Na zawsze i o jeden dzień dłużej

To nie jest zwykły romans - i dobrze! Tak więc zapewne miłośniczki romansów nie będą zaciekawione, bo jest to coś zgoła odmiennego. Nie ma w tym płytkiej miłości, czystego pożądania, ale jest to zaletą tej książki. Główną osią akcji jest utrata węchu przez testerkę zapachów, co wiąże się ze zmianami w jej życiu. Także problematyka wiary składa się na to odmienne spojrzenie na miłość. Nie do czytania jednym tchem, lecz na odmianę warto.

Miłość i wojna nie idą w parze... Jedna kobieta i jej rozdarte serce na dwa kawałki. Czy pozostać wierna obietnicy którą znają tylko ona i jej przyszły niedoszły mąż Alain ? Czy może iść za głosem serca i oddać się w ręce przystojnego rannego Oficera Petera którego poznała podczas wojny? Historia Elspeth jest bardzo ciekawa, lecz mogłaby być inaczej poprowadzona. Jest poruszona w tej powieści bardzo ważna kwestia, a mianowicie ludzkiej zniszczonej psychiki po walkach na froncie, czego przykładem jest Alain , ale także ducha walki w innych bohaterach jak np. Petera czy Bruca. Trudne decyzje które wzbierają się wokół głównej bohaterki pokazują jak wielką walkę toczyła nie tylko jako pielęgniarka na froncie ale jako kobieta wybierając rozum czy serce.

Książka ta będzie idealną pozycją dla osób które potrzebują wsparcia, pomocy w trudnych chwilach np. tak jak bohaterka która z dnia na dzień traci pracę i chłopaka. Opisy pól lawendy cudowne, zbawienna moc spacerów i rozmów ze znajomymi pokazuje ile jesteśmy w stanie zdziałać gdy przestajemy martwić się o błahe sprawy.Mnie jednak do końca nie zachwyciła- zbyt dużo rozpoczętych wątków które nie zostały wyjaśnione.

Londyn, burzliwe lata dwudzieste. Grace Rutherford, pisze felietony jako Diamond Sharp. Z jej felietonów dowiemy się gdzie opłaca się jeść, imprezować czy nawet pokazać, albo pójść do fryzjera. Można by powiedzieć, że Grace jest pewnego rodzaju "doradczynią" w codziennym życiu w Londynie, a także dobrą rozrywką. Jednakże poza tym, prowadzi ona normalne życie, ma siostrę, matkę, bratankę, siostrzenicę. Jest niezależną i wymagającą kobietą( nie należy do jednych z tych kobiet, które "ukrywają" swoją inteligencję przed światem i mężem, żeby on nie poczuł się "głupi")inteligentną i nie chce zaakceptować zasad, które rządzą światem. Na drodze Grace stają dwaj mężczyźni: John Cramer i Dexter O'Connell. John to mężczyzna, który po śmierci żony, poświęcił się córce, a Dexter zaś to typ niegrzecznego chłopca, takiego "Diabła". Którego z nich wybierze nasza bohaterka? Sięgnijcie po książkę, by się tego dowiedzieć. Książka ma wiele plusów, które szybko zauważycie czytając ją. UWAGA: To nie jest typowe romansidło, w którym bohaterowie wzdychają do siebie na każdych stronach. To książka o przeszłości i przyszłości oraz o wyborach i o tym jak one mogą wpłynąć na nasze życie. P.S Bohaterowie fajni, nieprzerysowani, nie z kosmosu. I to mnie urzekło!

Na początku ta książka wcale mnie nie zaciekawiła (a nawet chwilowo nudziła), ale dałam jej szansę. I dobrze zrobiłam. Akcja fajnie się rozkręciła mimo iż główna bohaterka dalej mnie irytowała. To takie połączenie Bridget Jones z naiwną amerykanką ze skłonnościami Kopciuszka. Dla tych kilku zabawnych sytuacji i trafnych psychologicznych spostrzeżeń warto było.

