O tym, co najważniejsze

Książka dobra, ale jest zbiorem wypowiedzi (kazań/homilii), które w większości słyszałem, więc brakuje tu efektu świeżości. Nie jestem namiętnym słuchaczem ks. Pawlukiewicza, więc albo często powtarzał swoje myśli, albo akurat trafiłem na te, które zostały zapisane. Same w sobie są wartościowe i dałbym 7, ale ten 1 punkt odbieram za brak nowości w treści (która jak redakcja przyznaje jest zapisem jego kazań).

O. Wojciech Kowalski pokazuje w swojej książce że Bóg przychodzi do nas przez nasze słabości tam gdzie czujemy się słabi tam gdzie jest w nas "czarna dziura" . Nieraz wzruszyłem się czując jak Bóg przychodzi do mnie przez slowa zawarte w ksiązce O. Wojciecha bowiem "wystarczy Ci mojej łaski ,moc bowiem w słabości się doskonali,, (2 Kor 12:9) .

Przeczytałam ponownie po 2 latach. Dalej uważam za dobrą lekturę i pomocną --- Kilka cytatów "Chrześcijanie w większości mają takie doświadczenie: Chrześcijaństwo jest furą przykazań do zachowania, ciężkim wozem, który trzeba ciągnąć. No niby pomaga mi w tym Bóg, ale ja czuję, że ta pomoc jest słaba, że ona mi moich problemów życiowych nie rozwiązuje. Ona mnie z grzechów na dalszą metę nie wyprowadza. Na nowo w nie wpadam" - o. Alfred Cholewiński sj Z kolei Richard Rohr OFM nieco humorystycznie ilustruje tę zredukowaną formę chrześcijaństwa obrazem wozu stawianego przed koniem. Nie trzeba chyba wyjaśniać, kogo ucieleśnia tutaj koń. Wóz, który sam w sobie nie ma żadnej energii napędowej, uzurpuje sobie władzę, jaka nigdy nie została mu udzielona. W moralizmie zamieniamy się miejscami z koniem i albo przysparzamy sobie niepotrzebnych mąk, albo wcześniej czy później stajemy w miejscu rozkładając ręce, krzyczymy do nieba: "Basta. Nie zrobię już ani kroku do przodu". "Człowiek nie potrafi o własnych siłach naśladować i przeżywać miłości Chrystusa. Staje się zdolny do takiej miłości jedynie mocą udzielonego mu daru." Veritatis Splendor, JP2 2. Pycha z wdziękiem i czułością pielęgnuje w nas naturalną potrzebę niezależności. Wyśrubowuje poczucie sprawiedliwości, którą odmierzamy na wadze. Człowiek dotknięty tą chorobą, "woli raczej zasłużoną karę niż niezasłużoną dobroć". 3.Św. Teresa z Lisieux nie kreuje się na cierpiętnicę, któraz rezygnacją poddaje się nieuniknionej słabości. Nie ulega filozofii, która głosi, że im więcej bólu i cierpienia, tym bliżej Boga. Przeciwnie, odkrywanie słabości prowadzi ja do pogodnej i, jak sama pisze, "zuchwałej ufności" wobec Jezusa, którego uważa za swojego jedynego przyjaciela. Tę postawę należy oczywiście odróżnić od zuchwałej pewności, że niczego już nie musimy robić, bo Bóg i tak nas kocha i nam przebaczy. Trzymając się dzielnie pokornej ufności, Teresa sraje się w Kościele szczególną apostołką słabości. Zaświadcza, że przed Bogiem nie musimy udawać silnych, niezłomnych i nierdzewnych. W jednych ze swoich listów wyznaje swojej siostrze Celinie: " Chcielibyśmy nie upadać nigdy? - Co to szkodzi, Jezu drogi, jeżeli upadam co chwila, widzę wtedy słabość moją, a to dla mnie wielki zysk. Ty, Jezu, widzisz wówcza, jak słaba jestem, i nic nie potrafię uczynić, a wtedy tym skłonniejszy jesteś, by nieść mnie w swoich ramionach". 