Od...do. Jak powstają różne rzeczy

Nam książek zawsze mało i, pomimo że mamy w domu dużą kolekcję, chętnie korzystamy z osiedlowej biblioteki. Podczas ostatniej wizyty Junior – zapewne zachęcony strażakiem na okładce – wybrał pokaźną kartonówkę pt. „Feluś i Gucio poznają zawody”. O ile u takiego dwulatka ciężko mówić o jakichkolwiek predyspozycjach, a snucie planów byłoby wręcz niezdrowe, to sama książka sprowokowała nas do fantastycznej dyskusji o różnych profesjach oraz zainspirowała do nowych zabaw. Przy każdym z zaprezentowanych zawodów znajdziemy krótką historyjkę nawiązującą do życia przedszkolaka np. nasz bohater poszedł na wycieczkę do remizy lub z rodzicami na koncert, zachorował i musiał udać się do lekarza, albo Feluś opowiada, że w jego lub kolegi/koleżanki rodzinie ktoś zajmuje się daną profesją. W tym miejscu poszczególne zawody są zwięźle opisywane. Możemy zastanowić się, jak wygląda praca tych osób, a także porozmawiać o pracy, jaką wykonują nasi bliscy. To wszystko jest pięknie zilustrowane. Junior znalazł na jednym z rysunków swojego tatę. Serio. Zdecydowanie wskazał jednego z panów paluszkiem mówiąc: „To tata!”. Stwierdziliśmy z mężem, że faktycznie jest pewne podobieństwo. Bystry chłopczyk. W książce znajdziemy jeszcze jeden typ ilustracji. Bohaterowie bawią się na nich naśladując poznany zawód. Jeżeli macie dziecko, które lubi odgrywać scenki (a większość dzieci lubi) to macie tu skarbnicę pomysłów na codzienne aktywności. Otwórzcie restaurację, albo salon piękności. Postawcie doniczki z ziołami na parapecie. Zorganizujcie pokaz talentów. Poszukajcie skarbów ukrytych wśród piasku. Eksperymentujcie, aby pomóc dzieciom znaleźć ich pasje. Szkoda będzie oddawać książkę „Feluś i Gucio poznają zawody” do biblioteki, ale niestety takie są zasady. Myślę, że jeszcze wiele dzieci będzie się dzięki niej świetnie bawiło, a my poszperamy i postaramy się znaleźć coś równie fajnego.

Dwaj przyjaciele - lis i zając - bohaterowie książki pt.: "Co to jest ten śnieg" mają nie lada zagwozdkę. Dorastają w rytmie zmieniających się pór roku, od wiosny, poprzez gorące lato, wietrzną jesień, aż po zimę, która przyniosła im nieznany dotąd chłód. Wtedy właśnie spotykają rybitwę i to od niej po raz pierwszy słyszą o śniegu. Czym jest ten śnieg? Nie mają pojęcia. Postanawiają to zmienić. Ramię w ramię wyruszają na poszukiwanie wszelkich informacji na temat śniegu, bo przecież ktoś MUSI coś o nim wiedzieć... Pytają mądrzejszych od siebie leśnych zwierząt, a każde z nich opisuje śnieg w inny sposób: - zimowa, biała kołderka; - mokre i zimne drobinki podobne do rosy; - miękki dywan; - skrzy się i błyszczy. Lis i zając są skołowani. Ale następnego ranka okazuje się, że wszystko to, co usłyszeli o śniegu jest najprawdziwszą prawdą. Maluchy cieszą się i szaleją radośnie witając biały puch. Przepięknie ilustrowana książka napisana rymowanym tekstem, który czyta się bardzo lekko, a rytm wpada dzieciom w ucho niczym melodia. Autor książki - Yuval Zommer jest jednocześnie jej ilustratorem i trzeba przyznać, że jego ilustracje są wyjątkowe i bardzo charakterystyczne, co można zauważyć poznając inne jego książki. Mnie zdecydowanie oczarowały.

