Odrodzony jako galareta #2

Ogromne zaskoczenie - tom drugi jest o niebo lepszy od ledwo poprawnej jedynki. Fabuła w teraźniejszości co prawda nie rusza zbytnio do przodu, ale dostajemy doskonale przemyślany flashback, który w satysfakcjonujący sposób rozbudowuje świat przedstawiony. Tajemnice mnożą się w zawrotnym tempie i nie ukrywam, że zaczynam być zaintrygowany. instagram.com/polishpopkulture

Świetna Manga, fabuła od początku zaskakuje I wciąga przez co nie mogę oderwać się od czytania. Jestem szczerze ciekaw jak dalej się to potoczy, co autor nam zaprezentuje i jak rozwinie cały świat Przedstawiony. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Anime, animu, animavi, animatum – o tak, ,,zajechało” łaciną, a to dlatego, że ostatnio ,,manganimeholizm” przybrał u mnie na sile. Ogarniam tyle tytułów do czytania czy oglądnięcia, na ile rzeczywiście mogę sobie pozwolić. Wiele z nich mam na na liście ,,must watch or read ASAP”, a stety bądź nie jakąś część z nich posiadam (i nie jest to powód do biadolenia i wstydzenia się tego rodzaju ,,błędu” fana) na swego rodzaju (anty)liście, którą nazwałem ,,kupką wstydu”, a inaczej to określając: chodzi o zestawienie tych tytułów czy to anime, czy mang, na które przez ostatnie 2 lata nie starczyło mi czasu bądź o których zapomniałem, że aż tak bardzo chcę je doświadczyć. I na obu listach ,,wisi” trochę tych produkcji (komiks bądź seria anime, rzadziej także film) do ,,ogarnięcia na wczoraj”, i oby zaświeciło nie jedno a z fazylion gwandylionów takich światełek, które dadzą mi nadzieję na zmianę takiej dziwnej fanowskiej sytuacji z ,,bolączką czytanio-oglądaniową”. I co ciekawe niedawno ,,czytnięte” i to z uwagą, której się nie spodziewałem, że akurat mi się ona udzieli przy doświadczaniu tego dzieła to wielkie duchem i pasją twórczą, choć nie aż tak doskonałe jak można by tego oczekiwać po zapoznawaniu się najpierw z wersją anime tego Uniwersum, zostało u mnie... mangowe dzieło w opcji pierwszego tomu swojej rzeczywistości, wymiaru i marki, którą reprezentuje, możliwe, że coś dzięki niemu się w moim mniemaniu na lepsze zmieni. Jednakże najpierw zacząłem, jak uwzględniam to w niniejszym materiale służącym jako recenzjo-opinia do mangi omawianego Świata, przygodę z tak dziwaczną Strukturą/Rzeczywistością od jej adaptacji, od sezonu 1-ego! I tak, 8 z kilkudziesięciu łącznie epizodów oryginalnie brzmiącego serialu japońskiej animacji, That Time I Got Reincarnated as a Slime, co polski dystrybutor i wydawca jego ,,mangowej” wersji tłumaczy ,,Odrodzony jako galareta”, już za mną. Może to zabrzmieć naprawdę dziwnie, ale sam ten tytuł w stosunku do swojego komiksowego archetypu stanowi swego rodzaju ,,rekomendację” przez wielkie R wobec swej pierwotnej mangi właśnie. I dzięki pierwszemu tomowi ,,Odrodzonego jako Galareta” jeszcze bardziej powinienem zmienić swój stosunek do tak eksperymentalnego swoim zamysłem fabularnym, również konceptem ,,amebowatego” samoświadomego bytu, w którego praktycznie niezniszczalnym ciele znalazł się po śmierci główny bohater całej serii odcinków czy rozdziałów mangi. Oglądanie pierwszego sezonu ,,,Odrodzonego…” napędza moje geekowskie pragnienie na zabranie się za lekturę kolejnych i jeszcze kolejnych potem tomów mangi z cyklu, jednakże czytanie tego komiksu i ,,wsłuchanie się”, co i jak on do mnie przemawia, sprawia, że jeszcze bardziej zaufałem sezonom 2 i 3, które