Niewidzialni

Bardzo długo zabierałam się do tej książki i bardzo długo ją czytałam. Pana Piotra znam i słucham codziennie na popularnym portalu, dlatego wiedziałam, że jego powieść nie będzie zwyczajna...i rzeczywiście nie jest. Jerzy Gdula żydowskie dziecko znalezione przez polskie małżeństwo. Dobrze sytuowanemu maluchowi życie wywróciło się do góry nogami, a rodzice zapewne zginęli. Na tym miejscu pojawili się inni opiekunowie, inna religia, nawet pomieszczenia w domu były zupełnie inne. Bardzo mądrze nowi rodzice mimo braków w wyksztalceniu i obyciu uczyli się wszystkiego od chłopca, a chłopiec uczył się od nich. Niestety w dorosłym życiu sytuacja nie wyglądała tak sielankowo. Oficer wywiadu, tropiący żołnierzy uznawanych za wrogów systemu, dalej...redaktor wydający książki, sprzedajna żona, wreszcie ucieczka w roku pogromu żydów z Polski 1968 do Londynu . I niby wszystko byłoby w porządku, ale Jerzy napisał paszkwil, który budził z jednej strony zachwyt, a z drugiej naszpikowany był samymi antypolskimi przekłamaniami. Dlaczego Jerzy tak zrobił? Autor dosyć dobrze to wyjaśnia .. i tyle resztę należ przeczytać, chociaż lektura to niełatwa. Polecam dla chcących wiedzieć więcej, czasami nie wygodnej prawdy.

Wildstein, przez to kim jest, uchodzi głównie za prawicowego publicystę i trochę za bufona. Mało kto pamięta jednak, że to polonista i pisarz. I trzeba sobie powiedzieć szczerze - pisarz bardzo dobry, a w tej pozycji nawet wybitny. Polska prawica cierpi na brak dobrych piór - a jak już są, to muszą być z kimś na tej prawej stronie skłócone. A publika zajmuje się czymś innym niż powieściami, nawet jeśli stale sięga po książki to raczej po takie, które wskażą wroga i utwierdzą w przekonaniu że my mamy rację. A Czas Niedokonany Wildsteina jest znakomitą powieścią, po prostu znakomitą. Losy kilku pokoleń rodziny Broków, choć żydowskiej, są obrazem Polski XX i XXI wieku. Wciągająca, mocna, przeszywająca duszę lektura. Must have - bez względu na stosunek do politycznych poglądów autora.

W matematyce ciekawym zagadnieniem jest teoria krawędzi. Jest to dział zajmujący się zachowaniem zbiorów w sytuacji zmiany ustabilizowanych dotąd czynników zewnętrznych. Często teoria ta brana jest pod uwagę przez ekonomistów w zakresie przewidywania zdarzeń rynkowych w obliczu krytycznej zmiany. Np zmiany władzy, a nawet ustroju. I nie chodzi tylko zjawiska o charakterze kompleksowym, ale także sposoby wykorzystywania przemian dla korzyści jednostek lub wybranych wąskich grup. I o tym właśnie jest ta książka. Choć jest to beletrystyka, to w pełni obrazująca zjawiska jakie miały miejsce w czasach przemian ustrojowych w Polsce. Autor podjął temat dużych przekrętów (afera FOZ, afera żelazo itd), ale jak wiele zdarzeń miało miejsce na mniejszą, widzianą tylko lokalnie, skalę...

