Natura leczy, czyli co sprawia, że jesteśmy szczęśliwsi, zdrowsi i bardziej kreatywni

„Legenda głosi, że cesarz Shennong odkrył dobrodziejstwa herbaty w 2737 roku przed naszą erą. Cesarz drzemał pod krzakiem, podczas gdy w czarce u jego boku wrzała woda, którą zwykł popijać, by oczyścić ciało i umysł. Zawiał wiatr, zerwał z krzewu kilka liści, które błądziły aż wpadły do naczynia. I tak narodziła się pierwsza w historii filiżanka herbaty.” (s. 192.) (…) Najbardziej cenione czarki do ceremonii picia herbaty mają nieregularne kształty, na niektórych tu i tam widnieją złote kreski, które znaczą drobne usterki na ceramice. Tym samym zamiast ukrywać, podkreślają szkody, które naczynie ucierpiało, przekazywane z rąk do rąk, od starodawnych właścicieli do dziś. Asymetria i nieprawidłowości otwierają możliwości rozwoju. Perfekcja dławi wyobraźnię”. Donald Keene Profesor literatury japońskiej Uniwersytetu Columbia (s.193.) Hector Garcia, Francesc Miralles, Shinrin Yoku. Japońska sztuka czerpania mocy z przyrody, przekł. Monika Skowron, Znak litera nova, Kraków 2018. Po tak sformułowanym opisie, sięgającym aż do 2737 roku, Czytelnikowi nie pozostaje nic innego, jak zaopatrzyć się w najlepszą możliwą herbatę, czarkę z uszczerbkiem, by niespiesznie odkrywać tekst zrodzony w lasach Hakone, miejscowości w prefekturze Kanagawa. Przewodnikami prowadzącymi Czytelnika w głąb lasu będą: psycholog, doktor biologii i filozof (niezłe połączenie profesji), i żadnego myśliwego!!! Dodatkowe atrakcje to: • spanie na podłodze • i poranek z widokiem na górę Fudżi. Wtedy cały ciężar stresu, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki znika, przestają działać telefony komórkowe i ogarnia nas błogi, niczym nie zakłócony, spokój ducha. W takiej tonacji napisana jest Shinrin Yoku. Warto mieć ją pod ręką, a jeszcze lepiej przyswoić zasady obcowania z naturą jako rzeczą podstawową i niezbędną do życia w XXI w. 10/10

Książka ukazująca świat zwierząt z perspektywy analizy człowieka. Świetnie podzielona na podrozdziały związane m.in. z seksem, kulturą, językiem, śmiechem, osobowością, pochówkiem, uczuciami, samoświadomością. Autor wykazuje się ogromną wiedzą co potwierdza merytoryczna objętość lektury jak i bogata bibliografia. Dla laika przyrodniczego mnóstwo ciekawostek. Szczególnie polecam tym, którzy chcieliby się uwrażliwić pod tym kątem, popracować nad obserwacją świata naturalnego i swoją inteligencją przyrodniczą.

