Nemo: Berlińskie Róże

Name: Nemo: Berlińskie Róże
Rating: 6,5 (36 reviews)
Author: Alan Moore
ISBN: 9788328110311

Alan Moore, Kevin O'Neill

6,5 / 10

36 ocen

3 opinii

Egmont Polska

Wydawnictwo: Egmont Polska Cykl: Liga Niezwykłych Dżentelmenów (tom 5.2) Seria: Mistrzowie Komiksu komiksy

56 str.

Kategoria:: komiksy
Format:: papier
Cykl:: Liga Niezwykłych Dżentelmenów (tom 5.2)
Seria:: Mistrzowie Komiksu
Tytuł oryginału:: Nemo: Roses of Berlin
Data wydania:: 2015-06-01
Data 1. wyd. pol.:: 2015-06-01
Liczba stron:: 56
Czas czytania: 56 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788328110311
Tłumacz:: Paulina Braiter

Nowy album znakomitego duetu autorskiego - Alana Moore’a i Kevina O’Neilla. Opowieść o przygodach córki legendarnego kapitana Nemo, członka Ligi Niezwykłych Dżentelmenów. Janni Dakkar znana jest przede wszystkim jako dziedziczka spuścizny swojego ojca. Indyjski książę pozostawił jej bowiem w spadku legendarną machinę, która swego czasu budziła grozę wśród ludzi morza - statek „Nautilus”. Jest rok 1941. Janni Nemo wciąż rządzi na morzach. Jednak kiedy okręt powietrzny wiozący jej córkę i zięcia zostaje zestrzelony, a młodzi trafiają do niemieckiej niewoli, Jenni wraz z mężem Jackiem Strzałą nie waha się i natychmiast kieruje „Nautilusa” w samo serce Rzeszy, rządzonej przez groteskowego dyktatora Adenoida Hynkela. W upiornej berlińskiej metropolii czekają na nich jednak nie tylko wojska wroga, ale też pozostałości niesławnych Bohaterów Zmierzchu, niemieckiej odpowiedzi na Ligę Niezwykłych Dżentelmenów - i pewna złakniona zemsty nieprzyjaciółka.

Średnia ocen

6,5 / 10

3 opinii 36 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Nemo: Berlińskie Róże w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Nemo: Berlińskie Róże

Średnia ocen

6,5 / 10

36 ocen

Twoja ocena

0 / 10

1 ocen

0 ocen

2 ocen

16 ocen

12 ocen

4 ocen

0 ocen

1 ocen

0 ocen

Opinia

1571

1292

Michał Jachimek

06.08.2017

6 / 10

Na półkach:

Moore wciąż bawi się medium, i znowu nie wychodzi to tej serii na dobre. W pierwszym tomie scenarzysta eksperymentował z chronologią wydarzeń, w drugim eksperymentuje z językową warstwą historii - 50% albumu jest po niemiecku, bez jakichkolwiek przypisów, stąd czytelnik może albo te fragmenty pominąć, albo ślęczeć godzinami nad google translatorem. Tłumaczenie komiksu na własną rękę znacznie spowalnia lekturę i zabija całą przyjemność płynącą z obcowania z komiksem - nie sposób w takich warunkach rozkoszować się dynamiką tego medium, czy choćby wczuć się w czytaną opowieść. Mimo wszystko jednak, ta część podobała mi się bardziej niż nieco nieczytelny moim zdaniem tom pierwszy.

Więcej o komiksach piszę na fb.com/polishpopkulture

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

65 użytkowników ma tytuł Nemo: Berlińskie Róże na półkach głównych

Przeczytane 49
Chcę przeczytać 16

37 użytkowników ma tytuł Nemo: Berlińskie Róże na półkach dodatkowych

Posiadam 14
Komiksy 14
Komiks 4
Posiadam: Komiks 1
2021 1
2018 1
2023 1
Przeczytane w 2018 1

