Nikt nie idzie

Wciągająca książka, opowiadająca historię życia 4 dzieci, na których zaważyła przepowiednia wróżki. Porusza wiele ciekawych kwestii, zapraszających do przemyśleń. **** "Kiedy lekarze mówili, że powinniśmy się trzymać celibatu to nie był dla nas wybór między seksem a śmiercią, mieliśmy my wrażenie, że każą nam wybierać między życiem a śmiercią. Nikt kto tak wiele poświęcił, żeby żyć w zgodzie ze sobą, żeby uprawiać seks w zgodzie ze sobą, nie chciał z tego rezygnować"

O tym, że trzeba znać swoje miejsce. Henry wraz z żoną, małymi córkami, wrednym ojcem i uroczym, lecz psychicznie niestabilnym bratem, wprowadza się na podupadającą plantację bawełny. Trochę się bałam, że to będzie kolejna książka o rodzinie na odludziu terroryzowanej przez przemocowego ojca (opis coś podobnego sugeruje, a trochę takich czytałam w ostatnim czasie i mi się już znudziło), ale na szczęście okazało się, że to jednak coś trochę innego, całkiem świeżego (choć temat to przecież żadne wielkie novum) i bardzo, bardzo dobrego. Książka podejmuje wiele tematów. Są tu opisane trudy życia na farmie bez podstawowych wygód, docieranie się w małżeństwie i kwestionowanie ustalonej hierarchii, połamani psychicznie weterani wojenni, małżeńska niewierność (wątek tak wręcz obraźliwie banalny i wyświechtany, że najchętniej bym go z książki całkiem wykreśliła, to w zasadzie jedyna rzecz, którą uznałabym za minus). Najważniejszy wydaje się jednak rasizm i segregacja rasowa. Przy czym książka nie eksponuje tego wątku jakoś szczególnie, ale po prostu opisuje świat, w którym kwestie rasy i tego, co komu wolno, a czego nie, są tak oczywiste i mocno ukonstytuowane, że nikomu nawet nie przyjdzie do głowy, żeby to kwestionować czy choćby dłużej się nad tym zastanawiać. Podobało mi się to, że nawet ci najbardziej otwarci bohaterowie pozostają jednak ludźmi swoich czasów, wychowywanymi w myśl konkretnych poglądów i wciąż pewne rzeczy pozostają dla nich nie do zaakceptowania - to ładnie pokazuje jak trudne zadanie miały wszelkie ruchy dążące do równouprawnienia.

O tym, co ludzie powiedzą. Addie i Louis od wielu lat są sąsiadami, ale nigdy nie utrzymywali z sobą bliskich stosunków. Oboje od dawna są owdowiali i pewnego dnia postanawiają zacząć spędzać ze sobą noce w zupełnie nieerotyczny sposób, aby czuć się mnie samotnie, co dosyć szybko staje się obiektem zainteresowania okolicznych plotkarzy. Nie jest to wybitna książka, ale miała potencjał być czymś całkiem przyjemnym. Autor pisze stylem bardzo oszczędnym, który często przypomina coś w rodzaju pobieżnego streszczenia i nie do końca potrafi budować nastrój. Poza tym nie udaje mu się uniknąć wpadnięcia w taką typowo romansową koleinę, jakby nie mieściło mu się w głowie, że relacja dwojga ludzi przeciwnej płci może być pozbawiona pierwiastka fizyczności. Całość jest też zdecydowanie za krótka i przydałoby się jej większe rozbudowanie. Jednak tym, co mnie najbardziej rozczarowało jest zakończenie. Mam poczucie, że autor mnie tutaj podle oszukał. Przez całą książkę zdawał się snuć taką budującą, ciepłą, ale przy tym ani trochę nieprzesłodzoną opowieść o ludziach, którym po latach samotności udało się odnaleźć w życiu jakiś nowy smak i zbudować coś wartościowego na przekór opiniom otoczenia, tylko po to, żeby wszystko pogrzebać przy końcówce, jak wredny dzieciak, który czerpie radość ze złośliwego deptania cudzych babek z piasku. Nie rozumiem, dlaczego postanowił w taki sposób skończyć tę historię (zwłaszcza, że wszystko urywa się jakoś tak nagle i trudno tu mówić o jakiejkolwiek konkluzji - nie mamy tu do czynienia z otwartym zakończeniem, ale raczej z jego brakiem) i jestem o to zła. Nie wiem, doprawdy nie wiem, kto wmówił ludziom, że happy end jest banalnym zakończeniem, którego trzeba unikać jak zarazy i dlatego za wszelką cenę trzeba wszystkich w książce unieszczęśliwić na siłę, bo inaczej nie ma głębi, ale był skończonym idiotą.