Urocza historia z romansem w tle! Samanta to silna kobieta, która po śmierci ojczyma musi walczyć o przyszłość czekoladziarni, która jest rodzinną spuścizną. Ojczym nie był zły, ale nie miał łowy do interesów. Teraz dla Sami pozostały długi i ogromny kredyt w banku. Do tej pory jakoś się wymykała, ale teraz, gdy nowym managerem banku zostaje Blake Preston jej sytuacja znacznie się pogarsza. Na szczęście Sami ma dwie młodsze, rezolutne i pełne pomysłów siostry, które zawsze są chętne do pomocy. Nie tak nie pomaga jak czekolada. Pomysł organizacji festynu czekoladowego na walentynki może okazać się jedynym sposobem na ratunek rodzinnego biznesu. Czy im się poszczęści? Jaką rolę w tym wszystkim odegra przystojny Pan Preston? Świetna historia! Uroczy romans z pięknymi widokami. Poza tym urocza historia o przyjaźni między siostrami, o sile walki w kobietach, o więzach małych społeczności. SUPER!!! POLECAM!

Urocza pełna miłości , wspomnień oraz składająca się z uczuć piękna książka jaką przeczytałem. Z całego serca polecam tę wyjątkową powieść dla wszystkich tych, którzy pragną przenieść się w jaśniejszą stronę życia, zatrzymać na chwilę w biegu lub po prostu poczytać o tym, że na miłość rzeczywiście nigdy nie jest za późno. Polecam

Główna bohaterka - Amy, wyrusza do Rzymu w swoją podróż poślubną, ale sama, gdyż do ślubu nie doszło. Mieszka w najlepszym apartamencie w hotelu, który chciał dostać znany aktor promujący swój nowy film we Włoszech. Jego usilne starania o zmianę apartamentu nie wypalają, gdyż Amy nie ma zamiaru przenosić się ze swojego apartamentu. Nie działają nawet próby przekupienia wejściówkami na premierę filmu i zaproszeniem na imprezę po premierze. Jednak po pewnej nocy, gdy aktor potrzebuje pomocy lekarskiej i udziela mu jej Amy, dziewczyna zyskuje w oczach gwiazdy. Czy narodzi się z tego miłość, czy to będzie tylko krótki romans, czy Amy nie da się wciągnąć w kolejny związek z kimś, kto nie szuka na poważnie kogoś na zawsze...

Książkę czytałam niedługo po wydaniu jej w PL. Wiedziałam, że to historia na faktach i kilka dni po przeczytaniu jej jakoś hm nie umiałam dojść do siebie, może dlatego, że to taki trudny temat a ja wtedy młodziutka byłam... ale nie umiałam zrozumieć powodu dla którego Kate oddała dziecko do adopcji. Kochała je od samego początku, trudno było jej się rozstać z dzieckiem (scena porodu a dokładniej opis, gdy Kate próbuje zapamiętać wszystkie szczegóły małej doprowadziły mnie do łez) a mimo to oddała, nie umiałam tego pojąć... Końcówka piękna słodka, chociaż na miejscu dziewczynki nie wiedziała bym co czuć... mnie mama oddała, ale następne dziecko już ma z jej biologicznym ojcem, to także było mi ciężko pojąć, nie umiałam sama zebrać myśli... Mimo wszystko wysoko oceniłam ją, mam do niej sentyment, wtedy historia bardzo mną wstrząsnęła.

Prosta, wciągająca historia zmuszająca do refleksji nad tym do czego w życiu dążymy. Rozterki bohaterki zrozumiałe, często tak bywa u ludzi z dysfunkcyjnych rodzin, że szukają swojego miejsca w świecie. Każdy ma prawo błądzić. Wspaniały mąż, niejedna o takim marzy. Dobroć, miłość biła z tej postaci. Były narzeczony w moim odczuciu- dupek i egoista. Jak to bywa i w życiu, ocknął się dosyć późno. No i przyjaciółka, uchowaj Panie Boże od takich, które wiedzą, co dla Ciebie najlepsze. Zreflektowała się na koniec. Optymistyczna historia, szybko się czytało, miła odskocznia od codzienności, bo dlaczego nie może się zrobić ciepło na sercu z powodu fikcji literackiej?

