Odrodzony jako galareta #2

Początek mrocznej, epickiej i pełnej tajemnic historii. Manga niewiele tłumaczy; zwyczajnie od razu rzuca nas w wir wydarzeń i każe się w im odnaleźć. Ma to swój urok. Jest co prawda chaotycznie, ale dopracowana kreska, ciekawa fabuła i odpowiedni klimat zdecydowanie przyciągają i zachęcają do poznania większej ilości szczegółów. Niepoznany, brutalny i poniekąd przerażający świat tej serii powoli, acz skutecznie się przed nami odkrywa.

Główny wątek fabularny w postaci relacji Narumi i Hirotaki jest obecny, ale wydaje mi się tylko pretekstem do zaistnienia mniej lub bardziej absurdalnych sytuacji. Wisienką na torcie są Taro i Hanako, którzy dla odmiany nie zaczynają związku, ale są w nim od wielu lat i romantyczne uniesienia w ich przypadku zastępuje rutyna. Czasem bardzo dosadna, bo nie boją się mówić sobie nawzajem na przykład o postawieniu klocka, aby się uspokoili. Lub na wieść, że jedno ma odwiedzić drugie bez skrępowania proszą o kupienie srajtaśmy po drodze. Z drugiej strony znają się na tyle, że wystarczy im jedno spojrzenie, aby domyślić się, że z ich połówką jest coś nie tak, nawet jeśli ta gra lepiej niż najlepszy aktor za Oscara. Największym plusem Wotakoi - nawet pomimo bycia absurdalną komedią, przy której non stop śmiałam się prawie na głos - jest… mimo wszystko prostota. Problemy i sytuacje, które dotykają bohaterów są nad wyraz zwyczajne - oczywiście biorąc poprawkę na to, jakie hobby posiadają. Bo anime z mangą oraz gry to hobby jak każde inne, tylko - tak jak każde inne - ma swój klimat. I może przez to, że sama obracam się w tematach mangi i anime oraz gier i mam takich samych znajomych, to bez problemu się tu odnalazłam. Postaci bardzo szybko zapadają w pamięć. Każdy z bohaterów jest charakterystyczny, czasem nawet można powiedzieć, że charakterny (szczególnie Taro z Hanako, gdy zaczynają się kłócić). I to też nie tak, że wszyscy kochają to samo, w sumie każdy poszedł w swoją odnogę bycia ,,otaku” (Narumi - yaoice, Hanako - cosplay, Hirotaka - gry, Taro - mangi i anime z bohaterkami co mają cyce jak donice). Nie przeszkadza im to jednak w dogadywaniu się, a czasem pójściu na jakieś kompromisy (czasem nawet niespodziewane kompromisy). Wotakoi to tak naprawdę luźna komedyjka o grupce dobrych znajomych, która akurat ma takie a nie inne hobby. Jeszcze co warto pochwalić, to kreska. Bardzo ładna i schludna, jednak przede wszystkim rozbrajała mnie mimika Narumi. Czasem nie trzeba było żadnych podpisów - kadr z głupią miną Narumi tłumaczył wszystko lepiej niż tysiąc słów!

Był czas kiedy sama pracowałam w księgarni. I mogę się podpisać pod stwierdzenie w Hondzie, że ta praca ma więcej wspólnego z byciem pod ostrzałem (klientów, szefostwa i wszelkich absurdów) niż z częstym pomysłem, że to "praca lekka, łatwa i głównie czytasz". Manga świetnie ilustruje tego typu atrakcje jak klienci, absurdalne pomysły szefowej góry, utarczki z wydawnictwami. Siłą rzeczy ze względu na to, że akcja rozgrywa się w Japonii pojawiają się różnice w porównaniu z polskim rynkiem. Jak turyści szturmujący sklepy z komiksami jak rodzaj Mekki. Szczególnie podobał mi się rozdział poświęcony Yaoistkom- i że to zjawisko obejmuje bardziej różnorodną grupę niż by się wydawało. I przy tym jest lekko, zabawnie. Kreska może mniej typowa dla mangi- nieco bliżej do przerysowanej satyry (współpracownicy hondy noszą różnego rodzaju maski) niż stereotypowej wielkookiej mangi. Zastanawia mnie tylko czemu w polskiej wersji Honda mówi o sobie w rodzaju żeńskim? W anime miał raczej męski głos...

No dobra. Wyjaśniło się skąd wziął on tą moc klonowania. Bardzo mi się podoba to, że te wszystkie moce i umiejętności są w tej mandze wyjaśnione - skąd się biorą i jak działają. Tom podobny jakościowo do poprzednich. Bardzo lubię Rimuru, który jest jedną z najpotężniejszych nam tu pokazanych postaci, ale nie jest przy tym pyszny i przede wszystkim stara się on wynegocjować pokuj, jeśli jest taka możliwość, lub rozumnie podejść do danej sytuacji, by znaleźć jakieś racjonalne rozwiązanie. Nic dziwnego, że zdobywa on tyle szacunku wśród swego ludu.

Ciąg dalszy przygód naszej przesympatycznej paczki przyjaciół. Narumi i Hirotaka w końcu dochodzą do wniosku, że po co mają udawać ,,normalną” randkę, skoro oboje dzielą podobne zainteresowania i nie muszą się przed sobą ukrywać. Choć jest coś uroczego w tym, jak oboje starają się udawać ,,normalnych”, ale po co? Czy w związku nie chodzi o to, aby dobrze czuć się w swoim towarzystwie? I bycie parą to nie same kwiatki i słodkie słówka. To czasem też coś tak trywialnego, jak proszenie o kupienie srajtaśmy po drodze… Taro z Hanako to taka para ze stażem i to widać. Choć w ich przypadku i tak nie jestem w stanie wyobrazić sobie, by początek ich relacji był ,,uroczy” i ,,słodki”... To dwa trudne charaktery, które zdążyły już nauczyć się żyć ze sobą – nauczyły się tej drugiej strony, kiedy iść na ustępstwa, a kiedy mogą się dogadać. Miłość i uczucie potrafi przybrać różne formy – tak jak różni są ludzie. Nawet brat Hirotaki, Naoya znalazł kolegę! A może koleżankę? Totalnie naiwna, przeurocza buba i ekstremalna introwertyczka, która nie potrafi wypowiedzieć jednego pełnego zdania bez pięciu zwałów po drodze… to też może być ciekawa para.