„Ulga, jaką odczułem, znalazłszy się wśród gałęzi tego drzewa była natychmiastowa. Od razu wiedziałem, że nie zagraża mi dziki chaos w dole, a widok przechodzących spokojnie danieli wzmocnił jeszcze owo wrażenie azylu i oddalenia. Oprócz tego jednak czułem również pradawną więź z tym, kto wbił te żelazne kołki i siedział na tych samych gałęziach, co ja teraz, jak gdyby dzielący nas czas skurczył się do zera.” ( s.10) James Aldred, Człowiek, który wspina się na drzewa. Wspomnienia. Przekł. Norbert Radomski,Dom Wydawniczy REBIS, Poznań 2018.Wyd.I. James Aldred – to reportażysta i dokumentalista BBC, siedzący na drzewie, a właściwie (w zgodzie z tytułem)„wspinający się na drzewa”. Tu: musi paść pytanie: po co, w jakim celu? Zanim Czytelnik znajdzie odpowiedź, musi zmierzyć się z tekstem „Człowieka, który…” (pierwszą książką autora). Od pierwszych stron przykuwa uwagę opis, (nie najłatwiejsza forma wypowiedzi). Opis wielokrotnie pomijany lub lekceważony przez Czytelników jako nieistotny bądź opóźniający akcję opowiadanych historii (z pewnością) nie należy do ulubionych form wypowiedzi. W przypadku Aldreda ma znaczenie na równi z opowiadanymi historiami. W autorskim spojrzeniu na dziką naturę Czytelnik dostrzeże pokłady niezgłębionej miłości do niej, bez której nie istnieją opowieści reportera – dokumentalisty. Jak napisze o drzewach: „ucieleśniają one dla mnie samą istotę natury. Zapewniając nam żywą więź z naszą planetą, w pewnym sensie przerzucając pomost między naszym własnym ulotnym życiem a światem wokół nas”.(s. 16-17) W opowieściach najważniejsze są przestrzenie (najczęściej egzotyczne), a w nich mieszkańcy - przedstawiciele flory i fauny. Pierwsze miejsce: • Borneo i spotkanie z dzioborożcem żałobnym (zagrożonym wyginięciem) przeczesującym dziobem pióra; • las deszczowy na stromym zboczu. Drugie miejsce • New Forest (Anglia) sadzenie młodych dębów. Inne miejsce: • Australia (południowo – wschodnia) Płaskowyż Hume`a - eukaliptus królewski, zwany przez miejscowych górskim jesionem (jeden z najwyższych mierzy 99, 82 m ) i znajduje się na… Chcesz na chwilę znaleźć się w kręgu wszechpotężnej Matki – Natury, by poczuć jej siłę i bezmiar, zacznij czytać Aldreda. Spojrzenie odważne, ale też inne, nietypowe jak nietypowa profesja autora. 9/10

Przepięknie wydana książka, przepiękne zdjęcia kojące oczy. Zieleń, woda, kwiaty, piękne wnętrza. Przy opisie każdego domu gościnnego autorka opisuje również historię osób, które stworzyły to miejsce. Naprawdę można się rozmarzyć, tyle przepięknych miejsc jest w Polsce. Książkę bardzo polecam, będę do niej wracać w poszukiwaniu inspiracji. Jest to również cudna pozycja na prezent. Polecam bardzo!

Nie wiem dlaczego, ale kupując tę książkę - myślałam, że tytuł to metafora. Nie spodziewałam się, że po tej lekturze dowiem się jak rozróżnić samicę alfa od samicy beta. Poruszająca opowieść o wilkach z Yellowstone. Zaskakujące życie i zachowanie zwierząt, okrucieństwo ludzi, niesprawiedliwość. Historia życia 21 i 42 oraz ich przodka - Szóstki. Wilka, który w pewnym momencie swojego życia był nasławniejszym na świecie przedstawicielem tego gatunku.

Książki, które poświęcone są przybliżeniu postaci kobiet, które odegrały niebagatelną rolę w historii, a przez jakiś czas o nich zapomniano są dla mnie niezwykle cenne i interesujące. Libby Jackson przybliża nam 50 sylwetek kobiet, które odważyły się urzeczywistniać swoje marzenia i realizować na polach, które często były domeną mężczyzn. Mimo, że książka jest lekturą raczej dla młodzieży, to nawet dorosła osoba z dużym zainteresowaniem da się porwać lekturze. Polecam!