4. Gdy stajemy przed Bogiem, wydaje nam się, że nie możemy się pokazywać z pustymi rękami. W postawie kontemplacyjnej chodzi jednak głównie o to, aby być obecnym. Zawsze zdumiewało mnie to, jak łatwo przechodzimy do porządku dziennego nad tym, że w ogóle istniejemy. Bycie w najmniejszym stopniu nie zależy od naszych wyników i dobrych uczynków. Ono już jest. Jeśli odczuwamy presję, że Bóg ciągle czegoś od nas oczekuje, to najprawdopodobniej jeszcze nie odkryliśmy, że dzięki Niemu istniejemy. PRzecież to w "Nim poruszamy się, żyjemy i jesteśmy" (Dz 17, 28) jak napisze św. Paweł. 5.Gdybyśmy tylko każdego dnia przez minutę rozważali pierwsze zdanie z Katechizmu Kościoła Katolickiego, mielibyśmy więcej pokoju w sercu: " Bóg, w samym sobie nieskończenie doskonały i szczęśliwy, zamysłem czystej dobroci, w sposób całkowicie wolny stworzył człowieka, by uczynić go uczestnikiem swego szczęśliwego życia". 6. Boksujemy się z pytaniem, gdzie leży granica między tym, co Bógnam daje, a tym, co sami wypracowujemy. Jeśli potrafimy coraz więcej, wydaje nam się, że nikomu nie pozostajemy nic dłużni. Kard. Albert Vanhoy SJ pisze, że "być wdzięcznym to uznać rzeczywistość", przyjąć, że nie my jesteśmy autorami. Objąć rzeczywistość z miłością to przestać walczyćz tym, że ciągle czegoś nie mamy lub nie ma, a powinno być. Perfekcjoniści nie potrafią ucałować rzeczywistości takiej, jaka ona jest, czasem trochę piegowata, czasem pomarszczona. Powód? Bez przerwy młócą chwast i nie żyją pełnią teraźniejszości. Analizują, co im nie wyszło w przeszłości,i boją się o to, co im nie wyjdzie w przyszłości. 7. Odwiecznym wrogiem perfekcjonizmu jest cierpliwość.Święty Tomasz pisze, że cierpliwość to specjalna cnota umożliwiająca poradzenie sobie z większymi przeszkodami na drodze do osiągnięcia dobra. Jest córką męstwa. Męstwo najbardziej przejawai się w zetknięciu z niebezpieczeństwem śmierci, przeciwdziała lękowi i woli ucieczki, rezygnacji z jakiegoś dobra pod wpłwem obawy śmierci. Cierpliwość to cnota, która ma nam pomóc właściwie obejść sięz wszelkiego rodzaju chwastami, które wyrastają na roli życia. Największą z tych przeszkód jest smutek, żałosny podarunek zła. "Nie jest cierpliwym ten, kto niedostrzega zła, lecz ten, kto nie pozwala, by zło wciągnęło go wsmutek" - pisze św. Tomasz z Akwiny. Nie chodzi o to, by przymknąć oczy na zło, ale żeby nie pozwolićsię na nim skupić. Smutek to reakcja człowieka na obecność zła. Jeśli ciągle jestem smutny, rejestruję tylko zło. O to właśnie chodzi diabłu, by w ogóle nie dostrzegać pszenicy dojrzewającej, lecz chwast. Wtedy człowiek już jest zgubiony. Nie będzie się rozwijał. Wtedy bezsensowność świata i cierpienie wysuwają się na czoło i pochłaniają człowieka.

To taka książka, którą w trakcie czytania się słyszy. Głos autora przebija się z każdego zdania. To taka dodatkowa przyjemność z lektury. Sama książka nie jest zbiorem nieznanych wcześniej tekstów. Kto się "nasłuchał" wcześniej Pawlukiewicza, nie znajdzie tu raczej nowych treści, a wiele fragmentów będzie bardzo znajomych. I to jest, moim zdaniem, kolejna wielka zaleta tej książki. Gdy mówi się o rzeczach podstawowych, najważniejszych, to trudno wymyślać koło. Raczej trzeba "w koło" powtarzać i przypominać te sprawy najprostsze, najbardziej podstawowe i najważniejsze. Nawet jeśli człowiek czasem się nie do końca będzie zgadzał z autorem, to książka warta jest przeczytania i niejednej chwili przemyśleń.