Anime, animu, animavi, animatum – o tak, ,,zajechało” łaciną, a to dlatego, że ostatnio ,,manganimeholizm” przybrał u mnie na sile. Ogarniam tyle tytułów do czytania czy oglądnięcia, na ile rzeczywiście mogę sobie pozwolić. Wiele z nich mam na na liście ,,must watch or read ASAP”, a stety bądź nie jakąś część z nich posiadam (i nie jest to powód do biadolenia i wstydzenia się tego rodzaju ,,błędu” fana) na swego rodzaju (anty)liście, którą nazwałem ,,kupką wstydu”, a inaczej to określając: chodzi o zestawienie tych tytułów czy to anime, czy mang, na które przez ostatnie 2 lata nie starczyło mi czasu bądź o których zapomniałem, że aż tak bardzo chcę je doświadczyć. I na obu listach ,,wisi” trochę tych produkcji (komiks bądź seria anime, rzadziej także film) do ,,ogarnięcia na wczoraj”, i oby zaświeciło nie jedno a z fazylion gwandylionów takich światełek, które dadzą mi nadzieję na zmianę takiej dziwnej fanowskiej sytuacji z ,,bolączką czytanio-oglądaniową”. I co ciekawe niedawno ,,czytnięte” i to z uwagą, której się nie spodziewałem, że akurat mi się ona udzieli przy doświadczaniu tego dzieła to wielkie duchem i pasją twórczą, choć nie aż tak doskonałe jak można by tego oczekiwać po zapoznawaniu się najpierw z wersją anime tego Uniwersum, zostało u mnie... mangowe dzieło w opcji pierwszego tomu swojej rzeczywistości, wymiaru i marki, którą reprezentuje, możliwe, że coś dzięki niemu się w moim mniemaniu na lepsze zmieni. Jednakże najpierw zacząłem, jak uwzględniam to w niniejszym materiale służącym jako recenzjo-opinia do mangi omawianego Świata, przygodę z tak dziwaczną Strukturą/Rzeczywistością od jej adaptacji, od sezonu 1-ego! I tak, 8 z kilkudziesięciu łącznie epizodów oryginalnie brzmiącego serialu japońskiej animacji, That Time I Got Reincarnated as a Slime, co polski dystrybutor i wydawca jego ,,mangowej” wersji tłumaczy ,,Odrodzony jako galareta”, już za mną. Może to zabrzmieć naprawdę dziwnie, ale sam ten tytuł w stosunku do swojego komiksowego archetypu stanowi swego rodzaju ,,rekomendację” przez wielkie R wobec swej pierwotnej mangi właśnie. I dzięki pierwszemu tomowi ,,Odrodzonego jako Galareta” jeszcze bardziej powinienem zmienić swój stosunek do tak eksperymentalnego swoim zamysłem fabularnym, również konceptem ,,amebowatego” samoświadomego bytu, w którego praktycznie niezniszczalnym ciele znalazł się po śmierci główny bohater całej serii odcinków czy rozdziałów mangi. Oglądanie pierwszego sezonu ,,,Odrodzonego…” napędza moje geekowskie pragnienie na zabranie się za lekturę kolejnych i jeszcze kolejnych potem tomów mangi z cyklu, jednakże czytanie tego komiksu i ,,wsłuchanie się”, co i jak on do mnie przemawia, sprawia, że jeszcze bardziej zaufałem sezonom 2 i 3, które w oglądaniu w tak ,,zdrowo pokićkanym” Wymiarze rozrywki niedługo zapewne będę doświadczał. That Time I Got Reincarnated as a Slime – powiedzieć w ogóle o tym fikcyjnym, ale jakże szerokim i bogatym wątkowo i fabularnie Świecie, że jest to tak samo w mandze, co anime oryginalną historią, to tak jakby nic nie powiedzieć. Cały świat naszej tytułowej ,,galaretki” to taki miks różnych gatunków, m.in. gatunku sensacji, dramatu, fantasy RPG, fantasy-przygodowo-baśniowego, przy czym Uniwersum reprezentuje gatunek zwany ,,Isekai”. Sama ,,kreska" w wersji anime przygód naszego świetnie kreowanego wizualnie i charakterologicznie ,,Slime’a” pasuje najbardziej do tego, co i jak opowiada sam serial. Jednakże patrząc na to z innej perspektywy: jakby tak spojrzeć na dany odcinek czy kadry tej ptofukcji, na styl i technikę animacji, także na jej reżyserie, to ogólnie, obraz sam z siebie nie jest aż tak dobry, jakby na ,,hip hip hura realizowany. Przynajmniej ,,w okolicy” postaci Slime’a, scen z jego udziałem, licznych zbliżeń czy oddaleń – grafika przyjmuje o wiele bardziej ,,miękko-ostre" wartości, z ,,pociągiem do nostalgii”. Szata graficzna pasuje więc tylko i wyłącznie do tego, co serial ma przekazywać, opowiadać, co sobą niesie. Pierwsze 8 odcinków ,,Odrodzonego jako galareta”, rzecz jasna piszę tu o opcji japońskiej animacji, cóż, dało mi mocno ,,po jajach!": nie spodziewałem się tak mnóstwa ,,contentu", tak sporej ilości kreowanej przestrzeni, rozbudowywanej cegła po cegle rzeczywistości, która na dodatek jest domem dla gatunku, który sobą prezentuje, dla tak zwanego założenia ,,Isekai”. I żeby nie było: równie mocno nie spodziewałem się tak specyficznej, mojej prywatnej, reakcji na to, ,,co mi tu tak dobrego się zobaczyło” w tychże początkowych epizodach ,,Slime’a”. A to dopiero początek – przede mną dziesiątki odcinków do oglądnięcia; a z czytania komiksów z tego Uniwersum: mnóstwo tomów do analizy i recenzowania. Mało tego, po watchingowej lekturze tego ,,animu”, zostałem ,,zauroczony” i ustrzelony jakimś