Morawiecki i jego tajemnice

Książkę "Obcym alfabetem. Jak ludzie Kremla i PiS zagrali podsłuchami" autora Grzegorza Rzeczkowskiego przeczytałem. Bazując na samej książce, nie kwestionuję wniosków, które autor wyciągnął, a sprawa jest wielowątkowa i niełatwa. Jest tam mnóstwo nazwisk, które pojawiają się w różnorakich kontekstach i konfiguracjach. A że była sprawa podsłuchowa w restauracji Sowa i Przyjaciele i innych lokalach, które wstrząsnęły polską sceną polityczną to fakt i taśmy te trafiły w rosyjskie ręce, a prokuratura "unika wątku szpiegostwa" w sprawie afery podsłuchowej. Warto zwrócić uwagę, w jakim momencie rozpoczęto operację podsłuchową. Polska wsparła wówczas Ukrainę po aneksji Krymu, a Donald Tusk rozpoczął zaawansowane starania o stanowisko szefa Rady Europejskiej. Polski rząd podjął również starania o powstrzymanie importu rosyjskiego węgla. A rząd PIS-u nic w tej sprawie nie zrobił, tylko nadal sprowadzał węgiel z Rosji. Powyższa decyzja musiała zapaść na Kremlu. To była bardzo ważna operacja, wymierzona w rząd unijnego i natowskiego kraju – największa tego typu w historii demokratycznej Europy. W takich sprawach decyzji nie podejmują nawet szefowie służb, a najwyższa osoba w państwie. Przez cztery lata PiS nie kiwnął palcem, by cokolwiek zrobić w tej sprawie, która była spiskiem wymierzonym w legalne władze Rzeczpospolitej. Nie wiemy, jakie tajemnice mogły zostać ujawnione i kto może być szantażowany. Przecież nagrano czołówkę polskich polityków i menedżerów. To się nazywa zmowa milczenia. To była dobrze zaplanowana operacja w stylu rosyjskiej maskirowki. Rosjanie lubią wykonywać operacje cudzymi rękami, by ich bezpośredni związek ze sprawą był żaden. Taka swego rodzaju matrioszka. Sąd ustalił, że Falenta w porozumieniu z kelnerami nagrywał najważniejszych ludzi polskiego świata polityki. A Falentę "przedstawia się jako osobę lojalną wobec PiS i CBA, której obiecano bezkarność za odsunięcie PO od władzy".

Dobrze napisana, dobrze się czyta. Odpowiada na pytania skąd w polityce pojawił się Andrzej Duda. Jak to było z kampanią roku 2015, dzięki komu doszedł do władzy. Kto był jego protegowanym, jak patrzy na niego jego Kraków. Jest dużo ciekawych wątków, o których nie dowiemy się z innych książek.

Pozycja podsumowująca przykładowe słabości państwa, pokazuje też możliwe rozwiązania, a w końcowych rozdziałach mam wrażenie że autor nie tylko zachęca do podjęcia działania, buduję poczucie wiary że się da, ale szkicuje wizję jak mogłoby wyglądać lepsze państwo. Nie jestem w stanie ocenić merytorycznie takich propozycji, choć przy okazji czytania kilku rzeczy o polityce się nauczyłem, choćby tak banalnej jak to żeby szukać obiektywnych miar, aby zweryfikować to co politycy obwieszczają sukcesem. Uważam że dla osoby która nie ma wiedzy politologicznej jest to przystępny przegląd problemów, która pozwala wyostrzyć myślenie o dobrze funkcjonującym państwie. Jeśli ktoś chce dany temat pogłębić, to Sienkiewicz odwołuje się też do innych pozycji. Sienkiewicz w 2018 trafił na ciekawy moment w którym polska polityka została właściwie zdefiniowana.

