Niewolnice z Long Island

Szli sieczeni strugami deszczu? O nie nie! Upał doskwierał? Owszem. Małe miasteczko w Stanach Zjednoczonych. To tam osadzona jest akcja powieści, której bohaterem głównym jest Tom, zaklinacz deszczu. A może to deszcz właśnie gra w historii pierwsze skrzypce? Spór niech rozstrzygnie kobieta imieniem Karen, która z racji swej profesji połączy i Toma i deszcz z wydarzeniami Goodlands, miasteczka dręczonego straszliwą długotrwałą suszą. Początek fabuły w nieco ślimaczym tempie próbuje zainteresować czytelnika i po tej mozolnej przeprawie wprowadzającej w temat, jest to o co chodzi, czyli iskra, dosłownie i w przenośni. Pojawiają się pierwsze domysły na temat przyczyn tak niezwykłej sytuacji mieszkańców miasta. A równolegle jest ciekawość, czy tak niecodzienny sposób, jaki postanowiła wprowadzić w życia mieszkanka miasteczka, Karen, jest w stanie zaradzić nie lada problemowi, z którym zmagają się czwarty rok z rzędu. Powolutku maluje się obraz tej ciekawej społeczności, bo z jednej strony intrygujący gość nie wiadomo skąd, który wzbudza zainteresowanie lokalnych ludzi, a z drugiej strony na jaw wychodzą niepokojące fakty, tych, którzy niczym się nie wyróżniając, stanowią jej część. Nie będzie nietaktem jeśli wspomnę, że w trakcie lektury pojawia się motyw miłości. Nie trudno też domyślić się stron, pomiędzy którymi to gorące uczucie się rodzi. No i ten płomień pojawia się, ale zewsząd jednak otaczają nas siły zła, na tyle by zdławić częściowo całą intrygę, by ta zaczęła lekko nużyć. Doczytać do końca nie jest aż tak trudno, ale trzeba przyznać, że mogło być lepiej, inaczej, ciekawiej, szybciej. Ciekawym spektaklem jest akt wywoływania deszczu. Te metafizyczna chwila wprowadza niepokojący klimat i budzi nawet lekką trwogę, czy się uda, czy się spełni i wydarzy upragnione zjawisko atmosferyczne, wszak desperacja wśród ludności jest nad wyraz wzmożona: "Pozwolił, aby całkowicie wypełniło go niebo, głaskał je, nurzał się w nim i odpychał od siebie, próbując wytropić deszcz." Siły natury zdają się mieć w ostatnich latach dla miasteczka swój własny scenariusz i jeśli ktokolwiek mógł przywyknąć do długotrwałej posuchy, to na towarzyszące tej klęsce inne nieszczęścia nikt nie był przygotowany. Bywają zatem chwile chaosu, zatroskania i obaw: "...po jakim czasie zmarnieje uprawiana przez całe życie farma, kiedy udręczony troskami mężczyzna przestanie sypiać z żoną, ile czasu trzeba, aby rozpadły się rodziny, aby zamknięto sklepy, szkoły..." Co jednak, gdy nie tylko przyroda ma zamysły względem otoczenia, mieszkańców? W tym thrillerze okraszonym paranormalnym rysem, znalazło się też miejsce na subtelności zwyczajnie ludzkiej natury. Jeśli gorąco bywało na co dzień dla mieszkańców miasteczka, to dla jednej pary żar objawił się w najwyższej możliwej formie: "...tulił ją mocno. Dłonie Karen przesuwały się po jego skórze, po nagich, muskularnych plecach, mokrych i śliskich od deszczu i potu." Na chwilę czytelnik może zapomnieć o przedziwnych zjawiskach atmosferycznych, o ludziach z mętną przeszłością, o dewiacjach, tajemnicach, zachowaniach, które wciąż czekają na uzasadnienie: "...jednym ruchem przyciągnął ją do siebie i skrył twarz w zagłębieniu jej szyi, spijając stamtąd krople deszczu." Powieść napisana bardzo przejrzystym, klarownym językiem, co może przypominać czasami zwyczajną, stonowaną wypowiedź, zamiast ciekawej literackiej opowieści. Z jednej strony jest to zaleta, bo po cóż wymyślne słownictwo, gdy chodzi o przedstawienie zdarzeń? Z drugiej chciałoby się czytać coś, co przeniesie w inny świat, a nie będzie przypominać zwięzły sztywny raport. Być może postrzeganie tego utworu w ten sposób wiąże się z niezbyt licznymi dialogami. Tak czy owak to dobry tekst z ciekawymi wątkami, a fakt że sporadycznie nudniejsze treści czają się co jakiś czas w postaci na prawdę dziwacznych scen, nie przeszkadza by jakoś przebrnąć i doczytać historię do końca. Niekorzystnie wypada ilość postaci. Każda z drugoplanowych osób z imieniem i nazwiskiem, które w końcu zaczynają się mylić i wylatywać z głowy, gdy za chwilę znów przedstawiona zostaje kolejna postać i nie wiadomo czy ma ona ważną rolę czy tylko stanowi tło. Robi się z tego mały magiel i być może, gdyby liczne osoby w bardziej charakterystyczny albo rozpoznawalny sposób zostały wprowadzone, to byłaby inna rozmowa. I wreszcie ta dziwna chęć zemsty ze strony jednej z postaci. Przedziwny wątek i chyba nie do końca dobrze przemyślany, przynajmniej w punkcie kulminacyjnym, bo wyszedł z jednej bądź dwóch scen zwyczajny bigos aniżeli ciekawy epizod. Prószyński i S-ka, rok 1998. Okładka ciekawa poza pozłacanymi konturami czcionki tytułu i autorki powieści, za czym osobiście nie przepadam. Historia na pewno intrygująca pod względem nietuzinkowej tematyki. Czy jednak jest wielu sympatyków podobnej tematyki w powieściach? Na pewno warto dać jej szansę.