pociskiem z dziwnym nektarem na łusce, który jak mnie tak dotknął mam tylko ochotę na kontakt z tym Światem: z jego uroczą i bardzo oryginalną na tle innych ,,isekaiowców”, które powstały w popkulturze na przestrzeni kilku-kilkunastu lat. I chyba nic tak naprawdę w tym względzie już mi nie potrzeba - teraz tylko czekać a potem oglądać kolejne i kolejne odcinki ,,Odrodzonego…”, a ,,jeszcze potem"... zabierać się za mangowe tomy i konfrontować: czy oba źródła treści Świata są tak samo dobre, czy któreś ,,zjada” któreś, i na ten przykład manga okazuje się po prostu lepsza od swojej adaptacji. ,,Odrodzony jako galareta", albo ,,That Time I Got Reincarnated as a Slime" – w życiu się nie spodziewałem, że poza swoją animacją, w mandze będzie to tak nietuzinkowe, zagadkowe, zabawne, niezalewające nas półprawdami, szczere i indywidualne Uniwersum. Zresztą nie wiem jak jeszcze inaczej mógłbym opisać i ocenić tak mocno ,,pozytywnie poryte” na swój sposób ,,to mangowe coś”, które w kwestii doświadczenia motywów Isekai w japońskiej popkulturze, cóż, wywarło na mnie z kwadrylion-fazylionów o wiele większe wrażenie od tego, co w tej geekowskiej sprawie zrobiło czytanie i oglądanie pierwszych rozdziałów i odcinków legendarnego isekaiowca, ,,Overlord”. Pilotowe rozdanie komiksu o sympatycznym i ,,rozgadanym” Slimie, tak samo odcinki anime: 1-3, już na starcie w odniesieniu do całości tego Wymiaru rozrywki (bo nie oszukujmy się... dopiero zaczynam przygodę i naukę specyfiki ,,isekai” i miksu gatunkowego tego galaretowatego Świata) kupiło mnie totalnie, ba!, zrobiło dobry humor i nastawienie na dalsze realizowanie się pasjowo z ,,Odrodzonym…”. A co do samej historii, jej budowy, ,,grafiki”, samego wkładu artystów: Mitz Vah, Taiki Kawakami, czy Fuse’a w wyłonienie tego a nie innego contentu w takiej a nie innej formie na ,,mangowe światło dzienne”, którego to przeżywamy świadectwo (bo takie to jest mocne i twórcze! Że nie jest zwykłym czytaniem, ale przeżywaniem świadectwa) w tomie 1 mangi, mogę śmiało napisać: jest oryginalnie, mocno ,,zaczepiście", i do tego stopnia, że sama transformacja MC do ,,innego wymiaru/Struktury", z postaci świadomości/duszy ludzkiej do... galaretowatego gluta, co w pilocie komiksu (oraz anime!) wizualnie ukazano baaaardzo pomysłowo – już na wstępie naszej znajomości z takim Uniwersum potrafi oszołomić totalnie! Ba kupić humor i dzień ostatecznie! Bo rzadko coś takiego w tych Innych Światach w Isekai, jak ta właśnie produkcja/manga dostaje się tak gustownie ,,opakowanego” na tacy, dla głodnego contentu ,,Isekai” geeka. Nie ma takiej opcji. Nie da się przejść obojętnie obok takiego ,,wirtuala” jak ten. Teraz sam ten gatunek/motyw w fantastyczno-naukowej odsłonie popkultury będzie kusił mnie jeszcze bardziej niż dotychczas, a inne ,,isekaiowce” będą stały jeszcze bardziej dla mnie otworem. Ta opowieść o Slimie, to ,,mangowy” absolut. Fizycznie w kwestii tomu no.1: jest skromnie – zwykła okładka, i gdzieś tam na jej tle ,,glut” z bohaterką obok. No ale w tej normalności kryje się cała magia: to wnętrze które to opisywałem wyżej. Za pilot mangi w polskim wydaniu odpowiada niezrównane J. P. Fantastica; mamy do dyspozycji około 240 stron solidnie drukowanych i oprawionych, z historią o wiele dynamiczniej się realizującą niż analogicznie kreowało to anime z Uniwersum. Koniec jest tak płynny jak początek; podejrzewam że historia z finiszu kolejnego tomu na 3-ci będzie przechodzić tak samo płynnie jak w tym przypadku: z tomu 1-ego na drugi. Czyżbym dostał na tacy coś, co jest odpowiednikiem Studia Ghibli dla tworów Isekai? No właśnie… To w końcu, jak… jak to młodzieży ostatnio zwykła mówić w ramach swoich nietuzinkowych reakcji: ,,pykło tu wszyćko... czy nie?. No, raczej pykło, i to co najmniej ,,bardzo pykło!”. Stosując inną łopatologię w używaniu określeń do reakcji na coś niespodziewanie dla nas wyjątkowego, podkreślę inaczej moje wrażenia z lektury tomu 1 ,,Odrodzonego…”: ,,Ale urwał... Ale to jest dobre!". Tym bardziej cała manga smakuje po tysiąckroć lepiej, gdy taki fan jak Ja dowiaduje się, że w czerwcu w polskich kinach pojawi się ,,kinówka” z tego Uniwersum. Cóż, osobiście nie oglądnąłem mini-teaserka do zapowiadanego filmu z cyklu - tak luknąłem tylko około połowy zawartości, żeby sobie za bardzo nie spolerować, bo nie dość że jestem w trakcie oglądania sezonu 1-ego ,,OJG", to właśnie, co widać po niniejszej recenzjo-opinii tej mangi, jestem po lekturze bardzo owocnego, ale miejscami zbyt memicznego komiksu, który otwierał Świat mangi z perspektywy realiów ,,Odrodzonego jako galareta”! Tak, zapewne do premiery filmu w Polsce zdążę nadrobić całe 3 sezony ,,animu" plus… co najmniej 3 lub 4 tomy: mangę, którą zamierzam kupować i wczytywać się z pasją i klasą fana!

