Nieperfekcyjna mama

„Ch…owa pani domu” Magdaleny Kostyszyn to absolutny must-read dla każdej kobiety, która ma dość presji bycia perfekcyjną. To książka, która bawiąc, uczy i wyzwala. Jest to inteligentny, dowcipny i niezwykle celny anty-poradnik, który z humorem i ironią rozprawia się z mitami współczesnego perfekcjonizmu. Autorka daje nam przyzwolenie na niedoskonałość i przypomina, że prawdziwe życie to nie scenariusz z Instagrama, a chaotyczna, ale piękna rzeczywistość. Jeśli potrzebujesz dawki szczerego śmiechu i zdrowego dystansu do siebie, sięgnij po „Ch…ową panią domu”. Recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/chujowa-pani-domu-magdalena-kostyszyn-recenzja/

Czy autorka odkrywa Amerykę? Nie. Czy daje trochę oddechu w świecie gdzie chce się mieć dzieci, a co chwilę słyszy się co człowiek musi jako rodzic, czego nie może, że dziecko to 100% poświęcenia, że wszystko jest takie trudne, a w ogóle to życie się kończy. Więc ja polecam, bo miło się czyta i po wielu rozdziałach ma się takie uczucie spuszczenia ciśnienia (jakże potrzebne).

"Chajzerów dwóch" to ciekawa rozmowa ojca z synem, których poza nazwiskiem łączy wykonywana praca. Dzieli ich za to sporo, co daje rozmowie przyjemne tempo i koloryt. Multum anegdotek, głównie z dziennikarskiego życia w czasach słusznie minionego ustroju wywołuje uśmiech na twarzy. Dowiadujemy się również sporo o dzieciństwie w cieniu znanego ojca, o różnicach w podejściu do życia dwóch bliskich sobie osób, które dorastały w zupełnie innych okolicznościach okołopolitycznych. Panowie skupili się na życiu zawodowym unikając grzebania we własnej prywatności, co liczy się na plus. Wydanie pełne jest zdjęć z domowych albumów, rozmowy podzielono tematycznie. Jedynym zgrzytem było dla mnie "zaskoczenie" okazywane przez Filipa w momentach opowiadania ciekawostek dnia codziennego w PRL-u. Wydawało się lekko przesadzone, jakby mające pogłębiać przepaść pokoleniową, by dialogi stały się ciekawsze. Jednak być może się czepiam, w tym akurat jestem mistrzem ;) Jakby jednak nie było, rozmowa duetu Chajzerów pozwoliła mi się zrelaksować i dała wiele dobrej zabawy, mimo iż zwykle unikam tytułów autorstwa gwiazd i celebrytów. "Chajzerów dwóch" to książka lekka, przyjemna i dobrze zredagowana. Co tu dużo mówić, po prostu czytajcie i bawcie się równie dobrze, jak ja.

Lekka i przyjemna lektura na plażę. Możemy lepiej poznać Nicole i jej perypetie. Nie podoba mi się tylko zachowanie Kuby - taki bubek. Stylistyka instagramowa, ale widać takie było założenie. Tej książki nie czytamy dla wzlotnego słownictwa czy stylistyki. Polecam każdemu, kto obserwuje Mamę Ginekolog na instagramie i jest ciekawy jej początków. Na pewni sięgnę po #Instaserial o ślubie.