Kolejny raz, czytając powieść ks. Arkadiusza Paśnika, zachwyciłam się tym, jak subtelnie ożywia znane z kart Biblii postaci i jak z szacunkiem "dotyka" sacrum, pomagając nam z nim obcować. Jaki jest więc wykreowany przez autora święty Józef? Oprócz tego, że odznacza się szlachetnością i pracowitością, to przede wszystkim w każdej sytuacji i zdarzeniu nieustannie szuka woli Bożej. Ma świadomość, że "WOLA NAJWYŻSZEGO JEST ZAWSZE MIŁOŚCIĄ" i zgadza się z nią nawet wtedy, kiedy nie spełnia jego oczekiwań. Zakochany w Miriam, tuż po pierwszych zaślubinach słyszy w głębi serca głos: "Miriam jest twoją żoną, ale należy do Mnie". I mimo że go nie rozumie i nie pojmuje głębi Bożych planów, widząc brzemienną Maryję, z pokorą i ufnością, choć po stoczeniu wewnętrznej walki, je przyjmuje. Kiedy jest mu po ludzku trudno, bo nie znajduje schronienia dla rodzącej Miriam, musi uciekać z rodziną do Egiptu albo "gubi" Jezusa z drodze z Jerozolimy do Nazaretu... zawsze wsłuchuje się w swoje serce. Wie, że to w nim przemawia do niego Bóg! Ale też wzrusza się, kiedy Jezus mówi do niego po raz pierwszy "tatusiu". Wyraża swoją miłość w prostych gestach. Ze wszystkich sił stara się chronić życie, którego wielkości pojąć nie umie. Jest zwyczajnym człowiekiem, którym "Bóg pisze historię zbawienia". "Oto wszystko, co mam. Oto moje szczęście. Moja droga. Moje powołanie. Jestem ojcem inaczej niż inni ojcowie. Jestem mężem inaczej niż inni mężowie. O innym życiu myślałem. Inne planowałem. A Ty, Najwyższy, dałeś mi Miriam i Jezusa. Dałeś mi życie, jakiego nie planowałem. Wciąż jesteśmy w drodze..." Z całego serca polecam Wam tę powieść, dzięki której święty Józef może stać się Waszym przyjacielem albo duchowym ojcem! Jestem pewna, że i Was ksiądz Paśnik zachwyci pięknem słowa, wymownymi symbolami i delikatną kreską, którą ożywia postaci biblijne!

Zaliczam tę książkę do tych, które w istocie zmieniają spojrzenie na Kościół o 180 stopni. To dzieło jest ważne i potrzebne. Oby tylko to dzieło dotarło do tych, którzy bardziej troszczą się o instytucję/korporację niż o wspólnotę równych sobie braci i sióstr. Książka jest świetna.

Składankowa książka, będąca zapisem wybranych konferencji na takie tematy jak: cisza, uwielbienie, błogosławieństwo, kontemplacja, słuchanie, adoracja, milczenie Boga. W każdym rozdziale jest conajmniej kilka myśli warty zapamiętania. Zatem polecam mimo swojej formuły.

Najlepsza książka o modlitwie, jaką dotychczas czytałam. Uświadamia sprawy, które gdzieś istniały w myśleniu, ale nie były w stanie się przedrzeć przez przyzwyczajenia, rutyny i tradycje. Pokazuje sposoby szukania Boga i nawiązywania relacji z Nim. Odpowiada na pytanie dlaczego mamy wrażenie, że nasze modlitwy nie docierają do adresata?