w oglądaniu w tak ,,zdrowo pokićkanym” Wymiarze rozrywki niedługo zapewne będę doświadczał. That Time I Got Reincarnated as a Slime – powiedzieć w ogóle o tym fikcyjnym, ale jakże szerokim i bogatym wątkowo i fabularnie Świecie, że jest to tak samo w mandze, co anime oryginalną historią, to tak jakby nic nie powiedzieć. Cały świat naszej tytułowej ,,galaretki” to taki miks różnych gatunków, m.in. gatunku sensacji, dramatu, fantasy RPG, fantasy-przygodowo-baśniowego, przy czym Uniwersum reprezentuje gatunek zwany ,,Isekai”. Sama ,,kreska" w wersji anime przygód naszego świetnie kreowanego wizualnie i charakterologicznie ,,Slime’a” pasuje najbardziej do tego, co i jak opowiada sam serial. Jednakże patrząc na to z innej perspektywy: jakby tak spojrzeć na dany odcinek czy kadry tej ptofukcji, na styl i technikę animacji, także na jej reżyserie, to ogólnie, obraz sam z siebie nie jest aż tak dobry, jakby na ,,hip hip hura realizowany. Przynajmniej ,,w okolicy” postaci Slime’a, scen z jego udziałem, licznych zbliżeń czy oddaleń – grafika przyjmuje o wiele bardziej ,,miękko-ostre" wartości, z ,,pociągiem do nostalgii”. Szata graficzna pasuje więc tylko i wyłącznie do tego, co serial ma przekazywać, opowiadać, co sobą niesie. Pierwsze 8 odcinków ,,Odrodzonego jako galareta”, rzecz jasna piszę tu o opcji japońskiej animacji, cóż, dało mi mocno ,,po jajach!": nie spodziewałem się tak mnóstwa ,,contentu", tak sporej ilości kreowanej przestrzeni, rozbudowywanej cegła po cegle rzeczywistości, która na dodatek jest domem dla gatunku, który sobą prezentuje, dla tak zwanego założenia ,,Isekai”. I żeby nie było: równie mocno nie spodziewałem się tak specyficznej, mojej prywatnej, reakcji na to, ,,co mi tu tak dobrego się zobaczyło” w tychże początkowych epizodach ,,Slime’a”. A to dopiero początek – przede mną dziesiątki odcinków do oglądnięcia; a z czytania komiksów z tego Uniwersum: mnóstwo tomów do analizy i recenzowania. Mało tego, po watchingowej lekturze tego ,,animu”, zostałem ,,zauroczony” i ustrzelony jakimś pociskiem z dziwnym nektarem na łusce, który jak mnie tak dotknął mam tylko ochotę na kontakt z tym Światem: z jego uroczą i bardzo oryginalną na tle innych ,,isekaiowców”, które powstały w popkulturze na przestrzeni kilku-kilkunastu lat. I chyba nic tak naprawdę w tym względzie już mi nie potrzeba - teraz tylko czekać a potem oglądać kolejne i kolejne odcinki ,,Odrodzonego…”, a ,,jeszcze potem"... zabierać się za mangowe tomy i konfrontować: czy oba źródła treści Świata są tak samo dobre, czy któreś ,,zjada” któreś, i na ten przykład manga okazuje się po prostu lepsza od swojej adaptacji. ,,Odrodzony jako galareta", albo ,,That Time I Got Reincarnated as a Slime" – w życiu się nie spodziewałem, że poza swoją animacją, w mandze będzie to tak nietuzinkowe, zagadkowe, zabawne, niezalewające nas półprawdami, szczere i indywidualne Uniwersum. Zresztą nie wiem jak jeszcze inaczej mógłbym opisać i ocenić tak mocno ,,pozytywnie poryte” na swój sposób ,,to mangowe coś”, które w kwestii doświadczenia motywów Isekai w japońskiej popkulturze, cóż, wywarło na mnie z kwadrylion-fazylionów o wiele większe wrażenie od tego, co w tej geekowskiej sprawie zrobiło czytanie i oglądanie pierwszych rozdziałów i odcinków legendarnego isekaiowca, ,,Overlord”. Pilotowe rozdanie komiksu o sympatycznym i ,,rozgadanym” Slimie, tak samo odcinki anime: 1-3, już na starcie