Nocny dom

🧠 „- Ta sprawa czegoś mnie nauczyła, Gibney. Kiedy już sądzisz, że widziałaś najgorsze, do czego ludzie są zdolni, zdarza się coś, co wyprowadza cię z błędu. Złu nie ma końca”. „Holly” to powieść nawiązująca do historii o Panu Mercedesie, łącząca w sobie wątki i postaci znane już Czytelnikowi z tego cyklu, ale można też ją czytać bez znajomości trylogii. King osadził tę historię w realiach pandemii covidu, a w hipochondrycznej naturze Holly umieścił lęki osoby, która robi wszystko, by nie zachorować. Jak to u Kinga - sfera społeczno-obyczajowa jest znakomicie rozpisana, codzienność prowincjonalnego amerykańskiego miasteczka staje się tłem makabrycznej historii. 🧠 Holly, realizując zlecenie poszukiwania zaginionej dziewczyny, natrafia na inne tajemnicze zniknięcia. Czytelnik od samego początku wie, kto za nimi stoi - śledzi bowiem losy zaginięć z przeszłości i teraźniejsze wysiłki Holly, by odnaleźć córkę zleceniodawczyni. „Holly” jest książką pochłaniającą, choć niepozbawioną wad - niektóre dłużyzny wydają się zbędne, a lęk przed epidemią trochę przerysowany, ale mimo tych mankamentów to wciąż dobra powieść, dająca ogromną radość z lektury. King wplata w fikcję swoje poglądy polityczne, ale robi to z przekornym mrugnięciem oka, zresztą humor jest w tej książce wykorzystany jako zabieg łagodzący duże dawki makabry. Ja odczytuję tę powieść jako uzewnętrznienie lęków pisarza - za pomocą bohaterów ukazuje on bowiem konsekwencje upływu czasu - starość i choroby. Wykreowane przez niego postaci podejmują daremny wysiłek, by wstrzymać ten proces lub złagodzić jego skutki.