Zajmująca fabuła, urzekający klimat i mądra bohaterka/ narratorka. Tak w skrócie można opisać tę historię. Nieco ten skrót rozwijając, napiszę, że jestem tym tytułem naprawdę pozytywnie zaskoczona. Niewielkich rozmiarów książka, skrywa bardzo ciekawą treść, sensownie skrojoną fabularnie i opowiedzianą w sposób nienachalny, żeby nie powiedzieć łagodny. Być może to dziwne określenie, jak na kryminał, ale to pierwsze co przyszło mi do głowy 😊 Ta ‘łagodność’, to pewnie zasługa narratorki, a zarazem głównej bohaterki powieści, Gianetty Brooke. To właśnie ona, zamiast wymarzonego urlopu w szkockich górach, trafia w sam środek koszmaru, którego wspomniane góry są świadkiem. Oprócz tego, musi podjąć konfrontację ze swoim byłym mężem, będącym dziwnym zbiegiem okoliczności, jednym z gości hoteliku. Sprawy się komplikują, kiedy okazuje się, że praktycznie każdy z hotelowych gości może być mordercą, a Gianetta jest jedyną, którą policja wyklucza już na początku. Gianetta to bohaterka urocza, ale nie naiwna, mądra, ale nie wszystkowiedząca, delikatna i kobieca, ale potrafiąca zachować zimną krew w każdej z sytuacji, w których przyjdzie jej uczestniczyć. I dzięki narracji pierwszoosobowej, ta historia jest właśnie taka, jaką Gianetta ją przedstawia. Poza tym, mocnym atutem jest klimat lat 50-tych, nie tylko opisywany, ale sączący się w stylu narracji, każdym detalu, w dialogach i licznych niuansach, których w dzisiejszym świecie już nie ma. Sama intryga, być może niezbyt skomplikowana, ale to wręcz atut tej opowieści. Narastający nastrój zagrożenia, który odczuwała Gianetta, a za jej sprawą i ja, jako czytelnik, powodował, że gdyby nie inne zajęcia i obowiązki, przeczytałabym tę powieść za jednym posiedzeniem, bo naprawdę ciężko się było oderwać. Zdecydowanie polecam 😊

Jeśli zaliczyć powieść do literatury sensacyjnej, to czytelnik zawiedzie się, bo brakuje tu wartkiej, pełnej zwrotów akcji. Wydarzenia toczą się leniwie, a na pierwszy plan wysuwają się problemy moralne i psychologiczne. Podobały mi się opisy bułgarskiej przyrody, a także egzotycznej dla nas kultury Bułgarów. Pomiędzy poziomem powieści a poziomem jej ekranizacji postawiłabym znak równości.

