Mroczna strona

Podobała mi się książka, wciągająca. Podobało mi się jak jest zbudowana, jak wątki się przeplatały żeby w finale wątki się wyjaśniły. Ja jestem emocjonalna więc wywołała we mnie trzy razy wzrusz :) Czytając komentarze mam wrażenie że ludzie chcą czytać tylko wesołe, wątki i pozytywne postacie, a główna bohaterka jest „trudna”. Jest trudna, co ma swoje podłoże w przeszłości ale mnie osobiście ogarniało do niej współczucie. Postać Jessi była dla mnie ciekawa, ale serce skradała Suzanna. Jest to pierwsza moja książka tego autora, więc ciekawa jestem bestsellerów skoro to jest takie dobre. Polecam

Bardzo wzruszająca książka. Właściwie w każdym momencie można mieć łzy w oczach podczas czytania. Dzieciństwo Gracie, jej późniejsze życie, a nawet życie jej córki i wnuczki - one raczej nie powiedziałyby, że było usłane różami, bo każda z nich miała swoje problemy. Szkoda tylko, że z powodu niewyjaśnienia sobie wszystkiego, życie Gracie potoczyło się inaczej, niż sobie wyobrażała, może wtedy też nie wydarzyłoby się pewne smutne wydarzenie. Ale chyba najbardziej podobało mi się to, że podczas pobytu we Włoszech wszystkie osoby zmieniły się na lepsze ;)

Książka poruszająca trudna i ciężkie tematy, jakimi są miłość zaufanie i nadzieję.  Jim i gen są zakochanymi w sobie nastolatkami. Poznają się w Casa'O Dor podczas letnich wakacji z początku niewinna przyjaźń przeradza się w prawdziwe uczucie Jimmy i jen mieli rozpocząć razem nowe życie, kiedy, dochodzi do tragedii jedno zdarzenie sprzed 20 lat, przekreśla wspólne plany i przyszłość. młoda 21-letnia Jen zostaje wykorzystana seksualnie przez ojca Jima. Piszę do Jima, że go nie kocha i poślubia Connora, którego nie kochała, aby zatuszować zdarzenie sprzed 20 lat. On kawaler ona  nieszczęśliwa w małżeństwie. Po ponad dwudziestu latach ponownie się spotykają wtedy Jim, poznaje tajemnice swojego zmarłego ojca i gen o gwałcie. Początkowo nie ufa jednak rozumie, że  dżem celowo o tym nie mówiła, aby chronić jego i rodzinę. Jim początkowo nie wierzy w jej słowa z czasem, przekonuje się, iż mówiła prawdę w wieku ponad 40 lat, łączą się węzłem małżeńskim, odnajdują wspólne szczęście. 

Można by ich określić mianem: "Fantastycznej Czwórki": Bill Browning - szef oddziału urazowego; rozwiedziony mąż i ojciec dwóch małoletnich córek. Stephanie Lawrence - względnie spełniona mężatka i matka dwóch synów; lekarz rezydent na neurologii i urazówce. Thomas Wylie - kolejny lekarz urazówki; były model, wytrawny i czarujący uwodziciel i łamacz kobiecych serc. Wendy Jones - lekarz na oddziale intensywnej opieki urazowej i pediatrycznej; od sześciu lat zakochana w wybitnym, ale niestety żonatym kardiochirurgu. Do ich spotkania dochodzi na wspólnym szkoleniu z zakresu zarządzania pomocą przy wypadkach z dużą liczbą ofiar oraz wymiany informacji i procedur na wypadek zamachu terrorystycznego. Jak szybko będą musieli wykorzystać w praktyce nowe umiejętności? Jakie możliwości przed każdym z nich otworzy miesięczny pobyt w Paryżu? I w jaki sposób tak szlachetna misja odmieni ich życie? I dla kogo z nich ten wyjazd okaże się naprawdę " punktem zwrotnym"? Ciepła i naładowana pięknymi emocjami historia. Polecam❤️📖❤️☕