Woody Bookman przez jedenaście lat życia nie wypowiedział ani słowa. Nawet wtedy, gdy zginął jego ojciec. Chłopiec jest przekonany, że śmierć taty nie była wypadkiem, i wykorzystuje swoje hakerskie umiejętności, by odkryć, co się naprawdę stało. Nie wie, że w ten sposób naraża się na niebezpieczeństwo siebie i matkę. Nie jest to dla nich jedyne zagrożenie. Do kalifornijskiego miasteczka, w którym mieszkają, zmierza jedyny człowiek ocalały z katastrofy w tajnym ośrodku badawczym. I ma przerażający plan. Jakie są moje wrażenia? Ile jest w tym horrorze grozy? I czy kreacja poszczególnych bohaterów, przyciągnęła moją uwagę. Na te pytania postaram się odpowiedzieć. Moja przygoda z amerykańskim pisarzem zaczęła się niedawno. Od powieści „Opiekunowie”, czyli pozycji, która jest bliska memu sercu. Natomiast sięgając po jedną ze świeżych powieści Deana Koontza, myślałem, że książka przypadnie mi do gustu, i dostarczy rozrywki na dobrym poziomie. Ale niestety widać gołym okiem, że to późniejsza twórczość autora, która cechuje się wtórnością, bałaganem i niespójnością fabularną. Sam początek książki nie zwiastował, że to będzie jedynie poprawna historia, o której raczej szybko zapomnę. Najbardziej mi przypadła pierwsza część powieści. Która była najbardziej zwartym elementem fabularnym. W pewnym stopniu był wyczuwalny suspens; lęk, mrok i strach. Więc na płaszczyźnie emocjonalnej jak najbardziej to działało. Niestety później fabuła poszła w tanią sensację, co obniża moja ocenę, osąd, oraz zdanie. Patrząc całościowo w tym horrorze nie uświadczymy zbyt wielu wielu zwrotów akcji. Przedstawienie przemieniania się głównego antagonisty, w potwora z piekła rodem, w początkowej fazie powieści, działało, jako element niebezpieczeństwa, groteski i grozy. Ale cały potencjał został zmarnowany, dostarczając czytelnikowi rozwiązania tego wątku, w sposób mało satysfakcjonujący. Finał historii okazał najsłabszym punktem powieści, który zupełnie się nie obronił. Co bardzo mnie rozczarowało i zdeprymowało. Clue całej historii czy telepatia, to wątek, który nie zadziałał, jako pełnoprawny element całej historii. Został na siłę wpleciony w fabułę, nic do niej nie wnosząc. Natomiast jeśli chodzi o poszczególnych bohaterów dzieła, to również pod tym względem, powieść mnie zawiodła. Bowiem w samej kreacji można odczuć pewną wtórność, powtarzalność, która zakłócała odbiór całego konceptu. Zwłaszcza widać to w wątku przyjaźni pomiędzy psa a głównym bohaterem. To jednak nie był poziom powieści „Opiekunowie”, czy „Baśniowej opowieści” Stephana Kinga. Poszczególne persony są jednowymiarowe, powtarzalne i nijakie. Z żadnym z nich nie nawiązałem nici emocji, czy sympatii. W tym aspekcie powieść jest jałowa. Co doprowadziło, że wkradła się pewna nieskuteczność i bezradność w konstrukcji i przedstawieniu postaci. Ten fakt powoduje, że „Misterium” jest pozbawione pewnego trzonu , który nie pozwolił mi na śledzenie losów bohaterów, z zapartym tchem. W moim odczuciu, powieść nie jest fatalna, bowiem pierwsza część powieści była pod wieloma względami ciekawa i interesująca. A sam styl pisarza nie był tak słaby, jakby mogło się wydawać. Niektóre momenty i wydarzenia, są nieźle rozpisane. Może nie było tego za dużo, ale niektóre styczne historii się zazębiały. Dostarczając czytelnikowi namiastkę przyjemności z obcowania z tą historią. Podsumowując, książka pomimo sporych mankamentów, jest warta zachodu czytelniczego. Pozycja przeznaczona dla najwierniejszych fanów autora, ale również dla miłośników, literatury niezobowiązującej, innymi słowy; odmóżdżającej. Dla mnie to była przeprawa, która summa summarum zakończyła z umiarkowanym ukontentowaniem. Może w tym wszystkim mało pozytywów, ale jednak pozycja, która na pewnym poziomie może dostarczyć czytelnikowi niezłej rozrywki.

Mną wstrząsnęła. Bardzo ciężko mi się czyta takie historie, a ta była napisana świetnie (no może oprócz wstawek z historią z życia i podróży autora). Fabularyzowana biografia człowieka, który z ofiary stał się katem. W tej opowieści nikt nie miał najmniejszych szans... Świetna książka.