31 letnia Alison właśnie rozstaje się z chłopakiem. Czując tykający zegar biologiczny i upływajacy czas postanawia dłużej nie czekać na idealnego faceta. Decyduje pomóc losowi i skorzystać z usług biura matrymonialnego. Okazuje się jednak, że swatką jest młody mężczyzna który przejął interes po zmarłej nie dawno babci. Czy Brandon pomoże Alison w znalezieniu miłości? Muszę przyznać, że niechcący wybrałam idealną noworoczną lekturę. Może trochę przewidywalna, ale ubawilam się przednio! Przezabawna historia, która pochłonęła mnie całkowicie już od pierwszych stron... w dodatku czytało się szybko i z uśmiechem na ustach, dokładnie tak jak lubię.

Przychodzę dziś do Was z recenzją książki, która kompletnie nie pasuje do pochmurnych, deszczowych dni, ale jest na nie prawie idealna. Dostałam ją od zaprzyjaźnionej blogerki Adrianny z Tajemnicze książki, do której zapraszam Was już teraz, klikając TUTAJ otworzy się Wam druga karta z jej blogiem. A więc. Sporo czasu leżała na mojej półce, kiedy wyciągnęłam ją wyżej, do tych, które aktualnie czytam, bądź są w stosie do przeczytania w najbliższym czasie. Nie wiedziałam, czego się po niej kompletnie spodziewać, więc była to dla mnie nie lada gratka. Claire Cook – urodziła się w Aleksandrii w stanie Wirginia. Ma siedmioro rodzeństwa. Swoją pierwsza powieść pisała w samochodzie czekając na powrót córki z pływalni. Jej powieść Facet z ogłoszenia – został zekranizowany. Obecnie mieszka z mężem i psem w Massachusetts. Claire Cook – W pełni lata Bella – stylistka, kosmetyczka – ma to we krwi. Jednak nie spodziewała się, że Craig – jej były mąż, którego nadal darzy uczuciem zwiąże się z jej… przyrodnią siostrą. Pała nienawiścią do obojga, jednak w pewnej chwili zaświeca się lampka. Kobieta postanawia, że czas zmienić swoje życie. Poznaje Seana, który pomaga jej w biznesie. Mimo iż wypierają się, chyba nie tylko interesy ich łączą… Czy kobieta zapomni o swoim byłym mężu? Czy przestanie go kochać, a siostrę nienawidzić? Zaczynając jak zwykle od okładki, musze przyznać, że ma w sobie coś z lata. Jasne barwy, które są przyjemne: błękit, zieleń czy biel komponuje się fantastycznie z upalnym latem. Rower, kapelusz, torba – mi kojarzy się z beztroskimi latami, w których nic mnie nie trapiło i mogłam spędzać cały dzień siedząc na zewnątrz, na słońcu i bawić się – jak dziecko. Co do samego wydania nie mam zastrzeżeń, literówek nie zauważyłam. Jest to wydanie kieszonkowe (czyt. pomniejszone) wydanie, które ma więcej stron, mniejszą czcionkę, chociaż na okładce napisane jest „duża czcionka”. Jak na takie wydanie, jest całkiem przyzwoicie. Odstępy są zachowane, więc czytało mi się szybko i przyjemnie. Z kolei przechodząc do samej autorki, z którą nie miałam do czynienia… Musze przyznać, że całkiem tak źle nie było. Owszem, jakieś zgrzyty były, nie sposób o nich nie wspomnieć, ale jak na kolejnego nowego autora jest nawet bardzo dobrze. Jedyne, co mnie raziło, to to, że na początku nie mogłam zgrać się z tym, co pisała pani Cook. Jakoś nie potrafiłam wejść w rytm stylu autorki, który nie jest najgorszy. Prosty w odbiorze, który sprawia, że czyta się naprawdę szybko. Banalny język, który jesteśmy w stanie bez żadnych przeszkód rozumieć. Niestety nie mogłam wejść do świata bohaterów, bo gdzieś tam daleko w mojej duszy, ale jednak, myślałam o swoich przyziemnych sprawach, które utrudniały mi