Wśród okrucieństwa wojny i beznadziei konfliktów na pierwszy plan wysuwają się osobiste dramaty. Relacje rodzinne i przypadkowe spotkania sprawiają, że ten tom przepełniony jest nie tylko bólem, ale i smutkiem. Mimo to w tragicznym losie Hyakkimaru można znaleźć drobne pozytywy, które osładzają mu wyboistą drogę do człowieczeństwa.

Manga nie bawi się w przydługawe wstępy i od razu wrzuca nas w swój świat, gdzie poznajemy Rin – nastolatkę planującą spędzić miły wieczór na polu namiotowym z widokiem na górę Fuji. Nie spodziewa się ona, że jej wyprawa na łono przyrody zakończy się poznaniem mocno postrzelonej i wiecznie uśmiechniętej Nadeshiko, która również przybyła zobaczyć majestat góry, tylko nieplanowanie przysnęło się jej na ławce i teraz nie ma jak zwrócić do domu. Z mroku nocy i wielkiego głodu ratuje ją właśnie Rin. Napotkana dziewczyna to nowa uczennica jej szkoły, którą tak mocno zafascynuje biwakowanie, że momentalnie zapisze się ona do „Kółka aktywności na świeżym powietrzu”. Z pozostałymi dwoma członkiniami klubu, będzie ona poznawać podstawy „kempingowego survivalu”, snując jednocześnie plany na niezapomniane wycieczki, które będą powoli realizowane. Koncept mangi Beztroski kemping tom #1-#2 (przypuszczalnie tak jak późniejszych tomów), jest banalnie prosty. Miłośniczki biwakowania planują nową wyprawę, podczas samej podróży na miejsce przeżywają mniej lub bardziej ekscytujące „przygody”, na koniec rozkoszując się pięknymi widokami i dobrym jedzeniem. Schemat ten zapętla się i staje się podstawą całej historii, która jak widać, nazbyt ekscytująca nie jest. Nie ma się tutaj co spodziewać niesamowitych zwrotów akcji, wciągającej fabuły czy nadmiernie zapadających w pamięć bohaterów. Całość jest dokładnie taka jak wskazuje rodzimy tytuł – „beztroska” i skupiająca się wokół biwakowania, czyli głównego motywu przewodniego serii. W owej prostocie scenariuszowej tkwi jednak urok i siła tej mangi. Twórca kryjący się pod pseudonimem Afro potrafił z tak trywialnej koncepcji wydobyć niesamowite pokłady radości, które mimowolnie powodują u czytelnika szeroki uśmiech zadowolenia, a wszelkie przejawy stresu znikają jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Mocno urokliwy i komediowy styl (oparty na wielu gagach), skrywa również pewną wartość dodaną, którą są, ciekawe informacje na temat szeroko pojętego biwakowania. Można tutaj znaleźć informacje o różnicach w namiotach/śpiworach, dowiedzieć się jak przygotować miejsce biwaku czy jak na przykład rozpalić ognisko. Oczywiście wszystko to jest podane w mocno uproszczonej formie. Nie należy więc traktować zebranych tutaj informacji jako nieomylnego poradnika przygotowującego do biwakowania, może stać się to jednak podstawą do mocniejszego zainteresowania się ową aktywnością. Jeśli chodzi o sprzęt, to często bohaterki zwracają tutaj uwagę na ceny (które do najmniejszych nie należą). Są one w przypisach przewalutowane na złotówki, nie jest to jednak wykładnia rodzimego runku i należy o tym pamiętać. Jeśli chodzi o oprawę graficzną mangi, to mam do niej dość ambiwalentne odczucia. Styl autora jest dość prosty, ale i tak jego prace potrafią przykuć wzrok odbiorcy. Bohaterki są naprawdę urokliwe i trudno się do czegoś przyczepić w samych projektach postaci. Bardzo dobrze prezentują się również wszelkie „widoki”, które odgrywają tutaj dosyć istotną rolę. Byłoby więc niemal idealnie, gdyby nie wieki fetysz mangaki do „rastrów”. „Pionowe linie” pełnią tutaj funkcję zarówno wspomnianych rastrów jak cieni, co niestety wygląda niezbyt dobrze na niektórych kadrach. Dużo scen dzieje się tutaj po wschodzi lub zachodzie słońca, gdzie Afro aurę mroku przedstawia właśnie przez narzucenie na kard wspominanych „pasów”. Wygląda dość dziwnie, w kilku miejscach zabijając urok danego rysunku. Co jest powodem takiego zabiegu artystycznego? Kompletnie nie wiem, szczególnie że w niektórych kadrach stosuje on „normalne” cieniowanie. Cała recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/tytul-dobry-na-stres-recenzja-mangi-beztroski-kemping-tom-1-2/

Manga opowiada historię byłego gangstera Tatsu, który porzuca swoje poprzednie życie członka Yakuzy i postanawia zostać... panem domu. Tak, wytatuowany i niegdyś brutalny przestępca zaczyna zajmować się gospodarstwem domowym, podczas gdy jego żona pracuje. Tatsu sprząta, znakomicie gotuje, biega po sklepowych wyprzedażach i realizuje się w kole Gospodyń Wiejskich. Komiczne sytuacje z dnia codziennego, wiele nieporozumień wynikających ze strasznego wyglądu Tatsu i spotkań z innymi członkami yakuzy - to wszystko tworzy komediowe fabularne złoto, przez które ta manga znalazła się bardzo wysoko w moim rankingu. Rysunki są śliczne i bardzo realistyczne, charaktery bohaterów zróżnicowane, a historia niejednokrotnie zaskakuje zwrotami akcji (no i jest dużo kotków i ładnych piesków, na które mogę patrzeć godzinami). Gokushufudo jest zdecydowanie jedną z najlepszych mang roku 2022, więc jeżeli szukacie czegoś na poprawę humoru i z dobrze narysowaną grafiką, to wydaje mi się, że będzie to idealna pozycja dla miłośników mangi w całej Polsce!