Dobry, stary, polski kryminał. Opowieść dzieje się na wiosce, wśród małej społeczności, gdzie każdy o każdym wszystko wie.. miejscowy milicjan pije piwo z lokalnym kierownikiem sklepu, itp.. i nagle morderstwo w takiej mieścinie przewraca wszystko do góry nogami.. fajna książka!

Christina mloda szwedka wychodzi za maz za angielskiego arystokrate i zamieszkuje w jego pieknym duzym domu. Dwanascie lat pozniej jako wdowa po kochajacym ja mezu jest zmuszona walczyc ze swoim pasierbem ktory nigdy jej nie lubil o spadek po mezu. Maz zostawil jej w testamencie ten piekny dom ktory ma byc kiedys ich corki. Natomiast pasierb robi wszystko by obalic niekorzystny dla niego testament. Ksiazka oprocz tego zawiera jeszcze bardziej zawily watek o jednym z obroncow sadowych Christiny lecz o tym w ksiazce.

Przeczytałam ją, gdy miałam 14-15 lat. Pamiętam zapach lata, zieleń i słońce oraz piosenkę Belindy Carlisle - Heaven is a place on Earth- lecącą z radia. Nie wiem, dlaczego po 35 latach te wrażenia są tak silne. Książkę przeczytałam teraz drugi raz, gdy ją odnalazłam po latach. Tak, wrażenia są wciąż silne, ale autorki i tytułu nie pamiętałam. Czuję ten sam zapach i smak lata, słucham Belindy i jest mi tak dobrze….

Uwielbiam książki Stanisławy Fleszorowej-Muskat jednak tym razem męczyłam się czytając "Piękną pokorę". Jest to historia Rafała Radwanowicza, syna malarza, bratanka znanego pisarza. Chłopak o zielonych oczach i rozczochranej ciemnej fryzurze podoba się kobietom korzysta z ich uciech jak również ze swojego malarskiego talentu. Niestety porzuca studia nie zdając sobie sprawy, że dostanie powołanie do wojska. Próbuje przekonać stryja, aby swoimi znajomościami uwolnił go od żołnierskiej posługi. Los jednak ma dla Rafała inne plany czekają go 3 lata w marynarce wojskowej. Owa lektura przedstawiła mi punkt widzenia żołnierzy. Ich tęsknotę, walkę ze swoimi ułomnościami, pragnienia. Osobę, którą najbardziej polubiłam to stryj, który rozwodził się już 4 razy, przeżył 5 lat na okręcie wojennym. Jego przemowa podczas przysięgi uświadomiła Rafałowi, dlaczego jest w wojsku a mnie otworzyła oczy że czasy w których żyjemy nie są bezpieczne. Za dużo bohaterów, zdarzeń, opisów snów, które nie wiadomo gdzie się zaczynają to duży minus tej powieści. Uważam, że pomysł na stworzenie takiej pozycji był ciekawy, fabuła interesująca, ale zabrakło spójności w tych wszystkich wydarzeniach. Paryż, Gdynia, obrazy, modelki, romanse, morze, musztra wojskowa, defilada oraz pokora to wszystko jest w powieści Pani Fleszerowej-Muskat

Studium zdrady. Przygnębiająca książka. Michał od początku był śliskim typem - umiejętnym uwodzicielem i nic więcej. Filarem małżeństwa były wybitne zdolności łóżkowe męża, o czym autor nie omieszkiwał regularnie przypominać. No cóż, dawka cringe'u czasem też się przydaje w tak dołującej historii.

O książce "Szpital na peryferiach" Jaroslava Dietla dowiedziałam się spory czas temu. A sięgnęłam, ponieważ 1,5 roku temu oglądałam serial pod tym samym tytułem, dzięki mojej koleżance, która namiętnie uwielbia oglądać filmy i seriale. Akcja serialu i książki dzieje się w latach 80, XX wieku w Czechosłowacji w powiatowym szpitalu w Borze, kiedy to do szpitala trafia ciężko ranny hokeista Rezek. W tym samym czasie na oddział ortopedii zostaje przyjęta nowo upieczona pani doktor Elżbieta Cenkova. Ponadto serial i książka opowiada o pracy oraz życiu prywatnym lekarzy, którzy od samego początku są bardzo ciekawi i barwni. Na przykład dr Strosmajer - podchodzący do życia bardzo optymistycznie, lecz z odrobiną sarkazmu w niektórych kwestiach. Oprócz Strosmajera na oddziale można spotkać szanowanego przez wszystkich ordynatora Sowę, zalotnego dr Błażeja, oraz oczytanego, lecz nieudolnego dr Cvacha. Jeśli chodzi o moją ocenę i do książki, którą słuchałam w audiobooku na Yt, i do serialu to muszę powiedzieć, że bardzo mi się podobało. Podobali mi się bohaterowie, ich zachowania na pewne wydarzenia. Wątki pewnych bohaterów, które były ciekawie poprowadzone. Wydarzenia, które były ciekawie. Polecam 👌.