Właśnie po lekturze takich książek jak „Katastrofa posmoleńska. Kto rozbił Polskę” chce się krzyknąć „dziennikarstwo nie umarło!”. Takie prawdziwe, rzetelne, bazujące na faktach i umiejętności ich łączenia oraz na drobiazgowym i długoczasowym śledztwie. To książka daleka od płytkości jednodniowych wiadomości, pasków telewizyjnych czy opinii wyrażanych na łamach prasy. Inna sprawa, że dotyczy historii, która dzieje się przez dłuższy okres czasu i trzeba formatu książki, żeby ją dobrze naświetlić i przedstawić. Cieszy, że tacy dziennikarze jak Grzegorz Rzeczkowski, są jeszcze w Polsce. Rzecz dotyczy oczywiście tego co stało się w Polsce po katastrofie smoleńskiej. Tego, co gdy spogląda się na to z odległości spraw codziennego życia, wydaje się być chaosem, ale pod czujnym okiem dziennikarza wygląda jak dobrze zaplanowana akcja wprowadzenia kontrolowanego chaosu w państwie demokratycznym. Zaczynamy poznawać historię od początku, gdzie z niepotwierdzonych źródeł, jakimi były szybko powstałe portale internetowe „wyciekały” pierwsze informacje o katastrofie, aż po planowe działania polityczne, które w sposób perfidny miały podsycać spór wewnątrz kraju. Rzeczkowski przedstawia tezy, że za skutecznie podrzucanymi tropami w sprawie spisków stali agencji rosyjscy, którzy w ten sposób chcieli rozchwiać Polskę. I co, w konsekwencji, im się udało. Warto odnotować, że główna siła ideologiczna przyszła ze strony środowisk radykalnie antyzachodnich oraz wspieranych przez rosyjskie pieniądze. Autor wcale nie sugeruje, że to anuluje błędy powstałe po polskiej stronie, ale silnie każe się zastanowić nad tym, kto tak naprawdę korzysta na całym zamieszaniu. Teorie spiskowe wymyślane ciągle na nowo są, póki co niestety, niesłabnącym paliwem, dla części polskiego społeczeństwa. Jak dowodzi autor książki, nawet postawienie krzyża na Krakowskim Przedmieściu nie było wcale spontaniczne. Czytanie wzmaga w człowieku głównie krytycyzm. Oddala go od naiwnej wiary w opowieści bez pokrycia albo serwowanych i podanych pod nos teorii, na które brakuje dowodów. Innymi słowy, gdyby większość Polaków jednak czytała książki to może byłoby nam wszystkim nieco łatwiej. A ludzie, którzy wówczas chętnie dokładali drewna lub sami podpalali nastroje społeczne dziś są wynagradzani intratnymi posadami przez dzisiejszą władzę, która obłowiła się najpełniej na samym rozbiciu społeczeństwa.

Zdecydowanie pozycja godna polecenia. Czasami odczuwałem taki mały dyskomfort ze względu na to, że oczywistości (dla Polaków) są dodatkowo wyjaśniane, ale z drugiej strony wchodząc w meandry matematyki i analizy czułem niepokój o ilu sprawach nigdy nas nie uczono. Sama historia XYZ, jak i trzech (a w sumie wielu więcej) polskich kryptonalaityków i wywiadowców jest doskonałą powieścią sensacyjną opartą na faktach. Dobrze napisana i udokumentowana. Tam gdzie autor nie wiedział jak połączył wątki wtrącał nieco dziennikarstwa, przez co książka nie jest taka sztywna. Dla mnie to bł dobrze spędzony czas.

Kubeł zimnej wody Nie znam się na wojnie, jestem cywilem. Jak większość obywateli zawsze i wszędzie. Jednak wspólnoty ludzi prowadzą wojny, a część z nich zajmuje się tym w miarę profesjonalnie. W naszym regionie od 500 lat mamy sąsiada, co raz na kilkadziesiąt lat prowadzi wojny zaczepne i podboje. Jest to kraj Górnej Wolty z rakietami nuklearnym z dwoma argumentami: surowce i wojna. Okazuje się, że są i byli ludzie, którzy nie zapominają o tym na codzień. Warto sprawdzić komu powierzyliśmy obronę, bo może okazać się, że nie leci z nami pilot. Opinie generała Różańskiego są surowe, konkretne i pochodzą od środka. Czytelnik dowie się przede wszystkim dlaczego bać się Rosji, jak wojny prowadzi i co możemy zrobić, żeby nie być być bezzębnym, szczekającym psem. Pan Juliusz Ćwieluch to dziennikarz z "Polityki", solidny profesjonalista, czy też pasjonat spraw wojskowości. Książka się trochę zestarzała, ale nie na tyle, żeby wnioski nie dały do myślenia. Od razu zaznaczę, że mniej tu geopolityki, a więcej strategii, rozmów o sprzęcie, o szkoleniu żołnierzy itp. Wojna od kuchnii.

