Niedzielni poeci

Zacznę od plusów. Pierwszy za Kraków (lubię to miasto i chętnie czytam książki, których akcje toczą się w Krakowie). Drugi za zabawne akcje przedstawione w powieści. Trzeci za kota. Pytanie tylko, dlaczego tak złośliwego?! Czyżby wpływ właścicielki? Bardziej odpowiada mi ich szalona strona natury. Szkoda tylko, że u Ady wiąże się ona ze zbyt "kwiecistym" językiem i dużą ilością alkoholu. Czy to mają być rzeczywiście cechy współczesnej singielki? Jakkolwiek bohaterka nieco mnie rozczarowała, to dam jej i sobie szansę na kolejne spotkanie.

Kiedyś usłyszałam, że za dużo czytam. Wtedy odebrałam tę uwagę jako zarzut. Teraz poczytuję ją za komplement, ale ukrywanie, że korzystam z więcej niż jednej biblioteki, pozostało mi do zdarzenia związanego z tą książką. W bibliotece obcego miasta, do której jeżdżę, gdy kończy mi się termin wypożyczenia, spotkałam koleżankę, która również tak, jak ja, korzysta z wielu źródeł dostępu bibliotecznego. Przyjemnie było poznać na nowo starą znajomą i przyjemnie było odkryć, że nie jestem sama w tej „inności”. Jeszcze przyjemniej jest mówić o tym wszem wobec bez poczucia odosobnionego przypadku, dla którego nieczytający muszą znaleźć nową szufladkę i winy, że narażam ich na taką trudną pracę umysłową przetasowującą ich gotowy katalog. To w tej bibliotece, z dala od rodzinnego miasta, wymieniłyśmy się czytelniczymi tajemnicami i polecanymi tytułami. Ja jej wspomniałam o tetralogii "Północna Droga" Elżbiety Cherezińskiej, a ona mi właśnie o tej książce. Debiucie powieściowym pisarki, którą znała osobiście. Mieszkanki miasta, w którym spotkałyśmy się tak niespodziewanie. Wzięłam. Bo jak odmówić takiej rekomendacji, w takich okolicznościach – to po pierwsze. Jak nie poznać twórczości regionalnych pisarzy, to po drugie. A po trzecie, chciałam poznać gust czytelniczy znajomej. Sama książka była więc dla mnie ogromną niewiadomą, która już po prologu wyznaczyła mi rolę słuchacza i obserwatora życia głównej postaci – Grety. Zaczynającego się momentem wyjścia kobiety ze szpitala, która prawdopodobnie straciła dziecko, próbując na nowo żyć. Przy czym słowo „prawdopodobnie” jest kluczowym w poznawaniu jej nowej drogi. Greta nie opowiada o przeszłości. Wręcz przeciwnie. Wypiera ją, nie wspomina, nie chce jej pamiętać, ucieka w amnezję. Skupia się wyłącznie na realiach teraźniejszości. Nie rzuca się jednak w jego odmęty i zawirowania, próbując zagłuszać czas przedtem. Wybiera samotność. Samotność wśród ludzi. Pracuje w firmie, wypełnia obowiązki i powinności, nawiązuje kontakty towarzyskie, koleżeńskie i seksualne z przygodnymi partnerami. Żyje, izolując się od emocji innych, chroniąc jednocześnie własne. Próbuje w społeczeństwie, które ją absorbuje wbrew jej woli, znaleźć przestrzeń do prawa bycia szczęśliwą samotnie. Prawa, którego ludzie z małego miasteczka jej odmawiają, a zwłaszcza jeden, przypadkowo poznany mężczyzna. Joachim, bo tak miał na imię, wywołuje w Grecie niechciane wspomnienia, niepokojące sny, zagadkowe zdarzenia, nagłe wizje przedmiotów niczym w dobrze znanym zjawisku déjà vu. Są w jej odczuciu niechcianymi, raniącymi haczykami, które kotwiczą boleśnie w jej nowym życiu, przerzucając liny do światów równoległych – przeszłego i przyszłego. Samo zakończenie, zaskakujące, wykorzystuje kolejny stan psychofizyczny człowieka, o którym nie napiszę, by nie naruszyć clou tej powieści. Jednak mogę napisać o jej głównej bohaterce. Nie, nie o Grecie, której życie pomiędzy było tylko pretekstem, dla mnie tylko tłem, konieczną ilustracją i dobrym powodem do rozważań na temat… samotności. Zjawiska doświadczanego, prędzej czy później, przez każdego człowieka, mogącego być rozpatrywanym jako dobro lub zło uniwersalne. Autorka w powieści zestawia ze sobą te dwa skrajne poglądy. Złą samotność reprezentuje społeczeństwo, które twierdzi, "że człowiek nie powinien, ba, nie ma prawa być samotnym". Musi być z kimś, musi przestrzegać norm i zasad życia społecznego, które same w sobie są silnie socjalizujące, bo przecież człowiek, jak dowodzi psychologia społeczna, to istota społeczna. Bez niego ginie, nie jest wartościowa, nie jest szczęśliwa, a jak niedawno usłyszałam od swojej koleżanki (innej), nie jest możliwym być szczęśliwym samotnikiem, wbrew temu, co twierdzą single i na przekór im. Świetnie pasuje do schematu ludzi, "którzy nie lubią, by w ich obecności ktoś był samotny. Może to z powodu tego, że skupieni na swojej przeciętnej wyjątkowości, nie wyobrażają sobie, że ktoś inny mógłby być samotny przy ich boku. To byłaby swoista porażka" w zaprzeczaniu własnego lęku przed nią. Lęku i poczucia zagrożenia bezpieczeństwa projektowanego na innych. A Greta była taką swoistą porażką. Uważała, że ma prawo do szczęścia w samotności. Do wyboru życia bez kogokolwiek u boku, do bycia niekochaną i niekochającą, do spokoju, do równowagi emocjonalnej i duchowej. Jeżeli była nieszczęśliwa to tylko z powodu zabierania jej do tego prawa przez innych, którzy są pełni zrozumienia tylko dla samotności zinstytucjonalizowanej, najlepiej połączonej z religią. Pojedyncze, „cywilne” jednostki nie mogą na to liczyć. Muszę przyznać, że po tej książce inaczej patrzę na samotność i osoby samotne. Na pewno już nie poprzez pryzmat nieszczęścia i smutku, o ile tego nie deklarują wprost, ale poprzez świadomy wybór innej drogi na obrzeżach społeczeństwa. Chciałabym kogoś takiego spotkać i porozmawiać na temat jakże innego świata, w którym żyją. Tylko czy taka osoba przyzna się do "inności wewnętrznego świata, który wrażliwy na temperatury innych ludzkich światów boi się ujawnić"? Tak, jak ja do niedawna ze swoim światem książek. Teraz przynajmniej potrafię go bronić. Nie spodziewałam się, że ta niepozorna książka, poprzez analogię, da mi do tego dobrą broń. naostrzuksiazki.pl