Tagi i tematy do książki Nemo: Berlińskie Róże

komiks fantastyka

Inne książki autora

Więcej

0,0

I Hear a New World Alan Moore

8,5

Prosto z piekła Eddie Campbell, Alan Moore

8,1

Batman. Zabójczy żart. Człowiek, który się śmieje Brian Bolland, Ed Brubaker, Dough Mahnke, Alan Moore

6,6

Wielkie Kiedy Alan Moore

7,3

Batman - The Killing Joke and Other Stories Mike Barr, Alan Moore, Jim Starlin

7,0

Violator: The 1994 Collection Greg Capullo, Alan Moore, Bart Whitman Sears

6,1

Vigilante: Samozwańczy Stróż Prawa Jim Baikie, Alan Moore, Don Newton, Chuck Patton, George Pérez, Keith Pollard, Marv Wolfman

więcej

Alan Moore

Brytyjski scenarzysta komiksowy, pisarz, muzyk, rysownik, czarodziej i okultysta, znany przede wszystkim ze swoich komiksów, w tym "Strażników", "W jak Wendetta", "Ballada o Halo Jones", "Saga o potworze z bagien", "Batman: Zabójczy Żart" i "Prosto z piekła". Moore rozpoczął swoją karierę w brytyjskich undergroundowych fanzinach i na scenie alternatywnej w drugiej połowie lat siedemdziesiątych. Pisał m. in. dla "Doctor Who Magazine", a później dla "2000 AD" i "Warrior", gdzie odniósł sukcesy z seriami "Ballada o Halo Jones" i "Miracleman". Następnie rozpoczął pracę dla DC Comics, jako "pierwszy scenarzysta żyjący w Wielkiej Brytanii, który pracował nad dużymi projektami w Stanach". Pisał dla dużych postaci jak Batman i Superman, znacząco rozwinął Potwora z bagien i pisywał zupełnie oryginalne prace, jak "Strażnicy". Przez lata osiemdziesiąte Moore pomógł komiksowi zyskać większy szacunek i zmazać stygmat pustej rozrywki dla dzieci. Jego sukces utorował drogę dla wielu innych brytyjskich twórców jak Grant Morrison i Neil Gaiman, przyczynił się także do stworzenia znanego imprintu Vertigo. W późnych latach osiemdziesiątych i na początku nowej dekady Moore porzucił mainstream na rzecz niezależnej pracy nad eksperymentalnymi projektami jak opowiadający alternatywną historię Kuby Rozpruwacza "Prosto z piekła", a także swoją pierwszą powieść "Voice of the Fire". Pod koniec lat dziewięćdziesiątych powrócił do głównego nurtu, aby pisać dla Image Comics, gdzie znacząco rozwinął serię "Supreme", a później stworzył imprint "America's Best Comics" przez który wydał dzieła takie jak "Liga niezwykłych dżentelmenów" czy okultystyczna "Prometea". W 2016 roku wydał "Jerusalem", mająca 1266 stron eksperymentalną powieść o dziejach swojego rodzinnego miasta Northampton. Jest to jedna z najdłuższych książek, jakie napisano, a jej napisanie zajęło dekadę. Moore wielokrotnie wykorzystywał w swoich pracach motywy związane z jego innymi zainteresowaniami, przede wszystkim okultyzmu, magii i anarchizmu. Wiele z jego wczesnych prac rozpoczyna się zniszczeniem dawnego status quo, ujawnieniem bohaterowi, że jego dawne życie jest kłamstwem. Często wykorzystuje zasady teatru epickiego Bertolda Brechta (a także często nawiązuje do jego twórczości), a wiele z jego dzieł, szczególnie tych superbohaterskich, to metanarracje. Pomimo wielu obiekcji komiksy Moore stały się podstawą kilku ekranizacji, w tym Z piekła rodem" (2001), Liga niezwykłych dżentelmenów" (2003), "W jak Wendetta" (2005), "Watchmen. Strażnicy" (2009) oraz serial "Watchmen" (2019). Moore zawsze każe usuwać swoje nazwisko z napisów końcowych, odmawia współpracy i twierdzi, że nigdy nie ogląda filmów na podstawie swoich dzieł.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Nemo: Serce z lodu