Doskonała analiza tępego światopoglądowo redemptorysty, turbohomofoba, turboantysemity i turbogermanofoba, będącego jednocześnie rusofilem uwikłanym w agenturę co najmniej 2 państw byłego bloku sowieckiego. Tomasz Piątek dobitnie pokazuje że bez wielkich pieniędzy od szemranych person i bez protekcji z Moskwy - Rydzyk byłby nikim. A miał szansę być duchownym przełomu w dialogu ekumenicznym. Widać ta droga była za mało dochodowa i porzucił ją zanim zdołał tak na dobre na nią wejść. Choć pozwalał kiedyś młodzieży na eksperymentowanie ze swoją religijnością. Niekoniecznie chrześcijańską.

Pierwsza część książki faktycznie jest biografią Gomułki, popularno-naukową ale jednak biografią. Ciekawie opisany został rok 1956 i powrót Gomułki do władzy. Druga część nie ma już nic wspólnego z typową biografią a jest po prostu opisem czasów Gomułkowskich przez pryzmat różnych rzeczy, wydarzeń lub osób (na przykład przez sytuację w sporcie, praskiej wiosny itp). Ta część jest bardziej opisem tytułowej dyktatury ciemniaków, a nie życia I Sekretarza. Książka nie jest zła, czytało się ją w porządku ale czegoś w niej po prostu brakuje i tak w rzeczywistości trudno było mi wybrać ocenę. Wydaje mi się, że mogę ją polecić osobom które nie interesują się historią i polityką i nie wiedza nic o latach 1956-197 0 i o I Sekretarzu a chciałby dowiedzieć się czegoś o latach 1956-1970 i trochę o I Sekretarzu. Ale bez szczegółów.

Ci, którzy powielają frazesy typu „za komuny było lepiej”, „a za Gierka panie to my dopiero żyli!”, niech przeczytają tę książkę. Ci, którzy tego nie robią, ale nie wiedzą, dlaczego PRL musiał się skończyć – niech przeczytają tę książkę. Autorka w bardzo jasny, przystępny, prosty w odbiorze sposób eksplikuje, dlaczego blok państw socjalistycznych, w tym Polska Rzeczpospolita Ludowa, nie miały dalszej racji bytu. Nie są to jej oceny, spekulacje, domniemania czy wyssane z palca hipotezy. Solska wymienia fakt za faktem, dowód za dowodem. W książce skupia się przede wszystkim na latach 80’, ale często sięga też do lat tuż powojennych oraz wybiega wprzód, do lat 90’. Dowiemy się, skąd wzięły się niedobory mięsa i wędlin, paliw, cukru, sprzętu RTV i AGD, samochodów, papieru toaletowego i wreszcie każdego innego towaru. Także legendarnego już, przysłowiowego octu, który jesienią, po grzybobraniach, też znikał z półek. Nie jest to – na szczęście – książka, który w stylu Barei wylicza i wytyka absurdy PRL-u. To chłodna, skrupulatnie przeprowadzona analiza upadku systemu, który stał się własną ofiarą.

Książka z polecenia, a temat wiadomo jaki to włączyłem w audiobooku. Napisana i przygotowana jest wspaniale, wszystkie te rozmowy, zaangażowani redaktorzy sprawiają wrażenie maksymalnie rzetelnego podejścia do tematu. Nie czuje się tutaj nagonki na kler jak w innych tego typu publikacjach, ja odniosłem wrażenie ogromnego obiektywizmu... Mam jednak zwyczaj, że jak fabuła czy warsztat autora mnie męczy to odkładam... Tutaj nie mogłem już dalej słuchać ile złego opisuje ta książka i wyłączyłem w połowie... Dla osób zgłębiających temat pozycja obowiązkowa.