Duża dysproporcja pomiędzy rozdziałami „teraz” z perspektywy Grzesia dresa, a „opowieścią z kiedyś” Stanisława vel Dżozefa. Te drugie dużo ciekawsze i lepiej napisane, na szczęście, im dalej w książkę, tym więcej historii Dżozefa. Co do pozostałych rozdziałów, autor bardzo próbował wczuć się w rolę osiedlowego dresika, co wpłynęło na język uproszczony do granic możliwości, ciągłe wspominaniu o biustach i pięknych kobietach, chlaniu/ćpaniu, i innych dresikowych atrybutach. Niektórych pewnie ubawi, dla mnie traciło żenadą, do szybkiego przekartkowania, żeby znów zanurzyć się w ciekawej historii Stasia.

Kolejna powieść Lunde która kreuje wizję przyszłości której wszyscy z pewnością się boimy. Po przeczytaniu historii pszczół miałam bardzo wysokie oczekiwania do tej części cyklu klimatycznego i niestety przez to że nastawiłam się że będzie to kolejny majstersztyk, troszkę się zawiodłam. To nie to że historie postaci i ich losów są nieciekawe, bo są. Jednak w przeciwieństwie do historii pszczół, tutaj mamy tylko dwie opowieści. Jedną dziejącą się w przeszłości i teraźniejszości jednocześnie, opowiadana przez kobietę, która w dojrzałym wieku wspomina swoją młodość oraz drugą którą dzieje się w przyszłości, a narratorem jest Francuz który ucieka przed suszą wraz ze swoją małą córeczką. O ile przerażająca wizja przyszłego świata bez wody przejęła mnie dogłębnie i czytałam ja z zapartym tchem, o tyle historia Signe nie była dla mnie aż tak ciekawa. Wydaje mi się że w jej narracji czegoś zabrakło, szczególnie we fragmentach kiedy była już dojrzałą kobietą i samotnie pokonywała morza, żeby zmierzyć się ze swoją przeszłością. Nie rozumiem też do końca sensu zakończenia jej historii. Wydaje mi się że ten finał trochę podcina skrzydła wszytkim osobom zaangażowanym w walkę ze zmianami klimatycznymi. Kobieta w pewien sposób poddaje się i akceptuje otaczającą ją rzeczywistość co nie do końca mi się podoba. Powiązanie historii obu bohaterów było ciekawym zabiegiem, aczkolwiek ponownie, moim zdaniem nie było to konieczne. Czy książka jest ciekawa i da się ją przeczytać? Oczywiście. Czy jest tak wybitna jak historia pszczół? Mnie nie przekonała całkowicie, myślę że temat wody mógłby być poruszony w dużo ciekawszy sposób, szczególnie jeśli chodzi o współczesne czasy, nie mniej, warta przeczytania.

6,5 [audiobook] - podczas słuchania śledziłam tekst w książce. Dobra pozycja ale bez większego wow, dobrze napisana prostym stylem, melancholijno - refleksyjna historia o dwojgu zagubionych ludziach szukających sensu w codzienności, tempo akcji jest dość powolne i brakowało mi jakiejś wyrazistości ale to nadal dobra książka którą warto przeczytać.