Książki Jakuba Szamałka różnią się kierunkiem patrzenia. W jednych patrzymy wstecz, ku starożytności, w innych w ekran komputera, a w jeszcze innych w kosmos. Łączy je to, że w każdej patrzymy przede wszystkim w drugiego człowieka. To on jest źródłem tajemnicy, problemów, napięć, przeciwności, przygód i niebezpieczeństw. Nie inaczej jest w „Stacji”. Tak naprawdę mamy tu do czynienia ze starym i dobrze wszystkim znanym motywem bezludnej wyspy albo innej zamkniętej przestrzeni, w której wąskie grono ludzi zdane jest tylko na siebie. Zagadka to tylko pretekst, aby ukazać napięcia, dynamikę grupy, wzajemne tarcia, animozje i przeszłość. Zazwyczaj jest to trup, gdyż motyw „zapewne zastanawiacie się, dlaczego was tu zebrałem” najczęściej przewija się w kryminałach, ale za gwóźdź, na którym wisi fabuła, może posłużyć właściwie dowolne nietypowe zdarzenie, wytrącające akcję z utartych kolein. W tym przypadku jest to rutynowa wymiana amerykańskiej załogi na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej oraz zupełnie już nierutynowy tajemniczy wyciek amoniaku. W ten mały, wiszący nad naszymi głowami, a nabrzmiały konfliktem światek dostaje się troje astronautów przybyłych do ISS na pokładzie „Dragona”, w tym nowa dowódczyni misji Lucy Poplaski. Już od pierwszego dnia musi mierzyć się z tarciami wśród amerykańsko-rosyjskiej załogi oraz z zewnętrznym zagrożeniem w postaci rozbłysku słonecznego, który zapoczątkowuje serię fatalnych zdarzeń. Atmosfera wzajemnych podejrzeń, oskarżeń, animozje wynikłe z dawno, zdawałoby się, minionej przeszłości oraz ze spraw skrzętnie zamiecionych pod dywan, a także wisząca nad tym wszystkim napięta atmosfera międzynarodowa (jest rok 2021 i Rosjanie zbierają już siły do ataku na Ukrainę) i wielka polityka składają się na nieustające poczucie zagrożenia i braku zaufania. Wspaniale poprowadzona fabuła trzyma w niepewności prawie do ostatnich stron książki, bohaterowie wydają się zbudowani z krwi i kości, choć należy odnotować, że nawet w tak szczupłym gronie występują postacie pierwszo- i drugoplanowe, przez co im dalszy plan, tym ich rysy są grubiej, mniej skrzętnie naszkicowane. Wielką zaletą książki jest gruntowne przygotowanie autora. Mnie, jako laikowi, wydaje się, że Jakub Szamałek świetnie odrobił pracę domową, dzięki czemu nie serwuje nam ogólników, przypudrowanej czy wykreowanej przez science fiction wizji kosmosu, ale szarą codzienność naukowców na ISS, odmalowaną tak udatnie, że nietrudno ją sobie wyobrazić; być może specjaliści znajdą coś, do czego mogliby się przyczepić, ja natrafiłem tylko na jakiś nieistotny drobiazg, który zresztą wcale nie musi być błędem. Drugim plusem jest rozstrzygnięcie całej zagadki, napięcia wzbierającego przez wszystkie stronice książki – ale ćśś, nie zdradzam nic więcej. Podsumowując, mamy tu świetnie napisany, trzymający w napięciu całkowicie ziemski sensacyjny kryminał w kosmicznej oprawie. Bez niedociągnięć – stąd moja ocena.

Dobra książka, szybka akcja, wiele się dzieje. Czyta się bardzo szybko. Postacie opisane w sposób, który pozwala je zapamiętać z łatwością. Książka dość wulgarna, ale to dobrze, nie wyobrażam sobie dialogu miejskich patusów i gangusów bez rynsztokowego języka, wszak ci ludzie byli jako owy rynsztok przedstawieni. Gdyby zakończenie było nieco inaczej poprowadzone ocena byłaby nieco wyższa, jednak nadal to bardzo dobra książka.

To kryminał, który wciąga nie tylko samą zagadką, ale też psychologiczną głębią całej historii. Napięcie budowane jest spokojnie, ale bardzo skutecznie, dzięki czemu ciekawość rośnie z każdą kolejną stroną. Dużym atutem jest sposób pokazania świata z perspektywy osoby niewidomej. Czytelnik może choć przez chwilę spróbować zrozumieć, jak wygląda rzeczywistość odbierana bez wzroku, oparta na innych zmysłach i odczuciach. To sprawia, że książka jest nie tylko wciągającym kryminałem, ale też historią, która zostaje w pamięci na dłużej.