Witam. Można byłoby pisać o ciekawym pomyśle autora z pogranicza s-f, fantazji napisanej ze swadą, z widoczną nutą ironii gdyby nie to fakt że po 50 latach więcej w tym faktach niż literackiej fikcji. Każdy może inaczej odebrać intencje autora, sam często zastanawiałem się czy dobrze odczytuję przekaz zawarty w tej książce. W wielu komentarzach przewijają się zarzuty o rasizmie czy faszyzmie autora. Od razu można się domyślać poglądów autorów takich słów, może warto się zastanowić nad takimi epitetami bo to był standard w propagandzie bolszewickiej od początku rewolucji w Rosji. Marksiści i pokrewni chyba nigdy się nie zmienią... Wracając do tez z książki. Tej lawiny już się raczej nie zatrzyma, jak ktoś tu już celnie skomentował. Nie chodzi tu tylko o rozmycie naszej tożsamości, naszej tzn. cywilizacji łacińskiej. Przykre że jeśli rzeczywisty proces, tak podobny do wizji autora, nie zostanie przerwany to dla wielu z nas ciężko będzie nazwać to co nas otacza wymarzonym domem. Dla niektórych pewnie nie ma to znaczenia jak zmienia się świat. Ja nie tylko należę do pokolenia które już przemija ale chyba i do tych którzy tęsknią za światem swojej młodości. Nie tylko dlatego że idealizuje się ten świat sprzed wielu lat ale i że niekoniecznie to co przyszło i zastąpiło stare jest czymś lepszym. Jest czymś innym i to nie zawsze jest miłe sercu. Być może i o tym myślał autor pisząc tę książkę a może trochę to wszystko spłycam. Pozdr.

Powieść bezkompromisowa i twarda tak jak jej bohaterowie.Oparta na prawdziwych wydarzeniach co jeszcze bardziej wzmacnia jej przekaz.Autor używa mocnych słów, nie unika brutalności,co moim zdaniem pasuje do przedstawianej opowieści,czasów w jakich się toczy i nadaje jej specyficzny klimat.Książka zrobiła na mnie duże wrażenie i na długo zapadła w pamięć.

Dopiero co odkryłem, że powieść "7:27 do Smoleńska" rozrosła się do trylogii. Trzeba było sobie więc przypomnieć część pierwszą. Kolejne czytanie powieści po 6 latach znów przyniosło ogrom emocji i mnóstwo frajdy. Trudno przejść obok tek książki obojętnie. Jak to w fabułach Marcina Wolskiego dzieje się tu bardzo dużo. Starczyłoby tego na kilka książek. Dla fanów pana Marcina pozycja obowiązkowa. Już nie mogę się doczekać kolejnego spotkania z Kamillą, Igorem Rykowem i Wandzią. Polecam zdecydowanie! :)

Drugi tom cyklu o Igorze Rykowie nie tak dobry jak część pierwsza. Nie ma tu takiego ładunku emocjonalnego jak w "Smoleńsku". Mimo tego jest to i tak bardzo dobra powieść. Tradycyjnie u Marcina na Wolskiego, wartka akcja i absolutny brak nudy. Sceny z Władimirem P. bezcenne :). Zakończenie takie, że natychmiast zbieram się za tom trzeci. Polecam z czystym sumieniem :)

Książka Zbyszewskiego wzbudzała, wzbudza i będzie wzbudzać emocje. Nie dlatego, że jest jak granat wrzucony w gniazdo zramolałych historyków, lecz dlatego, że zdrada, podłość i pasożytnictwo to sposób na życie wielu ludzi. Zbyszewski rozprawia się z naszymi narodowymi mitami. Wyśmiewa postaci uznane dotąd za polskich bohaterów, pokazuje ich takimi, jakimi byli naprawdę – jako karierowiczów, hipokrytów, ludzi o wątpliwej moralności. Nie bez znaczenia był fakt, że książka ukazała się w 1939 roku, tuż przed wojną, i mocno rezonowała z nastrojami antysanacyjnymi. To była nie tylko satyra na XVIII wiek, ale też aluzja do ówczesnych elit II RP – skorumpowanych, próżnych, skłóconych. Moim zdaniem książka wciąż jest pamfletem politycznym na współczesność, ponieważ obecne elity niczym się nie różnią od tych, które pogrążyły Polskę zarówno w czasach rozbiorów, jak i w połowie XX wieku. Ta książka ma tylu wrogów, bo pisze prawdę – i pisze ją z pasją oraz ciętym dowcipem. Ci, którzy żyją z kłamstwa i obłudy, wszelkiego rodzaju skarlałe miernoty, zawsze będą ją potępiać, bo to prawda o nich samych – prawda, która boli. I to właśnie świadczy o nietuzinkowej osobowości pisarza.