w odniesieniu do całości tego Wymiaru rozrywki (bo nie oszukujmy się... dopiero zaczynam przygodę i naukę specyfiki ,,isekai” i miksu gatunkowego tego galaretowatego Świata) kupiło mnie totalnie, ba!, zrobiło dobry humor i nastawienie na dalsze realizowanie się pasjowo z ,,Odrodzonym…”. A co do samej historii, jej budowy, ,,grafiki”, samego wkładu artystów: Mitz Vah, Taiki Kawakami, czy Fuse’a w wyłonienie tego a nie innego contentu w takiej a nie innej formie na ,,mangowe światło dzienne”, którego to przeżywamy świadectwo (bo takie to jest mocne i twórcze! Że nie jest zwykłym czytaniem, ale przeżywaniem świadectwa) w tomie 1 mangi, mogę śmiało napisać: jest oryginalnie, mocno ,,zaczepiście", i do tego stopnia, że sama transformacja MC do ,,innego wymiaru/Struktury", z postaci świadomości/duszy ludzkiej do... galaretowatego gluta, co w pilocie komiksu (oraz anime!) wizualnie ukazano baaaardzo pomysłowo – już na wstępie naszej znajomości z takim Uniwersum potrafi oszołomić totalnie! Ba kupić humor i dzień ostatecznie! Bo rzadko coś takiego w tych Innych Światach w Isekai, jak ta właśnie produkcja/manga dostaje się tak gustownie ,,opakowanego” na tacy, dla głodnego contentu ,,Isekai” geeka. Nie ma takiej opcji. Nie da się przejść obojętnie obok takiego ,,wirtuala” jak ten. Teraz sam ten gatunek/motyw w fantastyczno-naukowej odsłonie popkultury będzie kusił mnie jeszcze bardziej niż dotychczas, a inne ,,isekaiowce” będą stały jeszcze bardziej dla mnie otworem. Ta opowieść o Slimie, to ,,mangowy” absolut. Fizycznie w kwestii tomu no.1: jest skromnie – zwykła okładka, i gdzieś tam na jej tle ,,glut” z bohaterką obok. No ale w tej normalności kryje się cała magia: to wnętrze które to opisywałem wyżej. Za pilot mangi w polskim wydaniu odpowiada niezrównane J. P. Fantastica; mamy do dyspozycji około 240 stron solidnie drukowanych i oprawionych, z historią o wiele dynamiczniej się realizującą niż analogicznie kreowało to anime z Uniwersum. Koniec jest tak płynny jak początek; podejrzewam że historia z finiszu kolejnego tomu na 3-ci będzie przechodzić tak samo płynnie jak w tym przypadku: z tomu 1-ego na drugi. Czyżbym dostał na tacy coś, co jest odpowiednikiem Studia Ghibli dla tworów Isekai? No właśnie… To w końcu, jak… jak to młodzieży ostatnio zwykła mówić w ramach swoich nietuzinkowych reakcji: ,,pykło tu wszyćko... czy nie?. No, raczej pykło, i to co najmniej ,,bardzo pykło!”. Stosując inną łopatologię w używaniu określeń do reakcji na coś niespodziewanie dla nas wyjątkowego, podkreślę inaczej moje wrażenia z lektury tomu 1 ,,Odrodzonego…”: ,,Ale urwał... Ale to jest dobre!". Tym bardziej cała manga smakuje po tysiąckroć lepiej, gdy taki fan jak Ja dowiaduje się, że w czerwcu w polskich kinach pojawi się ,,kinówka” z tego Uniwersum. Cóż, osobiście nie oglądnąłem mini-teaserka do zapowiadanego filmu z cyklu - tak luknąłem tylko około połowy zawartości, żeby sobie za bardzo nie spolerować, bo nie dość że jestem w trakcie oglądania sezonu 1-ego ,,OJG", to właśnie, co widać po niniejszej recenzjo-opinii tej mangi, jestem po lekturze bardzo owocnego, ale miejscami zbyt memicznego komiksu, który otwierał Świat mangi z perspektywy realiów ,,Odrodzonego jako galareta”! Tak, zapewne do premiery filmu w Polsce zdążę nadrobić całe 3 sezony ,,animu" plus… co najmniej 3 lub 4 tomy: mangę, którą zamierzam kupować i wczytywać się z pasją i klasą fana!