https://pikkuvampyyrinkirjamaailma.blogspot.com/2019/12/220-sylwia-kubrynska-biurwa.html Mam ciekawą przypadłość znajdowania niecodziennych książek zupełnie przypadkowo. Jako że od zawsze pracuję w biurze, a przez dwa lata egzystowałam w urzędzie, temat papierkowej pracy jest mi bliski. Pewnego dnia przeglądając Instagram, zobaczyłam zdjęcie pewnej zielonej książki i pomyślałam, że muszę ją mieć. Sylwia Kubryńska za pomocą "Biurwy" uzmysłowiła mi, co w pracy jest ważne - "żeby nie było spiny i żeby było wiadome". So true. "Biurwa" to relacja kobiety, która zmaga się z urzędniczą posadą. Wiecie, mnóstwo segregatorów, jeszcze więcej pieczątek, ludzie od niczego, inspektorzy do spraw żadnych, powaga urzędu i absurd ważnych sytuacji. Wśród tego wszystkiego nasza bohaterka Ewa - matka dwójki dzieci i partnerka na pół gwiazdka, która o byciu żoną może tylko pomarzyć. Autorka w krzywym zwierciadle przedstawiła pracę w urzędzie, co doskonale rozumiem, ale... Chciałabym w takim urzędzie pracować, naprawdę. Moje doświadczenie stukało głośno obcasami, kiedy czytałam tę książkę. Dlaczego? Otóż dlatego, że według lektury praca w biurze polega na jedzeniu serniczka, zmienianiu butów, kłamaniu, jedzeniu serniczka, tuszowaniu przewinień, jedzeniu serniczka, chodzeniu od pokoju do pokoju i ponownym jedzeniu serniczka. Rozumiem takie przedstawienie sytuacji, ale nie spodziewałam się aż tak stereotypowego i nieprawdziwego obrazu urzędniczej posady. Urzędnicy są tak piętnowani ot tak, że rozpowszechnianie kolejnego absurdalnego obrazu nie wydaje się wskazane. Wielu ludzi sądzi, że urzędnik siedzi za pieniądze podatników i nie chce im pomóc, bo musi wypić kawkę. Zazwyczaj, jeśli ktoś nie chce nam pomóc, to po prostu nie może i ma ku temu ważny powód, jakim jest nasze absurdalne i często sprzeczne prawo. Wielokrotnie byłam w sytuacji, gdy chciałyśmy w jakiś sposób pomóc petentowi, ale nasz urząd nie miał do tego uprawnień, a prawo związywało nam ręce. Mówienie, że "nikt nie jest od tego" jest także nie na miejscu, ponieważ w praktyce każdy jest od wszystkiego. Często jedna osoba w urzędzie pełni tak różne funkcje i ma tak skrajne obowiązki, że głowa mała. Do tego ktoś inny ma podobny zakres zadań, ale jednak inny, bo tak trzeba, bo takie są wytyczne, bo tak ustalono prawo. Dlatego często wydaje nam się, że nikt nie jest od owego tego, czymkolwiek ono jest. To plus czynnik ekonomiczny to główne powody szybkiego wypalenia pracy każdej biurwy. Do książki wkradła się także mała nieścisłość. Nasza bohaterka podobno całymi dniami nie ma nic do roboty, a zaraz okazuje się, że pracę zabiera do domu i pracuje nawet podczas kąpieli. Po lekturze zdałam sobie sprawę, że bardzo, ale to bardzo zabrakło chociaż kilku słów o petentach, bo to własnie oni sprawiają, że praca w urzędzie ma smaczek. Jeszcze nie wiem, czy są oni powodem miłości czy nienawiści, ale na pewno są kluczowi w pracy urzędnika. "Biurwa" ma jednak więcej plusów niż minusów. Najważniejszym z nich jest humor, połączony z dystansem i dramaturgią. Książka kipi od ironii, sarkazmu i cynizmu, co osobiście uwielbiam. Narracja poprowadzona jest w taki sposób, że buduje napięcie przed każdym, jakże ważnym wydarzeniem w urzędzie... A przecież nigdy nie wiadomo, jakie ważne wydarzenie będzie miało miejsce kolejnego dnia w tym jakże dynamicznym miejscu pracy. Żartobliwe docinki podsycały detale, które autorka naprawdę świetnie wychwyciła. Kolejna para butów w urzędniczej szafie, obraza o nowy - używany mebel w pokoju, lokalizacja gabinetu, rewia mody urzędniczek i inne niuanse. Idealnie przedstawiła też serce pracy w urzędzie, czyli humor burmistrza. Wierzcie mi, to jest istotny czynnik, wpływający na życie (a etat już na pewno!) każdej biurwy. Nie jestem w stanie zliczyć, ile razy zapytano mnie, w jakim humorze przyszedł dziś kierujący urzędem. To była niewiadoma, wokół której kręciło się funkcjonowanie wszystkich pracowników. Szef (inspektor, dyrektor, burmistrz, starosta czy ktokolwiek inny) ma także moc zlecania czegoś. Czego? To już trzeba samemu do tego dojść. Trzeba coś zrobić - wymyśl coś, zrób coś. Co? Nikt nie wie. Ale ważne, żeby to coś zrobić. Zaskoczyła mnie poruszona kwestia zarobków. Wszystkim wydaje się, że urzędnicza pensja to wygrana w Lotto, ale w rzeczywistości najczęściej jest to najniższa krajowa lub niedużo wyższa kwota. Jeśli jest to już jakaś konkretna liczba, to zakres obowiązków w stosunku do niej jest niewspółmierny i na tym samym stanowisku w jakiekolwiek firmie zarobicie więcej. Autorka przedstawiła kwestię wypłaty i ewentualności przedłużenia umowy o pracę. "Biurwa" to książka nie tylko o pracy w urzędzie. Jestem pewna, że sporo osób, podejmujących jakąkolwiek pracę biurową, odnajdzie tutaj cząstkę swojego życia. Praca w urzędzie i praca w biurze to dwa osobne tematy, ale ostatecznie każdy chce, "żeby nie było spiny i żeby było wiadome". Motto każdego pracownika biurowego, niezależnie od branży. Ponadto, z bohaterką mogą utożsamiać się pracujące rodzicielki, a w szczególności matki samotnie wychowujące dzieci. Introwertyczne spojrzenie Ewy pozwala zrozumieć myśli zapracowanej matki Polki - chęć spędzenia z dziećmi czasu, potrzeba większego zarobku, aby utrzymać całą rodzinę, a także tlące się marzenie o ciekawej pracy, która nadałaby życiu więcej sensu i celu. "Biurwę" serdecznie polecam. Sprawdzi się idealnie jako słodko - gorzka lektura na jeden, góra dwa wieczory.