Alan Moore Kevin O'Neil

Co się dzieje kiedy pani kapitan Nautilusa i córka legendarnego kapitana Nemo zaczyna się nudzić? Wyprawa na Antarktydę podczas której giną ludzie, zostaje odkryte to co nigdy odkryte nie powinno zostać i mnóstwo wyrzutów sumienia. Moore jak zwykle bawi się, cytuje i nawiązuje do innych dzieł, dzięki czemu lektura jest wciągająca i przyjemna. Wielki plus za samotnika z Providence.

zawsze_spozniony

ocenił na 6 7 lat temu

Fins de Siècle: Falangi Czarnego Porządku, Polowanie

Enki Bilal Pierre Christin

I see who you are, you are my enemy. My enemy, you are my enemy. Czytając ten komiks własnie słowa tej piosenki brzęczały mi ciągle w głowie. Klimatycznej, wpadającej w ucho i bardzo mrocznej. Bo własnie o tym traktują zawarte w tym albumie historie. Dwie, wydawać by się mogło, odrębne opowieści, mówiące o innych czasach, innych ludziach oraz innych wydarzeniach. A jednak mające ze sobą wiele wspólnego. Zarówno na tle politycznym, historycznym oraz fabularnym. Pierwsza opowieść nosząca tytuł "Falangi Czarnego Porządku", ciągle przywodziła mi na myśl film "Monachium". Tylko w nieco innym wydaniu, bo zamiast młodej grupy żółtodziobów, dostaliśmy ekipę sędziwych weteranów. Naprawdę sędziwych i pragnących rozprawić się po raz ostatni z demonami swej przeszłości. Ma to jednak swoje konsekwencje, bowiem młodość wybacza znacznie więcej błędów. Przeprawa przez ośnieżone góry nie jest raczej dobrym pomysłem, jeśli grupa składa się głównie z emerytów. Nawet zaprawionych w walce partyzanckiej i sztuce przetrwania. Historia w brutalny, a przy tym wręcz z stoicki, sposób obrazuje czym kończy się brawura. Z jednej strony chęć odwetu na ludziach, którzy w oczach społeczeństwa uchodzą za morderców bez kręgosłupa moralnego. Z drugiej mamy natomiast podobną bandę, tyle, że ona ułożyła sobie życie. Usprawiedliwiają swe czyny i popełnione zbrodnie walką o pokój czy wyższe ideały. Jednak czy różnią się czymś od swych prześladowców. Nie wysadzają budynków oraz restauracji pełnych ludzi, ale jednocześnie nie boją się przemocy i zabijania. Druga opowieść, zatytułowana "Polowanie", przenosi nas do Polski w czasach głębokiego PRL-u. Poznajemy ważną osobistość KGB oraz jego tłumacza, który wprowadza w swój fach młodego absolwenta jednej z moskiewskich uczelni. Całość ma spokojny, miejscami wręcz monotonny, styl, jednak jest to działanie zamierzone. Poznajemy różne oblicza podejścia do historii, jej przekazywania masom i tworzenia przyszłości. Tutaj młode ideały rozbijają się niczym fale o skały, będące ludźmi doskonale znającymi prawdę. Zarówno tą przemilczaną, jak i powszechnie uważaną przez reżim za jedyną słuszną wersję. Wszystko natomiast w scenerii ośnieżonego lasu i polowania na dziką zwierzynę. "Fins de Siecle" to komiks dający do myślenia. Nie chodzi tutaj o sens życia, tylko podejmowanych przez nas działań i związanych z nimi konsekwencji. Czy śmierć jednej osoby można usprawiedliwić ocaleniem setek innych? Czy zatajanie prawdy przed społeczeństwem naprawdę go chroni? Niby zadawano je już tysiące razy, a jednak odpowiedź na nie nadal umyka wielu osobom. Szczególnie młodym i podatnym na manipulację starych, którzy siłą rzeczy zdobyli doświadczenie. Często w bardzo bolesny sposób. RECENZJA OPUBLIKOWANA RÓWNIEŻ NA BLOGU W PAJĘCZEJ SIECI