Jeśli ktoś, biorąc do ręki "Zwyczajnego szpiega" chciał przeczytać kolejną rzecz w stylu Severskiego, to srogo może się rozczarować. I nie chodzi już o pocieszny pseudonim, jaki wybrał sobie nasz oficer wywiadu do opatrzenia nim swoich wspomnień - Hagenbeck. Poważnie? To z opowieści Szklarskiego z cyklu podróże Tomka? (Swoją drogą: Zabawni i pocieszni są ci funkcjonariusze wywiadu, wymyślający różne pseudonimy literackie, jakby wciąż bawili się w swoje małe gierki szpiegowskie) Jeśli jednak przeczytać ksiażkę "Hagenbecka" ze zrozumieniem, właśnie jako nieco beletryzowaną biografię, to rzecz to arcyciekawa. Oficer wywiadu PRL pokazuje bowiem codzienność rodzimego szpiega, działającego pod przykrywką dyplomaty. Taki szpieg-dyplomata okazuje się w sytuacji mocno kłopotliwej: Na rosowego dyplomatę nie ma kwalifikacji, gdyż nie zna lokalnych narzeczy, tylko standardowy angielski, nie uczył się przez długie lata kultury i obyczajów kraju, w którym przyszło mu pracować. Lęka się śmiało i otwarcie, na szeroką skalę działać wśród swoich kolegów dyplomatów. Jako szpieg nie bardzo wie, po co w ogóle go wysłano akurat do tego kraju. Zwłaszcza, że mityczna centrala to nie mądry sztab dowódczy a kłębowisko intryg maleńkich ludzi. Jedno pytanie tylko mnie nurtuje: Na ile zmieniły się obyczaje i możliwości we współczesnym polskim wywiadzie?

Aż dziwne, że dopiero sięgnąłem po tę książkę… Dla fanów tematyki służb specjalnych pozycja obowiązkowa. Autor wykonał ogrom pracy przeprowadzając rozmowy z wieloma osobami związanymi z polskim wywiadem. Polecam najpierw przeczytać tę pozycję, a dopiero potem „Niewidzialnych” (ja niestety zrobiłem na odwrót).

Przesłuchane na Legimi. Książka jak się spodziewałem to zbiór anegdot, ubrana w grube ramy. Bez większego polotu narracyjnego, raczej zebrane z szuflady myśli. Czasem łatwo można zidentyfikować bohaterów historii, ale w 90 % jest zachowana procesowa ostrożność. Minimalny zawód- miałem nadzieję że będzie to książka demaskatorska a powstała luźno powiązany zestaw grepsów.

Radosław Sikorski występuje tu nie jako partyjny polemista, lecz jako mąż stanu, dla którego Polska jest projektem długofalowym. Jego refleksje są wyważone, oparte na doświadczeniu międzynarodowym i głębokim zrozumieniu realiów geopolitycznych. To głos człowieka, który wie, że siła państwa rodzi się z instytucji, kompetencji i zaufania, a nie z krzyku i improwizacji. Książka imponuje klarownością myślenia i odwagą mówienia prawdy bez schlebiania emocjom tłumu. Autor nie ucieka w slogany — zamiast tego proponuje wizję Polski ambitnej, zakorzenionej w Zachodzie, suwerennej poprzez sojusze i wiarygodnej dzięki praworządności. Patriotyzm w tej książce ma wymiar praktyczny: to odpowiedzialność za słowo, decyzję i konsekwencje. „Polska może być lepsza” jest lekturą, która podnosi poziom debaty publicznej. Nie dzieli — stawia wymagania. Nie obiecuje cudów — proponuje rozsądek. To książka dla tych, którzy oczekują od polityki powagi, ciągłości państwa i myślenia w kategoriach pokoleń, a nie kadencji. W czasach chaosu i krzykliwości jest to rzadki przykład spokojnej, kompetentnej i godnej narracji o państwie — takiej, jakiej oczekuje się od ludzi naprawdę odpowiedzialnych za los kraju.