Orbitowski kolejny raz pokazuje, że świetnie potrafi opowiadać kontekstem, otoczeniem, budowaniem świata, jednocześnie bardzo dobrze oddając realia – w tym przypadku schyłek PRL-u, drugą połowę lat 80. Jest również królem adaptowania realnych wydarzeń na potrzeby własnej opowieści – tutaj mistyka Kazimierza Domańskiego. To nie jest jednak historia o Domańskim, a wzięcie ram jego losów i próba opowiedzenia na ich podstawie czegoś uniwersalnego – w gruncie rzeczy o nas wszystkich. Fabuła jest ciekawa, ale trzeba dać się wciągnąć w klimat „gawędy”. Tym bardziej, że narratorem jest, z perspektywy całości, bohater drugoplanowy (im dalej w las, tym bardziej rodzi się pytanie – czy na pewno?). Po około 30% myślałem, co tutaj jeszcze może się wydarzyć? Przecież po zbudowaniu tła chyba wszystko już widziałem. A jednak wydarzyło się sporo – tyle że w swoim, niespiesznym tempie. Czy „Kult” może być trochę nużący? Tak, jeśli ktoś nie wsiąknie w PRL-owski klimat i nie przypadnie mu do gustu ten sposób prowadzenia narracji. Tutaj polecam audiobooka. Ta forma odbioru wydaje się wręcz stworzona do gawędziarskiego stylu opowiadania, zwłaszcza że lektorem jest Janusz Chabior, którego głos znakomicie pasuje do roli Zbyszka.

„Kukła Kokoschki” Afonso Cruza to druga książka, którą przeczytałem po „Dokąd odchodzą parasolki”. Powieść ma formę opowiadania szkatułkowego i porusza tematy miłości, obsesji oraz straty. Ciekawy pomysł i intrygująca fabuła, choć – podobnie jak w przypadku „Parasolek” – jak dla mnie trochę zbyt przekombinowana.