Przez siedem lat życie może zmienić się całkowicie. Co po „Arytmii uczuć” zmieniło się u Janusza L. Wiśniewskiego, tego dowiemy się w książce, „Siedem lat później”. Jest to rozmowa Doroty Wellman przeprowadzonej z autorem, która ma ponowną sposobność wywiadu z tym jakże popularnym pisarzem książek. Dorota Wellman to kobieta przebojowa, która nie godzi się na kompromisy i nie przebierając w środkach, walczy o godne jutro dla siebie i dla innych a sam autor to magister fizyki i ekonomii, doktor informatyki, doktor habilitowany chemii. Ta książka to raczej nie wywiad, to absolutnie szczera, ciepła i wielowątkowa rozmowa, zaczepiająca o najróżniejsze konteksty. Rozmawiają o wszystkim – o miłości, seksie, pracy, polityce, biedzie, kościele, wierze, eutanazji, aborcji, in vitro, kobietach, przeszłości i przyszłości. A że pisarz lubi opowiadać o miłości i namiętności, o przyjaźni, własnej twórczości to możemy sięgnąć po kolejną, intrygującą książkę, której jest współautorem. Tym samym polecam wszystkim, ciekawym tych dwojga. Zarówno fanom Wellman i Wiśniewskiego, jak i ludziom zwyczajnie otwartych, zainteresowanych tym, co drugi człowiek może mieć do powiedzenia.

Na pewno czyta się szybko i to jest jej plus. Ale miała w sobie jakieś takie irytujące elementy - może to, że Nicole jest taka pewna siebie, niezależna i wie, czego chce w życiu i do tego dąży. A ja taka nigdy nie byłam i mnie to denerwuje jak jest w nadmiernych ilościach ;) Nie wiem, czy zostałybyśmy kumpelkami, bo czasem mamy chyba inne spojrzenie na różne rzeczy (buty to muszą być z cielęcej skórki, ale kamerzysta, to byle by był ... no way! ;) Czytadełko na niedzielę ;)

Na tę, w gruncie rzeczy zdominowaną przez ilustracje książkę, natrafiłam przypadkiem na wyjeździe w góry a zachęcona do niej byłam poprzez jedną z uprzednio przeczytanych książek - " Małej kawiarenki w Kopenhadze" - J. Caplin. Treścią książki jest pojęcie "hygge". Autorka opowiada nam jak ona to rozumie i przybliża nawyki, zwyczaje i podejście z nim związane. Czyta się dość szybko i lekko, chociaż jest to nieco monotonne, gdyż zawiera nieco "lania wody". Jak dla mnie była "okej" i nic ponadto powiedzieć nie mogę. Ładnie wydana. Warto przeczytać i zapoznać się z tym, czym jest słynne "hygge". Ode mnie 6/10.

[546] "Gdy to, co zbędne, znika - zarówno w wymiarze materialnym, jak i niematerialnym - zostaje autentyczność oparta na ważnych dla Ciebie wartościach." Bardzo wartościowa książka zachęcająca do minimalizmu i podpowiadająca konkretne sposoby na jego wdrażanie.