WPajęczejSieci

ocenił na 8 4 lata temu

Liga Niezwykłych Dżentelmenów: Stulecie 1969

Alan Moore

Nie ma to jak zaczynać czytanie czegoś od środka. Zaciekawiło mnie, ale nie powaliło, nie zmienia to faktu, że z pewnością sięgnę po tom 1, oryginalnej serii, a pewnie i dokończę "Stulecie". Dużo erotyzmu i w zasadzie na tym zasadza się wszystko, bo fabuła niespecjalnie mnie wciągnęła. Jest to jednak część druga (tomu trzeciego), więc w tym mogą tkwić moje problemy w odbiorze.

Paweł Panfil

ocenił na 6 11 lat temu

Liga Niezwykłych Dżentelmenów: Czarne akta

Alan Moore Kevin O'Neill

PopKulturowy Kociołek: Alan Moore od samego początku tworzenia przygód niezwykłych bohaterów lubił bawić się formą i często w ten sposób zaskakiwać czytelnika. W recenzowanym albumie postanowił on w pełni wykorzystać swój twórczy umysł, aby dostarczyć odbiorcy coś więcej niż tylko zwykły komiks. Czarne Akta są bowiem mieszanką widowiskowości, niesamowitości, emocjonalności, pomysłowości i wylewającego się z każdej strony humorystycznego kulturowego absurdu. Album jest połączeniem tradycyjnego komiksu i niezwykłego, ale również nader ciekawego książkowego eposu. Trzonem komiksowej części historii są tytułowe Czarne Akta. Zbiór tajnych materiałów dotyczących Ligi i jej członków (która została już rozwiązana – akcja rozgrywa się w 1958 roku). Dokumenty te stanowią łakomy kąsek dla wszystkich agencji wywiadowczych. Jednocześnie są ogromnym zagrożeniem dla byłych bohaterów ratujących Anglię. Nic więc dziwnego, że dwójka z nich (Mina Murray i Allan Quatermain) postanawia zrobić wszystko, aby przejąć tę książkę. Jeśli ktoś czytał poprzednie tomy serii, z pewnością może być mocno zaskoczony odmłodzonym wyglądem tych postaci. Zapewniam jednak, że zostało to wyjaśnione w fabule (czy dobrze to już inna sprawa), niekoniecznie jednak na samym początku dzieła. Wątek ten przerywany jest prezentacją (najczęściej w formie pisanej – ale nie tylko) zawartości wspomnianych akt. Dzięki czemu czytelnik ma okazję zapoznać się z historią samej Ligi i różnymi losami jej członków. Taka forma dzieła ma swoje plusy i niestety również pewne minusy. Na pewno pozwala to odbiorcy na jeszcze intensywniejsze wsiąknięcie w niezwykły świat wykreowany przez autora. Przerywana akcja sprawia jednak, że historia jest mniej intensywna/widowiskowa niż poprzednich albumach. Nie umniejsza jednak to jej niesamowitości i umiejętności zapewnienia odbiorcy naprawdę dobrej dawki przemyślanej rozrywki. Na pewno nie zmienia się za to nic w kwestii implementacji przez Moore’a w tytule całej masy kulturowo-polityczno-historycznych nawiązań. Robi on to oczywiście w formie pastiszu (niejednokrotnie dość absurdalnego), ale na pewno nie można mu odmówić tego, że potrafi on rozbawić czytelnika, a podawane treści są idealnie ze sobą spasowane. https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-liga-niezwyklych-dzentelmenow-czarne-akta/

PopKulturowy

ocenił na 9 3 lata temu

Miracleman

Steve Dillon Paul Neary Alan Moore Chuck Austen Alan Davis Don Lawrence John Ridgway John Totleben Rick Veitch

Zaczyna się spokojnie, Miracleman to taki Shazam po czterdziestce. Pojawiają się ciekawe konflikty, jak koleś, który przez kilkadziesiąt lat pozostał w swojej superbohaterskiej postaci, przez co nie dość, że stał się zły, ale też nie zestarzał się, albo kiedy główny bohater dowiaduje się, że jego żona nie jest w ciąży z nim, tylko z jego alter ego. Ale potem robi się z tego Shazam po LSD… No nie wiem, trochę trąci myszką, poza tym chyba za dużo czytałem komiksów superbohaterskich, które "miały być inne niż wszystkie", przez co wszystkie są w sumie bardzo podobne, a może też mam już przesyt samego Moore'a.