Książka napisana lekkim, prostym językiem, z dużą dozą humoru. Czyta się ją jednym tchem, nie raz zaśmiewając się jak "głupi do sera" ;) Jedyne nad czym ubolewam, to fakt, iż Marta Madera przy tak wielkim talencie pisarskim, wydała tak mało książek. Nadal żyję nadzieją, że niedługo w ręce wpadnie mi kolejne dzieło tej niesamowitej pisarki i będzie równie idealne jak książka "Przyjaciele" oraz "Ślimaki z ogródka".

Pierwszego tomu nie czytałam, a jednak sięgnęłam po drugi ;) Tak całkiem przypadkiem... Łypał sobie na mnie z półki w bibliotece... Nie przepadam za ślimakami z ogródka, szczególnie tymi "bezdomnymi", a tu taki tytuł... I na dokładkę jeszcze nie spotkałam książek tej autorki... A teraz? Nie żałuję, że po nią sięgnęłam. Chwilami śmiałam się jak dzika, chwilami dopadała mnie zaduma nie tyle nad życiem bohaterów, co nad własnym. Bo ta książka właśnie taka jest. Pełna życia, przyjaciół, rodziny, codziennych spotkań i codziennego - coraz szybszego - pędu. A czytając tę pozycję coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że czasem warto zatrzymać się choćby przy tytułowym ślimaku z ogródka i zastanowić się nad sobą i swoim życiem. Bo marazm dnia codziennego połknął nas tak bardzo, że nawet tego nie zauważamy. A przecież każdy ma, lub miał, swoje szklane kuleczki, które się rozsypały i ciężko je pozbierać. A zresztą po co? Dać się nieść fali życia, czy stanąć okoniem? Być wciąż niewidzialnym, czy spróbować nowego?