Książkę oceniam pozytywnie, z przyjemnością mi się ją czytało. Jest napisana przestępnym językiem i szybko sie ją czyta. Myślę, że jest to fajna pozycja dla osób, które chciałbym zadbać o swoją cere, ale nie wiedzą z której strony to ugryść. Napewno zaletą jest to, że autorka nie promuje tylko i wyłącznie swojej marki tylko daje przepisy do wykonania w domu. Na plus także podejście holistyczne tej ksiązki jak i to, że najpierw autorka zaczyna treść od odżywania dopiero później przechodzą w pielęgnację samą w sobie. Plusik za końcowy słowniczek oraz odnośniki do badań naukowych. Z minus napewno trzeba uzględnić to, że niektóre przepisy są zastanawiające (majonez - kto wie ten wie ;) ). Dodatkowo autorka nigdzie nie bierze pod uwagi cen produktów oganiczych oraz bio, ktore zaleca stosować oraz czasu jaki jest wymagany do przygotowania kosmetyków, jeśli przykładowo chciało by się zaczac ich używać regularnie całą rodziną. Nie uważam tego za duży wadę tej ksiażki w końcu trudno byłoby tę informację wycyrklować tak żeby wszystkim pasowała. Książke z czystym sumieniem mogę polecić do przeczytania i przeanalizowania wedle własnych potrzeb i ewentualnego wdrożenia niektórych zaleceń w życie według swoich przemyśleń.

Choć w prawie każdym poruszanym przez autorkę temacie mam inne zdanie, muszę przyznać, że książkę oceniam bardzo pozytywnie. Postać pani Marii jest dla mnie zagadką, nie potrafię ocenić, czy była osobą szczęśliwą. Wydaje mi się, że choć żyła jak chciała, to jej życie pozbawione było jakichkolwiek wartości, no może poza miłością do zwierząt. Z całą pewnością nie można jej jednak odmówić ciętego języka, bezkompromisowości i odwagi do nazywania rzeczy po imieniu. Za to ją szanuję i z przyjemnością sięgnę po kolejną lekturę jej autorstwa.

Kolejna część poradnika "wróżki". Pierwsza zmieniła moje podejście do sprzątania, a co za tym idzie do patrzenia na bałagan. Ta tylko wzmocniła część tego przekonania, rozwinęła sporo kwestii a dodatkowo dzięki rysunkowym instrukcjom upewniła co do słuszności niektórych pomysłów autorki. Polecam każdemu z otwartym umysłem na inne metody, kto zmaga się z bałaganem. Może nie wszystko da się wprowadzić w życie, bo mamy różnice kulturowe co za tym idzie podejścia do pewnych spraw, ale książka jest wstanie zmotywować największego bałaganiarza do pozytywnej zmiany.

Po przeczytaniu tej książki naszła mnie taka refleksja, że świat byłby przyjaźniejszym dla kobiet miejscem, gdybym było w nim więcej Paulin Młynarskich. Pauliny Młynarskie przydałyby się na wszystkich stanowiskach, od pań w sklepie, po kierowniczki, polityczne przywódczynie i światowe liderki. Byłoby nam, kobietom, żyć w takim świecie odrobinę łatwiej. Choć lektura Jej felietonów może nie raz być powodem do salwy śmiechu, niestety, często jest to śmiech przez łzy. Autorka w lekki, ale dosadny sposób zwraca uwagę na nierówności społeczne tak mocno zakorzenione w naszym społeczeństwie, że z wielu z nich nie zdajemy sobie sprawy. A do tego, jest niesamowicie bystrą obserwatorką rzeczywistości, która potrafi opisywać ludzkie zachowania przepiękną polszczyzną. Choć wiele osób zarzuca dziennikarce nader pikantne opisywanie swojego osobistego życia, mam wrażenie, że robi to na własnych warunkach i w sposób, który czemuś służy (np. pokazania błędów z przeszłości). Nie rozumiem trochę też zarzutów, że jest to książka, która uderza w mężczyzn, wszak na samym początku autorka przeprasza wszystkich tych, którzy są zaangażowanymi i aktywnymi partnerami, a nie kanapowcami bywającymi w domu wyłącznie na występach gościnnych oraz w celach relaksacyjnych. Niestety, niektórych prawda w oczy kole, ale to wcale nie znaczy, że nie należy o tym głośno mówić.