Książka o szarej myszce jest naprawdę bardzo ładnie zilustrowana, od obrazków nie można oderwać oczu. Małgorzata Strzałkowska napisała ciekawą historię o kolorach i o docenianiu tego, kim się jest. Książkę czytam dzieciom w różnym wieku i obojgu się podoba. Młodsze uczy się kolorów, nowych słówek, dla przedszkolaka jest opowieść o myszce i akceptowaniu siebie. Lubię takie propozycje, które z powodzeniem można przeczytać obojgu moim dzieciom.

Robale – niektórych brzydzą, a innych, jak dwuletnie dzieci, fascynują. Mojego syna fascynują ślimaki, więc dostał książkę, dzięki której można dowiedzieć się wielu ciekawostek o ślimakach i nie tylko. Czy wiedzieliście, że świetliki to tak naprawdę żuki? Albo że najdłuższa dżdżownica sięga nawet 60 cm? Albo że patyczaki jak chodzą to wygląda jakby tańczyły? Lubię książki dla dzieci, z których można dowiedzieć się wielu ciekawostek. Nie ukrywam, robale nigdy nie były w kręgu moich zainteresowań, ale mając w domu ciekawskiego chłopca, to stale poszerzam krąg zainteresowań. Książka ma bardzo urocze obrazki, niektóre bardzo zabawne, a mrówki w samochodzie to ulubiona scena mojego syna. Książka spełni oczekiwania młodych miłośników robali, którzy dopiero co wchodzą w ten temat zainteresowań. Wiekowo myślę, że od dwóch do sześciu/siedmiu lat będzie odpowiednie, dla starszych może być za mało tekstu i za mało informacji. Ale jako pierwsza “encyklopedia” to myślę, że to dobry start. Książka ma duży format, twardą oprawę i naprawdę pięknie się prezentuje. U nas czytana jest czasem kilka razy dziennie, by na kilka dni została rzucona w kąt, ale syn często wraca do ulubionych stron. Polecamy!

Seria o Archibaldzie prostym językiem mówi o rzeczach ważnych. W tej części autorki skłaniają nas do refleksji nad tym, co jest najcenniejsze. Czy mamy się skupiać na posiadaniu, na przedmiotach, czy może jest coś, co może dać nam więcej doświadczeń, emocji, spokoju? Za sprawą tej książki przypomniałam sobie swoje własne dzieciństwo na wsi, gdy cały dzień spędzało się na dworze, leżąc na trawie, jedząc czereśnie prosto z drzewa, a truskawki prosto z krzaczka. Nie trzeba nam było wtedy zbyt wiele, by być zadowolonym. Może warto się zatrzymać na czas lektury z dzieckiem i zastanowić, czy czasem sami nie wpadliśmy w pułapkę kupowania (także mnóstwa zabawek) i tracimy z oczu to, co może być bardziej wartościowe i satysfakcjonujące.

Bardzo sympatyczna książka o ubieraniu choinki. Idealna jako prezent pod choinkę właśnie i jako lektura w świąteczny wieczór. Całkiem zgrabnie przetłumaczony wiersz, ładne ilustracje. Na końcu rozkładanka z choinką. Szkoda, że tych ruchomych elementów nie znalazło się tu więcej.

Bardzo mnie zaciekawiła treść tej książeczki i czułam, że może spodobać się też Aleksowi. Miałam rację, a do tego ma grube kartki, czego wcześniej nie sprawdziłam, więc są miłą niespodzianką. Choć Aleksander bez problemu przewraca też zwykłe strony 🤭 A co do treści to mamy krótkie wierszyki na temat zwierzątek i ich miejsc do spania. Gdzie mieszka lisek, wilk czy niedźwiedź? Tego dowiemy się dzięki prostym rymowanką. Czuje, że jeszcze trochę i będę je znać na pamięć. Ilustacje są bardzo estetycznie i miłe dla oka. Jest dużo szczegółów, które można wskazywać palcem, dopytywać i tłumaczyć. Prosta a przy tym urocza pozycja dla dzieci 2+ a nawet młodszych. Zdecydowanie polecam!