Ci, co interesują się tematyką dezinformacji i ogólnie gry wywiadów podczas zimnej wojny to Vladimira Volkoffa znają i cenią. Tutaj na podstawie powieści autor opisuje jak odbywała się "instalacja" wtyk KGB na przestrzeni jednego pokolenia i jak zdobywa się "duszę" danego narodu w tym wypadku francuskiego. A no, wydając książki z odpowiednim przesłaniem i narracją. Żeby podgrzać temat stosuje się konflikty i spory, tak żeby nadać danej książce odpowiednią aurę. Im więcej wypływowych i majętnych ludzi jest w naszej aurze tym lepiej dla sprawy. Jest oficer prowadzący, który zawsze służy radą, nawet jak ma ponad 80 lat. Jak chcesz zwiać i zaprzestać tego typu działalności w swoim kraju urodzenia a nie pochodzenia to musisz wiedzieć, że sekretarka jest z KGB i na ciebie z pewnością doniesie. A potem, specjalnym samolotem do Moskwy. I to nie na urlop.

Książka wydana w 2013 r. Już wtedy autor widział to z czego każdy, w miarę rozgarnięty Polak, powinien zdawać sobie sprawę !!! To analiza morderstw politycznych, układów, spisków, działań służb specjalnych, nepotyzmu, korupcji, antypolskiej działalności czołowych polityków będących na usługach obcych państw. Doprowadziło to ( już 13 lat temu ) do tego, że Polska stała się krajem sterowanym przez układy, a polska gospodarka stała się " gospodarką uzupełniającą " wobec Niemiec, nawiązując do koncepcji Mitteleuropy. Obecnie Herr Pusty Łeb, chce doprowadzić do utraty przez Polskę niezależności i całkowitego gospodarczego uzależnienia Polski od Niemiec !!! Książkę POLECAM, mając nadzieję, że pomoże zrozumieć niektóre sprawy !!!

Lemingi to przecudowna książka, dla ludzi z poczuciem humoru. Z pewnością, nie każdy zrozumie żarty, oraz stereotypizacje bohaterów. Od momentu rozpoczęcia pracy w korporacji bawi jeszcze bardziej. Młodzi, wykształceni, z wielkich ośrodków, jedzący jedynie kiełki sushi.

Pierścień Rybaka Jean Raspail, to solidna dawka pozyskanej i ciekawie przedstawionej przez autora wiedzy, na temat wielkiej schizmy zachodniej w kościele katolickim, począwszy od XIV do XXI wieku. Autor pięknie i realistycznie przedstawia realia tamtych czasów, snując pełną emocji i trudnych wyborów historię kościoła. Książka nie należy do pospolitych czytadeł, dużo w niej opisów i faktów historycznych, wymaga dużego skupienia. Dla mnie to kolejna przeczytana, wartościowa lektura, godna polecenia nie tylko dla wierzących.