Średniawa, ale przyjemna w czytaniu. Najbardziej mnie zafascynowały opisy jedzenia i to tak, że kilka razy czytałem proces gotowania, ale poza tym to najbardziej z fabuły w mój mózg weszło zdobywanie chrustu. Niezbyt rozumiem część faktów (ciągle powtarzające się ceny, które niewiele wnoszą do fabuły), ale nie zmienia to faktu że dało się przy tym wychillować. O bohaterkach nie pamiętam nic oprócz tego że kochają mięsko, mięsko, mięsko i żryć, oczywiście do tego biwakować. Nie uważam tego za ściek, myślę że na pewno okej na lekkie czytadło.

Fire Force to manga autorstwa Atsushi Ohkubo, który ma w swoim dorobku już inny hit typu shonen-Soul Eater. Historia o nietypowym zastępie strażaków trafiła w gusta wielu miłośników japońskiego komiksu. Tytuł doczekał się nawet dwóch sezonów adaptacji anime, a prace nad trzecim sezonem już trwają. W Polsce Fire Force wydawane jest przez Waneko. Na rynku pojawiło się już kilkanaście tomów tej mangi. Ja miałem okazję przeczytać pierwsze trzy i jestem całkiem miło zaskoczony przez tą oryginalną historię o straży pożarnej. Głównym bohaterem mangi jest młodzieniec Shinra Kusakabe. Chłopak nazywany przez wielu demonem ze względu na swoją tragiczną przeszłość i potężną moc marzy, by zostać bohaterem. W tym celu Shina dołącza do Specjalnych Sił Przeciwpożarowych. Bohater jako strażak nie będzie gasił pożarów, lecz zajmował się walką z potworami i ofiarami dziwnego zjawiska, jakim jest spontaniczny samozapłon. Na dokładkę część ze strażaków posiada nadprzyrodzone moce, czyniąc z nich swego rodzaju superbohaterów wykorzystujących ogień do walki ze złem.

„Switched” nie zapowiadało jakoś wielce porywającej historii. O dziewczynie, która nagle znajduje się w innym ciele. I nic nie wskazywało na to, że ta seria miała być nasycona tak wartościowymi i mądrymi rzeczami. Oczywiście nie każdy musi popadać w zachwyty tak jak ja nad słowem rysowanym, ale znalazłam tutaj wiele różnych odczuć, a przecież seria liczy sobie ledwo 3 tomiki. Jak już wspomniałam poznajemy młodziutką Ayumi, która w końcu wiąże się ze swoim ukochanym. Pech jednak chce, że koleżanka, a raczej zwykła dziewuszka z jej klasy Umine postanawia ot tak skoczyć z dachu... Teoretycznie nastolatka powinna być świadkiem tragicznego samobójstwa, a okazuje się, że pada ofiarą zamiany ciał, która wywraca jej życie do góry nogami. I tu rozpoczynamy wraz z naszą bohaterką pogoń za odzyskaniem swojego ciała, swojego życia. Umine wcale nie zamierza jej tego ułatwiać, a Ayumi wbrew pozorom nie zostaje z tym sama. Najważniejszym aspektem całej historii jest to, że bohaterka nie zostaje osamotniona. Ma u swojego boku przyjaciela, który jako pierwszy sam okrywa co się wydarzyło, a jak można się domyśleć pociąga to za sobą masę zdarzeń, które nie raz nas wbiją w fotel (w porywach w łóżko, tak jak i mnie). W piękny sposób autorka ukazała to jak ludzie potrafią być dla siebie podli. Jak wygląd zewnętrzny potrafi być najważniejszą rzeczą pod słońcem. Jak spokojna, nikomu nie wadząca dziewuszka potrafi zbudować wokoło siebie ostrokół, który niemalże podłącza pod prąd. Słowa ranią bardzo mocno, dotykają duszy i zostawiają w niej blizny, których często – gęsto nie da się już zabliźnić. A mimo to jest światełko w tunelu, że kiedy się powie głośno o swoich pragnieniach, o swoich potrzebach, o tym, że przecież zawsze jest obok ktoś kto poda nam pomocną, bezinteresowną dłoń. Powiem Wam, że nawet się popłakałam na tej opowieści. Nie spodziewałam się, że tak mocno mnie dotknie, chodź już dawno temu wyleczyłam się z wszelakich parszywych myśli o sobie samej, bo przecież mam wokoło siebie ludzi, którzy zawsze mnie wesprą. I jeden jedyny zarzut jaki mam – to nie tak miało się skończyć! =D Liczyłam, że całość zakończy się zupełnie inaczej i mam do Autorki trochę żalu, że nie stworzyła końca takiego jaki miałam cały czas nadzieję spotkać, a tu taki psikus! Niemniej jednak, jak dla mnie, bardzo dobra historia, pięknie ilustrowana i z życiowymi prawdami.

Świetna Manga, fabuła od początku zaskakuje I wciąga przez co nie mogę oderwać się od czytania. Jestem szczerze ciekaw jak dalej się to potoczy, co autor nam zaprezentuje i jak rozwinie cały świat Przedstawiony. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Drugi tom jest lepiej dopracowany graficznie od pierwszego i to widać gołym okiem. Lepsza saturacja kolorów, znacznie ładniejsze czcionki przy didaskaliach. Po prostu przyjemniej się to czyta, bo nie kłuje po oczach jak przy pierwszym tomie. W drugim tomie Kodeksu Perfekcyjnego Pana Domu nasz były gangster Tatsu kontynuuje swoje życie jako gosposia domowa. Pojawia się w tym tomie więcej interakcji z Masą, drugoplanową postacią i kolegą głównego bohatera. Poza tym wprowadzone zostają nowe postacie z gangsterskiego półświatka, typowo pod komediowy sztych. Wymieszanie komedii pomyłek i nieporozumień z typowo azjatyckimi gagami świetnie się tu sprawdziło. Uśmiałam się do łez przez większość lektury.