,,A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy.’’ (J 1,14) 📖💜 Dzięki wydawnictwu Rafael miałam okazję przeżyć wspaniałą i niezmiernie ciekawą przygodę z biskupem Rysiem! Była to podróż po Świętej Ziemi miejscu, w którym narodził się, cierpiał i nauczał żywy i prawdziwy Bóg ✝️. W książce zostało opisane wiele ewangelicznych miejsc, które są przybliżane czytelnikowi m.in. dzięki licznym ilustracjom i zdjęciom. Biskup Ryś wnikliwie opisuje odwiedzane miejsca w oparciu o historię. To właśnie jedna z wielu rzeczy, która bardzo mi się w tej książce spodobała - analiza historyczna. Każde z tych miejsc posiada swoje dzieje, niekiedy dość burzliwe, ale z pewnością ciekawe. Autor poddał analizie także nauki Ojców Kościoła, Tradycję, Ewangelię, ale co ważne, podkreślił wielokulturowość odwiedzanych miejsc i odniósł się do elementów, jakie każda z kultur wniosła w historię danego zabytkowego miejsca, np. świątyni. Bardzo spodobały mi się również rozważania Biskupa, które opierał na Ewangeliach, ale nie tylko, miały one swego rodzaju charakter homilii. Książka mnie urzekła i już od dawna miałam ją w swoich planach czytelniczych na ten rok! Postać Bp Grzegorza Rysia jest dla mnie wielką inspiracją i chętnie poznam więcej jego publikacji. A może Wy macie jakąś ulubioną książkę tego autora? Odwiedziliście kiedyś Ziemię Świętą? ✡️✝️☪️ Dla mnie jest to jedno z największych marzeń podróżniczych 😍🌍

