Nieukarani

Pierwsza część serii Pogranicze, której bohaterem jest oficer Straży Granicznej Ryszard Wagner. Granica polsko-ukraińsko-białoruska, mroźne i bagniste Polesie oraz zagadkowa śmierć Miss Sajgon – nielegalnej imigrantki z Wietnamu. Mroczny klimat, dramatyczne wydarzenia i śledztwo prowadzone na granicy prawa i sprawiedliwości. Autor zabiera czytelnika w realia niebezpiecznego pogranicza, gdzie każdy krok może oznaczać zagrożenie.

„Szepty z lasu” totalnie mnie wciągnęły! Już od pierwszych stron czułam dreszczyk emocji – atmosfera jest gęsta, tajemnicza i momentami naprawdę przerażająca. Bardzo spodobało mi się, jak autorka buduje napięcie powoli, nie odkrywając wszystkiego od razu. Bohaterowie są wiarygodni i łatwo było mi się z nimi utożsamić. Czułam ich lęki, wątpliwości i ciekawość, co dzieje się w lesie. Sama fabuła zaskakuje i wprowadza elementy, których się nie spodziewałam, więc często byłam zaskoczona kolejnymi wydarzeniami. Czytając tę książkę, miałam wrażenie, że naprawdę spaceruję po tym lesie i słyszę jego szepty. To była wciągająca, tajemnicza i lekko przerażająca lektura, którą z przyjemnością poleciłabym każdemu, kto lubi thrillery z nutą horroru i niespodziewane zwroty akcji.

Serię z komisarzem Lwem zaczęłam czytać od srodka, ku końcowi i dopiero teraz dotarłam do początku. Szerzę mówiąc bardzo ciekawe jest takie odkrywanie bohaterów "wstecz". Bardzo lubię serię z Robertem Lwem, mimo że generalnie nie przepadam za seriami. Bohaterowie są tu wyraziści i ciekawi oraz, co mega ważne, dający się lubić. Fabuła w 629 Kości od razu mnie zaciekawiła. Niestety kilka gwiazdek spadło za to, że środek książki bardzo się dłużył, aż w końcu po 200 stronach przeskoczyłam do ostatnich 30 stron i wcale nie czułam, żebym coś straciła.

Nasza przesympatyczna bohaterka serii nadal może aspirować na stanowisko gamonia stulecia, ale tym razem trochę odpuszczę widząc, dlaczego w tej książce autorka znów to robi. Pisarka ma wiarę podobną do mojej w Organa Nieścigania, System Antysprawiedliwości, Nadzwyczajną Kastę - włączając w to oportunizm i lenistwo przedstawicieli tychże – tak więc jedynym sensownym rozwiązaniem dotyczącym zakończenia książki z happy endem musi być terapia ołowiem wobec najgorszych odrażających i obrzydliwych kreatur chodzących po tym świecie. W tym przypadku trudno jest wyobrazić sobie realny bieg zdarzeń prowadzących to takowego, satysfakcjonującego - czytelnika mojego rodzaju - zakończenia, zatem główna bohaterka, jako Naczelny Gamoń Stulecia musi się koniecznie wystawić, żeby w końcu całkiem przypadkiem, z pomocą głupoty przestępcy, doprowadzić sprawę do terapii ostatecznej. Dlatego daję ósemkę, bo opowiedziana historia jest bardzo dobra, a przebieg zdarzeń możliwy - przy uwzględnieniu głupoty przestępcy. Polecam: całkiem przyjemne czytadło i niezła seria książek z tą bohaterką.

To taka książka o której szybko się zapomina. Dobre czytadło dla miłego spędzenia czasu. Po czasie jednak ulatuje z pamięci. Piszę tę recenzję dwa miesiące po wysłuchaniu. Mniej więcej pamiętam o czym była. Żona wpływowego polityka zgłasza się z prośbą o pomoc do detektyw, która nie cieszy się ani sławą ani renomą. Kobieta ta wkrótce po tym zaginie... Nie pamiętam jednak jak się skończyła ta książka;) Pamiętam za to, że wciągnęła mnie i miło spędziłam czas, bo czytał oczywiście najlepszy lektor świata - Filip Kosior :)

Mimo że książka nie należy do małych, pochłonęłam ją w dwa wieczory. Całkowicie mnie wciągnęła i ciężko było zrobić przerwę. Niestety musiałam odpuścić, bo rano czekała praca i nie dało się tego przeskoczyć. To jedna z tych historii, które wciągają tak, że człowiek chce czytać dalej bez końca. Skończyłam z dużym zadowoleniem i spokojnie mogę ją polecić.