Cerwona królowa, czyli pierwsza część specyficznego kryminału, w którym Antonia Scott próbuje rozwiązać zagadkę morderstwa syna prezeski banku, które dokonano na strzeżonym osiedlu willowym. Kobieta została w przeszłości poddana eksperymentalnemu wytrenowaniu mającemu na celu zwiększenie wydajności myślowych mózgu. Pozwoliło to na jej tajny udział w skomplikowanych i trudnych dochodzeniach i na ich rozwiązanie. Uznawana była za najinteligentniejszą osobę na świecie. Teraz, po wypadku męża, odcięła się od wszystkiego i wręcz wegetuje. Jon Gutierrez, policjant, ma problemy po nieetycznym zachowaniu się. By nie wylecieć z policji zgadza się na propozycję pracy z dziwaczną kobietą. Choć nawzajem sobie nie ufają, nie mają wyjścia i muszą współpracować. Czy uda się tej niecodziennej parze detektywów odkryć kto jest mordercą? Kryminał, thriller psychologiczny, przypominający mi nieco skandynawskie książki tego gatunku. Dobry, choć po genialnej kobiecie spodziewałam się więcej. Jakiegoś bardziej spektakularnego działania, sama nie wiem. Oczywiście będę kontynuować serię, bo to porządny kryminał był i bawiłam się przynim dobrze.

Wow, już dawno nie miałam do czynienia z tak bardzo udziwnioną i zagmatwaną fabułą książki. Początkowo miałam wrażenie, że akcja będzie bardziej dynamiczna i mocniej skupiona wokół przeskoku w czasie, ale autor i w tym przypadku mnie zaskoczył. Historia toczy się wokół tajemniczego zaginięcia nastoletniej Julie, które miało miejsce przed dwunastoma laty. Ale choć minęło już tak dużo czasu, rodzice dalej wierzą, dalej rozmyślają, nie dopuszczają do siebie najgorszego. Historia ta ukazuje dramat rodziców, ich bezwarunkową miłość, która nie ma końca i próbę bezwzglednej walki o dotarcie do prawdy. Niestety ta książka nie wciągnęła mnie tak mocno, jak się tego spodziewałam, nie obyło się też bez kilku niepotrzebnych dłużyzn, które zaburzały rytm czytania. Na całe szczęście czas poświęcony na tę historię nie był czasem straconym. Przewrotna fabuła, szokujące sceny, wstrzącające opisy i niepokojąca atmosfera równoważą wszystkie mniej interesujące momenty. Dużą rolę odgrywają tutaj psychologiczne gierki, dziwne powiązania oraz ludzkie wynaturzenia, które nie raz mnie zszokowały. Tych ostatnich było sporo wraz z bardzo obrazowymi opisami, przez co szok i wyraz obrzydzenia niejednokrotnie malowały się na mojej twarzy. To na pewno nietuzinkowa historia, której warto przyjrzeć się bliżej.