Można by dywagować o wpływie podgatunku czy też nurtu ,,łotrzykowskiej przygody” na sam rdzeń fantastyki i szerokiego rodzaju motywu baśniowo-mitycznych poszukiwań przygód w anime i mandze, ale koniec końców to dość specyficzne dla ich stylu odkrywanie niesamowitych krain przez określony tyb bohatera lub grupę postaci, również podbijanie pradawnych lądów, niesłychanych, niespotykanych dotąd enklaw, gdzie wszystko to okraszone jest polowaniem na liczne artefakty i tajemnicze, zaklęte przedmioty, a pojedynkowanie się z różnymi siłami zła/wrogami z rozmaitych Królestw i lądów jest zwieńczeniem ,,łotrzykowskiej natury poszukiwacza przygód”, jest konieczna do doświadczenia dla uważnego geeka, aby zrozumieć to jak dość obszerne, nazwijmy to krótko ,,fantasy” w japońskim komiksie i animacji potrafi być różnorodne, i dzięki owym poszukiwaniom przygody dość bogate w multum wymiarów, Światów do eksploracji, czy terytoriów do podbicia. Nie inaczej, to właśnie ,,łotrzykowski” dryg potrafi dać samą swoją specyfiką tak szerokiemu nurtowi fantasy, o którym mowa, dużo swobodnego, niewymuszonego humoru, związanego przeważnie z doświadczaniem przez główną grupę ,,przygodowych wykolejeńców losu” licznych ciekawych zdarzeń i momentów. A bez takiego ,,humorkowego” podejścia, cóż, fantasy w anime (czy w ,,masówce" w ogóle) skazało by się samo z siebie na popkulturową anty-dobroć twórczą, na samozagładę i możliwe… ostracyzm ze strony fanów pragnących od tego gatunku dużo, dużo więcej niż tylko barwnej, baśniowo-magicznej opowieści. To, co warto wiedzieć, to w tej ,,fantasy” kwestii jedno, choć jest to bardziej subiektywne spostrzeżenie i fanowska, polegająca na doświadczeniu z samą mangą i anime, rada: w rdzeniu japońskiej kultury popularnej istnieje sporo Uniwersów tematycznych, które niebezpośrednio, ale w sposób nieco głębszy i ukryty, jakby zadedykowany specjalnie dla uważnego, skoncentrowanego na jak najszerszym poznawaniu fantastyki czytelnika czy widza, który sam musi do tego dotrzeć: ukazują niesłychany dobrostan potencjału, który kryje się w omawianym gatunkowo ,,łotrzykowskim duchu przygody” zajmującym w fantasy miejsce o dość obszernym i istotnym znaczeniu. Jednym z takowych Światów jest Wymiar niedającego się nie kochać za ten styl, za tą luźną, lekką, ale nie odtrącającą powagi i dramatyzmu opowieść, za ,,kreskę” zarówno w komiksie z serii i animacji, słynnego na cały świat, obleganego przez fanów na ,,Zachodzie”: ,,Seven Deadly Sins”, Uniwersum znanego w Polsce pod nazwą ,,Siedem Grzechów Głównych”. Wiele, wiele miesięcy temu, nawet po doświadczeniu pierwszego tomu mangi ,,Hunter x Hunter”, który to Świat wprowadził mnie w wir eksploracyjnej przygody w klimacie uwzględnianego w tym opracowaniu tudzież recenzji pewnej mangi, której dedykowana jest w tej konwencji gatunku i tematu niniejsza deliberacja, fantasty, stety bądź nie i tak nie byłem do końca przekonany (dość często, tak samo mam w tychże swych ,,obawach” fana, gdy sięgam po rzadko ogarniany przeze mnie gatunek/nurt w treściach ,,anime-mangakowych”), czy sięganie po przygody urwipołciów i panów własnego Losu, członków ekipy ,,Siedmiu Grzechów Głównych” w pierwszym tomie mangi będzie dla mnie najlepszym rozwiązaniem, mimo iż samo anime tego Świata kapitalnie podeszło mi pod mój wąski i ścisły ,,gustomierz”. Obawy okazały się, cóż, kompletnie w tym przypadku niepotrzebne: ,,SDS”, w swym pilotowym rozdaniu linii komiksu, przed którym strasznie, jak w końcu się dowiadujecie, się wzbraniałem, by tego doświadczyć, wypadło naprawdę dużo, dużo więcej powyżej moich bardzo dobrych oczekiwań (tak, jestem wybredny): dostałem dość specyficznie, jak na mangę ogólnie przystało: wizualnie i fabularnie opowiadaną treść związaną ze specyfiką szerokiej eksploracyjnej mitologiczno-baśniowej, z ,,odciskiem” wpływu łotrzykowskiej werwy przygody... fantasy! Tak, i takie właśnie fantasy koniec końców okazało się dla mnie ,,kinderniespodziankowo” mega przystępne! A czy tak po raz drugi przystępna okazała się kontynuacja mangowego pilota ,,Siedmiu Grzechów…”? ,,Przystępne" to mało powiedziane. Dzięki tego rodzaju serii w tym gatunku mam coraz większą chęć na rozleglejszą ,,geekowską penetrację” już i tak szerokiej m.in. swymi Światami, mitologią, rodzajem budowanego Uniwersum fantastyki z motywami baśni, własnej skrzętnie tworzonej mitologii, magii i licznych tajemniczych elementów ocierających się o mrok, okultyzm. Lektura kolejnego, tym razem drugiego (a za niedługo, nie ma opcji, na warsztat zapewne wleci tom trzeci z serii – to jest tak intensywne, tak dynamiczne, tak pełne odpowiedniego tonowania emocji, że nie da się nie chcieć sięgać po kolejne i kolejne kontynuacje cyklu!) wydania medium komiksowego z kraju kwitnącej wiśni, z wymiaru żywych i barwnych kreacji ,,SDSa”, okazała się, o czym wspomniałem w akapicie lekko powyżej, na tyle przyjemnym i uspokajającym moje pragnienie połykania ,,przygodowo-akcji-fantasy” treści w popkulturze aktem geekowskiej przygody, że nie da się nie doceniać tego, jak samo sedno ,,łotrzykowości” potrafi być w sposób przyciągający czytelnika do siebie uwydatniane w tego rodzaju mandze – w komiksie teoretycznie ograniczonym przez swoje ,,wizualne czarno-biało-szare tony” oraz specyfikę pracy samych mangaków. To dzięki tomom 1 i 2, a w szczególności no. 2, doszedłem do wniosku, że każde godziny spędzone z tak przedstawianą fantasy w ,,SDS” są na tyle efektywnie spędzonymi chwilami, że nie mogę wyjść ze sporego podziwu wobec tego, jak