podane w prosty sposób. Nie ma wielkich plot twistów ale przyjemnie się czyta. p.s patrzac na recenzje, gdzie ktos kierował sie tytułem, i słowem "Salem" oczekując czarownic i palenia na stosie a potem będąc zawiedzionym, że to nie o tym, zastanawiam sie, jak można książkę oceniać po tytule.

Kiedy córki Stachana, wynajmują Lennoxa, by dowiedział się, kto przesyła im dorocznie duże sumy pieniędzy w rocznicę najgłośniejszego napadu ich ojca, intuicja detektywa podpowiada mu, że sprawa wróży kłopoty i zmusi go do ponownego zmierzenia się z mrocznym światem Trzech Królów – głównych tuzów podziemnego miasta. Mimo to Lennox przyjmuje zlecenie. Wkrótce jednak przekona się, że zignorowanie intuicji może kosztować go życie. Barwna powieść, której akcja dzieje się w świetnie oddanym pod względem literackim, mrocznym mieście, z jeszcze mroczniejszymi bohaterami. Bardzo dobre połączenie mrocznego klimatu, czarnego humoru, dynamicznej akcji. "W piekle pewnie marudzą, że jest tam mglisto jak w Glasgow." Lennox znów nie chce, jednak czasem musi zostawiać za sobą dość gęsto ścielące się trupy, ale prawda zawsze jest jedna - albo oni, albo on. Craig Russell to autor powieści kryminalnych o szkockich korzeniach, pracował jako oficer policji i znakomity pisarz na samym szczycie kryminalnej gry.

46/180/2021 We Frankfurcie giną ludzie. Zabici na wymyślne sposoby. Za to w Pradze odnajdują się rękopisy pewnego pisarza. Co ma piernik do wiatraka? Mąkę (jak mawia jeden mój kolega). Skoro piernik i wiatrak mają ze sobą coś wspólnego, to nieboszczyki z manuskryptami tym bardziej. A nad bohaterami chichocze duch Kafki. I bardzo bym chciała wiedzieć, dlaczego nie ma kolejnych części.

Berliński komisarz Nils Trojan zostaje wezwany do mieszkania w dzielnicy Kreuzberg. Na miejscu zostaje koszmarny widok- młodej kobiecie obcięto włosy,a przy jej ciele pozostawiono oskubanego ptaka Trojan ,pracujący w wydziale zabójstw ,nie może okazać słabości ,choć sam jest na skraju załamania nerwowego. W rozwiązaniu zagadki pomaga mu psycholog Jana Michels. Niebawem morderca uderza ponownie . Zabija młodą dziewczynę ,której córka znika bez śladu . Po telewizyjnym wystąpieniu w sprawie morderstw sam Trojan staje się celem psychopaty. Jest coraz bardziej przerażony grą, którą prowadzi zabójca... "Ptaszydło", to jest to! Bardzo ciekawa lektura w której bardzo dużo się dzieje ,na każdej stronie aż do samego końca! Zaskakujące pomysły (trofeum zabojcy-wlosy),i ich efekty. Sam sposób uśmiercania,bardzo efektowny(o ile można tak nazwać śmierć) ,cóż jeszcze...jeśli lubisz akcje,dreszczyk emocji i towarzyszący temu niepokój zapraszam do lektury!

Bardzo przyjemny kryminał. Jest tajemnica. Napięcie jest stosownie dozowane. Przemyślany układ. Czyta się ją płynnie, czytelnik nie jest bombardowany mnóstwem wątków. Wątek kryminalny umiejętnie jest wkomponowany w tło obyczajowe i społeczne Szwecji. Faktem jest, że stylistyka przypomina Mankella, co mi odpowiada, a tęsknię za Nim. Zdania ładnie budowane, z zasady brak wulgaryzmów i epatowania okrucieństwem. Ten kryminał nie jest przygnębiający. Książka pisana jakiś czas temu, a mimo to postacie są bardzo realne, potrafią patrzeć krytycznie na wspólczesny świat. Tamta Szwecja jest trochę jak dzisiejsza Polska, ale tylko trochę :). Bohaterka, mimo iż przesiąknięta współczesnym myśleniem, potrafi skrytykować skutki neomarksistowskiego porządku świata.

Bardzo się cieszę, że przed wypożyczeniem tej książki nie czytałam tutejszych opinii o niej, ponieważ zapewne bym zrezygnowała. A szkoda by była wielka moim zdaniem! Owszem, jej fabuła przebiega zupełnie inaczej niż można by sobie wyobrażać po opisie, jednakże w moim odczuciu jest to tylko na plus. Autor stworzył w niej świat tak niesamowicie barwny i tajemniczy, że odejście momentami od typowego kryminału absolutnie nie przeszkadza. Człowiek wręcz zapomina na co się nastawiał i chłonie obraz Wenecji oraz historie, które się w tej książce przeplatają.