To nie jest kryminał, ale historia niezwykłego oszustwa, które wpisało się w zagadkę zniknięcia(uznanego za samobójstwo) młodego chłopaka w przeszłości. Napisana prosto, przejrzyście , płynnie, ale też bez emocji. Wyjaśnienie zagadki sprzed lat szybko się klaruje ,mimo to autorce udało się utrzymać pewien stopień napięcia .Główną zaletą jest klimat angielskiej posiadłości i moralne komplikacje.

Bardzo lubię twórczość Eugeniusza Paukszty. Wspaniale pisze i jest dla mnie niekwestionowanym autorytetem. Chciałabym kiedyś posiąść tę sztukę na jego poziomie. Mimo, że dziś się już tak nie pisze. Ta powieść ma podobny klimat do wieku innych tego autora. Rzeczywistość powojenna, nadmorskie pejzaże i tajemnica. Nie zabrakło też wątków miłosnych i wspomnień weteranów. Czytałam z przyjemnością.

Łuk tęczy biegnący nad rzeczywistością małego miasteczka, gdzieś na Ziemi Lubuskiej w powojennej odsłonie, ma ostre krawędzie i na pierwszy rzut oka rysuje życie jego mieszkańców w dość szarych kolorach. Jej surowe odcienie otulone, wszak nieodległym jeszcze wspomnieniem niepomyślnych dni, przejawiają się w szorstkiej, na każdym kroku wymagającej codzienności. Mimo, że jest robota do wykonania, więc w oddali majaczy perspektywa lepszego jutra, osierocone, pokiereszowane wojną dusze nie zawsze są na tyle zahartowane, bądź zdeterminowane, żeby zobaczyć w tym szansę dla siebie lub dla swoich najbliższych. Trochę jakby to była opowieść o ludziach nie stąd, którzy chcieliby być skądś. Na szczęście, tak jak w przyrodzie tęcza zatacza krąg, a nie tylko kaleczy chropowatymi obrzeżami widocznego łuku, tak i u Paukszty brudnoszare losy obszernej plątaniny charakterów splatają się ze sobą, rozświetlając ciemność samotności, wskazując wspólne kierunki marszu, jak to w życiu: czasem nadając sens, czasem je odbierając. Gdybym miał tę obszerną powojenną sagę potraktować półżartem, musiałbym szukać w okolicach Sulechowa i Międzyrzecza miasteczka całego wyłożonego klinkierem, rzecz jasna z własnej cegielni, takim które posiada szkołę pielęgniarek i pomnik radzieckich żołnierzy. Życie w tej mieścinie pełne byłoby rozwiązłości, którą wzmacniałyby ciche alimenty oraz szeptanka. Pomysł sprzedaży alkoholu na polskich stacjach benzynowych pewnie został zaczerpnięty także z tej historii, podręcznika, jak przetrwać i się dorobić, dla najlepszego fachu pod słońcem – kierowcy ciężarówki. Tych ostatnich od dyskusji w oparach benzyny, mogliby tylko oderwać weselni nożownicy, tańce w mieście, incydent na budowie, albo ewentualnie powtarzając trochę za „Rejsem” gra w „dupnika kanadyjskiego …” *Dodatkowa gwiazdka za wspomnienie Profesora Kuczyńskiego i nieznany epizod historii grunwaldzkiej oraz starosty babimojskiego Krzysztofa Żegockiego – organizatora wojny zaczepnej ze Szwedem.