Adsun22

ocenił na 6 3 lata temu

Liga Niezwykłych Dżentelmenów. Tom 2

Alan Moore Kevin O'Neill

Tom pierwszy uważam za lepszy, ciekawszy, bardziej pomysłowy i oryginalny. Ta część stanowi kawał dobrej lektury, ale nie czułem takiego zaangażowania jak poprzednio. Na na plus mogę wyróżnić rysunki, które idealnie pasują do przyjętej przez Moore’a konwencji. Na niektórych kadrach osoby bardziej uważne mogą natknąć się na ukryte detale i smaczki. Komiks jest dobry, ale odczułem jednak lekkie rozczarowanie bo po tak trudnych w ocenie i całkowicie niejednoznacznych bohaterach można było spodziewać się czegoś więcej.

alcybiades

ocenił na 7 3 lata temu

Trylogia Nikopola: Targi Nieśmiertelnych, Kobieta Pułapka, Zimny Równik

Enki Bilal

Specyficzna, nie do końca moja stylistyka komiksu nie odrzuca, ale też nie jest w stanie wprawić w zachwyt. Najbardziej urzekają mnie ujęcia bogów i wnętrza piramidy. Samą treść nie wciąga szczególnie. Część pierwsza, najlepsza, a pozostałe stają się ciekawsze przy ich zakończeniach. Jednak w wydaniu trylogii dużą wartość niesie analiza pracy Enkila Bilala autorstwa S. Lehmana. Po tej analizie, warto jeszcze raz przeczytać trylogie i poszukać prawdopodobnych odniesień i ukrytych znaczeń.

Brzezmic

ocenił na 7 2 lata temu

Piotruś Pan

Régis Loisel

Mam mieszane uczucia. Klasyczna dziecięca opowieść podana w formie "dla dorosłych" - przy czym ta "dorosłość" nie objawia się tutaj jakąś zwiększoną głębią przekazu, ale epatowaniem nagością i elementami często mocno niesmacznej seksualności (chociaż nie w rozumieniu XIX-wiecznej rzeczywistości rzecz jasna), a także surowością świata, wydarzeń oraz elementami motywacji postaci rodem z "Władcy much", plus co za tym idzie, lub po prostu przy okazji (uwaga na krokodyle!!) sporą dawką dosłownej brutalności, krwi, śmierci. Całość okraszona specyficznymi (na modłę znakomitej serii o "Ptaku czasu"), ale technicznie bardzo dobrymi rysunkami, stylistyka i kolory zawsze pasujące do miejsca i czasu akcji (żywe w świecie Nibylandii, ponure w świecie prawdziwym), robi to robotę i pasuje do przyjętej konwencji, dla fanów tej kreski zdecydowanie +1 do oceny, chociaż jeśli komuś się ta specyficzna "brzydota" nie widzi, to w powiązaniu z powyższymi uwagami sugeruję się zastanowić nad siadaniem do tej lektury. Mam mieszane uczucia. Raczej już nigdy w życiu tego nie przeczytam, ale uważam, że warto było poznać i tę wersję tej klasycznej opowieści.

plast

ocenił na 7 2 lata temu

Pasażerowie wiatru. Cykl drugi

François Bourgeon

Cykl drugi „Pasażerów” to przeskok czasowy do połowy XIX w. i okresu wojny secesyjnej, jednak w całość wplątano wydarzenia z przeszłości w taki sposób, że stanowi naturalną kontynuację losów Isy z cyklu pierwszego. Tym razem poszło to bardziej w stronę realistycznej obyczajówki, niż przygody, ale jedno nie zmieniło się w ogóle – to nadal kapitalnie zrealizowana, gęsta fabuła z bardzo mocnym historycznym umocowaniem. Jestem pod wrażeniem