„Na siodełku skutera leżał na brzuszku chłopczyk, jedno-, dwumiesięczny, martwy i zamrożony na kamień” M. J. McGrath „Chłopiec w śniegu”. 👤👣🧸 Edie Kiglatuk odkrywa zwłoki małego dziecka na ziemiach należących do starowierców na terenie Alaski. Zdeterminowana by poznać historię bezimiennego niemowlęcia, postanawia poprowadzić własne śledztwo. Tak oto dociera do szokującej prawdy o ludziach, którzy mają za zadanie wzbudzać zaufanie społeczne i prostytucji, która jest w centrum handlu ludźmi. Ktoś międzyczasie zaczyna zacierać ślady krwawymi metodami… 👤👣🧸 Książkę, którą kupiłem kiedyś na jakieś wyprzedaży w księgarni, okazała się trafem w dziesiątkę. „Chłopiec w śniegu” potrafi zaskoczyć czytelnika. Autor pisze tak, że czujesz ten przenikliwy alaskijski mróz na swoim ciele. Aura tajemniczości towarzyszy już od pierwszych stron. Powolne odkrywanie prawdy stopniuje napięcie i powoduje, że chce się pochłaniać kolejne rozdziały. Wyraźni bohaterowie, zwłaszcza Edie, która pokazuje, że zdeterminowany człowiek może wiele. A wszystko przysypane śniegiem na którym martwi pozostawiają swój ślad. Jeśli kiedyś trafisz gdzieś na tę pozycję go nie wahaj się! Kupuj! 😉 👤👣🧸

Trzecia część cyklu kryminalnego o Martine Poirot, belgijskiej sędzi śledczej z Villette. Odnalezienie zwłok nieznanego mężczyzny na barce z rudą żelaza stanowi początek śledztwa, które dotyka zarówno wydarzeń sprzed kilkudziesięciu lat (tragedii w miejscowej kopalni), jak i losów rodziny szwedzkiego męża głównej bohaterki. Skomplikowana intryga ujawnia nieoczekiwane powiązania. Tym razem - jak dla mnie - sprawa ma jednak zbyt dużo wydziwionych powiązań, jakkolwiek wciąż jest bardzo ciekawa, zagmatwana i oryginalna. Warto, ale nie jest już tak dobrze, jak w tomie pierwszym i drugim.

Książka w założeniu intrygująca - polowanie na trzy rudowłose kobiety wzorem Wilka z Czerwonego Kapturka, co już jest fajną koncepcją. Katzenbach trzyma się głównego wątku i świetnie buduje napięcie (tak świetnie, że bałam się czytać nocami), chociaż czasami zbyt rozwlekle opisuje poszczególne sceny. Wielki plus za zakończenie (zdecydowanie nieprzeiwdywalne) i za wnioski, które można z nigo wyciągnąć.

Vera Mattson nie znosi, kiedy uczniowie pobliskiej szkoły obierają drogę na skróty przez jej ogródek. Mimo ostrzeżeń, dzieci z uporem przebiegają pod jej oknami, a wiek Very nie pozwala jej na to, aby w końcu je pogonić. Pewnego dnia jeden z chłopców nie wraca do domu. Ostatnią osobą, która go widziała była Vera. Kilka dni później policja znajduje ciało młodej Łotyszki. Późnym wieczorem kobieta wychodziła z pracy i została potrącona pod nadjeżdżający samochód. Jednak obrażenia niektóre z pewnością nie mogły być spowodowane przez jadące auto. " Miodowa pułapka" zaskoczyła mnie i to bardzo,znakomicie napisana fabuła, trzymała w całkowitym napięciu mnie. Akcja świetna po prostu, Unni Lindell to norweska pisarka, która jest następną autorką skandynawskich kryminałów,która wydała rewelacyjny kryminał, z zainteresowaniem czytałam go, nie mam powodu do krytyki i nie widzę minusów w książce, przypadła mi do gustu trudno było się mi oderwać od niej. Tak wciągnięta,zaintrygowana byłam bohaterami tego kryminału, tym co się wydarzy i jak się skończy. Uwielbiam "Czarną Serię" wydawnictwa Czarna Owca te kryminały czytać wciągają niesamowicie. Porządny,dobry kryminał,dużo się dzieje intrygi, morderstwa. Czyta się rewelacyjnie,wciąga do samego końca!!!

