Miłość wśród kwiatów wiśni #1

„Powiedz… Czego na tym świecie boisz się najbardziej?” Kolejny już raz w moje ręce wpadła pozycja z serii jednotomówek Waneko. „Doll Star – Wariant mocy słów” po raz pierwszy wydany był w formie dwutomowej w 2008 i 2009 roku. Polska edycja stanowiła wydanie zbiorcze, które ukazało się drukiem w 2017. Autorem scenariusza jest Satomi Ran, a rysunki stworzone zostały przez Ebishi Maki. Czy warto zwrócić uwagę na ten mangowy tomik? W każdej klasie znaleźć można wyrzutka, który za bardzo się wyróżnia, stając się obiektem kpin. W takim położeniu jest Yugi Nonoka – uznana za wariatkę dziewczyna. Nie zwraca ona jednak najmniejszej uwagi na zachowanie innych uczniów, żyjąc w swym własnym świecie. Połączenie z rzeczywistością nawiązuje, gdy w klasie pojawia się nowa uczennica. Saho Fukudou właśnie się przeniosła i za wszelką cenę stara się wtopić w tłum, by nie odstawać od reszty. W wyniku zawirowań losu odkrywa niezwykłą moc, którą posiada Nonoka. Przy pomocy pluszowego misia potrafi ona odkryć największe lęki oraz mroczne sekrety innych… Poznanie Frankenwolfa stanowi wstęp do wielkiej przyjaźni, a także walki ze złem tego świata. Odniosłam wrażenie, że pozycja ta może przypaść do gustu przede wszystkim starszej młodzieży. Jest przyjemna, dość dobrze opowiedziana, jednak jej prostota może nie porwać bardziej wymagającego czytelnika. Historia składa się z czterech opowieści, które bezpośrednio łączą się ze sobą. Postaci potrafią mieć głębię, naprawdę poważne problemy, a te faktycznie potrafią przerazić. Mimo wszystko te trudne tematy dość ciężko przedstawić w równie szybko toczącej się historii. Nie wszystkie rozwiązania były w stanie mnie przekonać. Zwłaszcza że obecnie poszukuję czegoś odrobinę innego w pozycjach, po które sięgam. Pomimo usilnie dusznej atmosfery jest wciąż dość lekka lektura, która może skłonić do ciekawych przemyśleń. Od strony rysunkowej manga prezentuje się naprawdę przyzwoicie. Rysunki są zgrabne, szczególnie udanie prezentują się niektóre tła. Największe wrażenie zrobił na mnie wygląd Nonoki. Pomijając odjazdowe kreacje, to w zależności od planszy potrafi ona być urocza, roztargniona lub po prostu przerażająca. Bardzo dobrze wypada ten zabieg i z pewnością bohaterka ta pozostanie mi na dłużej w pamięci. Chociaż dzieją się tu miejscami rzeczy straszne – obywa się bez szczególnie obrzydliwych scen, co również może stanowić dla niektórych zaletę. Najważniejsze jest w tej mandze jednak odwzorowanie emocji: wszak to wokół nich głównie krąży fabuła. Z mojej perspektywy udało się uchwycić to, co najważniejsze. „Doll Star – Wariant mocy słów” to całkiem niezła pozycja, choć mnie nie urzekła w jakimś szczególnym stopniu. Niewątpliwie jednak wielu osobom może przypaść do gustu ten lekki thriller psychologiczny z elementami fantastycznymi. Ode mnie manga ta zyskuje wyłącznie 6/10 – jeśli jednak opis was intryguje i szukacie raczej lżejszych thrillerów… Być może spodobają wam się przygody Nonoki.

Tematyka poważna, zwyczajna dziewczyna pada ofiarą hejtu i znęcania się ze strony swoich rówieśników. Wykorzystana i opuszczona przez chłopaka dziewczyna popada w stany depresyjne. Opuszcza zajęcia, zamyka się w sobie. W pewnym momencie znajduje w sobie siłę, co pozwala jej wyjść z depresji. Podobała mi się ta lektura, bohaterka doświadczyła ciężkich przeżyć z którymi musiała zmierzyć się sama. Według mnie były one jednak momentami zbyt brutalne (panda, gumki), brak reakcji ze strony nauczycieli. Musiałem też przestawić się na inne realia, inaczej zachowuje się młodzież japońska, inaczej amerykańska, inczej polska. Inne jest podejście społeczeństwa, inna tolerancja/obojętność wobec pewnych zachowań. Samo poradzenie sobie z problemami też według mnie przyszło zbyt szybko a buntownicze zakończenie, nawet pasujące do młodej bohaterki, mnie nie specjalnie przekonało. Miałem mieszane odczucia ale jestem w stanie przyjąć że dla bohaterki miało duże znaczenie. Vitamin jest dobrym tytułem z prostym morałem i prostą poruszającą historią, miejscami okrutną, temu nie polecałbym jej niedojrzałym czytelnikom.