Dom tworzą ludzie, nie rzeczy - prawda stara jak świat, o której w dobie konsumpcjonizmu zdajemy się zapominać. Otaczając się coraz lepszymi, nowocześniejszymi rzeczami i gadżetami, usiłujemy sobie sprawić odrobinę szczęścia. A teraz wyobraźcie sobie niedźwiedzia, który podglądając ludzi, decyduje się zrobić to samo. Pewien brązowy niedźwiedź znajduje w lesie jaskinię i postanawia się do niej wprowadzić. Nie może jednak w niej zasnąć i rankiem wybiera się na spacer. Na skraju lasu trafia na coś nadzwyczajnego - na ludzką jaskinię. Dom jest duży i pełen przeróżnych rzeczy. Niedźwiedź od razu orientuje się, dlaczego w swojej jaskini nie potrafi sobie znaleźć miejsca. Przecież jemu także brakuje rzeczy! Znosi więc ogrom szpargałów i zapełnia każdą wolną przestrzeń. Kiedy odwiedzają go przyjaciele, okazuje się, że niedźwiedziowi brakuje miejsca dla gości. Ma tylko rzeczy. Swoją humorystyczną opowieścią, książka przypomina, że nawet najdroższe i najlepsze rzeczy nie zastąpią rodziny i przyjaciół. W lekki i przyjemny sposób daje lekcję (nie tylko najmłodszym), że "posiadanie" nie czyni z nas lepszych. Tekstu w książce nie ma dużo - ważne przesłania nie potrzebują wielu słów. Całość dopełniają piękne i charakterystyczne ilustracje Yuval Zommer.

Przyjmowanie pomocy nie zawsze jest łatwe, tak jak samo pomaganie może sprawiać mnóstwo radości, ale może być także trudne i wymagające poświęceń, dowiadują się o tym bohaterowie książki autorstwa Moniki Kamińskiej "Niedźwiadek chce pomagać". Dwójka przyjaciół - Niedźwiadek i jeż Nunek - znana najmłodszym czytelnikom z historii o poszukiwaniu przyjaciela, tym razem wybiera się na wycieczkę nad jezioro i chociaż początkowo wędrówka upływa im w przyjemnej i pełnej ekscytacji atmosferze to szybko okazuje się, że długa droga to jednak wyzwanie dla małych stópek jeża. Gdy po raz pierwszy Niedźwiadek proponuje pomoc, Nunek w obawie przed sprawieniem kłopotu przyjacielowi, odmawia. Jednak gdy po kolejnym przystanku małe stworzonko opada z sił, przyjmuje z wdzięcznością propozycję silniejszego i większego Niedźwiadka. I tym razem to Misiek dosyć boleśnie zaczyna odczuwać trudy podróży, niosąc mniejszego, lecz bardzo kłującego przyjaciela. Jak myślicie czy przyjaciołom uda się dotrzeć do celu? Pewnie domyślacie się zakończenia 😉 Historia tej wędrówki to niezwykle mądra i ciepła opowieść o sile przyjaźni, o empatii, o tym, że czasem pomimo wyrzeczeń i poświęceń, pomaganie ma wielką moc, moc uszczęśliwiania. "[...]pomaganie to cudowna sprawa, skoro potrafi uszczęśliwić dwójkę przyjaciół jednocześnie." Nie sposób przejść obojętnie wobec absolutnie pięknych, pełnych ciepła ilustracji pani Agnieszki. To one sprawiają, że mały czytelnik towarzysząc przyjaciołom w podróży, może niemalże zanurzyć się w przepięknych krajobrazach, poczuć zapach łąki czy wręcz doświadczyć muśnięcia letnich promieni słońca. Całokartonowe wydanie powoduje, że już najmłodsze dzieci mogą wybrać się w tę pełną zachwytów wędrówkę.