Trafiłem na ten tytuł w trakcie poszukiwania książki tej samej autorki po wysłuchaniu fragmentu w jakimś podcaście. I jest to jeden z najprzyjemniejszych przypadków w moim książkowym życiu. Zwykle nie pochylałem się nad tytuami z tego gatunku, ale ta pozycja… od razu utopiłem się w świecie przedstawionym, bohaterowie są wielowymiarowi, a wydarzenia i motywacje postaci niezmiernie realistyczni.

„Dziewczyna z wnęki” Agnieszki Peszek to kryminał, którego akcją jest wstrząsające odkrycie ciała dziewczyny zamurowanej w ścianie hostelu. Sprawą zajmuje się policjantka Dorota, która prowadzi śledztwo w sposób rzeczowy i konsekwentny. W tej części Dorota musi znaleźć mordercę z hostelu i rozwiązać sprawę sprzed 25 lat. Czy sprawy się łączą ? Główna bohaterka jest doświadczona i zdeterminowana, ale jednocześnie niepozbawiona emocji, co nadaje jej wiarygodności. W toku dochodzenia odkrywa, że zbrodnia ma bardziej złożone tło, niż początkowo się wydaje. Każdy kolejny trop prowadzi do nowych pytań i podważa wcześniejsze ustalenia. Autorka buduje napięcie, skupiając się na szczegółach śledztwa i relacjach między bohaterami. Styl powieści jest prosty i dopasowany do kryminalnej tematyki. Książka wciąga dzięki intrydze i pokazuje, jak trudne bywa dotarcie do prawdy.

„Syreny” to powieść, która ma interesujący pomysł na fabułę, ale momentami wypada przeciętnie w realizacji. Najciekawsze są fragmenty budujące tajemniczy, niepokojący klimat, jednak napięcie bywa nierówne, a niektóre zwroty akcji przewidywalne. Bohaterowie są poprawnie nakreśleni, choć brakuje im głębi, która pozwoliłaby naprawdę wciągnąć się w historię. Całość czyta się lekko, ale książka nie wyróżnia się mocno na tle podobnych thrillerów.

Co się stanie, gdy internetowa nienawiść przestanie być tylko słowem, a zacznie mieć realne konsekwencje? Michał Larek bierze na warsztat świat true crime, podcastów i anonimowych komentarzy, w których łatwo ferować wyroki i zamienia go w mroczny, niepokojąco aktualny kryminał. Fabuła rozpoczyna się brutalnym morderstwem Madeły, skazanego wcześniej za gwałt i zabójstwo. Jego zmasakrowane ciało zostaje odnalezione w opuszczonym domu, a jeden szczegół od początku nie daje spokoju: czerwone usta pomalowane szminką. Sprawą zajmuje się komisarz Jakub Dalberg z poznańskiej policji, który oprócz presji zawodowej mierzy się z osobistym dramatem i problemami dorastającej córki. Śledztwo szybko się komplikuje. Ofiara miała wielu wrogów, a motyw zemsty wydaje się aż nazbyt oczywisty. Larek sprawnie podrzuca czytelnikowi kolejne tropy, część z nich okazuje się ślepą uliczką, co tylko wzmacnia napięcie i wciąga w policyjną grę pozorów. To kryminał, w którym czytelnik naprawdę uczestniczy w dochodzeniu. Jednak „Nienawiść” to coś więcej niż zagadka kryminalna. Autor pokazuje społeczeństwo kipiące frustracją, przeniesioną do sieci, gdzie łatwo nawoływać do przemocy i linczu. Równolegle obserwujemy prywatne życie Dalberga, nieidealnego, zmęczonego policjanta, którego błędy mają realny wpływ na jego dziecko. Ten kontrast między służbą a domem nadaje historii głębi i emocjonalnej wiarygodności. To kryminał aktualny, angażujący i niewygodny – taki, który po zakończeniu każe zadać sobie pytanie, gdzie kończy się sprawiedliwość, a zaczyna nienawiść. Dla mnie na plus, że akcja toczy się w Poznaniu i okolicach, czyli miejscach, które znam bardzo dobrze.