„… emocje, są jak konie pociągowe. Bez nich nie zrobisz tego, co postanowiłeś, one mają siłę pociągnąć nas do działania, ale nie mogą być koniem, który prowadzi wóz…” Co jest siłą kobiety? Najważniejszą misją? To bycie matką, żoną, gospodynią, kobietą o sprecyzowanej drodze kształtowania kariery zawodowej. Może tym razem zastanowimy się nad tymi słowami: „…O tym kim jest kobieta, stanowi jej relacja z Bogiem…”. W pewnym momencie dla Tamar świat męski przestaje istnieć. Wszak do odkrycia własnej tożsamości nie jest potrzebny żaden mężczyzna. Po długiej nieobecności na blogu, pora nadrobić książkowe zaległości i wejść do świata literatury, który daje wiele dobrego, rozwija myśli, pobudza wyobraźnię, wzbudza radość i przede wszystkim wpływa też na aspekt wewnętrznej przemiany i duchowości. Książka, o której pragnę napisać kilka słów podpowiada kobietom wiele wskazówek. Nie zawsze trzeba być szarą myszką, która boi się odezwać. Uległość i pokora nie stanowią przykładu prawidłowego funkcjonowania. Cieszę się, że jako (dziewczyna – kobieta) – mogę przyjrzeć się innemu punktowi widzenia – Adama Szustaka OP. Dominikanin, wędrowny kaznodzieja. Dzieli się Słowem Bożym z każdym, kto tego potrzebuje i gdzie jest taka możliwość… Intensywnie udziela się w Internecie prowadząc kanał YouTube „Langusta na palmie” z blisko 800 tys. subskrybentów. Tamar to kolejna – po Judycie i Esterze – niezwykła kobieta z kart Biblii, której historia opowiedziana w książce pokazuje ponadczasową tożsamość kobiet, wskazuje źródła piękna i siły. Historia Tamar opisuje to, z czym kobiety spotykają się w świecie, z czym się mierzą i jak są traktowane. Biblia lubi opowiadać o tych nieszczęśliwych kobietach. To też obraz tego, jak na niewiastę patrzy Bóg. Dla Tamar moment trudny stanie się jednak kluczowy. Nieprzewidywalny. Niejednokrotnie mężczyźni traktują kobiety bardzo przedmiotowo. Widzą je najczęściej w kuchni i domu przy sprzątaniu, gotowaniu i wychowaniu dzieci. Wdowy są np. bacznie obserwowane, bo jak dadzą sobie radę po śmierci męża… To z jednej strony rodzaj swoistej ciekawości. Przyznaję, że wzorem dla mnie jest np. moja Mama, kobieta silna i charakterna. Tamar – pragnienie macierzyństwa. Juda wziął żonę dla Eva, swego pierworodnego, a jej imię to Tamar. Ta staje się kobietą nieszczęśliwą, taką która dosłownie przynosi nieszczęście. Zdana jest na łaskę i niełaskę otoczenia. Tamar uwodzi Judę. Poprosiła od niego sygnet, sznur i laskę. Zaszła w ciążę z Judą. Jej były mąż – syn Judy był niepłodny, ale wówczas było to niedopuszczalne. Wszyscy myśleli, że synowa dopuściła się nierządu. Mieli ją wyprowadzić i ukamienować. Wtedy powiada: „…Z mężczyzną, do którego to należy, ja jestem w ciąży”. Juda wtedy odpowiada: „..Ona jest sprawiedliwsza ode mnie…”. Tamar powiła bliźnięta, dwóch synów (Peres i Zerach). Tamar i o tym musimy pamiętać - zbuntowała się przeciw przyjętym obyczajom, dlatego jest na swój sposób wyjątkowa. Juda po części obwiniał kobietę za śmierć swoich synów. Czytając książkę poznamy także zasadę „pięciu P”, czyli: - Przemyśl - Pytaj - Przewiduj - Przemódl - Poczekaj Tamar jest kobietą, która doświadczyła wszystkich możliwych nieszczęść, smutków i tragedii – głównie za przyczyną mężczyzn. Spotkało ją najgorsze, a jej świat stał się niczym nieurodzajna ziemia. Na własne oczy możemy zobaczyć, jak w Tamar zachodzi zmiana i staje się ona zupełnie nową, spełnioną kobietą. Tamar wraca, też do Ewy – matki żyjących, czyli także symbolicznego źródła kobiecości. To przedstawienie namiętności mężczyzn względem kobiet. Zaspokojenie żądz. Tamar jest niezależna. Pokazane zostaje, że każda kobieta, ma swoją misję. To walka o siebie. „Tamar. Wszystkie nieszczęścia kobiet” to symboliczna opowieść o tym, z jakim rodzajem męskości zderza się kobieta we współczesnym świecie. Tamar nie walczy i nie próbuje przekonywać męskiego otoczenia do swoich racji. Maryja i Tamar mają wiele wspólnych cech i wydarzeń z życia. Obie kobiety mieszkały z mężem, który (wziął ją do siebie), ale z miłości i czci dla Bożych spraw nie zbliżał się do niej. W książce przeczytamy o dwóch rodzajach żałoby. To żałoba zdrowa i patologiczna. Za pojawienie się tej drugiej, odpowiada sfera emocjonalna. Gorąco polecam wartościową publikację. Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo: RTCK Rób to co kochasz Oprawa: miękka Projekt okładki: Jakub Kosakowski Liczba stron: 136 Wydanie I (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej biblioteczce

Kardynał Grzegorz Ryś podejmuje w swojej książce trudne tematy w sposób przystępny i klarowny. Publikacja jest wyraźnie podzielona na trzy części, co ułatwia odbiór i pozwala czytelnikowi śledzić tok jego rozważań. Ryś stara się wyczerpująco przedstawić współczesną doktrynę Kościoła, dlatego książka może być szczególnie przydatna dla osób, które nie są głęboko zaznajomione z jego nauczaniem. Narracja wyraźnie odzwierciedla perspektywę posoborowego Kościoła, bliską myśli papieża Franciszka. Dla osób bardziej przywiązanych do tradycji sprzed Soboru Watykańskiego II niektóre fragmenty mogą wydawać się kontrowersyjne lub trudne w odbiorze. Mimo to pozycja ta dobrze sprawdza się jako wprowadzenie do współczesnego Kościoła i jego wyzwań – zwięzła, klarowna i bogata w treść.

Książka zwięzła i konkretna. Sprawnie, jasno i zrozumiale napisana, tak, że dobrze i szybko się czyta. Lektura nie dla zaawansowanych (pewnie za oczywista dla nich) ale raczej dla początkujących czy też dla mnie, czyli dla trochę zaznajomionych z tematem i szukających uporządkowania informacji oraz nowych impulsów. Dobra lektura, by podnieść jakość swojego życia duchowego.