Zanurzyłam się w świecie wykreowanym przez Hannah Richell i muszę przyznać, że "Sekrety letniego ogrodu" to książka, która wciągnęła mnie bez reszty. Opisana jako opowieść o zakazanej miłości i rodzinnych tajemnicach, absolutnie spełnia te obietnice. Od pierwszych stron poczułam, że czeka mnie coś więcej niż zwykła lektura. Podoba mi się, jak autorka przeplata dwie linie czasowe – historię Lillian z przeszłości i Maggie z teraźniejszości. Chociaż dzieli je sześćdziesiąt lat, ich losy są ze sobą nierozerwalnie połączone, a ta nić intrygi, która je wiąże, sprawiła, że nie mogłam odłożyć książki. Cały czas zastanawiałam się, jakie tajemnice skrywa posiadłość Cloudesley i jak wpłyną one na życie bohaterek. Postać Lillian, młodej kobiety czującej się jedynie ozdobą w kolekcji męża, od razu wzbudziła we mnie empatię. Jej świat wywrócony do góry nogami przez pojawienie się charyzmatycznego artysty, to klasyczny, ale wciąż porywający motyw. Z kolei Maggie, która ucieka przed własnym życiem i nagle staje w obliczu ratowania rodzinnego majątku, to bohaterka, z którą łatwo się utożsamić. Jej odkrycia w Cloudesley sprawiły, że czytałam z zapartym tchem, czekając na każdy kolejny kawałek układanki. "Sekrety letniego ogrodu" to dla mnie książka pełna emocji, napięcia i zaskakujących zwrotów akcji. Jeśli szukacie powieści, która wciągnie Was w świat skomplikowanych relacji, zapomnianych sekretów i niezapomnianych bohaterów, to z czystym sumieniem ją polecam.

Cóż za tematyka! Trudna. O ile zachowanie bohaterki, Whitney, jest dla mnie zupełnie naturalne, o tyle nie umiem zrozumieć, że można być tak bezdusznym jak Chad... "Cicha noc" to powieść obyczajowa, czyli życiowa. Whitney, kobieta niezależna, bez męża, dzieci, z rozwijającą się karierą psychiatry, po wypadku swojej dziewięcioletniej siostrzenicy musi wybrać: wygodne dotychczasowe życie czy opieka nad dzieckiem z udarem mózgu... Nawiasem mówiąc, dawno nie czytałam książki, w której błędy aż tak bardzo przeszkadzają.

"Skrzywdzone dziecko to choroba nieuleczalna, nosi się ją całe życie." Każda tajemnica ma początek. Jest niczym kamyk wrzucony do wody, zaś wywołane fale sekretu zataczają coraz szersze kręgi, wciągając nowe osoby. Ciekawie zawiązana intryga, chce się ją odkrywać, tym bardziej, że nic jest takim, jak się przedstawia. Odpowiadał mi sposób prowadzenia narracji, naprzemienna zmiana tła, powiązanie wątków atrakcyjnymi węzłami niewiadomej zagadki i niecierpliwości poznawania. Dynamicznie, ale z zachowaniem właściwej proporcji akcji i dialogów. Interesująco szuka się rozwiązań, cieszy ich złożoność i wielopłaszczyznowość. Postaci przyciągająco wykreowane, naszkicowane przez rodzimą kalkę społecznych cech. Lubię, kiedy autorzy nie wstydzą się polskości, w całym jej kolorycie, nie tylko w powieściach obyczajowych, ale i w tych, które charakteryzują się mrocznym klimatem. Pod koniec książki niektóre elementy scenariusza nie w pełni trafiły mi do przekonania, i choć były nieco oderwane od rzeczywistości, to fantastycznie podkręcały intrygę. W Płocku, w ciągu kilku dni, porwanych zostaje dwóch chłopców, media zaczynają mówić o seryjnym czarnym charakterze. Prowadzący śledztwo są powściągliwi w wyrażaniu opinii, ale i im przychodzi do głowy podobna hipoteza. Trudno jest złapać punkt zaczepienia, znaczący trop, który pomógłby ruszyć ze sprawą, nadać jej odpowiedni kierunek. Presja czasu intensyfikuje się. A do tego u komisarz Marii Byszewskiej pojawiają się znaczące przeszkody w życiu zawodowym i prywatnym. Trzeba podejmować niełatwe decyzje, obciążone dużym wskaźnikiem niepewności i wątpliwości. Zgrabnie i z wyczuciem oddany aspekt traumy, krzywdy i zawiedzenia. Sprawia, że mocniej angażujemy się w powieść, zerkamy na zło czające się pod powierzchnią każdego z nas. Czy uda się oswobodzić z bólu matki zaginionych synów? Teraz, skoro już poznałam książkę, czas na relaks z serialem, chętnie się do niego przymierzę, może i on spodoba mi się. bookendorfina.pl