Magia tej powieści jest dosłownie i w przenośni ukryta w drobiazgach. I chociaż do tych dwóch kwestii wrócę nieco później, to od razu zdradzę Wam, że po pierwsze to jest taka historia, którą odbiera się nie tylko głową, ale równie mocno sercem, a po drugie to jest debiut autorki - Ruth Hogan – i udało jej się osiągnąć coś niezwykłego, czyli lekką, ale bardzo głęboką opowieść, która dosłownie błyszczy subtelną magią codzienności. Główny bohater - Anthony Peardew – przez prawie całe swoje dorosłe życie przygarniał przedmioty, które znalazł na ulicy, od przepięknej filiżanki, przez oderwane guziki, pojedyncze rękawiczki, kolorowe spinki do włosów czy… pudełko po herbatnikach, w którym są ludzkie prochy (przynajmniej tak mu się wydaje). I nie, Anthony nie jest przypadkiem chorobowym, nie jest zbieraczem, który nie ma gdzie spać, bo cały dom jest zapchany „śmieciami”. On stara się zadośćuczynić błędowi, jaki sam popełnił, gubiąc coś dla niego cennego. I chyba trochę ma nadzieję, że jeśli on będzie próbował zwracać zagubione rzeczy, to jego zguba też znajdzie drogę z powrotem. Dom Anthony’ego, przepiękna willa Padwa, jest zadbany, bo o to dba Laura, która dla pana domu jest nie tylko gospodynią, ale też sekretarką czy asystentką, a okaże się szybko, że również spadkobierczynią. Bo wbrew pozorom bohaterem tej powieści nie jest „Strażnik”, jest nim kobieta, która dziedziczy po Anthonym wszystko, również polecenie, żeby zrobiła co może, by te znalezione rzeczy miały szansę wrócić do swoich poprzednich właścicieli. I to właśnie Laura jest sercem tej opowieści. Ruth Hogan maluje skomplikowany portret kobiety, która po toksycznym związku i bolesnym rozwodzie próbuje odnaleźć siebie, odzyskać poczucie własnej wartości i sprawczość. To, co mnie zauroczyło w tej powieści, to decyzja autorki, żeby wprowadzić do tekstu elementy realizmu magicznego. Po pierwsze te znalezione przedmioty wręcz pulsują własną energią, a Anthony pisywał o nich opowiadania, które nadawały im „osobowość”. Do tego mamy Sunshine, czyli młodą kobietę z zespołem Downa, która umie „czytać energię” tych rzeczy, po prostu ich dotykając, jakby słyszała te opowieści i czuła emocje. A jeśli tego byłoby mało, to sam dom nadal wibruje energią Therese, czyli narzeczonej Anthony’ego, która zmarła nagle, a której straty Anthony nie potrafi przeboleć. Duch Therese ciągle wpływa na to, co się w domu dzieje. I nie, nie mamy do czynienia z opowieściami o duchach i nawiedzonych domach. Hogan wszystkie te elementy wprowadza tak subtelnie i naturalnie, że nie ma się wrażenia, że całość staje się nierealna. To właśnie tutaj głowa mówi, że to wymyślone, a serce, że przecież słyszy się taki historie, że to się może zdarzyć. I teraz wracamy do tego wspominanego uroku. Książka w zasadzie od początku do końca dotyka tematu straty, żałoby, zmarnowanych szans i smutku, a mimo to ma wielki, nieodparty urok i chyba nawet ważniejsze, że daje nadzieję. I chociaż może się wydawać, że nie da się połączyć humoru i melancholii, to Hogan się to udaje i to w debiucie. Duża tutaj zasługa postaci drugoplanowych, między innymi wspomnianej Sunshine, jej rodziców, czy bohaterów równoległej historii o Eunice i Bomberze. Chyba warto wiedzieć, że historia powstawania „Strażnika rzeczy zagubionych” jest równie melancholijna i poruszająca jak sama powieść. Ruth Hogan pracowała w lokalnej administracji, ale uległa wypadkowi. Zmusiło ją to do rezygnacji z pełnego etatu, ale w zamian dało szanse na zajęcie się pisaniem nieco aktywniej. Jednak to rok 2012 okazał się „annus horribilis”, cytując Królową Elżbietę – Ruth usłyszała diagnozę raka i zaczęła własną, niełatwą podróż ku wyzdrowieniu. „Strażnik” powstawał między innymi w czasie bezsennych nocy, kiedy skutki chemioterapii nie dawały szans na odpoczynek. Ta powieść nie tylko ratuje czytelników, ona uratowała autorkę i jej też dała nadzieję, że może być lepiej. W ramach ciekawostki – warto wiedzieć, że postać Anthony’ego została zainspirowana dawnym sąsiadem autorki. Mężczyzna był samotnikiem, który nie potrafił się otrząsnąć ze smutku po stracie narzeczonej i zbieractwo było dla niego sposobem na ucieczkę od traumy. Wybór imienia bohatera pewnie nie dziwi wielu czytających – święty Antoni, od rzeczy zagubionych. A że święty Antonii pochodził z Padwy, to stąd nazwa willi. I nawet nazwisko Peardew nie jest przypadkiem – nawiązuje do francuskiego „perdu”, czyli zgubiony. Wróćmy do fabuły i tego, że ta opowieść miała ratować zasoby nadziei nie tylko czytających, ale i samej autorki. To typowy przykład, że trudne doświadczenia można przekuć w coś dobrego, pięknego – przykład literatury określanej jako „up lit” – „uplifting literature”, czyli literatura podnosząca na duchu, gdzie mamy bolesny temat opowieści, ale cała treść niesie wielkie pokłady optymizmu, nadziei i wiary w ludzką dobroć. JEŚLI MACIE OCHOTĘ POCZYTAĆ WIĘCEJ O "UP LIT" LUB PRZEJRZEĆ INNE RECENZJE, TO ZAJRZYJCIE NA www.intensywni.pl

"Równonoc", to bardzo smutna książka. napisana kwiecistym, momentami nawet, poetyckim językiem przybliża temat zaginięć kilku chłopców w latach 90 na terenie województwa Zachodniopomorskiego. cała historia nie jest kryminałem z seryjnym mordercą w tle, choć taka hipoteza się pojawia, a żalem rodziców po stracie dzieci. ich wspomnienia i tęsknoty chwytają czytelnika za serce tak mocno, że chwilami trzeba przystopować z czytaniem i dać upust emocjom w inny sposób. Równonoc to kawał dobrej literatury. czyta się sprawnie i szybko. ale jest cholernie przygnębiająco. przestawienie tych historii od tej strony daje czytelnikowi niesamowity wycisk emocjonalny. Anna Fryczkowska jak bezduszny reporter ciągnie za język, każe przeżywać jeszcze raz traumatyczne chwile i rozdrapuje zabliźnione czasem rany, wydobywa szczegóły z pamięci nigdy nie pogodzonych ze śmiercią dzieci rodziców. nie wiem czy ta ksiazka powstała na podstawie czytania akt czy odbyło się rozpytanie wraz z researchem. ale jest mega dołująca. polecam tym wszystkim, którzy lubią trucrime.