To dziwne uczucie zagłębiać się w tę lekturę, jeśli równolegle czytam książkę tak różną od tej. "ChwałaMU" przedstawia Boga jako dobrotliwego ojca, zbawiciela i dobrodzieja, natomiast "27 śmierci Toby'ego Obeda" i postępowania opisanych tam bohaterów pokazuje, że Bóg jest nieustępliwym tyranem, cieszącym się z krzywdy ludzi... Jak te odmienne wizje Boga dają do myślenia... "ChwałaMU" to wartościowy poradnik o tym jak uwielbiać Boga, uwierzyć w jego moc i miłość do nas - ludzi. Podnosi na duchu wskazując, że jesteśmy ważnymi i niezwykłymi postaciami na scenie życia, że każdy z nas zajmuje szczególne miejsce w świecie i nie powinien rozmyślać nad swoją beznadziejnością, bo ona nie istnieje. Otwiera umysł na siłę jaką ma w sobie Bóg, daje nadzieję, że możemy osiągnąć wiele i sięgać do najwyższych celów. Daje ogląd jak uwielbiać Boga i za co.

Chciałbym powiedzieć rewelacja, ale liczyłem na coś zupełnie innego. Przedstawiona książka to wywiad rzeczka między o. Tomaszem a ks. Wojciechem, który został spisany na podstawie audycji w radiu Emaus, które są dostępne na YouTube, zarówno na kanale radia jak i Dominikanów. Jeśli ktoś chciałby dostać darmowego ebooka tej książki to polecam zajrzeć. Ja jednak miałem nadzieję, że dostanę tutaj wiedzę bardziej skondensowaną, nie w formie dialogu, który słuchałem już dwa razy, ale raczej prozy z rozbudowaną bibliografią, do której można by zajrzeć i coś sobie doczytać. Nie mniej jest to książka, jak się wydaje, wyczerpująca temat na poziomie szarego wiernego, a nawet więcej.

Wbrew temu, co mi się wydawało po nieudanej w moim przekonaniu książce ks. Marka Dziewieckiego na temat komunikacji, sięgnęłam po kolejne trzy książki wydawnictwa RTCK, które okazały się całkiem niedawno, a które zwróciły moją uwagę. Pewnie największą popularność ma szansę zdobyć "Jestem nikim" o. Adama Szustaka, jednak bardzo polecam również "Ukształtowanego" Wojciecha Kowalskiego SJ. Jeśli chodzi o "Jak się wygrywa wojny?" to wpisuje się ona w ideę, której przyświecają wszystkie wyżej wymienione pozycje. Mam wrażenie, że czytam wciąż o jednym i tym samym, choć przekazanym na różne sposoby. Ani jedno, ani drugie nie jest jednak zarzutem. Marcin Jakimowicz również podnosi temat tego, jak należy walczyć o lepsze dla siebie. Ponownie daje jasno do zrozumienia, że to, co przede wszystkim od nas zależy, to pewnego rodzaju przyznanie się przed sobą, że nie wszystko idzie zgodnie z naszymi planami i że być może nie tyle jest to kwestia tego, że złe są tu nasze intencje, co po prostu sam plan jest nieodpowiedni. Być może właśnie dlatego tak wiele rzeczy raz za razem nam nie wychodzi, nawet jeśli z determinacją usiłujemy zrobić coś kolejny raz w przekonaniu, że jest to dla nas dobre. Ta nieustanna walka skazuje nas na nieustanną porażkę, bo zamiast spróbować inaczej, spróbować czegoś zupełnie nowego, nieustannie wracamy do starego, zużytego i nietrafionego schematu naszego działania. A wtedy pojawia się złość, gniew, nieobliczalność, pycha, która w gruncie rzeczy nie ma racji bytu, bo właściwie z czego możemy być przesadnie dumni, skoro znów nie wyszło, skoro zniweczone zostaje coś, co już niby osiągnęliśmy? To również książka o tym, że mimo wszystko nie jesteśmy skreśleni. Ktoś inny na swoje barki może wziąć nasze słabości, wejść w to i zrobić rewolucję stulecia. To niełatwa sprawa, tym bardziej, że czasem trzeba zrobić krok do tyłu, wrócić do punktu wyjścia i z pewną dezorientacją i szalonym zaufaniem pójść za czymś, czego się do końca nie zna i nie rozumie, a za czym ukrywa się istota rzeczy i głęboki sens. Naprawdę bardzo polecam sięgnąć po tę książkę, a także "Ukształtowanego" i "Jestem nikim". Nie chodzi o to, żeby wklepać to sobie do głowy jak regułkę na pamięć, tylko spróbować się na to otworzyć. Poprzez książki też przecież mogą zadziać się dobre rzeczy.