Niby miła, bajkowa opowieść, bo jest i księżniczka, i książę, ale jest też prawdziwe życie i zabawne perypetie głównej bohaterki no i jest.... koniec warty przemyślenia, bo porusza współczesny ważny problem a "Prawdziwa siła polega na tym, żeby podnieść się, kiedy wszystko inne cię dobija." Tym którzy chcą zgłębić symbolikę "średnika" odsyłam do osoby, która go zapoczątkowała czyli Amy Bleuel

Jeśli właśnie siedzicie w dresach, z kubkiem kawy (albo winkiem - zero osądu), i marzycie o tym, żeby rzucić wszystko i polecieć na grecką wyspę... to ta książka jest dla Was jak bilet w jedną stronę na Santorini - tylko bez opłat za nadbagaż. FABUŁA W PIGUŁCE (czy raczej w oliwce): Wyobraź sobie, że Twoje życie w Anglii właśnie dostało lekkiego zonka – więc co robisz? Pakujesz walizkę, zostawiasz problemy i lądujesz… w słonecznej Grecji. Główna bohaterka (nasza wakacyjna dusza) trafia do uroczej, bielonej wioski, gdzie ma do czynienia z kotami, oliwkami i przystojnymi Grekami (tak, TAKIMI). W tle mamy tawerny, fale i trochę życiowego chaosu – bo przecież jak to u Sue Roberts bywa, samo słońce nie rozwiązuje wszystkiego, ale za to dobrze grzeje, gdy trzeba coś przemyśleć. Książka jest jak dobry sernik - lekka, słodka, momentami krucha, ale zostawia człowieka z bananem na twarzy i z pytaniem "Dlaczego ja jeszcze nie siedzę pod oliwką z lampką ouzo?" Postacie są ciepłe jak greckie słońce, fabuła przyjemna jak wieczorne spacery w sukience maxi, a klimat... no cóż - po kilku rozdziałach serio miałam ochotę wygooglować "tanie domki w Grecji do wynajęcia na zawsze". Nie znajdziesz tu ciężkich tematów, ale jeśli szukasz książki, która da Ci chwilę oddechu, poprawi humor i przeniesie myślami na taras z widokiem na morze - to jest idealny wybór na wiosenne popołudnie. Czy polecam? Z całego serducha! Czy miałam ochotę zjeść wszystko, co opisała autorka? Tak! Czy rozważam przeprowadzkę do Grecji po lekturze? Absolutnie tak!