Szukacie ambitnej, dającej do myślenia serii? Zapomnijcie o tej mandze. Poszukujecie lekkiej i zabawnej odskoczni od łzawych/brutalnych/ciężkich do czytania mang? Ta manga jest dla was! "Przemiana w jaśniepana" to przezabawna, leciutka, pełna gagów komedia z nutką romansu, zabawnymi bohaterami i fabułą parodiującą stereotypy w shoujo mangach. Jeśli lubicie romanse pełne śmiesznych scen i z oryginalnymi bohaterami, na pewno spodoba się ta seria. Na plus można od razu kupić trzy tomy, więc seria nie jest przedłużona tak jak Mistrz romansu Nozaki.

Główny bohater jest wyrzutkiem, odrzuconym przez społeczeństwo. Podróżuje razem ze swoją siostrą i likwiduje demony za zapłatą. Pomysł na tę mangę był bardzo ciekawy i trafiony. Miał potencjał, który został dobrze pokierowany. Manga wpadła w moje gusta, przyjemnie się czytało i moim zdaniem ze spokojem mogłoby powstać więcej tomów. Niestety to jednotomówka, więc na więcej nie można liczyć, a szkoda.

Dzisiaj króciutko o mandze, z którą łączy mnie coś na kształt love-hate relationship. Przy poprzednim wpisie o Klasie skrytobójców wspomniałam, że dam tej serii szansę, gdyż w 5. tomiku zaczęło się "coś" dziać. Przez moją słabość do shounenów postanowiłam, że dozbieram do 10. i zobaczymy, czy to co się działo ostatnio było tylko epizodem, czy też akcja mangi będzie się zagęszczać. A więc... Więcej na blogu. Zapraszam! :D --> https://manga-no-tsuki.blogspot.com/2020/03/zabij-mnie-to-taka-piekna-gra-klasa.html

Świat Darling in the Franxx to kolejna apokaliptyczna wizja, gdzie ludzie przygotowali własną zagładę. Wraz z rozwojem technologii i zapotrzebowaniem na energię odkryto technikę wydobycia paliwa magmowego z wewnątrz ziemi. Niestety skutkiem tego działania było zniszczenie planety. Ludzkość musiała przeprowadzić się do tak zwanych ogrodów, zapewniających wygodne życie. Jednak spokój nie trwał długo i ludzkie osady zaczęły być atakowane przez potwory znane jako Kyoryu. W odpowiedzi na to zagrożenie powstały specjalne roboty bojowe Franxx, które mają być pilotowane przez pary dzieci. Tak mniej więcej wygląda zarys świata Darling in the Franxx. Miejsca, w któym dzieci nazywane są pasożytami i od pierwszych chwil trenowane do pilotowania wielkich robotów, by walczyć o wygodne życie dorosłych. Naszym głównym bohaterem jest Code:016 znany jako Hiro. Chłopiec uważany kiedyś za geniusza i przywódcę, który nie jest jednak w stanie współpracować z koleżanką i prowadzić robota. Okazuje się jednak, że Hiro spodobał się tajemniczej Zero Two, która wybrała go na swego partnera do sterowania Franxx.