Ulubiona książka mojego 3 latka, choć ma też potencjał dla ciut starszych przedszkolaków. Przeczytana wielokrotnie, a mimo to nadal chętnie do niej wraca, od pół roku już. Dobrze wydana, przyjemne ilustracje, dużą szczegółowość i zgranie ich z tekstem są niewątpliwą zaletą. Tematyką oswajająca z przedszkolem, w ciepły, spokojny, ale też zabawny i ciekawy sposób. Można dzięki niej rozszerzać słownictwo, tudzież ćwiczyć percepcję wzrokową. Świetna pozycja jako prezent na pasowanie na przedszkolaka i tak też do nas trafiła. Polecam!

Książka z idealną długością tekstu jak na skupienie dla 2,5 latki. W lesie Miś jest dużym zwierzątkiem, wszystkie zwierzaki przed nim uciekają. A on chce tylko porozmawiać. Długo szuka przyjaciela. W końcu gdy płacze z rozpaczy, na pomoc przychodzi miły jeżyk. Książka urocza, a przede wszystkim z pięknym i wartościowym morałem :)

https://lubimyczytac.pl/mamo-a-kiedy-bedzie-dzien-pluszowego-misia „Feluś i Gucio świętują” to książka, którą warto mieć w biblioteczce przedszkolaka. Sympatyczni bohaterowie, urocze ilustracje i nauka przez zabawę tworzą idealne połączenie. To pozycja, która może pomóc dziecku zobrazować tak abstrakcyjne pojęcie, jak czas, a co za tym idzie może minimalnie zmniejszyć ilość pytań zaczynających się od „kiedy”. Polecam zarówno tę pozycję, jak i całą serię o Felusiu i Guciu.

Świetna książka dla każdego małego fana pojazdów, ale nie tylko. Jest to obszerna książka o wyprawie rodziny świnek na piknik nad morzem. Podróż jest całkiem długa i bardzo dużo różnych pojazdów spotkają po drodze bohaterowie. Możemy śledzić tu ich wyprawę, ale również kibicować policjantce Lisiczce w pościgu z piratem drogowym, czy szukać chrząszczunia. Można też poćwiczyć spostrzegawczość i wyobraźnię poszukując najbardziej pomysłowych i niezwykłych pojazdów. Samych pojazdów znalazło się tu sporo, bo książka to aż 69 stron. Choć oryginał powstał w latach siedemdziesiątych, książka bardzo dobrze znosi upływ czasu i może znaleźć grono odbiorców wśród małych czytelników i ich rodziców.

Bardzo lubimy z synkiem całą serię o Szym Pansiku, to zawsze okazja do rozmowy o emocjach. Ta część pokazuje, że trudno cieszyć się czymś na zawołanie, ale warto szukać rzeczy, które naprawdę sprawiają nam radość. Wariacki humor, zabawne ilustracje, dużo ekspresji i emocji. Dobra książka na przedświąteczne stresy i nie tylko:)