sam komiks tego typu jak omawiana seria właśnie, może być oryginalna, twórcza, jak intensywnie może być rozwijany i nienachlanie przedstawiający nam dość szerokie objętościowo pole krain, enklaw, pole ich eksploracji w tej ,,typowej łotrzykowsko-zbójnickiej fantasy". I co ciekawe, w stosunku do swojej genialnej adaptacji, którą jest wielosezonowy serial ,,The Seven Deadly Sins”, obecnie dostępny na platformie streamingowej Netflixa, również i część 2 w komiksie broni się znakomicie, nie odstając w tyle z przedstawieniem analogicznie wszystkiego tego, co ogólnie przedstawia w tym Świecie zaadaptowana animacja, z którą cykl mang idzie w tango i zaczyna powoli dorównywać jej geniuszowi, a którego jakość w całym procesie produkcyjnym animacji. pracowało m.in. Stduio A-1 Pictures. Czyli co, poprzez wczytanie się w tom 2 ,,SDS” można dojść do lekkiego fan-wniosku: dostajemy w tych około 195 stronach solidny dowód na to, że da się opowiedzieć pięknie narysowaną graficznie, z tak samo pełnym klimatem w gatunku lekkiego i obszernego w przygodę ,,fantasy łotrzykowskiego” opowieść , tak jak robi to, jak wywiązuje się z tego zadania dla tego nurtu perfekcyjnie sama animacja, która, o czym wyżej napomknąłem, źródłem dla Uniwersum SDS nie jest. Czyż tak? Tak, jak najbardziej, bowiem w cz.2 tejże narracji graficznej… dorzucono do pieca wiele, oj dorzucono”. Fakt, dostaliśmy na talerzu, niczym podanie najlepszego z możliwych dla każdego z nas deseru po i tak pysznym obiedzie, specyficzny posiłek w postaci przedłużenia sytej, prawdziwej, niezbyt ciężkiej, zrównoważonej awanturniczej ,,hejże ho!" przygody, w którym duch prawdziwego ,,łotrzyka” zyskuje coś dużo, dużo większego niż wskazywałaby na to sama specyfika podgatunku Uniwersum SDS: owa akcja i łotrzykowość w stylu Świata Grzechów nabywa nieco głębszych emocji, scalających się jednak w dość sprytny sposób, za bardzo niewybiegających poza rdzeń przygody, z tempem akcji. Tak, konsekwencją tego jest jedna z istotnych cech ,,Seven Deadly Sins" w mandze właśnie: powoli ten Świat z komiksu na komiks, sądzę, będzie nabierał formy symbiozy: postaci wyglądają i tak działają jako na bardziej wyraziste, emocjonalnie ciekawsze, ich przygody są i zapewne takie będą dalej: bardziej wymiarowe, coś dla nich oznaczające, a odkrywanym krainom, pokonywanym wrogom, poznawanym istotom/postaciom nie brak jest (i nie brak będzie) w kolejnych tomach dodatkowej głębi. Tu wszystko idzie ze sobą w mającym swój intymny, prywatny styl, hipnotycznym tańcu współpracy; nie każdemu może spodobać się sposób opowiadania tego rodzaju gatunku, którym całym sobą jest ,,SDS”, ale jest to o tyle oryginalny koncept i odmiana fantasy, że mimo, mimo wszystko warto się nad nią pochylić, przynajmniej dla tej lekkiej, niezobowiązującej ,,łotrzykowości”, którą po całości w tak kreowanej linii mangi dostajemy. Bądźmy szczerzy i otwarcie na wymianę zdań: po przyjemnym czasie lektury z owym tomem komiksu ,,Grzechów", owe arracje obrazkowe ,,Seven Deadly Sins”, po ogarnięciu dwóch jej z naprawdę multum w cyklu części, stają się dla mnie jedną wielką ,,nietuzinkowością”. To coś chyba nawet… dużo lepszego niż manga i anime razem wzięte z cyklu ,,Hunter x Hunter” – drugi tom ,,SDS”, przykładowo, nie rozmywa swojej historii, jak robiło to odpowiednio ,,HxH” również w kontynuacja swojego pilota w mandze. Postaci wyglądają na bardziej skoncentrowane i scentralizowane na danym celu, przy czym zachowują naturalną pogodną aparycję, ale i uwagę zarazem. No bo jak tu jej ,,nie tracić!”, gdy na ogonie siedzi ci drużyna Świętych Rycerzy (,,Świętych”? Dobre sobie! To grupa tylko z nazwy), którzy zrobili w Królestwie Britannii swego rodzaju ,,zamach stanu”, oskarżając ,,Grzechy” o… zdradę stanu i zamach na życie Króla. Jako nie łotrzyki a grupa solidnych ,,Łotrów”, za co ich wprowadzenie twórcom w niniejszym tomie serdeczne Bóg zapłać, bo gdyby ich wątku tu nie zawarto… byłaby fabularnie straszna bida, a paliwa do ukazania swojej ,,łotrzykowości” i zewu przygoda samo ,,SDS” by niestety nie miało, ci tak zwani ,,Rycerze” dali się mocno we znaki w tym przyjaznym i wartkim w akcję tomiku. Paradoksalnie to ów Zakon sądzę stanowił solidną oś/rdzeń, wokół którego wyrastają solidne gałęzie i wici powiązań tworzące tło ,,co, gdzie, jak i dlaczego” w szerokim i jakże urozmaiconym Wymiarze Britannii się dzieje. Uwagę cały czas w mandze przykuwa Elizabeth i śmiechołkowy, jak zawsze zabawny i totalnie skradający serducha, prosiałek ,,Hawk”, kompan-dusza. Pierwsza z duetu postaci dalej wykonuje swoje prywatne zobowiązania i cele: towarzyszenie Grzechom w zebraniu się w całości i uratowanie Królestwa z rąk zdrajców, a Hawk jak to Hawk jest sobą, tworząc w ten sposób kontrapunkt do poważnej i tej stricte ,,fantasy-przygodowej” części rdzenia gatunkowej odsłony Uniwersum, czy w ogóle całej estetyki ,,SDS”. Tom 2 staje się kluczowy z jeszcze jednego względu. Poznajemy swego rodzaju zmodyfikowany, bo trochę krótki i nie aż tak obszerny charakterologicznie dla tejże postaci ,,Origin” jednego z Grzechów, Bana. To istotne około 190 stron treści: na scenach ,,powstania” i zemsty ,,Bana” sam tom się kończy: na tak wczesnym etapie mangi, gdzie multum tomów jeszcze przed nami, powracający do żywych ów Grzech to ważna wskazówka. Przed czytelnikami kolejne powroty ekipy ,,SDS”, kolejne poszukiwania i łotrzykowskie niespodzianki, które w ilościach na pewno ,,astronomicznych!", czekające wytrwale na naszą coraz prężniej się rozbudowującą ekipę.