Piękna i wzruszająca młodzieżowa powieść historyczna, z 1857 roku, pierwszy raz ukazała się po polsku, pod tytułem - Garbus - w pamiętnym 1914 roku. Jako dzieciak oglądałem z wypiekami na twarzy ,dwie ekranizacje, starszą z Jeanem Marais 'em w tytułowej roli, z 1959 roku, i nowszą z 1997 roku. Na lekturę literackiego pierwowzoru, musiałem długo poczekać. Jeśli przymknąć oko na pewne naiwności, typowe dla literatury młodzieżowej, trzeba przyznać, ze to świetna książka, okazująca przepaść, jaka dzieli literaturę rozrywkową dawnych czasów, z tą obecną. Honor, wierność, męstwo i poświecenie, wszystkie te dziś wyszydzane cnoty, jaśnieją w tej powieści, niczym świece kandelabru, odbite w lustrze sztuki, znakomitego literata znad Sekwany. Kwintesencja romantyzmu, w literaturze płaszcza i szpady. Wybrałem cytat, który dobrze oddaje ducha książki: ,,Nasi przodkowie nazywali to sądem bożym. Nie mamy już tej wiary co oni, jednakże jak ślepota nie gasi słońca, tak niewiara nie może zabić Boga.'' Czarny charakter książę Gonzaga, przypomina Bogusława Radziwiłła, a Kawaler de Lagardère, to skrzyżowanie Kmicica ze Skrzetuskim, Sienkiewicz resztą, mógł czytać tą powieść w języku Galów i Franków. Po prostu świetna książka.

Zaskakująco ciekawa powieść. Historia dziewczyny, podrzutka z domu dziecka. Bez łzawych opowieści, brutalna rzeczywistość zinstytucjonalizowanej opieki. W tle wydarzenia lat osiemdziesiątych, pozbawione martyrologi i męczeństwa, widziane oczami zwykłego zjadacza chleba. Polecam

Z pewnością oceniłabym wyżej, gdybym przeczytała tę historię w czasach PRL czyli kiedy byłam dużo młodsza. Z pewnością by mnie porwała, tym bardziej, że lubiłam i czytałam książki tej autorki. Teraz, po latach zabrakło mi w niej takiej świeżości, dreszczyku emocji. Lekko się nudziłam, bo akcja dość powolna.

Ależ przygoda! Cóż za frajda! Nie spodziewałem się i nie myślałem, że ta książka dostarczy mi tylu wrażeń, tylu emocji. Brawa szczere i gromkie dla autora należą się bez dwóch zdań. Ta książka jest dziś nieco zapomniana. Na to jednak zdecydowanie nie zasługuje. Akcja powieści rozgrywa się w roku 1927. Wraz z bohaterami wyruszamy w pełną tajemnic, zagadek i niebezpieczeństw podróż do Szanghaju. W pociągu poznaje się dwójka głównych bohaterów - Lotta i Andrzej. Początek ich znajomości jest niecodzienny i cała ich późniejsza znajomość oraz związek tych dwojga postaci równie jest nieprzeciętny. Znajomość przeradza się w prawdziwą miłość, a ta ich niezwykła historia z wielkimi pieniędzmi i narkotykami na czele będzie wielce intrygująca. Wszystkie perypetie i przygody tej pary w odległych od Polski miejscach doprowadzą w końcu niestety do tragicznego finału. Ich wspomniana mała osobista historia zostanie wplątana w wielką, dramatyczną i burzliwą historię rejonu Szanghaju w latach dwudziestych dwudziestego wieku. To wszystko dzięki umiejętnościom autora zaowocuje w znakomicie się rozwijającą, dobrze napisaną opowieść o wielu walorach. Jestem pod wrażeniem całości. Akcja bez większego zarzutu, bohaterowie świetnie nakreśleni, interesujące tło historyczne, obyczajowe, społeczne. Wszystkie plusy pozwalają mi na wysoką ocenę powieści. Rewelacyjna.

Zachęcona pozytywnymi opiniami na portalu, bardzo chciałam tę książkę przeczytać, dlatego ucieszyłam się, gdy przypadkowo wpadła mi w ręce. Po jej lekturze mogę tylko stwierdzić, że czas na niej spędzony nie należał do zmarnowanego. ,,Prządki księżycowe" to książka lekka i przyjemna, w typie młodzieżowych przygodówek w starym stylu. Akcja jest wartka, postacie ciekawe, a klimat greckiej przyrody i wsi dodaje całości uroku. Idealna lektura na lato.