Bardzo podobała mi się ta książka, swobodny sposób operowania słowem przez autora i nie rozumiem, skąd taka niska ocena na LC, ale... No, być może stąd, że nie jest to do końca książka o Koreańczykach. W takiej samej mierze to książka o autorze, gdzie opisuje on nie tylko swoje życie osobiste i pracę w Korei, ale także poświęca sporo miejsca rynkowi motoryzacyjnemu i kolejnym modelom Hyundaia. Choć jest to ciekawe, to jest tego za dużo w kontekście głównej tematyki, o jakiej miała być ta publikacja. Oczywiście dowiemy się również z niej jak się żyje w Korei, trochę o jej historii, mentalności Azjatów, czy o najważniejszych różnicach pomiędzy kulturą Wschodu i Zachodu. Tyle, że proporcje są tu trochę zachwiane - za mało o Koreańczykach (czuję tu niedosyt), za dużo o autorze. Gdyby autor trochę popracował nad tym, żeby nie pisać tyle o samochodach, a skupił się bardziej na ludziach, byłoby idealnie.

Przyjemna książka, choć trochę nie rozumiem sensu wrzucania cytatów, które taka naprawdę nic do niej nie wnoszą. Czyta się jednak szybko i spokojnie, lektura jest niezbyt wymagająca oraz nieco inna od wszystkich książek podróżniczych, które wcześniej przeczytałam:)

Bardzo podobała mi się ta książka, wzruszająca, pełna pasji i zaangażowania głównego bohatera i oczywiście pieska. Ile też hartu ducha jest nie tylko w ludziach a i w zwierzętach, które nam towarzyszą na co dzień. Dla mnie historia o piesku Gobi jest i smutna, i piękna zarazem. Ps. Muszę sprawdzić oryginał, gdyż nie chce mi się wierzyć, żeby rodowity Australijczyk się pomylił co do telenoweli "Neighbours" - Sąsiedzi. W książce jest napisane, że to amerykański serial, a przecież jest australijski. ( To taka mała dygresja)

Reportaże z serii Mundus się kilkukrotnie sprawdziły. "Tokio. Biografia" też nie rozczarowała, choć spodziewałem się chyba czegoś troszkę innego - więcej współczesności, ludzi, problemów społecznych, wyjątkowych rozwiązań. Tymczasem najwięcej jest tu historii, a w gęstej sieci wydarzeń trochę gubi się samo miasto z jego tkanką, granicami, zmianami. Topografia, geologia, różne kataklizmy pojawiają się, znikają, władze raz stawiają na reformy, to znów od nich odchodzą, a to wszystko wpływa w ogromny sposób na to jak wygląda życie w mieście. Mansfield zebrał ogromną ilość danych, więc wyróżnić w tym tekście jakieś charakterystyczne punkty odniesienia wcale nie jest łatwo, a całości się nie zapamięta. Nie wiem czy komuś znającemu miasto byłoby łatwiej. Zabytki, jakieś charakterystyczne cechy Tokio, ważne dla kraju postacie, przelatują niczym w kalejdoskopie. I to chyba mój jedyny problem z tym reportażem - to nie jest lekka gawęda, z której wiele informacji byś zapamiętał, cieszył się, że klocki jakie układasz są znajome i łatwo ci z nimi idzie. W momencie gdy przestałem próbować zapamiętywać wszystko, sprawdzać czy zdjęcia jakoś odnoszą się do budynków wspominanych w tekście, wreszcie zacząłem mieć frajdę z lektury. Od początków czegoś co było zabudową dla możnych wokół pałacu, przez kolejnych szogunów, do współczesności droga daleka. Edo przez długi czas tkwiło w dużej izolacji, jego rozwój był związany z wpływami zewnętrznymi, ale czy ktoś mógłby spodziewać się że to miasto stanie się największą metropolią świata? Niewiele jest chyba miejsc, które by się podnosiły tyle razy z różnych klęsk, by szybko znowu się rozwijać i to z jeszcze większym rozmachem. Szeroki kontekst historyczny pokazuje jak odgórne plany i wizje, konfrontowały się z napływem ludzi, ich potrzebami i możliwościami oraz czynnikami naturalnymi wynikającymi ze specyficznego położenia. Mamy więc sporą dawkę historii, odrobinę polityki, różne warstwy społeczne i uwarunkowania, które do dziś wpływają na miasto (czyli np. wielkość mieszkań), klęski i próby wyciągania z nich wniosków, a do tego np. domy uciech, nacjonalizm, miejsca handlu, czy problemy z wodą pitną. Masa detali, ciekawostek i dopiero gdy dojdziemy do XX wieku łapiemy się na refleksji, że autor jednak nie pokazuje nam całej mapy czynników, próbuje je wybierać, bo inaczej książka miałaby nie 250, a z 1000 stron. Dla tych, których mało jest oczywiście spora bibliografia. Nie czułem wielkiego niedosytu, ale przyznam że chciałbym więcej - zdjęć, współczesności, wytłumaczenia różnych zmian bardziej szczegółowo (np. różnic między dzielnicami). Przeczytałem z ciekawością, teraz chętnie bym porównał to z jakąś inną pozycją na temat Tokio i Japonii.