Sweet Guilty Love Bites składa się z trzech krótkich opowiadań, w których poznajemy losy czterech hostess. Nie myślcie jednak, że bohaterki stoją w pracy w supermarketach i podają klientom kawałki nowego sera. Japońskie hostessy mają za zadanie dotrzymywać towarzystwa mężczyznom - rozmawiać z nimi, spędzać z nimi czas, być może wypić jakiś alkohol. Jak dowiadujemy się z mangi, ta praca nie cieszy się dobrą opinią wśród społeczeństwa. Jednak kwestię zawodu bohaterek możemy równie dobrze odsunąć w tym momencie na bok, gdyż to nie ten motyw jest clou tej mangi. Tym, co najważniejsze w Sweet Guilty Love Bites, to relacje, jakie budują się - w dość szybkim tempie - pomiędzy kobietami. Shunita Amano nie bawi się w żaden suspens, powolne odkrywanie, nie daje czasu rodzącemu się uczuciu. Jej bohaterki decyzje podejmują szybko, nawet szybciej, niż zdejmują ubrania przez swoimi partnerkami. Nie jest to jednak w żaden sposób minusem tej historii. Chociaż wydawać by się mogło, że jest to opowieść o przygodnym seksie, to Sweet Guilty Love Bites pokazuje dojrzałe uczucia, dojrzałych kobiet. Wszystkie bohaterki swoje związki traktują niezwykle poważnie, kilkakrotnie zastanawiają się nad konsekwencjami, a decyzje podejmują świadomie. Każda z nich na koniec i tak poddaje się uczuciu, które ją ogarnia, ale nie można im wytknąć nieodpowiedzialności. Właśnie to najbardziej urzekło mnie w tych historiach - dojrzałość przedstawionych kobiet. Miłym akcentem było również patrzenie, jak wszystko przychodzi im z łatwością. Niestety, opowieści szybko dobiegały końca i właśnie to uznaję za minus Sweet Guilty Love Bites. Amano niedostatecznie wykorzystała okazję, do stworzenia wspaniałych historii - autorka jedynie musnęła swój świat przedstawiony, pozostawiając mnie z ogromnym niedosytem. Sprawę pogarszał (polepszał?) również sposób tworzenia dialogów, które były napisane z humorystycznym zacięciem - zdarzyło mi się nawet zaśmiać na głos, czego nie robię zbyt często, podczas czytania. Całość recenzji na Geek Kocha Najmocniej: http://www.geekkochanajmocniej.pl/2017/10/kochac-dojrzale-recenzja-sweet-guilty.html

Super kontynuacja. Tym razem fabuła skupia się jeszcze bardziej na Hitomi i Nanie i dalej obserwujemy ich związek. W pewnej chwili Hitomi nawet mówi o swoim związku z Naną przyjaciółce i ta nie ma nic przeciwko. A pod koniec mangi rodzice chcą by Hitomi wyjechała z nimi za granicę i dlatego dziewczyna razem z Naną ucieka z domu , ale ostatecznie wracają i rodzice Hitomi zgadzają się by nie wyjeżdżała i Ona i Nana zamieszkują razem , a na koniec obiecują sobie , że kiedyś wezmą ślub. Co do Kagami to znów mamy jej wątek i obserwujemy jej zawstydzenie przy Hitomi , ale nie jest potwierdzone ani zaprzeczone , że zakochała się w niej. A po historii Hitomi i Nany mamy jeszcze jedną historię w której w dziewczynie z kółka literackiego zakochuję się starsza koleżanka ze szkoły , a dziewczyna nie wie jak się zachować , ale jest sugestia , że i Ona coś do niej czuję. Szkoda , że nie było kontynuacji historii Suzuki i Mizuki z poprzedniego tomu. Tak czy siak oba tomy są świetne i szkoda , że są tylko dwa

Jednatomówka z rodzaju school life i girls love. Główna bohaterka Kou Tarumizu rozpoczyna naukę w nowym liceum. Jej pasją jest fotografowanie, dlatego też postanawia od razu dołączyć do szkolnego klubu. Klubu, który został zdegradowany z powodu za małej liczby członków. Pragnąc jego reaktywacji dziewczyna postanawia wziąć udział w konkursie, W poszukiwaniu inspiracji na zdjęcie idealne zaprzyjaźnia się z Nene i Akane, które zgadzają się dla niej pozować. Z każdą kolejną fotką Kou dowiaduje się o skoplikowanych relacjach łączących te dwie uczennice. Przez wsystkie strony mangi pasja miesza się z ambicją oraz poplątaną miłością. Bardzo lekka tematycznie pozycja. Szybko się czyta i pomimo wielu łez wylanych przez bohaterki dominuje w niej entuzjazm oraz afirmacja życia.