Rozmówcami są: były dowódca generalny gen. Mirosław Różański, były inspektor sił powietrznych gen. Tomasz Drewniak, były szef inspektoratu uzbrojenia gen. Adam Duda oraz były szef Sztabu Generalnego gen. Mieczysław Cieniuch. Każdy z nich jest świetnym ekspertem w swoim obszarze, oddanym wojsku i sprawom obronności. Jednocześnie świetnie znający kulisy zarządzania armią, a dodatkowo potrafiącym kapitalnie o tym opowiadać. Choć wydana około 8 lat temu (za czasów rządów ministra Antoniego Macierewicza), to z pewnością ciągle pozostaje aktualna, szczególnie w zakresie gorzkich diagnoz jakie stawia. Plusem jest to, że każdy z rozmówców zostawia swoje recepty na odnowę sytuacji, może nie łatwe i politycznie trudne do realizacji, ale bez nich stan rozkładu wojska będzie się tylko pogłębiał. Naprawdę warto przeczytać aby uzmysłowić sobie w jakim miejscu znajduje się dzisiaj armia, a przez nią nasz kraj.

[...] W każdej klęsce tkwi ziarno sukcesu, w sukcesie – ziarno klęski. [...] Niby wojsk ONZ mieli nie ruszać, ale jakby ruszyli... to co? Świat by się raczej nie wzruszył jedną polską kompanią, którą i tak wszyscy mieli gdzieś. 𝐊𝐔𝐋𝐈𝐒𝐘 𝐏𝐈𝐄𝐑𝐖𝐒𝐙𝐄𝐆𝐎 𝐏𝐎 𝐈𝐈 𝐖𝐎𝐉𝐍𝐈𝐄 Ś𝐖𝐈𝐀𝐓𝐎𝐖𝐄𝐉 𝐒𝐓𝐀𝐑𝐂𝐈𝐀 𝐙𝐁𝐑𝐎𝐉𝐍𝐄𝐆𝐎 𝐏𝐎𝐃𝐂𝐙𝐀𝐒 𝐏𝐎𝐋𝐒𝐊𝐈𝐄𝐉 𝐌𝐈𝐒𝐉𝐈 𝐖𝐎𝐉𝐒𝐊𝐎𝐖𝐄𝐉 𝐎𝐍𝐙 𝐖 𝐊𝐀𝐌𝐁𝐎𝐃Ż𝐘 ⵑ To nie jest stricte opis samej bitwy, a przedstawienie towarzyszących temu faktów historycznych, pokazanie skrajnego nieprzygotowania logistycznego polskiego kontyngentu, w zderzeniu z brutalną rzeczywistością Kambodży. Uczestnicy jechali z nastawieniem "pokojowym" no nie da się ukryć "finansowym" również, a w trakcie trwania misji zostali brutalnie zaatakowani. Jednak pomimo koszmarnego przygotowania przez sztab, gdzie brakowało podstawowego sprzętu, łączności, a czasem nawet broni i musieli zmierzyć się z fanatycznymi bojownikami Czerwonych Khmerów, odpowiedzialnymi za ludobójstwo w tym kraju, w warunkach, w których "wartownik stał z bambusowym kijem", zdołali to wszystko przetrwać i wygrać z atakującymi