Będąc w połowie tej książki myślałam, ze ocenię ją na maksymalnie 3 gwiazdki Książka zaczyna się z perspektywy Suzie, która oddaje do adopcji syna, owoc zdrady, choć w drugiej części książki dowiadujemy się, że był to gwałt. Oddaje go ponieważ jest już mężatką i matką. I naprawdę, naprawdę im bardziej próbowałam odnaleźć w sobie empatie dla bohaterki, tym bardziej mi nie szło Suzie to najbardziej męcząca buła jaką dane było mi poznać w książkach. Wszystko jej źle- mąż źle, dziecko źle, nie ma dziecka źle, ma drugie dziecko źle, odnalazł ja syn źle, nie odzywa się, bo go odrzuciła źle, wiecznie zła, wiecznie skrzywiona, typ osoby której choćbyś d**ę miodem smarował zawsze będzie źle Umęczona byłam tak okrutnie, że wydawało mi się, że nie dobrnę do końca I dostajemy część drugą- opisaną z perspektywy drugiej córki- Grace I dostałam tak ciepłą, wzruszającą część, opisaną tak pięknym, plastycznym językiem, pełna tylu mądrości, empatii i wzruszeń , że nie mogłam uwierzyć, że to taki sama książka I finalnie podobało mi sie naprawdę bardzo. Do samego końca nie polubiłam, ani nie znalazłam w sobie zrozumienia dla postępowania Suzie. Nie ma we mnie zgody na zaakceptowanie jak bardzo zniszczyła swoich bliskich. Nie zasługiwała na żadną z osób która ją otaczała. Niemniej ujęło mnie dobro i ciepło pozostałych bohaterow Daje mocną siódemkę

Książka inna niż te, które przeczytałam na temat obozów do tej pory. Inna, bo główni bohaterowie to Austriacy, którzy ze względu na swoje niemieckie pochodzenie początkowo czują się bezpiecznie. Jednak dla nazistów każdy Żyd jest tak samo mało warty bez względu na to, czy jest Polakiem, Węgrem czy Niemcem. W książce opisany jest nie tylko obóz w Oświęcimiu, ale także inne obozy koncentracyjne, które powstały na terenie Niemiec. Jest to historia żydowskiej rodziny w czasie wojny. Historia więzi rodzinnych, przyjaźni i ruchu oporu w obozach.

Powieść Romy J. Fiszer, zatytułowana „Jutro zaczyna się dziś”, to książka, która w zamierzeniu miała być pewnie ciepłym plastrem na duszę, jednak w ostatecznym rozrachunku pozostawia czytelnika z poczuciem sporego niedosytu. Choć autorka sprawnie operuje słowem, cała konstrukcja fabularna opiera się na fundamentach tak kruchych i nierealnych, że trudno brać tę historię na poważnie. Moja ocena to naciągane 6/10, głównie za sentymentalny klimat, który momentami potrafi urzec, mimo licznych technicznych potknięć. Głównymi bohaterami są Sonia i Ksawery. To małżeństwo, które połączyła nie tylko wspólna pasja do muzyki, ale przede wszystkim życiowy zakręt – niespodziewana ciąża. Ta „wpadka” stała się katalizatorem drastycznej zmiany: ich dotychczasowe, pełne pasji, rockandrollowe życie musiało ustąpić miejsca stabilizacji i rodzinnemu ładowi. Przez lata trwali w tej uporządkowanej rzeczywistości, aż do momentu, gdy w życiu Soni ponownie pojawia się dawny znajomy. Pod wpływem impulsu i obudzonego na nowo głodu estrady, kobieta postanawia wrócić do śpiewania. Decyzja o wyjeździe na kontrakt na słoneczne Wyspy Kanaryjskie staje się kością niezgody. Ksawery, choć niechętny rozłące, ostatecznie kapituluje przed ambicjami żony. Zostaje w kraju, by doglądać własnej firmy, podczas gdy Sonia rzuca się w wir pracy w rajskich dekoracjach. Towarzyszy jej rezolutna, trzynastoletnia córka, która jednak szybko orientuje się, że palmy i ocean nie zastąpią jej bliskości ojca. Dziewczynka tęskni za prostotą wakacji spędzanych w dziadkowym letnisku, co staje się zarzewiem kolejnych napięć. Największą bolączką tej publikacji jest jej skrajna naiwność. Autorka kreuje świat tak idealny, że aż mdły. W dzisiejszych czasach nawet najmłodsi czytelnicy wiedzą, że życie to nie „zamek ze szkła”, a problemy nie znikają same pod wpływem uśmiechu. Koncepcja tak doskonałej egzystencji nie broni się nawet w konwencji bajki, a co dopiero w literaturze obyczajowej dla dorosłych. Do listy grzechów głównych muszę dopisać: Rozwlekłość: Opisy są nużące i niepotrzebnie wydłużają lekturę, nie wnosząc nic do rozwoju postaci. Chaos, Autorka często gubi wątki, przeskakuje między myślami w sposób nielogiczny, co sprawia wrażenie braku redakcyjnego szlifu. Nierealne zakończenie: Finał jest wręcz „tęczowy”. Stopień wybaczenia i łatwość, z jaką bohaterowie przechodzą nad zdradami czy konfliktami do porządku dziennego, budzi opór. Osobiście uważam, że taka dawka lukru jest po prostu niestrawna. „Jutro zaczyna się dziś” to książka dla osób, które pragną całkowitego odcięcia od rzeczywistości i nie przeszkadza im brak realizmu. Dla mnie była to jednak pozycja zbyt powierzchowna i zwyczajnie nudna. Rozczarowanie bierze się stąd, że potencjał na ciekawą opowieść o muzyce i trudnych wyborach utonął w morzu infantylizmu.