Książka pt. '' Ne ma powodu, by płakać'' autorstwa nieznanej mi do tej pory twórczości Pani Małgorzaty Wardy jest powieścią, w której to przedstawia losy bohaterów warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Główną bohaterką w tej powieści jest Maja. To wrażliwa, zdolna dziewczyna. Tak, jak u każdego z nas zdarzają się momenty zagubienia życiowego. Jej dotychczasowe życie uległo zmianom. Rozpoczyna Maja nowy etap życia w stolicy, aby móc lepiej poznać współczesną sztukę artystyczną, a również marzyłaby stać się częścią bohemy artystycznej. Prace artystyczne tworzone przez Maję i jej przyjaciół dają w rezultacie uzyskane bardzo różne końcowe efekty, ale za to poznają, się lepiej podczas spotkań towarzyskich rozważając, na nich swoje życiowe i zawodowe plany poprzez organizowanie wspólnych wernisaży analizując przy tym, jakie korzyści uzyskali, tworząc, je. Gdy zapoznany się z życiem każdego osobna występujących w tej powieści bohaterów drugoplanowych to z łatwością wywnioskujemy, jacy oni są naprawdę, czy są tajemniczy, czy potrafią na co dzień się uśmiechać i liczyć na siebie w każdej możliwej dla niej sytuacji? Przyznam, że momentami uważnie obserwowałam postępowanie każdego z występującej w tej powieści bohaterów, z tego względu, że oni mają to coś w sobie, gdyż nie udają, nikogo kim w rzeczywistości nie są. Książkę tę czytało mi się jednym tchem, ponieważ z losami tychże sympatycznych, pełnych życia, nowych pomysłów studentów możemy się również upodobnić. Po kilku latach wróciłam ponownie do tej przeczytanej przeze mnie powieści, ponieważ chciałam sobie przypomnieć, jak to jest podczas studiów, z jakimi problemami zmagają się studenci, jaki wygląda ich indywidualny świat, oceniany z ich perspektywy, wypowiadane słowa codzienne. Nie potrafiłabym wskazać, który bohater jest moim ulubionym z tego względu, że autorka potrafi doskonale zilustrować barwami życia ich charaktery i to, co lubią oni wykonywać. Moje pierwsze spotkanie z twórczością autorską Pani Małgorzaty Wardy uważam za udane. Polecam przeczytać tę powieść.

Książka lekka, łatwa i przyjemna, dodatkowo miłym zaskoczeniem jest fakt, że autorka nie serwuje nam taniego, szablonowego romansu w tle :) Natomiast kontrasty społeczne pomiędzy mieszkańcami prowincji a panią redaktor ze stolicy, przerysowane nadto. Jednak zakończenie "Prowincji" sprawia, że łza się w oku kręci - tak w skrócie.

Życiowa sytuacja. Jakich wiele pod dachami domów. Czy poświęcić swoje szczęście dla szczęścia rodziny, czy wybrać siebie i swoje szczęście? Na to pytanie musi sobie odpowiedzieć Eleni po tym jak mąż zdradził ją po kilkunastu latach małżeństwa. A potem jak gdyby nigdy nic wrócił do domu udając skruszonego. Co przyniesie życie? Jakie rozwiązanie?

Mnie się podobała ta pozycja I nie uważam tego czasu za stracony. Wanda jest kobietą z bardzo niską samooceną. Może w bardzo wielu aspektach przedstawiać każdą z kobiet. Polubiłam ją za dystans do własnej osoby, a także za humor, z którym szła przez życie. Polecam ❤️🙂

Jak to możliwe, że książka, w której główna bohaterka balansuje między bezrobociem a próbą zostania pisarką, między narzeczonym z odzysku a pasierbem w pakiecie, między Salwatorem a zdrowym rozsądkiem – tak bardzo mnie poruszyła? "Pierwsza osoba liczby mnogiej" to nie jest zwykła opowieść o miłości, związkach i kryzysach egzystencjalnych. To coś znacznie bardziej osobistego – jakby autorka zaglądała mi przez ramię, gdy nocą analizuję swoje życiowe wybory z kubkiem zimnej herbaty w ręku. Błyskotliwa, momentami boleśnie celna, a przy tym zabawna do granic przyzwoitości. Po tej lekturze mam ochotę zapisać się na terapię… albo na kurs pisania powieści. Może jedno i drugie?

Po książce "Samotność w sieci" (która mnie na swój sposób zauroczyła) nie sądziłam, że można jeszcze tak dobrze ująć temat internetu. Książka jest przezabawna i w porównaniu do "samotności" która jest napisana dosyć patetycznie, to Manula pisze takim prostym językiem, tak zwyczajnie bawiąc się. Jest najpierw zabawa, potem zauroczenie a na koniec pełne szaleństwo. "Net to zoo i dżungla"

Na początku był chaos, a potem była damska torebka i to musiała być moja torebka. Bo rzadko panuje w niej porządek. Wiem, że nie jestem w tym odosobniona ;). " Cała zawartość damskiej torebki"- wiadomo to nie jest rzecz oczywista. Często panuje tam bałagan. Jak w życiu tak i w torebce, o tym może świadczyć chociażby fabuła tej książki. Bohaterka zaliczająca kolejne zakręty życiowe. Czasem opisy trochę nużące, ale dialogi nadrabiają całość. Babskie czytadło na odprężenie.