Przemek Skoczyński

ocenił na 8 1 rok temu

WE3

Grant Morrison Frank Quitely

Jest w tym komiksie potencjał na rozległą opowieść, którą z powodzeniem można by rozpisać na więcej niż jeden tom. I o ile jestem wyznawcą zasady, że mniej znaczy więcej, to w tym przypadku chciałoby się więcej. Chciałoby się bardziej przywiązać do bohaterów, poznać ich przeszłość. Morrison postanowił jednak sprowadzić całość do prostej historyjki, niemal przypowieści, ze - zdawałoby się - z góry powziętą tezą. Szkoda. Niemniej jest to kawałek przyzwoitej roboty, dobrze pomyślanej i dobrze zrealizowanej, którą przy odrobinie dobrej woli można potraktować jako treatment i storyboardy dla świetnie zapowiadającego się filmu. Na 15 minut czytania.

Irimias

ocenił na 7 9 lat temu

Żyd Fagin

Will Eisner

Ciekawe przestawienie Fagina z "Olivera Twista", próba zadośćuczynienia Eisnera za stereotypowe przedstawienie czarnego chłopca we wcześniejszym "Spiricie". Z dodatków dowiadujemy się też, że sam Dickens próbował naprawić swoje negatywne przedstawienia Żydów z wcześniejszych powieści. Moses Fagin przechodzi drogę przypominającą historie postaci Dickensa (Oliver Twist, David Copperfield, Pip), ale kończy tak jak w pierwotnej powieści. Próba odejścia od stereotypowego przedstawienia postaci udaje się w przypadku głównego bohatera, chociaż niekoniecznie w przypadku postaci pobocznych (np. wygląd autentycznej postaci Josepha Freya). Wielkim plusem jest pierwsza połowa komiksu, gdzie młodość Fagina jest pełna obrazów londyńskich Żydów z początku XIX wieku (podział na aszkenazyjczyków i sefardyjczyków, kontakt z postaciami autenatycznymi). Druga część związana z wydarzeniami znanymi z "Olivera Twista" wydaje się mniej pasjonująca, jednak całość dowodzi, że Eisner wielkim twórcą komiksów był.

Grzegorz

ocenił na 7 3 lata temu

Skład główny. Tom 1

Régis Loisel Jean-Louis Tripp

Piękna, spokojna historia o losach mieszkańców malowniczej wioski. Opowieść urzekająca równie mocno jak szata graficzna. Jeśli macie ochotę na niespiesznie snującą się historię, na cudownie odmalowanych mieszkańców, na tę unikalną, bardzo trudną do uchwycenia, cudowną atmosferę spokojnej wioski gdzieś na uboczu to zachęcam gorąco!!! Ale nie myślcie, że będziecie się nudzić. Pozory mylą ;-)