Bardzo trudno osobie dojrzałej, także politycznie, odciąć się od własnych poglądów, od doświadczeń zbieranych latami, od tub propagandowych głoszących swoje prawdy z każdej ze stron. Odciąć się po to, by obiektywnie, jak na recenzję literacką przystało, ocenić książkę nie po autorze, nie po jego poglądach lecz po słowach, zdaniach, paragrafach w niej zawartych. I dlatego jest to jedna z trudniejszych recenzji, jakie przyszło mi pisać. Wacław Holewiński to osoba, którą oprócz określenia "pisarz" czy "autor" wiąże z przeczytaną przeze mnie książką także to, że on sam był i nadal jest uczestnikiem swojej narracji, świadkiem owych czasów. Można po wielokroć powtarzać za autorem, że "to tylko powieść", mając na myśli zarówno tę pisaną przez Holewińskiego jak i tworzoną przez jego bohatera - Maksymiliana, ale i tak nie uda nam się uciec od oczywistego łączenia obu postaci w jedno. Czy to jako autobiograficzna powieść czy tylko jako powieść mająca stanowić podobieństwo takowej, książka przekazuje określony światopogląd powodując, że nie da się do niej nie podejść emocjonalnie, nie sposób czasem skrzywić się na wspomniane nazwisko czy opisany fragment historii, nie sposób nie wchodzić z autorem (i bohaterem) w spory i dyskusje polityczne. Wszystko powyższe mogłoby odrzucać nas od lektury, gdyby nie fakt, że ta powieść, przesączona polityką, żalem, niezagojonymi ranami, pretensją o niepozamykane i zamiecione pod dywan sprawy czasu PRL-u, została podana w sposób łagodny i bardzo ludzki. 56-letni pisarz-bohater, podobnie jak pisarz-autor bezpośrednio zaangażowany w opozycyjną działalność czasów komuny , wiedzie bowiem na początku opowieści żywot człowieka poczciwego (że pozwolę sobie zapożyczyć klasyka). Kocha znacznie młodszą lecz mądrą i bardzo zorganizowaną kobietę, pisze książki oparte na bolesnej historii naszego narodu, mieszka, bywa, spotyka znajomych, wydawców itp. Opisany następnie wyrywek jego życia, mimo, że dość spokojnie i płynnie podany, zburzy porządek dotychczasowego bytu. Udział w pogrzebie pewnego oficera, mający stanowić jedynie kpinę z nieprawości poczynań władz, okaże się być początkiem lawiny drobnych wypadków, które położą się cieniem na dotychczasowej stabilizacji. Wypadków, które zmienią codzienność w zaskoczenie i niedowierzanie, podkopią pewność zdawałoby się sprawdzonego związku, każą przyjrzeć się po wielokroć starym znajomych, obudzą wspomnienia, otworzą rany, dodadzą do i tak trudnej wiedzy kolejne - trudniejsze wątki. "Jak ktoś zacznie gadać, szwy się rozchodzą, wychodzi mięcho. Dosyć krwawe." Owe szwy szpecące teraźniejszość źle zszytymi, potraktowanymi po macoszemu zbrodniami poprzedniego systemu, są bowiem według autora prawdziwą twarzą Polski roku 2013go. To one powodują, że szukanie zabójców młodego chłopaka, od 1985 roku po dziś dzień niepoznanych, niesprawdzonych i nieukaranych sprawiedliwymi wyrokami, otwiera nadal jątrzące się rany, budzi taki sam strach, przywraca taką samą twarz groźbie i zastraszaniu. Są fragmenty, które zaciskają pięści, są też fragmenty, które nieco marszczą czoło. Nie lubię stereotypów a bohater nie umie uspokoić pamięci i sumienia na tyle, by nie szufladkować wszystkich, którzy choćby otarli się o poprzedni system. Zgorzknienie na tyle mocno rządzi umysłem, przekonaniami, światopoglądem Maksa, że nawet miłość nie jest wystarczająco ważnym argumentem by je pokonać. Fragmenty pisane jako wyrywki z prowadzonego przez bohatera (?) dziennika są mocniej osadzone we wciąż rozszalałej z bólu pamięci niż w faktach podanych w formie literackiej. "Szwy" czyta się dobrze. Choć całość literacko nie odbiega od stanów, powiedzmy, średnich, autor pisze bardzo sprawnym, czystym językiem. Jest tu miejsce na rozliczenia, na wspomnienia, na czułość i żal, na gniew i pozorny spokój duszy. Należy jednak pamiętać, siadając z tą książką w fotelu, że autor ani nie chce ani nie potrafi oderwać się od osobistych ocen, od oskarżeń, na które nie widzi wystarczająco dobrych słów obrony. Może to dobrze, że pisze właśnie tak. Takim osobom jak ja, które były wtedy pacholętami spieszącymi do szkoły i dbającymi o porządnie zawiązane kokardy, należy czasem przypominać, że starsi od nas mogą być owym czasem moralnie zmienieni, ukierunkowani. Czy ten kierunek mi osobiście odpowiada czy nie, to już nie ma w obiektywnej ocenie znaczenia. Sposób jego podania, zmieszania z, niewielką wprawdzie ale jednak, formą obyczajową, daje książkę całkiem dobrą. Polityczną, mocno zaangażowaną, opartą na własnych doświadczeniach i niełatwą moralnie ale nadal czytającą się płynnie i pozostawiającą czytelnika z głową pełną niedopowiedzeń. Ta książka jest typem lektury delikatnej, budzącej skrajne odczucia. Dla mnie to nie był czas stracony. opinia znajduje się także na pani-ka-czyta.blogspot.com zapraszam

Kiedy kilka lat temu po raz pierwszy przeczytałem "Demokratora", książka ta wydała mi się fajną groteską fantastyczną. Po 24 lutego 2022 r. i oglądaniu na własne oczy tego co dzieje się w Rosji i Ukrainie, książka zyskuje na ocenie - jest już mi nie tylko śmieszno, ale i straszno.