Nie każda książka ma w sobie to coś, co pozwala mi zupełnie odciąć się od codzienności. Ale książki Romy J. Fiszer mają w sobie magię- spokojną, wyciszającą, prawdziwą. Kiedy zobaczyłam „Listy sprzed lat”, od razu wiedziałam, że to będzie kolejna opowieść, z którą chcę spędzić dłuższy czas. Tytuł przyciągnął moją uwagę, okładka od razu wprowadziła mnie w nostalgiczny nastrój, a opis sprawił, że nie miałam wątpliwości, to książka dla mnie. Sięgnęłam po nią właśnie dlatego, że wiem, jak czuję się przy prozie tej autorki - bezpiecznie. To moje małe literackie schronienie przed hałasem ulic, miejskim pośpiechem i zgiełkiem codzienności. Lubię wracać do książek Romy J. Fiszer, bo wiem, że każda historia będzie nie tylko ciepła i pełna emocji, ale też osadzona w pięknym, klimatycznym miejscu. Tym razem dostałam opowieść o przyjaźni, tej prawdziwej, trudnej, wystawionej na próbę. Iwonę i Ewę połączyła kiedyś silna więź, ale coś ją zniszczyło. Przez lata nie potrafiły się porozumieć, nosiły w sobie żal i niechęć. Dopiero dramatyczne wydarzenia sprawiły, że znów stanęły obok siebie, nie jako wrogowie, ale kobiety z przeszłością, które muszą zmierzyć się z prawdą. Bardzo podobał mi się wątek listów, starych, zapomnianych, ale pełnych emocji. One były kluczem do zrozumienia tego, co kiedyś się wydarzyło. Były też symbolem tęsknoty, niespełnienia i głęboko skrywanych uczuć. W tych listach kryła się tajemnica, która zmienia wszystko. Dzięki nim przeszłość zaczyna układać się w całość, a bohaterki dostają szansę, by spojrzeć na swoje życie inaczej. Największym zaskoczeniem i jednocześnie jednym z piękniejszych momentów w tej książce, był powrót mężczyzny sprzed lat. Ten wątek był jak z bajki, ale nie przesłodzony. Raczej taki, który daje nadzieję i przypomina, że życie potrafi nas jeszcze zaskoczyć, nawet wtedy, gdy już przestaliśmy na to liczyć. Zastanawiałam się: czy można po tylu latach odważyć się znów kochać? Czy przeszłość daje nam siłę, czy tylko ciągnie nas w dół? Czy Iwona wybierze to, co zna, czy odważy się postawić wszystko na jedną kartę? Podczas czytania towarzyszyło mi wiele emocji, wzruszenie, nostalgia, czasem smutek, ale też spokój i ciepło. To nie jest książka, która pędzi. Ona płynie razem z uczuciami, wspomnieniami i nadzieją. Właśnie za ten spokój ją cenię. Pozwala się zatrzymać, przemyśleć różne rzeczy, spojrzeć na relacje z bliskimi zupełnie inaczej. Najbardziej spodobało mi się to, jak autorka pokazała siłę kobiecej przyjaźni. Nie w idealnym świetle, ale prawdziwie z bólem, rozczarowaniem, ale też z miejscem na przebaczenie. Ta historia przypomniała mi, jak ważne są rozmowy, jak wiele możemy naprawić, jeśli tylko damy sobie szansę. Polecam „Listy sprzed lat” wszystkim, którzy mają ochotę na opowieść czułą, pełną emocji i osadzoną w pięknym, klimatycznym tle. To książka, która zostaje w sercu, daje do myślenia i budzi najgłębsze uczucia. A ja? Z niecierpliwością czekam na kolejne powieści Romy J. Fiszer. Wiem, że przeczytam każdą.