Główny wątek fabularny w postaci relacji Narumi i Hirotaki jest obecny, ale wydaje mi się tylko pretekstem do zaistnienia mniej lub bardziej absurdalnych sytuacji. Wisienką na torcie są Taro i Hanako, którzy dla odmiany nie zaczynają związku, ale są w nim od wielu lat i romantyczne uniesienia w ich przypadku zastępuje rutyna. Czasem bardzo dosadna, bo nie boją się mówić sobie nawzajem na przykład o postawieniu klocka, aby się uspokoili. Lub na wieść, że jedno ma odwiedzić drugie bez skrępowania proszą o kupienie srajtaśmy po drodze. Z drugiej strony znają się na tyle, że wystarczy im jedno spojrzenie, aby domyślić się, że z ich połówką jest coś nie tak, nawet jeśli ta gra lepiej niż najlepszy aktor za Oscara. Największym plusem Wotakoi - nawet pomimo bycia absurdalną komedią, przy której non stop śmiałam się prawie na głos - jest… mimo wszystko prostota. Problemy i sytuacje, które dotykają bohaterów są nad wyraz zwyczajne - oczywiście biorąc poprawkę na to, jakie hobby posiadają. Bo anime z mangą oraz gry to hobby jak każde inne, tylko - tak jak każde inne - ma swój klimat. I może przez to, że sama obracam się w tematach mangi i anime oraz gier i mam takich samych znajomych, to bez problemu się tu odnalazłam. Postaci bardzo szybko zapadają w pamięć. Każdy z bohaterów jest charakterystyczny, czasem nawet można powiedzieć, że charakterny (szczególnie Taro z Hanako, gdy zaczynają się kłócić). I to też nie tak, że wszyscy kochają to samo, w sumie każdy poszedł w swoją odnogę bycia ,,otaku” (Narumi - yaoice, Hanako - cosplay, Hirotaka - gry, Taro - mangi i anime z bohaterkami co mają cyce jak donice). Nie przeszkadza im to jednak w dogadywaniu się, a czasem pójściu na jakieś kompromisy (czasem nawet niespodziewane kompromisy). Wotakoi to tak naprawdę luźna komedyjka o grupce dobrych znajomych, która akurat ma takie a nie inne hobby. Jeszcze co warto pochwalić, to kreska. Bardzo ładna i schludna, jednak przede wszystkim rozbrajała mnie mimika Narumi. Czasem nie trzeba było żadnych podpisów - kadr z głupią miną Narumi tłumaczył wszystko lepiej niż tysiąc słów!

Świetna Manga, fabuła od początku zaskakuje I wciąga przez co nie mogę oderwać się od czytania. Jestem szczerze ciekaw jak dalej się to potoczy, co autor nam zaprezentuje i jak rozwinie cały świat Przedstawiony. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

-> Fabuła: Pamiętam, że o pierwszym tomie myślałam trochę jako chaotycznym, w tej części natomiast czytelnik jest "osadzony" już w tym świecie - (piekielnym) raju. Zapoznajemy się z niektórymi potworami tego miejsca i zaczyna się tworzyć pewna grupa bohaterów, którzy będą nam towarzyszyć przez dłuższy czas serii. Dzięki takiemu "sprecyzowaniu" zaczynamy wchodzić w głębię postaci. -> Kreska: śliczna, czytelna. Tylko przy niektórych okienkach nie byłam pewna, co się dzieje, ale generalnie większość scen akcji była zrozumiała. -> Reasumując, manga jest ładnie zrobiona, klimat adekwatny do historii (jest ogólnie dość "poważnie"/dramatycznie, ale dla rozluźnienia zdarzają się śmieszne wstawki w dialogach); nie mogę się jedynie w pełni wciągnąć w fabułę. Zazwyczaj mam tak, że kiedy już się z czymś zapoznaję (obojętnie, czy to manga, czy jakiś serial),to mam ochotę OD RAZU sięgnąć po kontynuację. Tutaj tak nie mam, ale nie uważam, że to wystarczający powód, żeby porzucać cykl - "Piekielny Raj" to ciekawy pomysł.

Golem, tytułowy strażnik lasu spotyka ludzkie dziecko. Niby nic w tym dziwnego, lecz nie na planecie, gdzie człowiek jest istotą ginącą. A może nawet już wyginął. Metalowa istota postanawia zaprowadzić dziecko do rodziny. Czy mu się uda? Zwłaszcza w tak niebezpiecznym dla ludzi otoczeniu. Komiks napisany w iście japońskim stylu. Mnóstwo słów dźwiękonaśladowczych, wiele niedopowiedzeń i urwanych wypowiedzi. Utrudnia to nadążanie za treścią, lecz pieczołowicie wykonane rysunki wynagradzają ten znój. Ponieważ cała seria ma cztery tomy, to akcja dopiero nabiera rumieńców. Co więcej są one z tych zachęcających do lektury, zatem już sięgam po kolejny tom. 