(Opinia dla całej serii) To dobra opowieść o odkrywaniu własnej tożsamości i to nie tylko kontekście związków LGBTQ+. Poza nieprzepracowaną żałobą i nałożeniem na siebie bierzma odpowiedzialności oraz roli, mamy bohaterów, którzy są aseksualni, aromantyczni jak i takich, którzy chcą poczuć się jak rówieśnicy, ale są zagubieni i niepewni we własnych emocjach. Zarówno Yuu, jak i Touko, są przedstawione jako kompleksowe postacie z bogatymi wewnętrznymi konfliktami i uczuciami. Ich rozwój i ewolucja są istotnymi elementami historii. Pod sam koniec uroniłam kilka łez, choć zakończenie jest słodkie, zawiera jednak element goryczy. Chętnie dowiem się co jeszcze dzieje się u dziewcząt, a mamy ku temu sposobność dzięki wydanej przez STUDIO JG dwutomowej Antologii.

ŻYCIE, ŚMIERĆ I MIŁOŚĆ Nie ma nic na pół – szybko po tym się ubierasz Jak kiedyś Yves Montand, jak Edith Piaf Żadne z nas już się na to nie nabiera Strachy na lachy „Half & half” to kolejna jednotomówka od Waneko, która tak naprawdę stanowi zbiorcze wydanie dwóch oryginalnych tomików. Rozwiązanie to dobre, bo w ręce czytelników trafia solidna cegiełka w cenie niewiele wyższej od standardowego tomiku. A to cieszy w szczególności, gdy czytelnik otrzymuje dobrą lekturę, a taką właśnie jest manga Koujiego Seo. Sympatyczna i bardzo przyjemna w odbiorze opowieść miłosna z nutą fantastyki i sporą szczyptą erotyki, choć z nie do końca wykorzystanym potencjałem. Zazwyczaj śmierć kończy wszystko, w tym wypadku wszystko od śmierci się zaczyna. Yuuki ma dość życia i postanawia popełnić samobójstwo. Wchodzi na wysoki budynek, skacze z niego i… Jak w „Amelii”, spada na przechodzącego poniżej Shin’ichiego. Oczywiście oboje giną, ale trafiwszy do czegoś w rodzaju czyśćca, ze względu na wyjątkowe okoliczności, otrzymują swoistą drugą szansę. Na tydzień wrócą do świata żywych, zmuszeni przebywać blisko siebie. Przez ten czas mają zdecydować które z nich po upływie tego czasu umrze, a które wróci do życia. Wybór wydaje się prosty, ale samobójstwo pozwoliło Yuuki spojrzeć na swój los z innej perspektywy i teraz wcale nie ma zamiaru opuszczać tego świata. Skazani na własne towarzystwo, dzieląc ze sobą wszystko – łącznie z odczuciami – zaczynają poznawać się coraz bliżej. A wraz z tym, zaczyna także między nimi iskrzyć. Tylko czy w ich sytuacji rodzące się uczucie ma w ogóle sens? Całość recenzji na moim blogu: https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2019/02/half-half-kouji-seo.html

I znowu - czy bohaterkom nie byłoby łatwiej w życiu, gdyby pogadały szczerze, czego oczekują i jakie mają plany, zamiast zastanawiać się, o co chodzi tej drugiej i co ona czuje? Poza tym jest słodko i kjutnie, nieporadność bohaterek i wzrusza, i bawi, i rozczula. Pojawiają się też poważniejsze tematy dotyczące przyszłości bohaterek - i żeby nie spoilerować powiem wam tylko, że jak skończyłam czytać, to poszłam się do żony przytulić :)

Przyjemna,uroczo opowieść o dwóch samotnych dziewczynach,kreska jest naprawdę ładna,choć nie podoba mi się rysowania prawie ze identycznych twarzy u dziewcząt,historia jest spokojna,mimo że napięcie wokół dziewczyn można wyczuć już od pierwszego ich spotkania. Trudno mi stwierdzić jakie to bedzie miało tempo w póznieszych tomach,bo na chwilą obecną wydaje mi się ze leci to dość szybko,a na pewno szybciutko się czyta! Po za tym wątek z oceanarium brzmi oryginalnie i ciekawie,choć bywały momentu kiedy mnie zażenowało.