Książka,taka nierówna. Z jeden strony wątek romnsowy,uczeń plus nauczycielka. Owszem,zdarza się.Ale,tu warto zwrócić uwagę.Że,to coś więcej niż tylko. Zwykłe tłuczenie mięcha. To,ta kobieta chcę być posłanką/ z Krakowa. A to początek lat 90. Konserwatyści są w natarciu.Choćby straszna radna Kwiat. Autor,czasem jednak przynudza.Czasem,niektóre dialogi są jakby na siłę. Takie niepotrzebne. Ogólnie książka dobra.

Nie znam autorki. Niekoniecznie odnajduję się w absurdach ale doceniam kunszt pisarski,który jest niezbędny do stworzenia takiej książki. Myślę,że o wiele łatwiej napisać prostymi słowami opowieść.Klasyfikacja gatunku na LC jest wielkim nieporozumieniem. "...Na ten widok,jakaś idea rozbłysła w mojej głowie jak meteoryt,by po chwili zgasnąć w mrokach niepamięci...". Niszowa literatura,polecam!

Książka umiarkowanie wciągająca,jednak ma w sobie to coś.Historia nieco fantastyczna-przystojny,młody facet nakrywa dziewczynę na zdradzie,po czym targany przeogromnym uczuciem do tejże niewiasty wyrusza za nią do Juraty aby ratować ich związek.Na miejscu robi z siebie idiotę,aby móc się do niej choć na moment zbliżyć i porozmawiać.
I od tego momentu rozpoczyna się wątek nieco bardziej realistyczny.Michał nawiązuje bliżą zażyłość z właścicielką pensjonatu,poznaje w knajpce dziewczę samotnie podróżujące z namiotem w plecaku i zdaje sobie sprawe,iż Monika nie jest niezastąpiona.
Groteska polityczna średnio udana.

Oznajmiam,że przeczytałem w jeden dzień.Troszkę leżąc na tapczanie, troszkę siedząc na fotelu.Czy było warto ? Otóż tak. Bohaterka książki to Monika, pracuje w biurze.Ogólnie praca jej się podoba,jednak wiadomo jest samotna.Kobieta ma 33 lata i boi się staropanieństwa. Kiedy umiera jej ukochana ciotka Monika,dziedziczy mieszkanie na Pradze. I teraz się dopiero zaczyna, miła sympatyczna literatura.Która może niczego nie zmieni w Waszym życiu,lecz pozwoli odetchnąć i dobrze się po rozkoszować.Mnie najbardziej podobała się wizyta w Tunezji. Finał tej książki jest dokładnie taki jakiego oczekiwałem.

Sięgnęłam po tę książkę zachęcona pozytywnymi recenzjami na okładce. Niezła książka na leniwe weekendowe popołudnie. Książka napisana sprawnie, ale bez fajerwerków. Z rzadka pojawiają się iskierki dowcipu. Zaskoczyło mnie potraktowanie motywu kobiety w średnim wieku. Sympatyczna. Przeczytać i oddać do biblioteki.

Dość dziwaczna rozrywka, rozumiem już, dlaczego poleca ją Jonathan Carroll. Mam do niej sentyment, bo czytałam ją dawno, dawno temu, a jednak zawsze sprawdzam, jakiej firmy jest winda, do której wsiadam :) przeczytałam ją drugi raz i o ile momenty były odrzucające, to konstrukcja fabuły, wspomniana dziwaczność i klimat bardzo mi się podobały.

Ciekawa obyczajówka. Cztery dziewczyny zakładają "klub" i ich przyjaźń trwa już prawie 20 lat. Sielanka? Nie do końca. W tak zwanym międzyczasie sporo się w ich zyciu wydarzyło, a przełomem będzie dzień, w którym Freddie odbierze dwa telefony, a każdy z nich przyniesie - mogłoby się wydawać - złą wiadomość... Ale ta historia pokazuje, że nic nie jest czarno-białe, a to, co dla jednych jest końcem (świata), dla innych może być początkiem... Nowego życia? A może brakującym elementem układanki. Polecam osobom, które lubią przepatające się historie kilku osób i zgłębianie rodzinnych tajemnic.