Książka o robieniu filmu jest jak robienie filmu - ciekawie jest tego doświadczyć, choć to jednocześnie nudne. Tom Hanks w kwestii kinematografii jest nieskończonym autorytetem, więc to właściwa osoba do opowiedzenia o tym, jak tworzy się film. Dla fanów aktora z pewnością ciekawe będzie odnajdywanie w „Arcydziele” nawiązań do rzeczywistości oraz odgadywanie, które z opisanych historii bazują na życiorysie autora. Akcja jednak nie jest zbyt wartka, co w sumie można traktować jako atut, bo dobrze oddaje mozolną pracę przy tworzeniu filmu. Autor bardzo szczegółowo opisuje wprowadzane postaci, zajmuje to wiele stron, dzięki czemu czytelnik dobrze zapamiętuje kim jest dany bohater. Jednocześnie bywa to nużące i opóźnia właściwą akcję. Ciekawym zabiegem jest zawarcie w jednej książce wielu gatunków literackich. Jest to oczywiście powieść, ale znajdują się w niej także komiksy, scenariusze, a także elementy wywiadu. Te ostatnie zaskakiwały najbardziej, były niespójne z resztą, ale ogółem nie było czuć przerostu formy nad treścią. Wśród recenzji książki pojawiają się opinie, iż jest to hołd dla całej ekipy filmowej, która zwykle pracuje w cieniu. Owszem, nie tylko o reżyserze i aktorach traktuje „Arcydzieło”, ale jednak są oni głównymi postaciami powieści. Wspominanych jest wiele osób z cienia, lecz to nadal tylko ułamek ludzi pracujących przy filmie. To oczywiste, że trudno opowiedzieć o wszystkich bez szkody dla dynamiki fabuły, ale jeśli książka ma ponad pół tysiąca stron, to możnaby się tego spodziewać. Opis ekipy filmowej jest też mocno naiwny, jeżeli spośród kilkuset osób pracujących przy tworzeniu obrazu tylko jedna jest rozwydrzoną gwiadeczką, a pozostali współpracują w przyjaźni. Bardziej realistycznie byłoby odwrócenie proporcji, choć to zrozumiałe, że Tom Hanks nie chciał kalać własnego gniazda. „Arcydzieło” w polskim wydaniu ma dobry tytuł (lepszy od oryginału), ładną okładkę i niewiele literówek. Małym problemem jest, że kod QR na końcu powieści zamiast do scenariusza prowadzi do pustej strony. Podsumowując, debiutancką powieść Toma Hanksa warto przeczytać głównie dlatego, że jest debiutancką powieścią Toma Hanksa. Ot, z ciekawości, żeby samemu sprawdzić, czy geniusz aktorski może być geniuszem literackim. Ostatecznie czyta się nieźle, nie żałuję.

Nawet spoko, wciągnęła mnie, chociaż pierwsza cześć była zdecydowanie lepsza, tutaj już mniej więcej w połowie książki wiedziało się co i jak, a w pierwszej to w zasadzie na końcu dopiero się dowiedzieliśmy prawdy, i dużo więcej rozkminiania było. W ten większy nacisk się czuło na prywatne życie bohaterów i ich problemy. Ale ogólnie to polecam

Idealna książka dla fanów Lśnienia Stephena Kinga, Nawiedzonego domu na wzgórzu Shirley Jackson czy Kobiety w czerni Susan Hill. Hołd dla klasycznego horroru w nowoczesnym wydaniu. Graham Masterton wraca do korzeni gatunku, któremu poświęcił niemal całą karierę pisarską. I po raz kolejny potwierdza, że jest mistrzem przerażających opowieści. W tych opuszczonych korytarzach wciąż czai się ból. I zniszczy każdego, ktokolwiek odważy się przestąpić próg Szpitala Filomeny. Niektóre miejsca powinny zostać zapomniane na zawsze. Ale ciężko zapomnieć o imponującej zabytkowej rezydencji położonej w ogromnym parku. Zwłaszcza jeśli żyje się z tego, że kupuje się właśnie takie budynki, odnawia je i sprzedaje za grube miliony. Tak jak Lilian Chesterfield, która sądzi, że właśnie zrobiła świetny interes, kupując dawny szpital wojskowy. I choć od pierwszej chwili staje się jasne, że ktoś – lub coś – ukrywający się w budynku nie zamierza tolerować intruzów, Lilian nie daje za wygraną. Nawet kiedy pojawia się dawny pacjent Szpitala Filomeny i ostrzega ją przed tym miejscem. Nawet kiedy dowiaduje się o kolejnych śmierciach. Nawet kiedy zdaje sobie sprawę, że ma do czynienia z czymś o wiele bardziej przerażającym niż duchy. Ja tam obiektywna nie jestem, bo książki Mastertona łykam jak pelikan. Ale muszę przyznać, że dawno tak dobrego horroru nie czytałam. Dla miłośników gatunku polecajka.