ttrotyl

ocenił na 8 1 rok temu

Prosto z piekła

Alan Moore Eddie Campbell

Egzemplarz komiksu do recenzji otrzymałem od Timof comics w ramach współpracy barterowej. "Prosto z piekła" to dzieło wybitne. Alan Moore stworzył genialny scenariusz w oparciu o mnóstwo materiałów dotyczących Kuby Rozpruwacza. Jego historia wydaje się przez to równie prawdopodobna, co każda inna z lepiej uzasadnionych teorii. Mistrzowska jest także kreska Eddiego Campbella, która nie tylko oddaje ówczesne realia, ale i w sposób znakomity podkreśla nastrój opowieści. Równie genialny jest sam przekład – zachowanie żywego języka sprawiło, iż komiks jest jeszcze bliższy rzeczywistości. Osoby z niższych warstw społecznych więc „mówiom, robionc błendy”, podczas gdy usytuowani na wyższym szczeblu drabiny społecznej obywatele Londynu wysławiają się zgodnie z obowiązującymi zasadami leksykalnymi. Zastanawiacie się pewnie teraz, co z samym Kubą Rozpruwaczem? Oczywiście, nie zdradzę Wam, kto w "Prosto z piekła" został osadzony w jego roli. Co jednak mogę Wam zdradzić, to to, że postać ta została przez Moore’a bardzo dobrze sportretowana. Jej psychika, zachowania oraz motywy są wiarygodne – na tyle, na ile „wiarygodna” może być logika kierująca seryjnym mordercą. Równie dobrze zostały zaprezentowane wszelkie inne osoby dramatu. Każda z postaci, która choćby na chwilę pojawia się w kadrze, została odpowiednio nakreślona. Zarówno pod względem psychologicznym, jak i wizualnym. Na osobne omówienie zasługuje również naturalizm w wykonaniu Campbella. Jako że ofiarami Rozpruwacza w głównej mierze były panie lekkich obyczajów, w komiksie znajduje się kilka scen, których nie powstydziłby się Milo Manara: jest więc i negliż, jak i ujęcia cielesnych zbliżeń. Poza tym, oczywiście, przedstawione są także same zbrodnie. Bez żadnych upiększeń. "Prosto z piekła" jest pod tym względem niezwykle brutalnym komiksem. To nie jest zwykła historia o Kubie Rozpruwaczu. To komiksowe arcydzieło. Ale tylko dla osób dorosłych i o mocnych nerwach. Żeby nie było – ostrzegałem. Dłuższa recenzja na moim blogu - link: https://karols.pl/prosto-z-piekla-edycja-kolorowa/

Karol Skrzypek

ocenił na 10 2 miesiące temu

Pasażerowie wiatru. Cykl pierwszy

François Bourgeon

Recenzja z pisma „Playboy” [nr 5 / 2015]: Bodaj najsłynniejszy cykl francuskiego rysownika i scenarzysty uchodzącego za mistrza komiksu historycznego. Akcja przenosi nas w schyłek XVIII wieku na transatlantycki front francusko-angielskiej wojny o dominację w Nowym Świecie. Podróż do Ameryki, z przystankiem na targu niewolników w Dahomeju i przygody w zamorskich koloniach to świetne pole do popisu dla rysownika starannie odtwarzającego realia epoki w oparciu o żmudne studia w muzeach i bibliotekach. Drugi wymiar albumu stanowi awanturnicza akcja, w której centrum stoi bohaterka w ulubionym typie Bourgeona. Isa to piękna i twarda dziewczyna, która wbrew epoce i otoczeniu walczy o niezależność, wykorzystując zarówno inteligencję, jak i seksualność. [Rafał Księżyk] zapraszam na blog: https://tesinblog.wordpress.com/

san-escobar

ocenił na 9 21 dni temu

Miracleman - Złota Era

Neil Gaiman Mark Buckingham

Długo się łasiłem aby przeczytać ,,Miracleman. Złota Era". Szukałem pretekstu, chęci aż w końcu znalazłem i zabrałem się za historię jednego z bardziej przełomowych bohaterów komiksowych. Gaiman poniekąd porzuca, ale także kontynuuje wątki podjęte przez Alana Morra w 3 księgach przygód Miraclemana. Porzuca, ponieważ w tych mikrofabułkach jest stosunków mało tytułowego herosa. Kontynuuje, ponieważ pokazuje zwykłych ludzi żyjących w utopijnym świecie rządzonym przez Miraclamena, który ma takie a nie inne doświadczenia życiowe. Jakbym miał jednym zdaniem opisać komiks to powiedziałbym, że jest to ,,Superman. Czerwony Syn" zrobiony dobrze, wręcz wyśmienicie. Całość składa się z niepowiązanych ze sobą mikrohistoryjek, które na końcu są spięte śliczną klamrą. Historyjki mają różną narrację, styl, bohaterów oraz wartość emocjonalną (jedne są bardziej przyziemne, drugie wręcz transcedencjalne). Gaiman w tym dziele pokazuje jak doskonale umie żonglować tematami oraz stylem (w tym dziele możemy spotkać androida Andiego Warhola oraz przeczytać dedykowaną bajkę na dobranoc). Efekt jest naprawdę doskonały. Sukurs fabule idzie także oszałamiające rysunki Marka Buckinghama. Jego kreska tak samo jak fabuła jest dziwna, oryginalna oraz nietuzinkowa (w szczególności widać to w historyjce o Warhole, która wgniata w fotel i nawiązuje do twórczości tego artysty). Gorąco polecam, choć komiks nie jest skierowany dla wszystkich. Jeśli cenisz Gaimana, nietuzinkową, filozoficzną wręcz fabułę albo jesteś ciekaw co się stało z Miraclemena to ten komiks jest zdecydowanie dla Was. Reszta czyta na własną odpowiedzialność, choć będziecie bardziej zadowoleni niż rozczarowani całością 😊