Żołnierze Wyklęci od jakiegoś czasu stali się dość modnym, rzekłbym medialnym tematem. Jednak nie dlatego sięgnąłem po tę pozycję. Chciałem nieco zgłębić problem, bo zazwyczaj słyszałem na ten temat z różnych źródeł, ale nigdy nie miałem okazji poczytać jakiejś konkretnej książki. Teraz to się zmieniło. Jak wrażenia? Cóż, trudna to książka… Nie, nie, to nie o styl pisania mi chodzi! Tematyka… Wprawdzie człowiek wiedział, na co się nastawić, ale mimo wszystko ciężko przeżywałem losy tych ludzi… Oczywiście wobec Żołnierzy Wyklętych powstało sporo mitów – mamy heroizację, niemal sakralizację, ale mamy też głosy, że to zwykli zbrodniarze. Jasne, ich metody bywały różne, ale czy życie nie zmusiło ich do kontrowersyjnych decyzji? Los się z nimi nie pieścił, a to, że nie potrafili się pogodzić z nadchodzącą wizją Polski mogę akurat zrozumieć... Dla mnie byli bohaterami, (w większości) którym należy się szacunek. Tylu z nich nawet nie doczekało się należytego pochówku… To smutne… Co do samej książki – mam mały zarzut. W pewnym momencie stała się nieco upolityczniona, to było niepotrzebne. Czuć było propagandę i wyraźną sympatię do jednej z partii. Tego nie lubię! Pozycję tę jednak zdecydowanie polecam!

Książka bardzo ciekawa i poruszająca nieznane dotąd fakty i osoby związane z Armią Krajową. Bardzo dobrze się czyta. Dla pasjonatów historii II wojny światowej być może nie rewelacja. Dla mnie bardzo dużo ciekawych informacji oddających klimat Warszawy okupacyjnej.

Powieść Kuniczaka porusza niełatwy, ale niezwykle ciekawy temat II wojny światowej. Obserwujemy losy kilku bohaterów, znakomicie nakreślonych, pełnych, różnych od siebie (szczególnie widać to w przypadku Antosia), z zaletami i wadami, z przeszłością i marzeniami o przyszłości. Obserwujemy nie tylko zaciekłą walkę o Polskę w pierwszym tysiącu godzin wojny, ale także zmiany bohaterów, ich rozwój bądź staczanie się. (...) C.D. na www.nietylkobestsellery.pl

Bardzo dobra powieść. Skonstruowana według klasycznego schematu, kilka znanych faktów historycznych posłużyło autorowi jako punkt wyjścia do fabularnej opowieści. Wartka akcja, dobre osadzenie w historii - choć zgadzam się, że jako Francuz kreuje Vladimir Volkoff tradycyjny i dość schematyczny obraz Rosji sowieckiej. Z drugiej jednak strony należy mieć na uwadze czytelnika, dla którego książka została napisana - sytego mieszkańca Europy zachodniej, dla którego Wschód zaczyna się tuż za Łabą, gdzie przechadzają się dostojnie stada białych niedźwiedzi, płynie rzeka wódki i rozbrzmiewają chóralne pienia prawosławnych babuszek. Niemniej jest także "Gość Papieża" dobrą okazją do ukazania podzielonego przed tysiącem lat chrześcijaństwa, Kościołów - rzymskiego i ortodoksyjnego, ich odmiennych problemów u schyłku XX stulecia, co z kolei prowokuje do namysłu nad przyszłością wyznań. Choć nie jest to powieść sensacyjna w tradycyjnym rozumieniu, a tym bardziej nie jest thrillerem, czy kryminałem, to lektura "Gościa" przynosi dobrą rozrywkę wakacyjną, która ma tę znaczną przewagę nad większością pozycji w tych gatunkach, że oferuje czytelnikowi dodatkowo coś więcej - poszerza horyzonty i skłania do refleksji.