Nie mam nic do zarzucenia stylowi w jakim napisana jest ta książka. To nie moje pierwsze spotkanie z autorką, a jako że to drugi tom serii- to z współautorem również nie. Czyta się szybko, przyjemnie i bardzo łatwo, strony wręcz przelatują między palcami. Mam w sobie też dużo sympatii do dwójki głównych bohaterów. O ile pierwsza część skupiała się mocniej na osobistej historii Vincenta, to tutaj pałeczkę przejmuje Mina i to o jej życiu prywatnym i przeszłości dowiadujemy się więcej. Lubię również to że postaci drugoplanowe mają swoje życia i jako czytelnicy jesteśmy w stanie do nich troszkę zajrzeć, z tym że pierwsze 200 stron to nic innego jak zaglądanie do każdego pojedynczego bohatera i już po pewnym czasie miałam tego dość. Zagadka kryminalna rusza z miejsca dopiero kiedy do zespołu śledczych dołącza Vincent, ponieważ tylko on potrafi przejrzeć schematy i wyciągać wnioski. Męczące to było, ponieważ odbierało sprawczość całemu fajnemu zespołowi, aby pokazać że drugiego takiego człowieka jak Mistrz Mentalista nie ma i tylko on dostrzega pewne wzorce. To co mnie najbardziej jednak boli i rozczarowuje to mizerna zagadka kryminalna. Camilla Lackberg to zawsze jest mój sprawdzony wybór jeżeli mam ochotę na kryminał łączący przeszłość z teraźniejszością, a tutaj tego zabrakło, a przynajmniej w takim stopniu jakiego się spodziewałam i do jakiego byłam przez autorkę przyzwyczajona. Morderczyni zostaje nam przedstawiona praktycznie zaraz na początku tomu i ani przez chwilę nie opuściło mnie wrażenie, że to ona będzie tutaj czarnym charakterem. Zero zaskoczenia. Jej motywy również nie zostały odkryte przez policję, po pewnym czasie uznano że dobór ofiar był przypadkowy i gdyby nie ostatni rozdział (nomen omen z przeszłości), to czytelnik również zostałby z wiedzą o przypadkowości. A ten dobór był bardzo prosty i żałuję że w toku śledztwa, żaden z policjantów nie wpadł na ten trop. Jestem trochę rozczarowana, bo liczyłam na więcej, zwłaszcza że pierwszy tom bardzo mi się spodobał. Czyta się bardzo szybko i płynnie, tylko ta cała zagadka kryminalna nie dość że jest grubymi nićmi szyta, to na dodatek przechodzi na drugi plan, kiedy w grę wchodzi życie prywatne każdego z bohaterów.

Koscielny nie zawodzi. Lopatologicznie wyjawil czatelnikowi sposoby i metody dzialania skorumpowanych politykow i czlonkow wierchurzki. Zapewne niektore sytuacje sa przekolorowane jednak jestem sklonna wierzyc, ze bez wzgledu na opcje polityczna czy kraj czlonkowie ekipy w poblizu "koryta" robia waly wieksze lub mniejsze a pojedyncze jednostki obywatelskie nie stanowia zadnego problemu i zostaja eliminowane w ten czy inny sposob. Nie twerdze, ze zostaja zabijane - ale niszczone na wielorakie sposoby. Podobaja mi sie tematy poruszane w ksiazkach autora Zaczelam od komisarza Sikory, bedacego detektywem u "zabojcow" i jak do tej pory zadna z ksiazek pana Piotra mnie nie rozczarowala.