Czy zastanawiałeś(aś) się kiedyś, po co tu jesteś? Co takiego masz w sobie, czego nie ma nikt inny? Czasem odpowiedź zdaje się ukrywać głęboko - w zakamarkach serca, między cichymi marzeniami a nieśmiałą wiarą w siebie. Książka „Może” Kobiego Yamady to właśnie taki szept duszy. Przypomnienie, że każdy z nas jest jedyny, potrzebny i wyjątkowy, nawet jeśli nie zawsze potrafimy to dostrzec. Pierwsze wrażenie? Zachwyt. Absolutny, czysty zachwyt. Od chwili, gdy bierzesz „Może” do rąk, czujesz, że to coś więcej niż książka. To doświadczenie. To spotkanie z własnym „ja”. Już sam format - duży, elegancki, dopieszczony w każdym detalu - sugeruje, że obcujesz z czymś wyjątkowym. Ale to dopiero początek. Bo prawdziwa magia zaczyna się wtedy, gdy otwierasz pierwszą stronę. Yamada zaprasza nas w podróż - prostymi słowami, ale z głębią, która sięga daleko poza dziecięcą wyobraźnię. Jego bohaterka to mała dziewczynka, która marzy, próbuje, czasem się potyka. Wznosi budowle, żegluje przez morze, tworzy gwiazdy, uwalnia motyle. W każdej scenie odbijają się nasze własne doświadczenia: momenty odwagi, chwilowe zwątpienia, zachwyt nad światem i tęsknota za czymś więcej. To właśnie w tej prostocie tkwi siła „Może”. Bo to książka, która mówi do każdego - i do dorosłych, i do dzieci. Dla tych pierwszych staje się lustrzanym odbiciem zapomnianych marzeń, dla drugich - mapą po świecie wyobraźni i wiary w siebie. Gdy czytasz ją razem z dzieckiem, nagle przestaje być bajką. Staje się rozmową. O tym, kim jesteśmy, co potrafimy, jak wielką moc ma dobro, empatia i współczucie. Ilustracje Gabrielli Barouch są tu osobną opowieścią - baśniowe, miękkie, subtelne. Każdy detal jest symbolem: schody, po których dziewczynka się wspina; słoiczki pełne tajemnic; przyjaźń ze świnką, która towarzyszy jej w podróży. Można je oglądać godzinami, doszukując się znaczeń, odczytując własne emocje z kolorów i kształtów. To sztuka terapeutyczna w najpiękniejszym wydaniu - obrazy, które leczą, uspokajają, otwierają na refleksję. W tym tkwi wyjątkowość „Może” - to książka, która nie moralizuje, ale inspiruje. Nie narzuca, lecz zaprasza do odkrywania. Każde zdanie to pytanie, które można smakować w ciszy: „Może jesteś tu, aby zanieść światło w miejsca, w których zbyt długo panowała ciemność?” „Może staniesz się głosem tych, którzy sami go nie posiadają?” „Może pomożesz inny dostrzegać piękno w każdym dniu?” To słowa, które zostają w sercu na długo. I nagle zaczynasz myśleć o sobie inaczej. Czy to książka dla dzieci? Owszem. Ale równie mocno - dla dorosłych. Dla tych, którzy czasem zapominają, że wciąż mają w sobie to dziecko, które marzyło o niemożliwym. Dla tych, którzy potrzebują przypomnienia, że ich istnienie ma sens. Dla tych, którzy chcą dać nadzieję - sobie, bliskim, światu. „Może” to mała księga odwagi, manifest wiary w człowieka, list miłosny do życia. Zatrzymuje, wycisza, otula. I choć przeczytasz ją w kilka minut, będziesz wracać do niej wiele razy - w chwilach zwątpienia, zmęczenia, smutku. Bo to książka, która uwierzy w ciebie, kiedy ty sam przestaniesz wierzyć. Dla mnie „Może” to jedna z tych pozycji, które trzyma się na honorowym miejscu na półce. Nie dlatego, że jest piękna (a jest zachwycająca), ale dlatego, że działa jak talizman - przypomina, że każdy dzień to szansa, by spróbować jeszcze raz. By się nie poddawać. By odkrywać siebie. Ocena: 10/10 - nie dlatego, że jest doskonała. Ale dlatego, że dotyka tego, co w nas najprawdziwsze.

Prześliczna ,mała kartonowa książeczka w sam raz dla maluchów. Ta część poświęcona jest złotej polskiej jesieni. Książka przypomina trochę ,,Złodzieja liści'' Alice Hemming czy ,,Wiewiórki, które nie chciały się dzielić '' Bright Rachel , Fielda Jima. Akcja toczy się w lesie. Główną bohaterką jest wiewióreczka. To za nią podążamy przez malowniczy las pełen czerwieni, żółci, pomarańczy, brązu i ich odcieni. Najpierw budzimy rudzielca w dziupli i okazuje się ,że kołderką do spania był jej własny ogon, wielka puszysta kita. Podążamy za jeszcze trochę rozespaną wiewiórką. Obserwujemy przy tym inne leśne zwierzątka jak borsuki, dziki i ptactwo. Przy okazji do koszyka wkładamy zebrane po drodze grzyby. Pełno skarbów jest jesienią w lesie. Wiewiórka chciałaby coś przekąsić, rozgląda się za leszczynowym orzeszkiem. Próbuje rozgarniać liście. Udało się! Jednak znalazła. Jeżeli chcecie iść dalszym tropem wiewiórki przez las , podpatrywać ją i towarzyszyć jej przez cały dzień ,zapraszam do wspólnego czytania i oglądania przecudnych kolorowych ilustracji. Wspaniała rozrywka z dzieckiem was czeka, gdyż możemy naśladować wspólnie zwierzątko tzn. rozgarniamy z nim liście, klepiemy się po brzuszku po smacznym orzeszkowym śniadanku ,naśladujemy skoki wiewiórki czy korzystamy z onomatopei jak np. kap kap - odgłosy deszczyku. Jeżeli nie macie pod ręką ususzonych kolorowych liści ,nic prostszego jak rozbudować zabawę o ich wycinanki. Miłej zabawy! A tak już poza lekturą. Spotkanych w prawdziwym lesie zwierzątek nie można zaczepiać ani dotykać.