Krótko, choć wyczerpująco opowiedziana historia, Henry zawarł w swojej książce, to co chciał. Swoją historią chciał dać wsparcie, inspirację i to, że... w tych "małych wielkich rzeczach" jest więcej zawarte, niżby można było się spodziewać. Autor pokazuje nam swój świat, mówi o chwilach załamania, o walce o swoje życie, które potem jest odkrywcze dla niego samego. Nie użala się nad swoim losem, opowiada jak czuł, jak przeżywał wszystko, jednocześnie nie chcąc, by była to ckliwa historia, a wręcz przeciwnie inspirująca i motywująca. Wraz z nim doceniałam te "małe wielkie rzeczy". Warto pokłonić się nad tą pozycją, choćby właśnie dlatego, żeby sobie uzmysłowić jak na wiele rzeczy wokół siebie nie zwracamy uwagi. Jest to książka dla wszystkich, która pokazuje ile siły i wytrwałości mieści się nie tylko w mięśniach, ale i przede wszystkim w naszych głowach. Polecam

W jednej z opinii przeczytałem, że „szału nie ma”. Istotnie nie ma, choć powód wskazany w opinii wydał mi się niedorzeczny zupełnie. Doceniam ogrom pracy prof. Wróblewskiego w zebranie tych informacji, ubranie w zgrabne, krótkie noty, ale – chyba – postanowił opisać zbyt dużo postaci. Tytuł sugeruje, że będą to anegdoty, a te z kolei obiecują sytuacje zabawne, dziwne, a niekiedy nieprawdopodobne zupełnie. I tak jest w istocie, albo byłoby, gdyby autor wybrał tylko tych uczonych „barwnych”, do których los się uśmiechał. A tak: na jednej stronie czytam o zabawnym rozkojarzeniu, ma drugiej o przedwczesnej śmierci na gruźlicę. Zbyt duży jak dla mnie kontrast.

cała prawda o arogancji lekarzy, braku szacunku dla pacjenta i zerowej empatii, lekarz musiał zostać pacjentem aby zobaczyć jak traktowani są ludzie przez lekarzy którzy się mają za bogów, cała prawda o lekarzach: brak empatii, nie słuchają pacjenta , arogancja , wręcz pacjent im przeszkadza

Bardzo ciekawa książka pokazująca głównego bohatera w publicystycznej formie, bo słowo "popularnonaukowej" byłoby trochę nadużyciem. Od historii odkrycia/wynalezienia, poprzez geopolitykę i gospodarkę, miejsce w kulturze po sprawy tak oczywiste jak zdrowie, wynalezienie insuliny, globalna skala problemu. Wielopłaszczyznowe zgłębienie tematu, zrozumienie powiązań ale bez straszenia. Bardzo dużo zdjęć i grafik ilustrujących zagadnienie.