Po raczej nieudanej przygodzie z thrillerem z thrillerem Sue Watson, nabrałam ochoty na coś pewniejszego. Uznałam, że najlepsze rozwiązania są najprostsze - powrót do sprawdzonej autorki. Właśnie dlatego sięgnęłam po "Tę drugą" od Michelle Frances. Jej pióro polubiłam już dawno temu, a że ten tytuł od jakiegoś czasu czekał w moich planach czytelniczych, w końcu nadszedł odpowiedni moment, aby poznać tę historię. Po lekturze muszę jednak przyznać, że powieść podobała mi się nieco mniej niż "Ta dziewczyna". Mimo to książkę czytało się dobrze - historia wciąga, napięcie jest w niej wyczuwalne, a styl autorki wciąż pozostaje lekki i co najważniejsze - przystępny. Na pierwszy rzut oka można się domyślić, o czym będzie ta książka, jednak przy bliższym poznaniu da się dostrzec w niej znacznie więcej głębi. Zgodnie z opisem fabuły mamy tu rywalizację między dwiema pracownicami, ale autorka porusza także inne, bardziej złożone tematy. Przyznam, że początkowo spodziewałam się historii osadzonej w realiach typowej pracy biurowej. A tymczasem akcja toczy się w świecie BBC i scenariuszy, co było dla mnie zaskoczeniem, aczkolwiek ten klimat nie do końca przypadł mi do gustu, bo to po prostu nie moje środowisko. Trzeba jednak przyznać, że autorka bardzo sprawnie porusza się w tej tematyce, co mnie nie dziwi, biorąc pod uwagę, że sama pracowała jako scenarzystka. Jeśli chodzi o treść - bywały rozdziały przeciągnięte do granic możliwości. Rozterki Adriana po jakimś czasie zaczęły już działać mi na nerwy. Spodziewałam się też większego poziomu rywalizacji, mocniejszego napięcia między bohaterkami. Za to zakończenie naprawdę mnie zaskoczyło - tego się nie spodziewałam i nawet w trakcie czytania nie przypuszczałam, że historia potoczy się w tę stronę. @librideluna

Zawsze to powtarzam, że tylko Nora Roberts potrafi połączyć kilka gatunków literackich w jednej książce. Tak też jest i w tej. Ale pierwszy raz się spotkałam z jej książką, gdzie porusza tak trudny temat jakim jest przemoc w rodzinie. Książka podzielona na cztery części, w pierwszej ciśnienie miałam pod sufit. Potem już było łatwiej jeśli chodzi o emocje, ale książka świetna do samego końca.