Pierwsze spotkanie z tą autorką i na pewno nie ostatnie. Sąsiedzi w jednym z elbląskich mieszkań odkrywają parę powieszonych staruszków. Kilka godzin później środowiskiem zbieraczy rzadkich obligacji wstrząsa morderstwo jednego z kolekcjonerów. Ginie mężczyzna, który poprzedniego wieczoru wylicytował na hotelowej aukcji wyjątkowo cenny okaz papierów wartościowych. Czy obie tragedie są ze sobą powiązane? Na to pytanie próbuje odpowiedzieć komisarz Kamil Soroka, który łączy siły z prokurator Mileną Łempicką-Krol. Bagaż własnych doświadczeń i obsesji zaprowadzi ten duet w wiele ślepych uliczek. Czas działa na ich niekorzyść, a lista podejrzanych się wydłuża. Śmierć kolekcjonera to mroczna, pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji powieść kryminalna, która wciąga czytelnika nie tylko wartką akcją, ale też specyficzną atmosferą rzadkiego hobby, podsycanego przez teorie spiskowe.

Świetna kontynuacja cyklu o Róży Wielopolskiej. Historia wciągająca od pierwszych stron, pełna napięcia i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Autor świetnie prowadzi fabułę, a bohaterowie są bardzo wyraziści. Książka trzyma w napięciu i naprawdę warto po nią sięgnąć.

Pełnokrwisty kryminał, od którego trudno się oderwać. Świetnie oddany klimat małego miasteczka, dobrze zarysowane postacie i inteligentny morderca, który zaskakuje do samego końca. Bardzo wciągająca i dopracowana historia, idealna dla miłośników kryminałów.

Horror Nowy zespół, nowa sprawa, nowe miejsce zbrodni, pracy i chwilowego zamieszkania ekipy. Komisarz Filip, Tomek i nieoficjalnie Sara, trafiają na wyspę Okra gdzie w ośrodku wczasowym znaleziono ciała trzech osób. Atmosfera powieści jest cmentarna. Dosłownie, bo część akcji rozgrywa się właśnie tam. Ponadto organizowane są na wyspie noce horroru co w mglistej atmosferze wyspy musi robić piorunujące wrażenie. Maraton filmów grozy organizowany jest raz do roku. Niech się Halloween w Stanach schowa! Zjeżdża dużo młodzieży z całej Polski. Prokurator Królik, straszny formalista, nielubiany przez zespół zachowuje się tak jakby bojkotował śledztwo. Zbliża się termin kolejnego festiwalu. Wieje grozą. Wszystkie służby w pogotowiu . Czy pokaz filmów zamieni się w igrzyska śmierci? Kalki z jakich skorzystał Harlan Coben, Wojciech Chmielarz, Cyryl Stronę są. Wiecie to jezioro. Ten las. Dużo młodzieży. Dzieje się coś złego. I wypełniamy te ramkę czym wola. To wypełnienie u Modrzejewskiego podoba mi się najbardziej. Aby dopełnić opisu grozy, autor w niewielkiej odległości osadza zakład, ośrodek, szpital raczej, dla psychicznie i nerwowo chorych i morduje po kolei w równych odcinkach czasu. Tak to już nie horror a slasher jak zauważyła Sara. Podobało mi się. Nawet te podsumowania Filipa, stary jestem, były na miejscu. No niestety, czas ucieka niszczy człowieka. ----------------------- Wzbogaciłam swój słownik o piżmian nie mylić z piżmakiem.

Nie mam pojęcia, dlaczego ta książka ma tak średnie noty. Barnabę pokochałam od pierwszej strony. Patologa też. O Gołębiu nie wspomnę. Ale po kolei. W jesienno-zimowym Trójmieście jest trup rodzaju żeńskiego (swoją drogą — czy nie powinno być „trupa”?). Jakiś taki bez kontekstu — żadnego śladu, żadnych okoliczności, nic. Nie ma się czego uczepić. Wygląda na to, że to będzie pierwsza porażka na koncie Uszkiera. Ale to nie koniec — za chwilę kolejny trup. Znowu jakiś taki bezosobowy. I kolejny. Czy to...? Tak... chyba seryjny... Polecam i zaczynam kolejny tom.