Ciężko zdefiniować tę książkę, opis mówi o "medytacji nad ludzkim losem, pamięcią i historią, a przede wszystkim nad tajemnicą spotkania młodości i starości". Ciekawie i górnolotnie, chociaż wewnętrznie chyba określiłbym tę powieść jaką pewnego rodzaju autobiografię narratora albo po prostu jego retrospekcje. Tutaj każdy rozdział jest inną opowieścią związaną z osobą głównego bohatera, czasem to jakieś wspomnienie z dzieciństwa, z czasów studenckich albo z pracy. No i tak to się kręci. Czasem to rozdziały są lepsze, czasem gorsze, oczywiście jest tu pewnego rodzaju spójność, ale też czuć, że każda z tych opowieści żyje trochę odrębnym życiem. Na pewno podobało mi się, że bohater jest historykiem, co trochę pozwalało mi się z nim utożsamiać, jednocześnie trochę usprawiedliwia te wszystkie rozmyślania o pamięci. Tematyka tych opowiadań też jest różna i trochę przypominała mi "Traktat o łuskaniu fasoli". Tu jakaś opowieść wojenna, tu jubileusz osiemdziesięciolatka, który napisał książkę, a między tym urocze fragmenty jak przepis na nalewkę czy wizyta u fryzjera, który gada Maupassantem. No i widać, że historia pełni tu ważną rolę. Są wojny przejawiające się w rozmaitych rozmowach (świetna postać sąsiada), okupacja, wywóz Żydów, Polska Ludowa. Gdybym miał strzelać, to bym pomyślał, że w dużej mierze rozmaite wydarzenia są tu oparte na własnych przeżyciach Myśliwskiego i że powieść ta niesie sporo informacji na temat życia codziennego w tamtym okresie. Język autora znów wspaniały, chciałoby się powiedzieć, że ta powieść jest jednym wielkim cytatem czy bon motem. Jeśli ktoś lubi, to mógłby cały czas czytać z notatnikiem i zapisywać co chwilę coś ciekawego. Natomiast nie jestem przekonany czy ta konstrukcja do mnie przemawia tak w stu procentach, jak wspomniałem każdy rozdział żyje trochę swoim życiem i czasem osobno te historie podobają mi się bardziej niż finalny produkt.

Historia o tym jak duży wpływ mogą mieć te stosunkowo proste, nieprzemyślane zdania. Jak to, co mówimy bez pomyślunku może dużo ważyć dla drugiej strony dialogu. Moje pierwsze spotkanie z autorką i mam nadzieję, że nie ostatnie. Jej lekkość w budowaniu trudnych zdań zostawiła mnie z prawdziwą burzą myśli. Gdzieś tam na kartach tej powieści jestem i ja i może czasami jesteśmy mniej wyjątkowi niż nam się wydaje? „Pestki” zostaną ze mną na długo. Chciałabym też do nich wrócić za kilka lat i zobaczyć czy jeśli zmieni się coś w moim życiu to zmieni się też mój odbiór tej pozycji. Póki co jestem oczarowana, poruszona i chyba potrzebuję, żeby ktoś mnie przytulił.

Świetna książka opowiadająca historię 9-letniej Alice, która żyje w Australii nad oceanem z ukochaną mamą i ojcem, którego i kocha i się go boi. Na szczęście ma jeszcze również ukochanego psiego przyjaciela. Później w wyniku tragedii, Alice trafia do środkowej Australii, gdzie mieszka z babcią i kobietami, z których każda niesie swoją własną trudną historię Tam wszystkie kobiety uprawiają kwiaty i Alice stopniowo poznaje tajniki tej sztuki. Całość przeplatana jest pięknem kwiatów, przyrody i niestety przemocą domową, która cały czas się przewija,

Opowieść tak, przypadła mi do gustu, jednak sposób narracji już zupełnie nie. Jak dla mnie zbyt dużo wątków, z których autorka rozwikłała tylko kilka. Za dużo również było ględzenia, które pewnie miało powodować narastanie emocji, a mnie po prostu nudziło. Pozostaję w przekonaniu, że dobry temat na książkę został zmarnowany.