Świetna Manga, fabuła od początku zaskakuje I wciąga przez co nie mogę oderwać się od czytania. Jestem szczerze ciekaw jak dalej się to potoczy, co autor nam zaprezentuje i jak rozwinie cały świat Przedstawiony. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

"Badaczka mitycznych bestii" to bardzo przyjemna manga o relacji głównej bohaterki o imieniu Ferry z istotą o imieniu Kuushuna. Ferry jest tytułową badaczką, która podróżuje w poszukiwaniu mitycznych bestii, które mogłaby opisać w swojej książce, a równocześnie pomaga w rozwiązywaniu kłopotów, jakie miejscowa ludność ma w związku z ich obecnością. Towarzyszy jej istota z cienia, przybierająca postać wysokiego, dystyngowanego królika, o imieniu Kuushuna. Jest on najczęściej niewidoczny, ale na najmniejszą oznakę niebezpieczeństwa staje w obronie Ferry, którą nazywa kwiatem. Cała manga składa się z osobnych opowieści, które w większości rozgrywają się według podobnego schematu polegającego na pomocy w uporaniu się z mitycznymi stworami. Z początku czułam się trochę zagubiona w przedstawionym świecie i w stosunkach między głównymi bohaterami (czułam niedosyt, bo chciałam poznać historię ich poznania), w drugiej części mangi jednak wszystko jest wyjaśnione. Dobrze mi się ją czytało. Polecam :)

Antagoniści tu i tam... ;) Nasi bohaterowie docierają do miasta umarłych, jednak na przeszkodzie stają im czarny ogar, bardzo silny święty rycerz, zaś na horyzoncie pojawia się czwarty grzech... Cóż, ujmując to jednym zdaniem... chcę już kolejny, czwarty tomik od Studia JG w łapki! ^^

Chociaż sam początek kontynuuje wątek z poprzedniego tomiku, większość akcji kręci się wokół Gwiazdki. Co ciekawe, Taiga, czyli zadziorny i wybuchowy Tyci Tygrys, w tym okresie zamienia się w aniołka. A jeden ze związanych z jej miłością do Świąt wątków jest dla mnie prawdziwie rozczulający. Zupełnie nie pamiętam wątku Minori z anime, dlatego prawdziwie ciekawi mnie powód kryjący się za jej dziwnym zachowaniem w tym tomie. Dziewczyna zdaje się celowo unikać Ryuujiego, a w dodatku prawie nie przypomina siebie. Jednak rozwiązanie tej zagadki przyjdzie dopiero w tomie 9. Nie mam zbyt wiele więcej do powiedzenia o tym konkretnym tomie, ale trzyma poziom serii. Otrzymuje ode mnie 10/10 i całość polecam osobom 12+.

KOLEJNY DZIEŃ SZKARŁATNEGO KSIĘŻYCA Jedna z najciekawszych nowości od Waneko, „Switched”, powraca z drugim tomem. Pierwsza część, choć oparta na doskonale wszystkim znanym motywie, okazała się wielkim pozytywnym zaskoczeniem. I równie dobry jest ciąg dalszy. I to do tego stopnia, że już w tym momencie czuje się duży żal, że kolejny tom będzie już ostatnim. Póki co cieszmy się jednak tym, że mamy tę opowieść po polsku, bo nawet jeśli myślicie – a wręcz jesteście o tym przekonani – że to nie jest tytuł dla Was, możecie być zdziwieni i stać się fanami tej miniserii. Główna bohaterka, sympatyczna i piękna Ayumi, pewnego dnia była świadkiem próby samobójczej szkolnej brzyduli. Gdy się obudziła, odkryła, że jest w jej ciele, podczas gdy niedoszła samobójczyni cieszy się życiem, udając ją. Ayumi próbowała wyjaśnić sprawę, odzyskać to, co straciła, ale na próżno. Co jednak zrobi, kiedy okaże się, że nie ma możliwości powrotu do swojego ciała, a próby mogą skończyć się śmiercią? I co się stanie, kiedy nadejdzie kolejny Dzień Szkarłatnego Księżyca, święto, kiedy doszło do zamiany ciał? Całość recenzji na moim blogu: https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2019/11/switched-2-shiki-kawabata.html