10/10 Dlaczego zacząłem dosyć krótką książkę o świętach Bożego Narodzenia początkiem grudnia a skończyłem ją początkiem lutego? Bo żal było ją kończyć! :) Ta książka jest po prostu doskonała dla każdego fana świąt. Można z niej dowiedzieć się mnóstwa ciekawych rzeczy, związanych właśnie z tym cudownym czasem. Wszystko okraszone jest lekkością, dobrym humorem i pięknymi obrazkami. I uwaga: wydawać by się mogło, że to książka tylko dla dzieci. Nic bardziej mylnego! To książka dla wszystkich a czytanie jej to prawdziwa przyjemność. Serdecznie polecam!

Przyroda to zdolna artystka, jest malarką malującą tysiącami barw i odcieni i muzykiem grającym tysiącami dźwięków. To myśl już z pierwszej strony tej uroczej opowieści. Później jest niemniej ciekawie. Książeczka dedykowana dzieciom, aby uczyć je wrażliwości na piękno otaczającego nas świata. Opowiada o Stelli uroczej dziewczynce i jej psie Pikusiu i kuzynce Joli. Dziewczynki wybierają się na spacer do lasu aby podziwiać to co natura przygotowała pewnej jesieni. Chcą szukać skarbów, ale nie złota, klejnotów i brylantów, tylko takich najprawdziwszych - skarbów natury. Dziewczynki napotykają różne ciekaw rzeczy, uczą się je rozpoznawać i odróżniać. W drugiej opowiastce, Stella poznaje wodę, i to jak jest niesamowita pod każdą postacią, można ją przecież pić i się w niej kąpać. Znów uroczy tekst uwrażliwia dziecko na to co ma wokół, uczy go podziwu i szacunku dla darów natury.

Dziś propozycja książkowa dla młodszych dzieciaczków! Seria Wesołe pojazdy, a w niej Miś pracuś - Wóz strażacki oraz Pociąg. „Wóz strażacki” - tym razem pracowity Miś jest strażakiem i wraz z innymi zwierzątkami rusza na pomoc palącej się restauracji. Po ugaszeniu pożaru jest mu przypomniane, że po pracy należy się odpoczynek. „Pociąg” - oczywiście nasz pracuś zostaje konduktorem, musi dowieźć wszystkie zwierzątka na plażę. Mija miasto, przejazd kolejowy, a na plaży czeka na niego relaks. Książeczki napisane są wierszem, nie ma w nich nadmiernej ilości tekstu, na każdej stronie mamy dodatkowe pytanie dla dziecka, które sprawiają że małe mózgi muszą troszkę popracować. Estetycznie są to dopracowane ilustracje, w miłych dla oka barwach, ale nie przytłaczające szczegółami, choć jest na czym oko zawiesić (podobało mi się załączenie w ilustracjach np. Dziecka na wózku inwalidzkim, a także inne szczegóły, które mogą stanowić punkt do rozmowy z dzieckiem). Minusikiem książki jest jej objętość - nie są to długie lektury, na dosłownie chwilkę. A dodatkowym atutem książeczki są ruchome kółka na okładce, które zajmą dziecko, czasem nawet na dłuższą chwilę niż cała lektura :D