Wciągający kryminał, który trzyma w napięciu od pierwszych stron. Realistycznie pokazane śledztwo i policjant zmagający się z własnymi problemami sprawiają, że historia jest bardzo ludzka i wiarygodna. Świetnie nakreślone postacie drugoplanowe dodają całości smaku. Polecam fanom mocnych, wielowątkowych kryminałów.

Ta książka to nie jest klasyczny kryminał do poduszki — to raczej wejście w duszną, ciężką przestrzeń, gdzie zło nie ma jednej twarzy, a sprawa kryminalna jest tylko pretekstem do pokazania czegoś znacznie głębszego. Już od pierwszych stron czuć, że historia będzie „lepka” — pełna napięcia, niedopowiedzeń i emocjonalnego ciężaru. Komisarz Filip Schiller nie jest bohaterem, którego łatwo polubić. To postać poszarpana od środka — zmęczona, momentami cyniczna, ale jednocześnie wciągająca właśnie przez swoje pęknięcia. Autor nie próbuje go wybielać, tylko pokazuje w całej surowości. Dzięki temu śledztwo staje się bardziej osobiste — nie chodzi tylko o rozwiązanie sprawy, ale o to, co ona robi z człowiekiem, który ją prowadzi. Największą siłą książki jest klimat. Jest gęsty, niemal przytłaczający — jakby powietrze w tej historii było cięższe niż powinno. Miasto (albo przestrzeń, w której toczy się akcja) nie jest tylko tłem — ono żyje, oddycha i przygniata bohaterów. Wszystko jest lekko przygaszone, jakby świat był filtrowany przez zmęczony umysł Schillera. Sama intryga kryminalna jest dobrze skonstruowana, ale niekoniecznie „efektowna” w hollywoodzkim sensie. Tu bardziej chodzi o powolne odkrywanie prawdy — warstwa po warstwie, jakbyś zdejmował kolejne maski. I kiedy już myślisz, że rozumiesz, pojawia się coś, co burzy ten obraz. To książka, która zostawia ślad — nie przez szokujące zwroty akcji, ale przez nastrój i psychologiczny ciężar. Po zakończeniu nie czujesz ulgi, raczej lekkie przygnębienie i refleksję.

Powieść “Milczenie” autorstwa Hubert Hender to mroczny kryminał, w którym napięcie narasta z każdą kolejną stroną. Autor prowadzi czytelnika przez skomplikowane śledztwo, osadzone w dusznej atmosferze małej miejscowości, gdzie milczenie bywa bardziej wymowne niż najgłośniejsze oskarżenia. Historia rozpoczyna się od serii tajemniczych śmierci pracowników związanych z leśną działalnością. Okoliczności ich zgonów budzą niepokój, a tropy wydają się prowadzić donikąd. Sprawą zajmuje się podkomisarz Filip Krauze wraz z Igorem – duet, którego współpraca i wzajemne zaufanie stają się jednym z najmocniejszych elementów fabuły. Ich śledztwo szybko odsłania, że za pozornie spokojną codziennością lokalnej społeczności kryje się gęsta sieć dawnych konfliktów, niedopowiedzianych krzywd i sekretów. Śmierć braci uchodzących za pracowitych, choć nieco ekscentrycznych samotników, początkowo wydaje się tragicznym, ale odosobnionym zdarzeniem. Sytuacja zmienia się jednak diametralnie, gdy pojawia się kolejna ofiara. Wtedy śledczy zaczynają dostrzegać, że zabójstwa mogą być elementem starannie zaplanowanej zemsty. W tle pojawiają się dawne zdrady, rodzinne napięcia oraz historia mężczyzny, którego śmierć sprzed lat rzuca długi cień na teraźniejszość. Krąg podejrzanych stale się powiększa. Wiktor – człowiek z kryminalną przeszłością – zaczyna odsłaniać fragmenty dawnej tajemnicy. W sprawę wplątani są mieszkańcy, pracownicy tartaku i leśnicy, którzy choć dobrze się znają, zdają się skrzętnie ukrywać prawdę. Kolejne wydarzenia pokazują, że niemal każdy z nich nosi w sobie jakiś sekret. Atmosfera niedopowiedzeń gęstnieje niczym mgła unosząca się nad lasem. Na szczególną uwagę zasługuje konstrukcja bohaterów. Filip Krauze to policjant o niekonwencjonalnych metodach działania, który potrafi wywierać presję na świadkach i wydobywać z nich prawdę. Jego relacja z Igorem wprowadza do historii autentyczność i naturalność – dialogi między nimi są żywe, wiarygodne i nadają fabule realistycznego charakteru. Krótkie wątki z życia prywatnego bohaterów pozwalają natomiast zobaczyć ich również poza policyjną odznaką. Autor bardzo sprawnie buduje napięcie. Każdy kolejny trop rodzi nowe pytania, a gdy wydaje się, że prawda jest już blisko, pojawiają się kolejne wątpliwości. Trzy ofiary w krótkim czasie, wspólne powiązania mieszkańców oraz atmosfera milczenia sprawiają, że czytelnik zaczyna podejrzewać, iż morderca może nie działać sam. „Milczenie” to kryminał, który trzyma w napięciu aż do ostatniej strony. Dynamiczna akcja, wyraziste postacie oraz gęsta od tajemnic atmosfera sprawiają, że jest to lektura angażująca i intrygująca. To historia o zemście, o konsekwencjach dawnych decyzji oraz o tym, jak wiele zła może narodzić się w miejscu, gdzie wszyscy wolą milczeć. To zdecydowanie książka godna polecenia miłośnikom mrocznych, klimatycznych kryminałów Jestem urzeczona lekturą, sięgam po kolejne odsłony z Filipem Krauze.