skupienie się stricte na książce. Lektura nie pozwoliła mi przeżywać wszystkiego, co przechodzą bohaterowie – ale nie od razu przecież Kraków zbudowali – może z innymi powieściami jest inaczej. Niemniej jednak sama pisarka pokazała swój potencjał i go wykorzystała. Z czego ogromnie się cieszę. Gdyby zapytano mnie o postacie, jakie były, miałabym z tym nieco kłopotu. A mianowicie wiem, kto, co i jak, ale wydawało mi się to trochę nierealistyczne. Tylu kosmetyczek, stylistów, fryzjerów w rodzinie? To trochę mało wiarygodne, bo przeważnie zawsze jest chociaż jedna osoba, która ma odmienny sposób postrzegania świata, która czymś innym się interesuje. No, ale mniejsza. Nie byli płytcy, ale nieco niedopracowani. Czasami ich zachowanie było tak przewidywalne, że to mnie Az bolało. W sumie przewidziałam koniec książki, mimo iż później autorka próbowała wyprowadzić mnie na manowce – ja się nie dałam. Co do samej Belli jestem skłonna zrozumieć jej ból, frustrację… Nie każdemu zdarza się taki przypadek jak naszej głównej bohaterce. Denerwowało mnie to, że ciągle malowała usta inną szminką, innym odcieniem – no ileż można mieć tych pomadek do ust? Ale okej. Zaś z kolei przechodząc do Seana zjawił się jak grom z jasnego nieba. Nie wiadomo skąd, po co, na co i czemu tak nagle. Ale jego pojawienie się dodało nieco tempa w lekturze, więc za to mu chwała. Reszta bohaterów tak jak i Sean, czy Bella jakoś nie zyskali mojej sympatii. Wyjątkiem była Perełka/ Cannoli. Ona mnie w sobie rozkochała. Ale nie zdradzę Wam, kto to – sami musicie sięgnąć po lekturę i się dowiedzieć. Jak wspominałam, momentami książka wydaje się mocno monotonna – bo nie ma w lekturze żadnej akcji. Czasami ostrzejsze teksty są tym motorkiem, a czasami po prostu nic. Czytałam ją na raty, tak – ja czytałam na raty. Nadszedł wrzesień, pełno szkolnych obowiązków, studniówka, egzamin zawodowy, matura – wszystko, co kiedyś wydawało się odległe jest tuż za rogiem, a mnie ubyło ¾ wolnego czasu, co miałam jeszcze w zeszłym roku szkolnym. Mimo wszystko walczę. Pomimo deszczu za oknem, dokończyłam czytać powieść i jakie są moje wrażenia? Najgorsza nie jest, najlepsza też nie. Gdzieś tak po środku. Chwilami idzie się zaczytać, jednak żadnych wartości mi nie przekazała, niczego nie nauczyła, zwykły zapychacz czasu i oderwanie się po części od prywatnego naszego bajzlu. Powieść o nieco zdesperowanej, złej głównej bohaterce, która nie potrafi otrząsnąć się z rozwodu. Nie potrafi zaakceptować sytuacji, w jakiej się znalazła. Jednak w pewnym momencie decyduje się na zmianę. A kilka ich będzie. Ta książka to perypetie kobiety, która mogłaby być któraś z nas, jeśli macie takie upodobania, jak Bella. Reasumując polecam ją wszystkim, których deszcz za oknem irytuje tak bardzo, że potrzebujecie nie uzależniającej, banalnej historii na zbicie złego humoru. Książka, która wpuści do waszego życia na chwilę trochę słońca, które przebije ten deszcz za oknem. Mam pytanie do Was, czy czytaliście tę lekturę? Jakie macie o niej zdanie? Chociaż bardziej ciekawi mnie to, czy polecacie jakiś inny tytuł tej pisarki? Piszcie śmiało!

Piękna , magiczna książka o miłości. O poszukiwaniu szczęścia oraz tego jednego wymarzonego mężczyzny. Cudowna powieść , którą czytałem z wielką radością, Dodatkowy ośnieżony Londyn idealnie oddał klimat powieści. Super. Bardzo polecam przeczytać tę wspaniałą powieść.