Ta książka mnie rozbroiła. Czytałam ją z tym specyficznym ściskiem w klatce piersiowej, który pojawia się wtedy, kiedy czuję za dużo naraz i nie bardzo wiem, co z tym zrobić. To nie jest historia, którą się tylko „poznaje” — ją się przeżywa gdzieś pod skórą, między jednym oddechem a drugim. Momentami miałam ochotę ją odłożyć, bo emocje były zbyt intensywne, zbyt bliskie. A jednak wracałam. Bo jest w niej coś niebezpiecznie prawdziwego — taka czułość pomieszana z bólem, nadzieja, która nie jest naiwna, tylko trochę poszarpana przez życie. To mnie właśnie ujęło najbardziej. Czytałam ją jako kobieta, która rozumie, jak bardzo można się bać i jednocześnie jak bardzo można pragnąć. Jak łatwo się pogubić w uczuciach, a jednocześnie kurczowo się ich trzymać. I jak ogromną siłę ma w sobie delikatność, nawet jeśli wydaje się krucha. Nie jest to książka, która zostawia mnie „zadowoloną”. Zostawia mnie raczej poruszoną, trochę zmęczoną emocjonalnie, ale też dziwnie wdzięczną. Bo przypomina, że wrażliwość to nie słabość. I że czasem jedno spojrzenie, jedno słowo, jeden oddech — znaczą więcej niż wszystko inne.

Książka o Auschwitz inna niż zwykle. Bardzo mi się spodobała ta pozycja, gdyż jest inna niże wszytskie książki wydane w ostatnim czasie o tematyce Auschwitz. Przede wszystkim widzimy obraz Żydów sprzed wojny, ich życie, obraz Żydów na Węgrzech , w Rumunii. Nie ma tu zbyt dużo szczegółowych opowieści typowo obozowych ( tych drastycznych), za to jest mnóstwo emocji, mnóstwo historii. Książka bardzo ciekawa. Czasem zbyt skomplikowana ze względu na mnogość postaci i imion.

Akcja powieści wciąga, choć całość psuje sporo niedociągnięć. Fabuła jest nierówna, momentami pędzi i zachwyca, chwilami snuje się jak mucha w smole i nudzi. Bohaterowie są zaledwie szkicami ołówkowymi, brak im głębi. Ciekawa historia, tym ciekawsza, że prawdziwa. Spory szok wywołuje informacja o tym, jak bardzo zacofane i tkwiące w głębokich uprzedzeniach było społeczeństwo amerykańskie końca XIX wieku - nie tylko względem Murzynów, bo o tym wiadomo, ale także wobec jakiejkolwiek odmienności w genach czy historii rodzinnych ludzi.

Polecam wszystkim, którzy chcą poczuć wakacyjny klimat rodem z filmu ,,Mamma mia". Sama historia jest dość przewidywalna, choć porusza kilka ważnych tematów. Warto ją przeczytać dla opisów greckiej wyspy i choć na chwilę przenieść się do tego świata.

Książę lubi w Polsce kobiety i konie. Tak bym ujęła jako motto tej ksiazki. I to mnie uderzyło , jak prostacko odbierają Arabowie mój kraj. Na szczęście książka to nie laurka arabskiego szejka, lecz prawdziwy portret zbereznego, 37 letniego człowieka, którego życiowe portfolio to sex,drags and rockandrollowe imprezy w Londynie, Los Angeles, w Paryżu i na Lazurowym wybrzeżu a nawet w Bangkoku. Opowiada o nim kuzyn, który zwierza się Margielewskiemu. Na szczęście lekkie pióro autora, nie zawodzi w tym tomie serii o Dubaju. Ciekawa lektura, można wyrobić sobie zdanie o goszczących w Polsce arabach , ich imprezach z polskimi "modelkami" oraz o tym, że pieniądze szczęścia nie dają. Warto doczytać do ostatnich kart, gdzie człowiek dostaje szoku nt złotych granulek, które połykają modelki lecąc w prywatnym samolocie do Dubaju. Mnie już chyba nic nie zaskoczy,po tych informacjach.