Dla mnie to jedno z arcydziel gatunku. I oto dlaczego: Paradoks: czytam bardzo wiele powieści sensacyjnych (kryminałów, szpiegowskich, thrillerów), ale niezbyt je lubię, gdyż rzadko kiedy można napotkać na coś godnego uwagi. W większości powieści kryminalne są schematyczne, głupie, źle napisane i naiwne. A te braki, zwielokrotnione często elementarną literacką nieporadnością, autorzy usiłują nadrabiać piętrzeniem absolutnie niewiarygodnej – historycznie, psychologicznie, geografinie.. - fabuły lub, co gorsza, epatowaniem okrucieństwem. Najczęściej też autorzy takich powieści nie mają na dobrą sprawę nic do powiedzenia. Oczywiście, nie ma to przełożenia na komercyjny wymiar, niekiedy nawet odnoszę wrażenie, że im głupsza, prosta do prostactwa myśli i słowa, i gorsza powieść, tym więcej zdobywa czytelników. I, logiczne, tym chętniej wydawnictwa takie badziewie tłuką. Więc nawet autorzy bardziej ambitni zniżają się do poziomu komercyjnie opłacalnego. Od tych wszystkich wad wolna jest powieść „Ostatni Lapończyk” Oliviera Truca. Najpierw o autorze. Olivier Truc to francuski dziennikarz, mieszkający od ponad 20 lat w Szwecji, specjalizujący się, najogólniej, w problemach Arktyki i Północy. Zna region, jego problemy, zna mechanizmy polityki światowej (pisuje nawet do „Le Monde”) i społeczne realia krajów skandynawskich. Gdy więc osadza akcję swojej powieści kryminalnej „Ostatni Lapończyk” w realiach północnej Norwegii, w społeczności tubylczej ludności Saamów, to jesteśmy pewni, że wie, o czym pisze. I obraz społeczeństwa Saamów, opis obyczajów, wierzeń, problemów politycznych i społecznych – dokładny, dziennikarski – jest absolutnie wielką zaletą tej powieści. To nie jest durna opowieść w stylu „zabili go i uciekł”. To rzetelne studium. Atrakcyjne, urzekające, fantastyczne. Intrygę powieści (jest, oczywiście, morderstwo, jest historia sięgająca dziesięciolecia wstecz, jest tajemnica i trochę magii, a wszystko to we wspaniale opisanej surowej scenerii Dalekiej Północy) zagmatwał Olivier Truc wystarczająco zawile, ale nie cudacznie. Bohaterowie „Ostatniego Lapończyka” z zagadkową, mroczną postacią Aslaka, pasterza reniferów, oraz dwójką policjantów – Klemetem i Niną, wyraziści, zróżnicowani, psychologicznie (w sensie literackim) spójni. Rozwiązanie tajemnicy morderstwa i skradzionego artefaktu – zaskakujące, a zarazem logiczne i wiarygodne. Nie mam słów uznania dla takiego sposobu pisania. Czekam z niecierpliwością aż na napisanie czegoś podobnego stać będzie któregoś z polskich autorów kryminałów. Nie bardzo tylko pasuje do tej wyjątkowej powieści sposób jej reklamowania – banalny, płaski i wręcz mylący – z jakim się spotkałem. No bo napisać o takiego poziomu powieści słowa: „mrożący krew w żyłach thriller…”, to nic nie powiedzieć.

Pamiętam, że przy I części, "Ptaszydle" trochę sobie ponarzekałam na brak autentyczności, lecz książka, spodobała mi się na tyle, że za chwilę do moich rąk "wpadła" II część "Lalkarka". To czego brakowało mi wcześniej, zostało poprawione "brawa dla autora" książkę, czytało się lepiej, przyjemniej, ponieważ jestem czytelnikiem, który podczas czytania książki lubi mieć wrażenie, że w jakimś sensie, może utożsamić się z bohaterami, dlatego nie czytałam tej książki w nocy. Co do fabuły to: morderca z poprzedniej części znika, żyje czy nie, tego nie wiadomo, lecz w psychice bohaterów pojawiające się obrazy z "Ptaszydłem" w roli głównej są jak najbardziej rzeczywiste. Jeszcze emocje nie opadły, a już Nils Trojan wraz ze współpracownikami musi zmierzyć się z nowym "szwarc- charakterem" jakim jest niejaki EEL- posługujący się okrutnie śmiercionośną bronią, jaką jest "niepozorna" puszka pianki montażowej. Główna bohaterka Josephine cudem uniknęła śmierci właśnie w taki sposób. Przekonana, że jej niedoszły morderca nie żyje, robi wszystko, aby nie zwariować bo ciągle czuje "jego oddech na swoim karku", jej obawy potęgowane są zniknięciem oraz śmiercią jej najbliższych. Czy Josephine uda się przeżyć? Kto jest odpowiedzialny za serię mordów? Czy Karl Junker przeżył ? A może znalazł się jego naśladowca? Książka jak najbardziej godna polecenia i wg mnie dużo lepsza niż I część, ale ocenę zostawiam dla Was.

Bardzo dobra, mocna i mroczna literatura, zagłębiająca się w świat pedofilów, nieuświadomionych lęków i pragnień, w tym dotyczących szeroko rozumianej seksualności człowieka. Wszystkie skomplikowane i niejasne z początku wątki splatają się w efekcie w jedną spójną całość. Momentami trudna do przełknięcia (szczególnie podczas przedstawiania oglądu świata z punktu widzenia pedofilów), ale porywająca lektura. Sięgnęłam po tę powieść, mając świadomość, że jest to już 8 tom przygód Drużyny A, i choć wcześniej nie miałam styczności z bohaterami występującymi w poprzednich tomach, w niczym mi to nie przeszkodziło w zrozumieniu tego, co rozgrywało się na kartach tej części.