"Dama w purpurze" zachęciła mnie bardzo opisem. I mimo, że po przeczytaniu opisu spodziewałam się czegoś innego to książka bardzo mi się podobała. Pewnego dnia ojciec Rainie wraca do domu ranny, a po piętach depcze mu sędzia. Okazuje się, że to on jest tym słynnym Łotrem z Knightsbridge, który napada bogatych podróżnych i rozdaje pieniądze biednym. Rainie chcą ratować ojca i odsunąć od niego podejrzenia, przebiera się w męski stój i podszywa się pod Łotra. I wszystko idzie idealnie. Do czasu.. Rainie napada na młodego , przystojnego arystokratę Philippe’a Gautiera. Nie dość, że nie daje się on ograbić to, zafascynowany dziewczyną, postanawia ją porwać. Opis i ładna okładka zachęciły mnie do lektury. Fabuła ciekawa, przyjemnie się czytało. Dodatkowym atutem tej książki był motyw porwania. Z jakiegoś powodu lubię książki, w których pojawia się syndrom sztokholmski. Aczkolwiek książka ma swoje małe wady. Mi w oczy rzuciły się dwa. Pierwszy, jak pisałam na samym początku, po przeczytaniu opisu miałam nadzieję na coś trochę innego. Myślałam, że książka jakoś bardziej przedstawi sytuacje jak Rainie przebierała się za Łotra. A autorka niestety ledwie o tym wspomniała. Jedno czy dwa zdania było tylko o tym, że Rainie faktycznie napadała na bogaczy i wszystko jej się udawało, ale ani jedna z tych scen nie była przedstawiona, a szkoda, bo uważam, że to byłoby dużym plusem dla fabuły. Jedyna scena napadu jaka została opisana to ta, w której Rainie napada już na Philippe'a, nie udaje jej się i w dodatku zostaje porwana. Łowca zostaje ofiarą. Skutkiem tego było, że postać Rainie jako Łotra wydawała mi się trochę nierzeczywista, bo nie umiałam jej sobie wyobrazić, że ona faktycznie, bez wyrzutów sumienia, napada i okrada ludzi. Drugi minus jaki rzucił mi się w oczy to kawałek pod koniec książki. SPOILER! Mianowicie część, w której Philippe nagle decyduje, że Rainie ma zostać jego żoną, ona na początku nic z tego sobie nie robi, potem nagle mówi mu, że się nie zgadza i ciągle myśli, że on jej nie kocha tylko chce ją za żonę z zasady, postanawia wyjechać. I już po jej powrocie do domu on nagle sobie uświadamia, że faktycznie ją kocha, ale jej tego wcale nie okazał więc faktycznie miała powód, żeby myśleć to, co w istocie myślała. Co mi się tu nie podobało? Przecież ten motyw dosyć często jest w romansach, nie tylko historycznych i już do niego przywykłam, ale w tej książce napisane to było w taki sposób, że wydawało mi się straszliwie naciągane. Czytając to czułam, że jednak coś mi tu się nie zgadza. Sama dokładnie określić tego nie umiem, ale jednak czytając to czułam, że coś jest nie tak. Mimo to całą książkę bardzo pozytywnie oceniam i jest spora szansa, że jeszcze do niej wrócę. ;)

Tym razem moja Kochana Przyjaciółka poleciła mi powieść Sarah Addison Allen 'Słodki zach brzoskwiń'. Jakie wrażenia ? Książka, z całym szacunkiem, to taka typowa 'babska' literatura. Ale absolutnie nie znaczy to, że książka była słaba, zła. Może nie wciągnęła mnie całego na maksa, ale spędziłem bardzo sympatyczne chwile podczas lektury. Ogromnie lubię powieści, których akcja rozgrywa się w małych miasteczkach. Tam, gdzie właściwie każdy zna każdego. A kiedy jeszcze dojdą do tego tajemnice z przeszłości i zagadkowa zbrodnia to już w ogóle jest super. Willa i Pax. Dwie dziewczyny, które się nie lubią, choć tak naprawdę nie mają ku temu specjalnych powodów. Łączy je wspólna młodość, wspólne szkolne lata a przede wszystkim piękna choć tajemnicza posiadłość. Nie sposób panienek nie polubić, choć określenie 'panienka' może niezbyt pasuje do trzydziestoletnich kobiet. Akcja toczy się wartko, rozwiązanie całej zagadki powoli zmierza do końca a choć bohaterki zachowują się czasami jak podlotki, nie odbiera to frajdy z lektury, Polecam, i to nie tylko kobitkom :)) 7/10.