roman1408

ocenił na 9 5 lat temu

Coutoo

Andreas Martens

Andreas zrobi wszystko, żebyś z założenia prostą historię o seryjnym mordercy odbierał jako skomplikowaną, tajemniczą i pełną luk fabularnych jak u Davida Lyncha. To czasem może zniechęcać, wymuszać aż nadto uważną lekturę, czy po prostu drażnić, ale mi udaje się czerpać z tego satysfakcję. Rysunkowo jak zawsze, czyli świetnie, choć mniej zabawy kadrami niż się spodziewałem.

Przemek Skoczyński

ocenił na 7 5 miesięcy temu

Przebudzenie

Scott Snyder Sean Murphy Matt Hollingsworth

Jednak lekki zawód, ciekawy pomysł, połączenie "wodnego świata" z syrenami ale trochę to za szybko się skończyło. Myślę, że gdyby ta seria była rozpisana na więcej zeszytów to może lepiej by to wyszło? Albo wręcz przeciwnie. W każdym razie wydawało mi się że akcja za bardzo skakała a zakończenie no też "takie se". Warto poznać ale nie jest to na pewno lektura obowiązkowa.

Xargos

ocenił na 6 6 miesięcy temu

Sprawa rodzinna i inne historie

Will Eisner

Przeczytałem, bo bardzo wysoko oceniłem dawno czytaną "Umowę z Bogiem", co przy czarno-białym komiksie oznacza, że Will Eisner jest wyśmienitym opowiadaczem. Ale tom "Sprawa rodzinna" zawiódł mnie. Tytułowa opowieść jest najsłabsza. Postacie są szablonowe, akcja sztampowa. W "Drobnych cudach" jest trochę uroku. "Życie na obcej planecie" jest najbogatsze treściowo. Dużo postaci, sceny z ogólnoświatowej polityki - trochę jakby metafora prozy Folleta.

Lucjan Górski

ocenił na 7 5 miesięcy temu

Strażnicy - Początek: Gwardziści / Jedwabna zjawa

Darwyn Cooke Amanda Conner

Arcydzieło na miarę pierwszej części to nie jest, ale komiks służy jako świetna sentymentalna podróż do pierwowzoru. Bardzo dużo poupychanych smaczków dodaje uroku całości. Eksperyment z upięciem historii, które może nie bezpośrednio, ale przenikają się, przez dwóch różnych rysowników, którzy mają inną kreskę tworzy świetny kontrast. Niestety oprócz sentymentów, easter-eggów i wyjaśnianie kilku spraw, które w pierwszej części nie były dopowiedziane samo prowadzenie fabuły niezbyt wysokich lotów - zarówno rozwiązywanie zagadki porwań przez Gwardzistów oraz rozpracowywanie szajki dilerów przez Zabójczą Zjawę nijakie i prostolinijne. Comeback po 25 latach i tak jest udany, nie ma wstydu, postawiona wysoko poprzeczka nie została przeskoczona, ale na pewno trzeba dać serii szansę na kolejne próby.

pawel333

ocenił na 6 5 lat temu

Cytaty z książki Nemo: Berlińskie Róże

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Nemo: Berlińskie Róże