Tom czekał na przeczytanie dosyć długo, co jest dziwne, bo mangi raczej czytam na bieżąco. Jest to spowodowane chyba tym, że podchodziłem do tego tytułu dosyć sceptycznie. Kupiony głównie po to żeby sprawdzić czy jest to coś ciekawego skoro widnieje na wysokich miejscach w rankingach. Czy takie jest? Nie wiem, ogólnie historia jest lekka i mocno przesadzona (co było zrobione specjalnie),ale nie wiem czy nie jestem już za stary na takie opowieści. Sprawdzę drugi tom który i tak już mam.

Pierwsze co można zauważyć to ładna kreska. Później, zaczynając już czytać tomik, dostajemy przyjemną historię o dwojgu licealistów. Obydwoje bohaterów szybko polubiłam. Pod koniec tomiku pojawiło się we mnie uczucie niepokoju. Wygląda na to, że ta historia nie będzie taka wesoła, na jaką się zapowiadała, ale z tego powodu bardzo mnie zaciekawiła. Nie mogę się doczekać dalszych losów bohaterów.

"Piekielny Raj" to wciągająca opowieść o (byłym) shinobi, który zostaje złapany i skazany na śmierć, jednak ma szansę na ułaskawienie... Sam koncept mnie ciekawi, tylko jedna rzecz mnie trochę zawiodła - opis reklamuje, jaki to główny bohater jest "Pusty" i wyprany z uczuć (wiadomo, jak to ninja),ale okazuje się, że... jednak ma jakieś emocje i nawet dowiadujemy się, z czym są związane (przynajmniej mniej więcej). Z samym tym faktem nie mam problemu (w końcu to ludzka rzecz),szkoda tylko, że już w pierwszym tomie na 13 to dostajemy. Pomimo tego i momentami niewyraźnych "okienek" (możliwe, że to po prostu dlatego, że nie jestem aż tak przyzwyczajona do kreski z gatunku akcja) i tak chętnie sięgnę po kolejne tomy. (Nie chcę, żeby ta recenzja wybrzmiała w taki sposób, że "no trochę wad, ale czytajmy dalej", bo fabuła naprawdę jest interesująca, postacie mają swoje charaktery, nie są nijakie, a tok myślenia/dialogi z naszym shinobim są fajnie zrobione)

Ciąg dalszy przygód naszej przesympatycznej paczki przyjaciół. Narumi i Hirotaka w końcu dochodzą do wniosku, że po co mają udawać ,,normalną” randkę, skoro oboje dzielą podobne zainteresowania i nie muszą się przed sobą ukrywać. Choć jest coś uroczego w tym, jak oboje starają się udawać ,,normalnych”, ale po co? Czy w związku nie chodzi o to, aby dobrze czuć się w swoim towarzystwie? I bycie parą to nie same kwiatki i słodkie słówka. To czasem też coś tak trywialnego, jak proszenie o kupienie srajtaśmy po drodze… Taro z Hanako to taka para ze stażem i to widać. Choć w ich przypadku i tak nie jestem w stanie wyobrazić sobie, by początek ich relacji był ,,uroczy” i ,,słodki”... To dwa trudne charaktery, które zdążyły już nauczyć się żyć ze sobą – nauczyły się tej drugiej strony, kiedy iść na ustępstwa, a kiedy mogą się dogadać. Miłość i uczucie potrafi przybrać różne formy – tak jak różni są ludzie. Nawet brat Hirotaki, Naoya znalazł kolegę! A może koleżankę? Totalnie naiwna, przeurocza buba i ekstremalna introwertyczka, która nie potrafi wypowiedzieć jednego pełnego zdania bez pięciu zwałów po drodze… to też może być ciekawa para.