Główna bohaterka to Lucy, która kilka dni przed swoim ślubem zniknęła z domu.Została odnaleziona na plaży stała w lodowatej wodzie całkowicie straciła pamięć cierpi na amnezję. Nie pamiętała kim jest co się stało i nie mogła odnaleźć powrotnej drogi do domu, nie rozpoznała twarzy narzeczonego. Stopniowo małymi krokami musiała poskładać w części swoje życie i poukładać na nowo,żeby odzyskać swoje życie,swe wspomnienia. Po traumatycznych przeżyciach chce by powróciła jej całkiem pamięć, którą utraciła dowiedzieć się kim była, jak ma na imię, na początku nie jest to takie łatwe. "Kiedy zapomnisz" to wzruszająca, mądra i bardzo dobra opowieść o pamięci,miłości, tożsamości.....natomiast jest historią o poznawaniu siebie oraz zakochiwaniu się na nowo. To mądra, prawdziwa i wciągająca książka, wzruszyłam się przy niej,przyjemnie i super się mi ją czytało. Sama autorka napisała świetnie swą książkę,w prostym, dobrym stylu. Zostałam wciągnięta w tę historię, przeżywałam razem z bohaterką dobre i złe chwile chciałam by jej życie wróciło na dobry tor. Ta książka poruszająca jest.

Na początku akcja szła jak po grudzie, a główna bohaterka nieustannie mnie wkurzała. Czytałam dalej, żeby się przekonać, co wyniknie ze zgłoszenia się Anne do agencji kojarzącej małżeństwa. Podjęcie tego kroku przez bohaterkę było dość płytkie- zaręczyła się jej najlepsza przyjaciółka, więc Anne postanowiła, że też już, teraz, natychmiast chce mieć męża. Na szczęście później się rozkręciło. Poznawanie się z mężem wybranym przez agencję było dość romantyczne, ale po pewnym czasie stało się to nudne… Aż wyszło dlaczego do agencji zgłosił się Jack. Wtedy już mocno się wciągnęłam. Ogólnie dość ciekawy romans, fajna fabuła, szkoda tylko, że główna bohaterka przedstawiona w taki sposób, jakby była płytka i pusta. Przeciętniak.

Ciekawa powieść która nie porywa i bez wielkich emocji ale historie czytelników i bibliotekarki czyta się lekko, szybo i przyjemnie jako czytadło na długi wieczór książka dobrze się sprawdza. I warto wierzyć, że tak zaangażowani czytelnicy to nie tylko fikcja literacka. Polecam.

Po prostu czasami potrzeba książki z treścią o lekkim zabarwieniu erotycznym, by z wypiekami czytać w pociągu:) Jednak, gdy się spojrzy zza główny wątek, który ocieka jak sok z pomarańczy po palcach, to można zauważyć jak ważne w każdym aspekcie jest poczucie bezpieczeństwa i pozytywnie znacząca stagnacja. Każdy bohater w jakiś sposób poszukiwał swojej harmonii, miejsca, gdzie może być sobą. Autorce świetnie udało się przedstawić harmonię i poczucie bycia szczęśliwym w małym miasteczku, gdzie mieszkańcy dostrzegają radość z małych rzeczy. I chyba to jest główną myślą tej książki, która powinna z nami zostać: Cieszmy się z małych rzeczy, a jak dzielimy radość z ukochaną osobą, to mamy już wszystko!

Oceniając całość dałam 6 gwiazdek za wszystkie trzy opowiadania, ale każde kolejne jest nieco gorsze od poprzedniego. Może bardziej podobało mi się to z Madeline (książka druga). Ale i tak nie można powiedzieć, że jest to genialne dzieło. Nie porwało mnie, nie byłam specjalnie zachwycona i na pewno nie polecam na coś innego niż na dzień wakacji, choć na wypoczynek polecam coś lepszego, jednak nie za dobrego, żeby się nie zaczytać ;)