Niebożęta

„(...) ciął zdecydowanie i wytrwale, aż w końcu sznur ustąpił, uwalniając ciało wujka. Spadło jak kamień z serca”.

Lubię taplać się w nielinearnych historiach, z których każdy czytelnik wysupła zupełnie inne frapujące elementy przywołujące kadry z przeszłości. "Niebożęta" Urszuli Stokłosy traktują o zawoalowanych relacjach międzyludzkich, molestowaniu, różnych zaburzeniach i zmowie milczenia pomiędzy czworgiem przyjaciół z dzieciństwa, których nazwała zgodnie z ich zainteresowaniami i przywarami : Serduszkiem, Paciorkiem, Bułą oraz Bratem. Dość dodać, że idealnie wpasowują się w nomenklaturę niebożęt.
Nie zabraknie ludzi niewydolnych wychowawczo, tajemnicy przemilczanej przez wiele lat, która ma być wskrzeszona do istnienia za sprawą wyzwalającego samobójstwa znanego i szanowanego w hermetycznej społeczności wujka Jaśka. Autorka gra kliszami i stereotypami. Zajmująco okrasza doznania zapachami, jakie w gorzkim jak piołun podarunku niesie życie. Kreśli zdania o wzorcach zachowań uwarunkowanych wspólnotą doswiadczeń. Peroruje o spirali kłamstw i manipulacji, które wbijają się w ciało jak drzazga. Subtelnie podejmuje się rozpisania wpływu socjalizacji pierwotnej na dalszy wektor dróg. Fabuła tej panoramicznej opowieści jest prosta, ale nie prostacka. Niestety. Przez to, że lubię taplać się w skutkach, smuteczkach, bez trudu przewidziałam sekwencję zdarzeń. To właściwie jedyny zarzut, jaki mam do fabuły.
Z czułością i subtelnością odmalowuje wspomnianych wcześniej przegrywów życiowych. Nie liczcie na rodzierajace serce sceny. Ciekawy widok na tożsamość,straty zrzucające kamień z serca, fobie, natręctwa,rolę miłości, język, ciało oraz odpowiedzialność za arbitralne decyzje kładzące się cieniem na reszcie paranteli. Stokłosa odwołuje się do swojej małej Ojczyzny-Żywca. Jednego z moich moich ukochanych miejsc na mapie kraju. Miło było dzięki autorce wrócić pamięcią do najpiękniejszych miesięcy jestestwa. Najbardziej ujmuje jednoznacznie pozytywna postać babki i pies, którego obecność jak plaster na rany. Spoiwem dla postaci jest przekaz transgeneracyjny, prozaiczne istnienie, śmierć, która spieszy by zabić, marzenia konające na rękach i brak należytej opieki- nie tylko systemowej, ale przede wszystkim rodzinnej. "Niebożęta" składają się z efemerycznych dojmujących migawek i bolesnych, egzystencjalnych chwil zapisanych na ławce pamięci. Wrażliwość Urszuli Stokłosy i mnogość scen przypominały mi po wielokroć "Las" autorstwa czeskiej prozaiczki Aleny Mornštajnovej.

„(...) ciął zdecydowanie i wytrwale, aż w końcu sznur ustąpił, uwalniając ciało wujka. Spadło jak kamień z serca”.

Lubię taplać się w nielinearnych historiach, z których każdy czytelnik wysupła zupełnie inne frapujące elementy przywołujące kadry z przeszłości. "Niebożęta" Urszuli Stokłosy traktują o zawoalowanych relacjach międzyludzkich, molestowaniu, różnych...