"Twoje drugie życie zaczyna się, kiedy zrozumiesz, że życie masz tylko jedno" Raphaëlle Giordano to lekka i przyjemna powieść, która może być dobrym wyborem dla osób poszukujących inspiracji do zmian w swoim życiu. Książka opowiada historię Camille, kobiety, która czuje się wypalona i nieszczęśliwa, a następnie postanawia poszukać pomocy u "rytynologa", który pomaga jej odnaleźć radość życia. Giordano w przystępny sposób przedstawia koncepcję "rutynizmu" i proponuje szereg prostych ćwiczeń, które mają pomóc czytelnikowi w odnalezieniu równowagi i szczęścia. Autorka skupia się na pozytywnym podejściu do życia, podkreślając znaczenie samoakceptacji, uważności i wdzięczności. Książka ma formę powieści, ale zawiera również elementy poradnika, co sprawia, że jest łatwa w odbiorze i może być inspiracją do wprowadzenia pozytywnych zmian w swoim życiu.

Dobrze czytało mi się tę książkę, autorka zachęca do prowadzenia zdrowego stylu życia bez chemii i toksycznych substancji. Przedstawia wiele propozycji na zastąpienie chemicznych środków i kosmetyków ekologicznymi preparatami przygotowywanymi w domu. Ja zdecydowanie jestem zwolenniczką takich rozwiązań i niesamowicie imponują mi ludzie, którzy tak radykalnie postanowili porzucić chemię i korzystać jedynie z ekologicznych środków. Jednak żyjemy w tak wygodnym świecie i tak bardzo przyzwyczailiśmy się do gotowych rozwiązań, że naprawdę ciężko z dnia na dzień z tego zrezygnować.

Joanna przekroczyła czterdziestkę, rozwiodła się z mężem, który ją zdradzał i samotnie wychowywała córkę. Tłumaczyła różnorodne teksty z języka włoskiego, ale ledwo wiązała koniec z końcem. Poznajemy ją w momencie, gdy dowiedziała się, że były mąż, mimo wcześniejszych zapewnień, nie dołoży się do sfinansowania upragnionego i długo wyczekiwanego przez Misię kursu językowego w Londynie. Z pomocą przychodzi przyjaciel, który odstępuje Joannie zlecenie tłumaczenia na planie nowego programu telewizyjnego. Joanna nawet nie podejrzewa, jak diametralnie zmieni się jej życie. Bohaterka bardzo dobrze radzi sobie nie tylko jako tłumaczka. Zostaje prowadzącą tego programu i zyskuje ogromną popularność. Dzięki temu niespodziewanemu sukcesowi, Joanna wreszcie czuje, że żyje. Robi to, co lubi, wymyśla kolejny program... Kolejny sukces, olbrzymie pieniądze, nagrody... Depresja przychodzi niezauważenie. Samotność doskwiera jej coraz bardziej. Joanna już wie, że nie jest szczęśliwa. Przekonuje się na własnej skórze o tym, że pieniądze i sława mają również tę złą stronę, o której nikt nie chce mówić. Co zrobi Joanna? Będzie tkwić w świecie show-biznesu czy ponownie zmieni swoje życie? Polecam :)