Moja zasada jest prosta: jak widzę nazwisko Chmielarza, od razu sięgam po książkę. Ten autor nigdy mnie nie rozczarowuje. Choć żadna z jego książek nie pobije już cyklu o Bezimiennym, który zawsze będzie miał w moim sercu szczególne miejsce, „Za granicą” utrzymuje wysoki poziom. Bohaterowie są wyraziści i różnorodni, ich motywacje są przekonujące. Dotyczy to nie tylko głównej bohaterki, Darii, ale także jej męża Marka, Very i pozostałych postaci. Chmielarz ma niepodważalny talent do kreowania bohaterów, którzy fascynują niezależnie od tego, czy odgrywają główną rolę, czy pojawiają się tylko epizodycznie. Co do samej lektury: już pierwsze strony wciągają i pozostawiają czytelnika z pytaniami i lekkim szokiem, by później powoli rozwijać opowieść o małżeństwie jadącym na wakacje do Chorwacji i ich wewnętrznych problemach. Tempo narastania napięcia jest przemyślane — powolne rozkręcanie historii nie nuży, lecz buduje klimat i pozwala lepiej poznać bohaterów. Czytając początek tej książki, cały czas czekałam na zwrot akcji — w końcu wiedziałam czyją powieść czytam. Nie zawiodłam się. Wartkie, dobrze skonstruowane zwroty akcji to jeden ze znaków rozpoznawczych tego autora. Świetne są też opisy Chorwacji i wprowadzenie Very, którą poznajemy przede wszystkimi oczami Darii. Ciekawe są tu kontrasty. Kontrast między osobowościami obu pań, kontrast między tym, jak różnie Verę odbierają Daria i Marek, oraz kontrast między zachowaniem Darii na początku powieści a jej decyzjami pod koniec — widać wyraźny rozwój postaci. No i sama Vera, która z trochę irytującej dziewczyny okazuje się finalnie mastermindem zbrodni. Kwestia budowania postaci to zresztą coś, co zawsze fascynuje mnie u Chmielarza. Autor ten posiada niesamowita zdolność do pisania z perspektywy kreowanych przez siebie bohaterów. Nawet jeśli bohater czy bohaterka różnią się ode mnie diametralnie, a taka właśnie jest Daria, autor ten pisze tak, że bez problemu wczuwam się w jej perspektywę. Ba! Nawet jestem ciekawa co też Daria pomyśli sobie kilka stron dalej i jak zareaguje w kolejnych sytuacjach, w które Chmielarz ją wrzuci. Podoba mi się także umiejętne operowanie momentami erotycznymi — wplecione są w historię naturalnie, bez sztucznego „podkręcania” napięcia. Fajnie, że występują. Fajnie, że nie na siłę. Na uwagę zasługuje również samo zaangażowanie autora w research do książki: w sprawy rybołówstwa w Chorwacji czy pochodzenia Very i jej męża. Do tego są też rozmowy biznesowe między tym ostatnim a Darią, które brzmią wiarygodnie, dodając fabule głębi oraz wymyślne plany zbrodni, których nie sposób przewidzieć. Świetna książka, świetny autor. Nic dodać, nic ująć.

Kryminał, którego akcja dzieje się w 1961 r. w partyjnym siedlisku na Kaszubach. Dobrze i z humorem oddane realia epoki, fajni bohaterowie i troszkę nudne śledztwo, które przez większość fabuły sprowadza się do przesłuchań świadków, wśród których powinien być morderca (wszak mamy tu do czynienia z klasyczną zagadką zamkniętego pokoju) i przesłuchiwaniem taśm z podsłuch z dnia morderstwa. Niestety, najsłabiej ta powieść wypada jako kryminał. Największy zarzut to fakt, że detektyw posiada wiedzę, której nie posiada czytelnik i w związku z tym czytelnik może jedynie strzelać, kto jest winnym.

Mimo, że niemal do końca gubiłam się w koligacjach postaci i musiałam wracać o kilka albo kilkanaście stron, żeby przypomnieć sobie kto jest czyim mężem, bratem czy żoną, to czytało mi się dobrze. Czytelnik był umiejętnie naprowadzany na trop intrygi i, mimo że zarys rozwiązania od połowy książki był dość klarowny, to komplikacje przy ostatecznym rozwiązaniu zagadki mogły zaskoczyć. Trochę tylko mnie zniesmaczyło sentymentalno-nabożne zakończenie.