„Switched” nie zapowiadało jakoś wielce porywającej historii. O dziewczynie, która nagle znajduje się w innym ciele. I nic nie wskazywało na to, że ta seria miała być nasycona tak wartościowymi i mądrymi rzeczami. Oczywiście nie każdy musi popadać w zachwyty tak jak ja nad słowem rysowanym, ale znalazłam tutaj wiele różnych odczuć, a przecież seria liczy sobie ledwo 3 tomiki. Jak już wspomniałam poznajemy młodziutką Ayumi, która w końcu wiąże się ze swoim ukochanym. Pech jednak chce, że koleżanka, a raczej zwykła dziewuszka z jej klasy Umine postanawia ot tak skoczyć z dachu... Teoretycznie nastolatka powinna być świadkiem tragicznego samobójstwa, a okazuje się, że pada ofiarą zamiany ciał, która wywraca jej życie do góry nogami. I tu rozpoczynamy wraz z naszą bohaterką pogoń za odzyskaniem swojego ciała, swojego życia. Umine wcale nie zamierza jej tego ułatwiać, a Ayumi wbrew pozorom nie zostaje z tym sama. Najważniejszym aspektem całej historii jest to, że bohaterka nie zostaje osamotniona. Ma u swojego boku przyjaciela, który jako pierwszy sam okrywa co się wydarzyło, a jak można się domyśleć pociąga to za sobą masę zdarzeń, które nie raz nas wbiją w fotel (w porywach w łóżko, tak jak i mnie). W piękny sposób autorka ukazała to jak ludzie potrafią być dla siebie podli. Jak wygląd zewnętrzny potrafi być najważniejszą rzeczą pod słońcem. Jak spokojna, nikomu nie wadząca dziewuszka potrafi zbudować wokoło siebie ostrokół, który niemalże podłącza pod prąd. Słowa ranią bardzo mocno, dotykają duszy i zostawiają w niej blizny, których często – gęsto nie da się już zabliźnić. A mimo to jest światełko w tunelu, że kiedy się powie głośno o swoich pragnieniach, o swoich potrzebach, o tym, że przecież zawsze jest obok ktoś kto poda nam pomocną, bezinteresowną dłoń. Powiem Wam, że nawet się popłakałam na tej opowieści. Nie spodziewałam się, że tak mocno mnie dotknie, chodź już dawno temu wyleczyłam się z wszelakich parszywych myśli o sobie samej, bo przecież mam wokoło siebie ludzi, którzy zawsze mnie wesprą. I jeden jedyny zarzut jaki mam – to nie tak miało się skończyć! =D Liczyłam, że całość zakończy się zupełnie inaczej i mam do Autorki trochę żalu, że nie stworzyła końca takiego jaki miałam cały czas nadzieję spotkać, a tu taki psikus! Niemniej jednak, jak dla mnie, bardzo dobra historia, pięknie ilustrowana i z życiowymi prawdami.

"Badaczka mitycznych bestii" to bardzo przyjemna manga o relacji głównej bohaterki o imieniu Ferry z istotą o imieniu Kuushuna. Ferry jest tytułową badaczką, która podróżuje w poszukiwaniu mitycznych bestii, które mogłaby opisać w swojej książce, a równocześnie pomaga w rozwiązywaniu kłopotów, jakie miejscowa ludność ma w związku z ich obecnością. Towarzyszy jej istota z cienia, przybierająca postać wysokiego, dystyngowanego królika, o imieniu Kuushuna. Jest on najczęściej niewidoczny, ale na najmniejszą oznakę niebezpieczeństwa staje w obronie Ferry, którą nazywa kwiatem. Cała manga składa się z osobnych opowieści, które w większości rozgrywają się według podobnego schematu polegającego na pomocy w uporaniu się z mitycznymi stworami. Z początku czułam się trochę zagubiona w przedstawionym świecie i w stosunkach między głównymi bohaterami (czułam niedosyt, bo chciałam poznać historię ich poznania),w drugiej części mangi jednak wszystko jest wyjaśnione. Dobrze mi się ją czytało. Polecam :)