Mam taki zwyczaj, że gdy książka mi się bardzo podoba zawsze daje max gwiazdek. Tak jest i tym razem! Jeżeli książka podoba mi się nieco mniej lub coś mi " nie pasuje" na tyle, że sumienie mi zabrania dać max punktów to wtedy rozważam liczbę zaznaczonych gwiazd. Nie lubię uprzedzeń i nie lubię sztuczności. Nie lubię także szufladkowania. Proszę, nie zrozumcie mnie źle... ta książka jest typowo dla Kobiet i to Kobietą ją polecam. Moja opinia może nie być bezstronna, bo sama noszę rozmiar XL, ale według mnie ta książka jest bardzo fajna! Najwięcej z tej książki skorzystają Panie własnie z rozmiarem od L w górę. Nikogo nie dyskryminuję, a stwierdzam fakt. Nie znaczy to, że książki nie mogą czytać osoby szczupłe - MOGĄ i również na tym skorzystają, ale mniej niż osoby z nieco większym rozmiarem! Długo myślałam, co o tej książce napisać. Książkę kupiłam w promocji za 10 zł w biedronce i jak na tą cenę to dość uczciwe ( 20 zł też było by uczciwe ) lecz 39.99 złotych za nią bym nie dała. Piękny zapach z drukarni i śliski papier tworzą ten boski klimat czytania książki nie w wersji mobilnej. W książce znajdziecie szczerość, prawdę i autentyczność. W książce znajdziecie dawkę humoru, dystansu i powagi. Książkę czyta się szybko. Połknęłam ją na dwa razy. Mnie bardzo zaciekawiła i wciągnęła. Wiele kolorowych zdjęć! Książka mnie zainspirowała i nie przesadzam twierdząc, że jest dedykowana babką nie tylko po 40 ale i po 20. Z książki dowiesz się czego nie lubi a co lubi Dorota, dowiesz się jakie ma stosunki z rodziną, przyjaciółmi, ludźmi na ulicy, dowiesz się jak wygląda kilka aspektów pracy Doroty, dowiesz się jak Dorota traktuje i podchodzi do ludzi, dowiesz się co było modne w 2014 roku i dostrzeżesz ile z tych rzeczy modnych jest teraz! Z tej książki dowiesz się, że rozmiar nie mówi nic o człowieku! Dowiesz się, że pewność siebie to nie tylko ładna buzia i 20 cm szpilki, poznasz historię przyjaźni Wellman - Prokop. Dużo, co nie? A jednocześnie tego tekstu naprawdę nie jest wiele. Nie dowidzisz? Spokojnie! Pisana wielką czcionką!:D Te rady i porady faktycznie działają! Naprawdę wciąga, wsysa wręcz czytelnika. Nie wiesz jak zakryć boczki albo szybko zgubić kilka kg ? Dorota pokaże Ci kilka sztuczek, które z pewnością zadziałają ale nie odwiedzie Cię od zdrowego stylu życia i pogrozi palcem aby o siebie dbać! Dodatkowo ta książka adresowa na samym końcu - boska! Książka choć na luzie to ma mądre przesłanie i każdy wyniesie z niej tyle ile zdoła zobaczyć, a to już kwestia indywidualna. Książka nie promuje otyłości ani niezdrowego stylu życia! Nie jest polityczna! Książka jest prokobieca i prorodzinna!

Magię olewania zaczęłam czytać w dniu swoich 25 urodzin, czyli w 2017 roku. Na tamten moment ta książka może nie odmieniła mojego życia tak od razu, ale stała się dla mnie drogowskazem, za którym chciałam podążyć. Wróciłam do tej pozycji, bo wydawało mi się, że znowu potrzebuję tej książkowej wyroczni, bo zaczęłam wątpić w swoje możliwości. Po przeczytaniu pierwszych stron uzmysłowiłam sobie, że przez te lata od pierwszego przeczytania wiele się we mnie zmieniło i Magia olewania nie jest już mi potrzebna. Nadal uważam ją za ważną publikację, wierzę, że wielu osobom mogła i może pomóc. Dzięki powrotowi do niej zrozumiałam, że wyciągnęłam sporo wniosków i podążam we właściwym kierunku, który zdecydowałam się wtedy obrać. Może nie wszystko olewałam i olewam, bo też nie do końca zgadzam się ze wszystkimi uwagami pani Sarah, ale wiem, że idę w dobrym kierunku. Cieszę się, że zrobiłam sobie reread, bo dzięki temu rozwiałam swoje wątpliwości. Ode mnie 8/10.

Miałam duży problem, by ocenić tę pozycję. Z jednej strony posiada dużo treści zbędnej, a z drugiej daje wewnętrzny spokój z każdej kolejnej przeczytanej strony. Myślę, jednak, że dla tego spokoju warto po nią sięgnąć. Książka głównie dedykowana dla rodziców i opiekunów niemowlaków.

Druga książka Joanny Glogazy nie rozczarowuje. Tym razem autorka pokazuje się nam z innej strony. To nie tylko była modowa blogerka, która nagle doznała olśnienia, że zbytnia ilość ubrań w szafie nie pomaga, ale dziewczyna twardo stąpająca po ziemi, która pokazuje, że w życiu nie warto gonić za modą, radami otoczenia, podpowiedziami bliskich, ale iść za głosem swojego serca. Przy tym wszystkim mimo młodego wieku daje wskazówki dotyczące różnych dziedzin życia - od walki z prokrastynacją i nauki realizacji najważniejszych celów, po upatrywanie ulotnych chwil, którymi możemy się zachwycić.