Może nie jest to arcydzieło, ale całkiem przyzwoita książka z podtytułem idealnie oddającym jej treść („czyli jak rządzący Polską na przestrzeni wieków manipulowali polską walutą”). Przy czym w ramach wywodu zawartego wewnątrz Autor nie pozostawia wątpliwości, że termin „manipulowali” oznacza zwykłe oszustwo i grabież poddanych/rządzonych „w majestacie prawa”. Książki nie czyta się „od deski do deski” z równym zainteresowaniem. Trudno się też zgodzić z niektórymi tezami Autora, jak choćby z tym że najkorzystniejsze dla społeczeństwa byłoby jego jak największe „rozdrobnienie” administracyjno-polityczne, gdyż trudno oczekiwać, że najlepiej zorganizowana gmina czy miasteczko może skutecznie konkurować z jednostką wielkości księstwa/regionu - wygląda to na dość utopijny pomysł. Tym niemniej, moim zdaniem, po książkę warto sięgnąć z dwóch powodów. Po pierwsze: w kilku rozdziałach Autor pokazuje jak w ciągu wieków, metodą „drobnych kroczków”, dokonano niezwykle istotnej zmiany – przejścia od „realnego” pieniądza uniwersalnego, zawierającego jakąś ilość substancji o konkretnej wartości (i przez to właśnie uniwersalnego, bo – niezależnie od tego przez kogo wyprodukowanego, i niezależnie od ilości bezwartościowych dodatków – zawsze można było oszacować jego wartość zależną od ilości wartościowego kruszcu i posługiwać się nim na dowolnym obszarze), do pieniądza „wirtualnego” (czyli „papierowego” lub „elektronicznego”, którego ważność i wartość ograniczona jest do konkretnego miejsca i czasu, wskazanych określonymi przepisami), który w dowolnej chwili można unieważnić jednym ogłoszeniem. Po drugie: w ramach lekcji historii najnowszej zdecydowanie warto przeczytać przedostatni rozdział pt. „Kontrolowana rewolucja”, żeby nie „stawiać wozu przed koniem” i - mówiąc o polskiej historii z przełomu lat 80 i 90 XX w.- pamiętać o właściwej chronologii i relacjach przyczyna-skutek. A to najlepiej zobrazuje kilka cytatów z tegoż rozdziału: „Historycy nazbyt często skupiają się na kwestiach personalnych […] Tymczasem zręby nowego ustroju były już gotowe, zanim wyselekcjonowana przez władze część opozycji zdążyła w ogóle zasiąść do obrad okrągłego stołu. Zmiany te pozwoliły milionom aparatczyków na płynne wejście w nową rzeczywistość […]” „[…] 15 marca zalegalizowano całkowicie obrót dewizami. W „cudowny” sposób wiadomość o zmianie tego prawa dotarła zawczasu do Aleksandra Gawronika, który już 16 marca otworzył przy zachodniej granicy kraju sieć kantorów.” „Już od połowy 1988 roku Komitet Centralny PZPR zachęcał wszystkich członków partii do zakładania działalności gospodarczej […] Majątek wielu państwowych spółek użyczano lub wprost przekazywano kolegom z partii […] Szarzy ludzie również mogli otwierać działalność gospodarczą, lecz na starcie byli na gorszej pozycji, gdyż całe otoczenie instytucjonalne i infrastrukturalne należało wciąż do komunistów”. Warto o tym przypominać, bo była to przysłowiowa "druga strona medalu" nieodłącznie wiążąca się z tzw. "pierwszymi wolnymi wyborami" w 1989 r.

Nareszcie książka, która nie traktuje czytelnika jako głupca, który nic nie rozumie i nie ma zwrotów, które po tysiąc razy powtarzają kto jest zły (jakby czytelnik nie umiał sam wydedukować). Dużo skanów listów, obrazów i innych co jest niesamowitym plusem. Minus ostatnie zdanie, które brzmi jak umoralnanie wszystkich, a po za tym była to dobra pozycja.