partyzantami. Duży szacunek za odważną postawę i nie posłuchanie rozkazu. To w połączeniu z ich determinacją, zdecydowało o ich przeżyciu. Przeskoki czasowe zaburzają rytm czytania, ale są konieczne do nakreślenia rysu historycznego. Chronologia zdarzeń jest ściśle zachowana. Opisy "działalności rewolucyjnej" Czerwonych Khmerów są porażająco drastyczne i bestialskie i nie dla osób o słabych nerwach czy żołądkach. To dobrze napisany reportaż historyczny oparty na faktach. Rzetelna dokumentalna opowieść Autora, który podczas podróży do Kambodży przemierzał szlak Czerwonych Khmerów oraz odwiedzał miejsca związane z tą misją ONZ. Relacje naocznych światków tego starcia, ukazują żołnierzy z ludzkiej perspektywy w ekstremalnych warunkach oraz ich zmagania i próby przystosowania się do panujących tam warunków, radzenie sobie z ewidentnymi brakami w wyposażeniu oraz politycznymi zależnościami panującymi w poszczególnych grupach członków ONZ. Wspomnienia żołnierzy, okraszone fotografiami z misji, archiwalnymi czarno-białymi zdjęciami z czasów Pol Pota, są momentami szokująco szczere aż do bólu. Jeśli chcesz dowiedzieć się skąd się wzięli Czerwoni Khmerzy, jak doszło do tej potwornej w skutkach rewolucji, przeprowadzonej przez zagorzałych fanatyków i skrzyżowania się ścieżek z polskimi żołnierzami, powinieneś przeczytać tę książkę. Pozycja obowiązkowa dla miłośników literatury faktu i reportażu, fanów tematyki wojskowej, osób zainteresowanych historią najnowszą współczesnej wojskowości. Nieoficjalny przebieg wydarzeń , o których ciszej niż o misjach w Iraku czy Afganistanie. 𝐖𝐀𝐑𝐓𝐎 𝐏𝐑𝐙𝐄𝐂𝐙𝐘𝐓𝐀Ć ⵑ 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 ⵑ 𝐙 𝐎𝐒𝐓𝐑𝐙𝐄Ż𝐄𝐍𝐈𝐄𝐌 𝐎 𝐁𝐑𝐔𝐓𝐀𝐋𝐍𝐘𝐂𝐇 𝐒𝐙𝐂𝐙𝐄𝐆𝐎́Ł𝐀𝐂𝐇 ⵑ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 : Na kanale Irytującego Historyka pojawił się ostatnio odcinek zatytułowany "Wojsko Polskie na misjach zagranicznych" https://youtu.be/lbNuLMeFzJg?si=l6ZMP_GqhtmuVMkL Właśnie dzięki niemu sięgnęłam po tę książkę.