Gdański falowiec, kształtem przypominający morską falę to najdłuższy budynek mieszkalny w Polsce. Wybudowany w latach 1970-1973 dla jednych jest architektonicznym koszmarem PRLu , dla innych stał się obiektem kultowym. 860 metrów długości, 32 metry wysokości, 13 metrów szerokości. 11 kondygnacji, 16 klatek, 1792 mieszkań dla blisko 6 tysięcy lokatorów. Do mieszkań wchodzi się z otwartych galerii. Kiedyś można było tymi zewnętrznymi galeriami przejść z jednego końca budynku na drugi. To był spacer :) Przez 50 lat opierał się wiatrom morskim i wichrom historii, więc sam w sobie przeraża, fascynuje i przyciąga. Ile mógłby opowiedzieć …. i w pewien sposób robi to poprzez książkę Moniki Milewskiej „Latawiec z betonu”. To satyryczna lekcja historii, nie pozbawiona elementów komediowych. Zabawna i przewrotna. Jest rok 1975. Twórca budynku, 35letni inżynier, dumny ze swego dzieła rusza galeriami wzdłuż falowca. Odkrywa, że zakrzywił czasoprzestrzeń i każda kolejna klatka przenosi go w przyszłość. Wraz z nim odbywamy podróż w czasie, tyle że dla naszego bohatera to przyszłość , dla nas to już przeszłość. Przeskakujemy w przełomowe wydarzenia dla Polski – wybór Polaka na papieża, stan wojenny, tworzenie Solidarności, śmierć Jana Pawła II. Czytamy o Kaszpirowskim hipnotyzującym masy, odbiornikach telewizyjnych marki Rubin które wybuchały, o kolekcjach kolorowych puszek ustawianych na meblościankach oraz rewolucji technologicznej, narkotykach, krowie na balonie i karpiach w wannie, Ikei, e-mailach, notebookach. Oczami naszego bohatera obserwujemy zmiany które dokonały się na przestrzeni lat. Zmiany mentalne, ekonomiczne, demograficzne i krajobrazowe. Oraz co istotne poznajemy historie zwykłych ludzi, mieszkańców falowca. Ich życie które zmienia się w zależności od dokonywanych wyborów. Oraz ich opinie na temat miejsca w którym mieszkają. Nietuzinkowa opowieść. Polski realizm magiczny. Warto się w nim zanurzyć i poddać się falom historii. Ja bawiłam się wyśmienicie.

To była wyjątkowo intensywna lektura. 700 - stronicowa opowieść o stracie, zemście i poszukiwaniu siły aby żyć dalej zawładnęła moimi myślami na wiele dni. "Dziki" meksykańskiego pisarza Guillermo Arriagi, to jedna z lepszych książek jakie przeczytałam w tym roku. Z racji na mnogość wątków można ją interpretować na wiele sposobów. Dla mnie to przede wszystkim historia braterskiej miłości, zerwanej przez przemoc, co staje się iskrą całej brutalnej fabuły. Centralną postacią tej opowieści jest siedemnastoletni chłopak Juan Guillermo, który w przeciągu krótkiego czasu traci całą swoją rodzinę. Pochłonięty rządzą zemsty rzuca wyzwanie potężnym siłom rządzącym meksykańskim półświatkiem. Jego wiernym towarzyszem staje się wilk, uratowany przez chłopca. Autor mistrzowsko pokazuje jak pamięć o bracie i gniew z powodu jego zabójstwa jest jedyną siłą, która trzyma bohatera przy życiu. Odrzucony przez społeczeństwo i prześladowany przez policję oraz fanatyków religijnych, Juan Guillermo właśnie w tym zwierzęciu znajduje wsparcie i symboliczne poczucie braterstwa i staje się tytułowym "Dzikim". Równolegle w mroźnej scenerii kanadyjskiego Jukonu śledzimy historię Amaruqa, myśliwego, który obsesyjnie poluje na wilka. Autor zderza ze sobą te dwa światy: nieokiełznaną i surową naturę dalekiej północy i miejską dżunglę Meksyku, gdzie rządzi przemoc i korupcja. W tej sposób pokazuje, że każdy z nas skrywa w sobie dzikość, która jest stanem wewnętrznym i reakcją na ból i stratę. Stanowi też ona swoisty mechanizm obronny, który uruchamia się, gdy wszystkie inne już zawiodły. Książka jest brutalna i na wskroś realistyczna. Jednak mimo scen zemsty, przemocy i fanatyzmu "Dziki" jest przede wszystkim refleksją na temat na temat żałoby i jej przeżywania. Lektura jest bez wątpienia wyczerpująca emocjonalnie, ale to jedna z tych powieści, które z pewnością zostaną w głowie i w sercu na dłużej. Jej nielinearna struktura wymaga od czytelnika aktywnego składania wydarzeń w całość, jednak warto podjąć ten trud, gdyż powieść ta to piękny przykład prozy z mocnym przesłaniem. Polecam!