Jak pierwsza część tej serii przypomina sparingowy mecz,to już druga jest ewidentnie meczem o punkty.Jak pierwsza mnie nie porwała i choć sprawa seryjnego i klimat mrocznego mrocznego miasteczka zrobił robotę,to czytałem ją na raty.Tak w drugiej części miałem problem by się od niej oderwać . Mamy tu fabułę która jest idealnie poukładana z finałem który wyrywa z kapci gdy tytułowy Fałsz wkracza w życie od najgorszej strony,i reakcja sprawcy gdy dotarło że zabił swoją własną siostrę o której nie miała pojęcia ,a zawsze ją chciała mieć. Para prowadzących sprawę policjantów to dobrze naoliwiona maszyna ,z tej pary bardziej podoba mi się Igor ,za tą jego nieprzewidywalność i wybuchowy styl życia .co już nie raz Filipowi pomogło . A co mamy w tej części wszystko zaczyna się od makabrycznego mordu pary młodych ludzi w Górach Sowich ,policjanci którzy pojawiają się na miejscu ujrzą zimową polanę na której odcina się pokryta posoką plama w której leży para zatłuczona młotkiem ,miejscowa policja od miesiąca prowadzi sprawę ,i nie potrafi znaleźć sprawcy,i na pomoc zostaje wysłany Filip . Filip sobie stawia za cenę honoru rozwiązanie tej sprawy i z uporem maniaka odkrywa poszczególne klocki w usianej intrygą i mistyfikacją sprawie.Po pewnym czasie z wsparciem dołącza do niego Igor ,w międzyczasie ginie kolejna niewinna ofiara . Dzięki dedukcji Filipa ,nic nie jest w stanie się ukryć . To była mega przyjemność czytać tą część,i jestem mega ciekawy co przyniesie część trzecia którą zacznę czytać tej nocy Zadziwiają mnie opinie innych o brutalności i opryskliwości policjantów ,w brutalnym świecie zalanym krwią i cierpieniem nie ma miękkiej gry ,dziwne by było jakby przed maglowanym ,czy sprawcą brutalnego morderstwa rozkładano czerwony dywan i traktowano jak poszkodowanego w sprawie..

Hobbysta – Agnieszka Pruska Kolejny tom z serii o komisarzu Barnabie Uszkierze to wciągający kryminał pełen zagadek i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Autorka świetnie oddaje klimat małej wsi i wakacyjnego spokoju, który nagle zostaje przerwany makabrycznym odkryciem. Wielowątkowe śledztwo prowadzone przez Uszkiera angażuje od pierwszych stron i trzyma w napięciu do końca.