Wow. Jeśli jesteście ciekawi tego jak zmarli przeciwnicy radzieckich czy rosyjskich dyktatorów albo jak rozwijała się radziecka technologia broni biologicznej i chemicznej, to sięgnijcie po tę książkę! Powód, dla którego sama po nią sięgnęłam, był prosty - chciałam dowiedzieć się więcej o współczesnej historii. Nie zawiodłam się. Autor napisał książkę w przystępny sposób - czyta się ją niemal z zapartym tchem. Nie jest przeładowana faktami, ale widać rzetelność autora w docieraniu do dokumentów. Bardzo polecam!

92/2024 „Szanowni Panowie, Umowa o wolnym handlu pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Koreą (zwana dalej Umową) wobecnej formie nie służy interesom gospodarki Stanów Zjednoczonych. Dlatego zgodnie z artykulem 24.5 Umowy - Stany Zjednoczone niniejszym zawiadamiają, że pragną wypowiedzieć Umowę. Jak przewiduje artykuł 24.5, czas trwania Umowy dobiegnie końca 180 dni po niniejszym zawiadomieniu. Podczas rego okresu Stany Zjednoczone są gotowe negocjować z Republiką Korei zagadnienia gospodarcze będące przedmiotem zainteresowania obu tych państw”. Dokument o takiej treści wylądował na biurku prezydenta Stanów Zjednoczonych. Brakowało tylko podpisu głowy państwa do wejścia w życie tego postanowienia. Nie trzeba wspominać jak niszczycielskie dla sytuacji międzynarodowej skutki byłoby wypowiedzenie umowy o wolnym handlu z Koreą Południową i wycofanie wojsk oraz instalacji militarnych (m.in. system antybalistyczny THAAD) z terytorium jednego z kluczowych sojuszników. Na szczęście Gary Cohn, przewodniczący Rady Doradców Ekonomicznych, dzięki swojej trzeźwości schował szybko dokument do teczki i uniemożliwił prezydentowi złożenie na nim podpisu... Trump na jakiś czas o tym zapomniał, dopóki nie przeczytał jakiegoś artykulu lub nie zobaczył materiału na FOX News (ten prorepublikański kanał to istne uzależnienie prezydenta). I tak było praktycznie przez całą prezydenturę. To, że sytuacja międzynarodowa nie została wywrócona do góry nogami świat zawdzięcza głównie trzeźwości gabinetu 45. prezydenta. Taka właśnie była prezydentura Trumpa. Szczególnie ciężka, co jest istnym paradoksem, dla sojuszników z NATO i Azji. Często decyzję o znaczeniu strategicznym były podejmowane pod wpływem chwili. Prezydent ciągle wysyłał twitty poza czyjąkolwiek kontrolą lub mówił rzeczy, które potem administracja musiała mozolnie odkręcać. Bardzo często z marnym skutkiem, bo ostatnie co można powiedzieć o 45. prezydencie, to fakt, że brał sobie do serca poprawność. Współpraca z prezydentem Trumpem była istnym utrapieniem dla jego współpracowników. Osoby, które były ekspertami w swoich branżach musieli tłumaczyć najbardziej elementarne kwestie gospodarcze i polityki międzynarodowej. Trump, który sześć razy ogłaszał swoje bankructwo miał bardzo swobodne podejście do tych spraw. Niestety nie da się prowadzenia państwa porównać do prowadzenia przedsiębiorstwa. Dość powiedzieć, że członkowie jego gabinetu nie raz mówili między sobą w przypływach bezsilności, że ten człowiek to „pier****ny kretyn”. *** Reportaż Boba Woodwarda, jednego z najbardziej poczytnych autorów traktujących o amerykańskiej polityce, dotyczył pierwszego roku prezydentury Trumpa. Obraz jaki się wyłania z tej opowieści idealnie koresponduje z tytułem i oddaje nastroje jakie panowały w tym czasie. Biały Dom podczas prezydentury Trumpa był istnym domem wariatów. Cudem wydaje się, że nie skończyło się to jakimś geopolitycznym trzęsieniem ziemi. Jak już wcześniej wspominałem główne zasługi za to, że nie byliśmy świadkami katastrofy trzeba oddać gabinetowi Trumpa, który w większości starał się działać zdroworozsądkowo i temperować prezydenta. Niestety wygląda na to, że podczas drugiej prezydentury takich ludzi w gabinecie może nie być. Wydaje się, że głównym kluczem doboru współpracowników jest wierność, a nie odpowiednie kwalifikacje. Z pewnością druga prezydentura będzie tak obfita w wydarzenia, że Bob Woodward będzie miał materiału na istną sagę. I to niestety nie jest dobra informacja dla nas...

Świetny reportaż, historia izraelskich służb od momentu ich powstania lub wręcz "wymyślenia" do czasów współczesnych; nie jest to tylko zbiór historyjek o bardziej spektakularnych akcjach. Autor z grubsza przybliża historię oraz zależności polityczne bliskiego wschodu, dzięki czemu łatwiej zrozumieć sens oraz cel działania opisywanych służb. Naprawdę, znacznie łatwiej, po przeczytaniu tego reportażu, zrozumieć obecne wydarzenia, o których ostatnio mówi cały świat. Zdecydowanie polecam!

Wywiad z członkiem elitarnego Kedywu, odpowiedzialnego z akcje sabotażowe i dywersyjne skierowane w okupanta. Autor skupia się na kilku kluczowych momentach z okresu II wojny światowej oraz swoich doświadczeniach życiowych już po emigracji do Izraela. Aronson nie boi się mówić o trudnych tematach np. o egzekucjach Żydów przez Polaków oraz "Żołnierzach wyklętych". Rysiek obala ich mit co zostało poparte jego listem do Prezydenta Dudy oraz odpowiedzią jaką w końcu otrzymał. Pouczająca książka choć z pewnością nie dla każdego.