Połowę pochłonęłam, czytałam z ochotą, z ciekawością. Po połowie odniosłam wrażenie, że autor się zmienił- trochę się wlekło, trochę dziwny klimat się zrobił. Zakończenie nie przynosi ulgi, zagmatwane sprawy się nie powyjaśniały a niektóre wręcz skomplikowały. Nie jest to książka po którą sięgnęłabym ponownie.

Jak dla mnie, to za dużo grzybów w tym literackim barszczu. Umierająca mama, dziadek - sybirak, chory na Alzheimera, babcia Żydówka i 12-latek, który to wszystko dźwiga. Emocje zaplątały i ukryły się głęboko nadmiarze wątków. Chwilami książka mnie irytowała. Przed "Duchami..." przeczytałam "Lato, gdy mama miała zielone oczy" i mam nieodparte wrażenie, że Robert Rient próbował "przelicytować" i przeszarżował. Na całej linii.

Niskie oceny "Jedynej historii" mnie zdumiewają. Julian Barnes nie napisał romansu, który jest mniej czy bardziej atrakcyjny, może zafascynować, rozczarować czy zanudzić. Podobnie jak w "Papudze Flauberta" opowiadana historia jest pretekstem do rozmyślań o sile i słabości pamięci, o niemożliwości poznania drugiego człowieka, o zmianach w pamiętaniu i inerpretowaniu tego, co się wydarzyło, o przypadkowości losu, o tym, co życie czyni z człowiekiem (a może człowiek z życiem), o kruchości uczuć, czego się w młodości nikt nie spodziewa, o nieuchronności przemijania. Tak, to niewesoła, ale jedyna i niezwykle prawdziwa opowieść, podobnie interesującą każdy z nas sam pisze. Historia jest wyjątkowa, samoświadomość bohatera niczym niezakłamana i bolesna, rozważania uniwersalne, język dociekliwy i giętki - to niezaprzeczalne walory twórczości Juliana Barnesa. Po odłożeniu książka długo rezonuje w czytelniku.

Uznana malarka Helena przylatuje z Australii na ślub swojej wnuczki. Przy okazji chce poznać okoliczności śmierci siostry Alicii, która została zamordowana przez nieznanych sprawców. Jednocześnie odkrywa, że jej rodzina skrywała przed nią straszliwe sekrety. "Kolor milczenia" jest to kolejna przeczytana przeze mnie powieść z mrocznymi tajemnicami w tle. Jest to historia ludzi zagubionych i żyjących w kłamstwie, ale jednocześnie próbujących żyć na swoich własnych zasadach wbrew woli najbliższego otoczenia. Bohaterowie pragną miłości, akceptacji i bliskości, ale jednocześnie cierpią z powodu odrzucenia oraz braku zrozumienia ze strony bliźnich, którzy nie akceptują ich potrzeb. Książka Elii Barceló jest pełna gwałtownych emocji i uniesień, przepełniona smutkiem i melancholią. Autorka porusza temat rodziny dotkniętej trudną i traumatyczną przeszłością, która dzięki kontaktom z generałem Franco awansowała w hierarchii społecznej. Choć wśród sąsiadów i przyjaciół uchodzi za rodzinę kochającą się, godną naśladowania, to tak naprawdę brak w niej ciepła oraz empatii. Bardzo wstrząsająca powieść.