Ostatnio odnoszę wrażenie, że biologia ewolucyjna i antropologia, to spoko dziedziny do trzaskania doktoratów. Autor tej książki najwyraźniej też tak pomyślał, kiedy sprzedawał czytelnikom patent na podkręcenie danych naukowych w przeprowadzanych badaniach terenowych. Jednak najwyraźniej nawet nie podejrzewał, do czego zdolna jest nasza polska kadra (Doktorat Copy Paste). Mógłby się od nas tylko uczyć. Amerykański badacz i biolog ewolucyjny o niepokornym usposobieniu, w iście szpanerskim stylu (co mi się akurat szalenie podoba!), chwali się własnym gabinetem na Harvardzie, trudzi przy łapaniu jaszczurek, przy okazji przedstawiając własne poglądy na życie. Czytając jego przygody na Jamajce można się uśmiać, ale na pewno nie zanudzić. Na uwagę zasługuje fakt, że pisze o polityce Black Live Matters, jeszcze przed powstaniem tego ruchu, czyżby pionier? Ale niektóre jego manifestacje polityczne mógł sobie darować, szczególnie tę głupkowatą o Czarnych Panterach, Bushu czy inne o policji. Koktajl z nauki i współczesnej amerykańskiej polityki nie jest niestety lekkostrawny. Trzeba jednak przyznać, że wpisuje się w szerszy konspekt fabuły, ukazując ogólny stan mentalny pracowników naukowych o lewicowych poglądach, z amerykańskich wyższych uczelni. Najciekawsze fragmenty skupiają się na opisie życia na Jamajce i noszą znamiona ciekawego reportażu, niektóre przygody ocierają się o brawurę i zakrawają na sensację. Dowiedziałam się na przykład, że jeżeli nie chcę dostać po gębie albo zostać okradziona i zamordowana, to lepiej się na Jamajkę nie wybierać, gdyż jest to miejsce tylko dla prawdziwych twardzieli. Więcej na stronie Kujonka.pl https://kujonka.pl/przeglad-ksiazek-popularnonaukowych-wydawnictwa-copernicus-center-press/

Mnie akurat nie rozczarowała. Co więcej, sposób opowiadania krótkich historii na temat Chin przez autora uznaję za odpowiedni – pasujący mi. Otwarty, nieprzeintelektualizowany, skromny. A wszystko na estetycznym papierze, z załączonymi tu i tam fotografiami. Można wybaczyć kilka literówek.

Zbigniew Czendlik to wzorcowy przykład tak zwanego „fajnego księdza”. Wiecie, tego, z którym można pożartować, do którego najchętniej pójdzie się na mszę, bo wiadomo, że nie będzie przeciągał kazania, i który jest animatorem jakiejś udanej prospołecznej lokalnej inicjatywy (i żeby nie było, chwała mu za to!). A gdy przypadkiem z różnych powodów zwątpisz czasem w instytucję Kościoła Katolickiego, to zapewne szybko usłyszysz od kogoś, że „przecież w Kościele są i dobrzy księża”, i osoba ta szybko podeprze to zdanie nazwiskiem takiego księdza Czendlika. Powiem szczerze, jestem trochę rozczarowana tą książką. Nie jest to bynajmniej pogłębiona rozmowa. Ksiądz Czendlik doskonale czuje się w centrum zainteresowania i to widać, stąd wiele ciekawych anegdot i uniwersalnych prawd i przemyśleń, o których warto od czasu do czasu sobie przypomnieć, więc miejscami czyta się to naprawdę przyjemnie, ale jest też dużo uciekania od trudnych dla Kościoła Katolickiego tematów oraz protekcjonalnego traktowania pewnych grup społecznych, głównie kobiet. Posłużę się paroma przykładami: Spowiadanej parafiance utyskującej na relacje z mężem zaleca „wizytę u fryzjera i kosmetyczki”, a kobiece łzy uważa za środek manipulacji oraz radzi żeby jednak nie płakać, bo „uśmiechnięte jesteśmy piękniejsze”. Ksiądz również wielokrotnie sam sobie zaprzecza, nawet w kwestiach fundamentalnych: w jednej chwili deklaruje, że to dobrze, gdy rodzice chrzczą swoje nieświadome tego dzieci, bo dają im w ten sposób to co najlepsze, by zaledwie dwie strony dalej stwierdzić, że kiedy w sprawie chrztu przychodzi do niego dorosły człowiek, raczej najpierw odprawia go z kwitkiem, zachęcając by dobrze przemyślał sobie tę , nieodwracalną przecież, decyzję. Niektóre poglądy uważam z kolei za wręcz skandaliczne, na przykład gdy potwierdza że jest zwolennikiem "wychowawczego klapsa" (oczywiście stanowisko poparte koronnym argumentem, że przecież on sam też nieraz oberwał i jakoś wyszedł na ludzi), czy o tym, że męskie łzy to przejaw słabości. Notabene, co moim zdaniem wyjątkowo obrzydliwe, stwierdził to wspominając jednego z prezydentów Słowacji, płaczącego na wizji ponieważ uprowadzono wówczas jego syna, a o którym to ojcu Czendlik pomyślał, że chociaż mu współczuł to jednak "nie chciałby, żeby jego prezydent płakał [okazując tym samym słabość]"). Rozumiem, że każdy ksiądz to po prostu człowiek. W przypadku księdza Czendlika – na pewno dobry i przesympatyczny. Nie oczekiwałam zresztą od tej książki spotkania ze sztucznie wykreowaną Figurą i cieszę się, że w tym co mówił, jej bohater był autentyczny, zapewne licząc się z tym, że nie każdemu przypadnie to do gustu. Nie mogłam jednak przejść obojętnie obok bulwersujących mnie fragmentów zwłaszcza, że znaczna większość opinii innych czytelników tutaj chwali postawę Księdza za jego, nazwijmy to, antysystemowość - podczas gdy moim zdaniem ta książka wręcz powiela, a tym samym umacnia, wiele szkodliwych poglądów i stereotypów, które znakomicie się mają również w katolickim „mainstreamie”, a na który to mainstream ksiądz Czendlik miałby być remedium.