Znakomita książka, która pomaga lepiej przeżyć najważniejszy czas w roku. Zacząłem czytać w Wielkim Tygodniu, skończyłem w Oktawie Wielkanocy. Publikacja prowadzi nas przez kolejne dni Triduum Paschalnego poprzez teksty Ewangelii, komentarze ojców Kościoła, a także artykuły współczesnych teologów duchownych i świeckich. Poznajemy nie tylko teologiczne podstawy poszczególnych elementów liturgii wielkanocnej, ale także historię jej kształtowania się. Ujęły mnie także strony z proponowaną "dobrą praktyką" na cały Wielki Tydzień i Oktawę. Całość w niezwykle eleganckiej szacie graficznej (za to zawsze każda książka ma u mnie przynajmniej +1 do oceny) To książka, która naprawdę buduje wiarę.

Nie wiem, co o tej książce powiedzieć. W pierwszej chwili absolutnie mnie zachwyciła, bo czytałam w końcu u kogoś o tym, co tam trudno uchwycić słowami, o tym co wydawało mi się, że mi się wydaje. Rozumiałam kontemplację, o której pisał autor, całą sobą. A potem się zmieniło. Dalsza część książki mnie znudziła. Miałam wrażenie, że kręcimy się w kółko, że wszystko zostało niedopowiedziane już na początku, a dopowiadane później, dalej było tylko liźnieciem tematu. Doczytałam z przekonaniem, że to ważna książka, temat ważny, że autor wie, o czym pisze. Przynajmniej on wie, bo z wyjaśnieniem twgo, to mu ciężko idzie. Może dlatego też ciężko, że biegle posługuje się terminologią teologiczną, psychologiczną i religii wschodu. Niewielu z nas takim zasobem słownictwa i rozumienia tematu dysponuje.

Krótkie, niepozorne rozdziały, a każde pół strony wystarczy na parę dni przemyśleń. Niesamowicie trafne spostrzeżenia, jednocześnie proste i tak pełne treści. Książka zmuszająca do konfrontacji z trudną prawdą o mnie samej, a jednocześnie krzepiąca i dająca nadzieję. Dla mnie - snop światła od Boga prosto na moje serduszko.

O tej książce można się dużo rozpisywać. Ale przede wszystkim trzeba ją najpierw przeczytać do końca. Dla osób pogłębiających swoją wiarę na pewno pomoże wytrwać i wiele rzeczy zrozumieć. Dla poszukujących - otworzy oczy na głębie Tego co istotne, co nie jest płytkie lecz pozostawia głęboki ślad w sercu... ślad Bozej miłości. Otworzy oczy na to... że to za czym biegniemy cały życie ... praca, pieniądze, internet, technologie - jest niczym przy codziennym zatrzymaniu się, zmienieniu perspektywy swojego życia. Polecam ją osób niewierzących, ale tu najpierw polecam znaleźć i wysłuchać na youtube świadectwo życia autorki a dopiero później zacząć zgłębiać to co napisała w tej książce.

Dobrze się czyta, szczególnie pierwszą połowę, w której spisane są katechezy Franciszka na temat rozeznawania. Ojciec Święty wymienia w nich elementy rozeznawania. Czuje się też, że ma dużo praktycznego doświadczenia w tego rodzaju modlitwie. Jeśli chodzi o rozeznawanie, polecam też dwa numery jezuickiego czasopisma Manreza („Rozeznawanie” cz. I i II).