Ależ to była podróż w nieznane bez trzymanki. Moje zwoje myślowe pobudzone do wytężenia podświadomości ,bo świadomość wysiadła na pierwszym przystanku. Fabuła jest już na pełnych obrotach od pierwszego zdania i nie zatrzymuje się aż do ostatniej strony. To wspaniała uczta dla zmysłów i daje dużo do myślenia ,jak głęboko można sięgnąć do zakamarków własnego wnętrza. I jak już myślimy , że wydobyliśmy 100% z własnego mózgu i chcemy odpocząć z wrażenia , to już za chwilkę otwierają się kolejne drzwi i widzimy ten dom z jednym oknem .

Dla mnie ta książka była taka "średnia", ale mimo to daję jej siedem gwiazdek. Bardzo podobały mi się rysunki. Główna bohaterka nie przypadła mi do gustu, ale akurat u mnie to normalne. Czytało się ją dobrze i nie za szybko, ale też nie za wolno. Nie polecam jednak ebooka czy audiobooka (ja znam tylko papierową wersję), bo czasem warto było cofnąć się do niektórych rysunków, co w takiej formie byłoby trudniejsze. Myślę, że nie jest to żadne wybitne, ale czytało się przyjemnie.

Millennium to już bardzo znany cykl powieści kryminalnych. Co ciekawe, zapoczątkowany przez Stiega Larssona, a po jego śmierci kontynuowany przez innych autorów, dalej z tymi samymi bohaterami. Millennium jest o dziennikarzu Mikaelu Blomkviście, który jest wydawcą magazynu o takim samym tytule i genialnej hakerce Lisbeth Salander. Duet rozwiązuje zagadki i stopniowo pokazuje więcej z życia prywatnego.

„Miejsca cieniste” to nie jest thriller, który czyta się wyłącznie dla zagadki. To raczej historia o tym, co rodzi się w półmroku ludzkich relacji, tam, gdzie światło rzadko dociera. Jacek Kalinowski splata losy kilku rodzin jak nici w jednym, skomplikowanym splocie. Dorośli i dzieci, sąsiedzi, przyjaciele, partnerzy - każdy niesie swój ciężar. Czasem jest to przem0c, czasem manipulacja, czasem kłamstwo tak drobne, że na początku wydaje się niegroźne. A jednak z tych małych pęknięć powoli zaczyna sączyć się coś znacznie groźniejszego. Autor pokazuje, że tragedie rzadko wybuchają nagle. One raczej narastają po cichu, jak wilgoć w ścianach domu, długo niewidoczna, aż w końcu zaczyna rozsypywać cały fundament. Styl autora idealnie współgra z tą historią. Jest obrazowy, refleksyjny, momentami niemal ciężki od emocji. Zdania nie pędzą, tylko osiadają. Tworzą gęstą atmosferę, w której powoli zaczyna się rozumieć, że to nie jest opowieść o jednym zdarzeniu, ale o całej sieci decyzji, przemilczeń i ludzkich słabości. Najmocniej został mi w głowie obraz małej Igi. Dziewczynki, którą spotkało coś, co nigdy nie powinno się wydarzyć. I właśnie to działa jak punkt ciężkości całej fabuły - przypomina, że za każdym dramatem kryje się czyjeś życie, czyjeś dzieciństwo, czyjaś przyszłość. „Miejsca cieniste” to książka o tym, że w każdym domu są miejsca, do których nie zaglądamy zbyt często, boimy się tego, co moglibyśmy tam zobaczyć. A jednak to właśnie tam, w tych cichych, niewygodnych zakamarkach, najczęściej rodzą się historie, które później zmieniają wszystko. Więcej obyczajowości niż kryminału, ale całość składa się na świetnie skonstruowaną, poruszającą opowieść, po którą warto sięgnąć. Polecam🔥