Vivian Maier to fotografka, której dzieła zostały odkryte na krótko przed jej śmiercią. Ekscentryczna i nietuzinkowa artystka na codzień pracowała jako opiekunka. Książka Christiny Hesselholdt nie jest typową biografią. Autorka stworzyła kreację życia Vivian. Samą siebie obsadza w roli narratora a pozostałe postaci, w tym Vivian, wtórują jej w powrocie do dawnych lata i "same" opowiadają o tym co przeżyły. Każda z tych postaci od dawna nie żyje, można więc powiedzieć, że autorka dała im drugie życie i pozwoliła powiedzieć to co nie zostało powiedziane. Jako, że dziełami Vivian koneserzy zainteresowali się dopiero po jej śmierci (wszak ona sama nie obnosiła się z nimi), to ciężko o stworzenie szczegółowej charakterystyki postaci. Ta książka to raczej wyobrażenie autorki o artystce i albo się jej styl kreacji polubi albo nie. Ja polubiłam a Was zachęcam do wyrobienia sobie własnej opinii. Mój bookstagram: my.books.shelf

Kocham Pana Goulsona, jest dokładnie w moim wieku, kocha przyrodę w zupełnie zwariowany sposób, jak i ja, i ma doskonałe poczucie humoru ! Czytajcie ! Osobisty ton książek jest ważny , pozwala odróżnić prawdziwie wartościowe dzieła od sztucznej inteligencji, zwanej AI, nie wiem czemu, bo duże litery należą się Osobom, nie zestawowi losującemu. Pan Goulson tworzy przyrodnicze dzieła, oryginalne książki, polecam!

„Nie było nas, był las, nie będzie nas, będzie las”. Tym starym powiedzeniem (przysłowiem?) napocznę swoją opinię odnośnie do książki „Ukryte życie lasu” Davida Georgea Haskella amerykańskiego biologa, profesora biologii i badań środowiskowych w Sewanee: The University of the South w Sewanee w stanie Tennessee (USA). Lasy od lat niemowlęcych towarzyszyły mi w mojej wędrówce przez życie, w zasadzie to urodziłem się niemalże w lesie, w domu, a nie w szpitalu, przy dźwiękach śpiewu ptaków. Pierwsze kroki stawiałem w lesie, zabawy z rówieśnikami w lesie, pierwsze wspinaczki na drzewa i upadki z tychże drzew również w lesie, tym samym ciągnie mnie do lasu i wszystkiego, co traktuje o lesie, czy to w formie pisanej, czy jakiejkolwiek innej niczym przysłowiowego wilka do lasu. Nie jest to pierwsza moja książka poruszająca temat lasu, ale z pewnością jest to pierwsza książka, która ukazała mi to środowisko w taki sposób. Autor skupia się bowiem na wycinku lasu-uwaga!... wielkości jednego metra kwadratowego i przez cały rok prowadzi swoje obserwacje- badając formy życia i zmiany zachodzące w ciągu roku na tym jednym metrze kwadratowym. Wydawać by się mogło, że napisać ponad trzysta stron i to drobnym drukiem na temat jednego metra kwadratowego lasu to coś a wykonalnego, a już o zainteresowaniu i przykuciu uwagi czytelnika (nie biologa) mowy być nie może...o dziwo nic bardziej mylnego!. W ściółce leśnej na jej powierzchni, a zwłaszcza pod jej powierzchnią dzieje się tak dużo i tak wielu aktorów odgrywa swoje role, że sam Quentin Tarantino mógłby pozazdrościć: tempa akcji, rozgrywających się dramatów osobistych oraz mnogości występujących w przedstawieniu postaci. Są ich miliony, jeśli nie miliardy, bohaterów ukrytych przed oczyma przeciętnego człowieka nieświadomego, że podczas spaceru po lesie porusza się w otoczeniu miliardów istot żywych i ten właśnie fakt mnie osobiście najbardziej porusza; fakt, że nie jesteśmy sami i powinniśmy mieć więcej szacunku a przede wszystkim miłości do życia w każdej formie i pod każdą postacią. Nie ma złych niepotrzebnych stworzeń w świecie przyrody, są jedynie odmienne priorytety, z którymi my jako ludzie powinniśmy się pogodzić i do nich dostosować, bo las i tak przetrwa, wcześniej czy później, jeśli się nie opamiętamy i nie zrozumiemy- będzie uwolniony od swojego oprawcy i największego zagrożenia, czyli człowieka pędzącego świadomie (o dziwo) ku samozagładzie. David G. Haskell to nie tylko doskonały biolog i naukowiec jest to również świetny pisarz, filozof, myśliciel, oraz zagorzały zwolennik i popularyzator idei ekologicznych. Potwierdzeniem ponadprzeciętności autora może być fakt dotarcia jego dzieła aż do finału nagrody Pulitzera. W odróżnieniu od wielu dzisiejszych ekologów przykuwających się do drzew, ogrodzeń, samochodów, ekologów leżących na jezdni, robiących show wokół siebie i szukających dość często poklasku i sławy (np. Greta) - w odróżnieniu od nich David G. Haskell ukazuje nam las, życie lasu i potrzeby lasu w sposób bardziej stonowany, a jednocześnie bardziej przekonujący. Autor nie krzyczy, nie biega, nie histeryzuje, nie fika koziołków- ukazuje życie lasu, to widoczne na pierwszy rzut oka i to w przeważającej mierze ukryte życie lasu -czyni to w taki sposób, że czytelnik wybierający się na spacer po lesie dziesięć razy się zastanowi, nim postawi krok i zada sobie pytanie: czy aby moja obecność tu i teraz w tym miejscu nie narusza harmonii tego miejsca i co powinienem zrobić i jak się zachować, aby nie zburzyć spokoju tego świętego przybytku. Dzieło Davida G. Haskella do najlżejszych książek nie należy, jednak dla czytelnika dysponującego wiedzą w zakresie biologi, geografii i chemii na poziomie szkoły średniej nie powinno stanowić większego wyzwania. Książka wyjątkowa, autor przekonujący i kompetentny. POLECAM!!!