Manga dość karkołomna w swoim pomyśle, ale wyszła naprawdę dobrze. Otóż młody pracownik dziekanatu otrzymuje zadanie zajęcia się przybyszem z bliżej nieokreślonej wyspiarskiej społeczności, który przyjeżdża uczyć się na uniwersytecie. Qaltaqa nie zna ani słowa w języku angielskim lub japońskim, boi się samochodów i w przerażenie wprawia go toaleta. Ale równocześnie szybko uczy się nowego języka, stopniowo też przywiązuje się do swego opiekuna. Ryo traktuje swoje zadanie jak dopust boży, ale także do czasu, kiedy lepiej poznaje Qaltakę. Ich miłość rozwija się bardzo powoli i nie jest pozbawiona zabawnych czy romantycznych scen, które naprawdę chwytają za serce. Kreska bardzo ładna, psychologicznie postaci dość realistyczne. Również tło jest dość szerokie, zwłaszcza związane z plemieniem Ruta. Manga jest zdecydowanie przeznaczona dla dojrzałego czytelnika. Polecam :)

Ta manga na pewno ma ładną kreskę, jednak co do historii, to choć podobała mi się, nie wzbudziła we mnie zbyt wielu emocji. Ta historia jest dobra - i porusza też trudne tematy jak żałoba, śmiertelna choroba kogoś bliskiego, gnębienie, samobójstwo. Po prostu nie mogłam się w nią wczuć... Czasem czytamy dobre historie, które jednak nie trafiają do nas na tyle, byśmy oddali im serce. Ta manga była dobra i myślę, że ktoś, kto lubi historie o miłości skazanej na rychły koniec, to przy tej uroni choć kilka łez. Gdybym mogła ocenić tę mangę z "połówkami", dałabym jej 6,5/10

https://podrugiejstronieokladki6.blogspot.com/2019/10/manga-tez-ksiazka-niesamowite-opowiesci.html Wiesz, że obok ciebie żyją duchy? „Niesamowite opowieści pana Shiranui” to dość stara manga. No dobra, pierwsze polskie wydanie jest z 2016 roku, zatem dwuletnia, ale w natłoku mang wydawanych na polskim rynku, ta jest już stara. Sięgnęłam po nią z czystej ciekawości, bo nie miałam jeszcze do czynienia z mangą gatunku horror, kryminał. Tytułowy pan Shiranui to włóczęga, który zwiedza Japonię. Jest stosunkowo niegroźny i wygląda na dość sympatycznego jegomościa, aczkolwiek za każdym razem jak kogoś spotyka prosi go o opowiedzenie historii nawiązującej do folkloru, bądź posłuchanie podobnej, którą on sam opowie. Jest oddanym słuchaczem, a każda kolejna opowieść, czy to przerażająca, czy lekka przynosi mu wielką radość. Manga ta jest jednotomówką, która zawiera w sobie siedem oddzielnych opowieści, niełączących się ze sobą. Jedyne co jest w nich stałe i niezmienne to pan Shiranui, który w każdej z nich bierze udział. Opowiada je, bądź wysłuchuje. W środku tego tomiku można znaleźć najprzeróżniejsze historie, z których każda sięga do korzeni kultury japońskiej. Co ciekawe, w mandze tej mamy uczucie zwątpienia, przerażenia, ale nie ma tutaj żadnej jawnej przemocy. Każda historia wciąga w swój świat i za każdym razem można poczuć dziwne ciarki na plecach, kiedy się ją kończy. Nie da się ukryć, że atmosfera grozy jest tutaj niemalże namacalna, a niepewność w jakiej Kaoru Inai trzyma czytelnika jest niepozorna, ale bardzo odczuwalna. Nie jestem w stanie opisać Wam bohaterów, gdyż ciągle się oni zmieniają, a sam Shiranui jest tutaj mało rozwinięty. Fabuła tej mangi skupia się na opowieściach, które są przekazywane z ust do ust, co też uważam za bardzo ciekawy zabieg. Gdybym miała ocenić bohaterów, to zdecydowanie mogę stwierdzić, że są przekonujący i bardzo szybko można im uwierzyć, we wszystko, co powiedzą. Może i jest to manga na jeden raz, ewentualnie na odświeżanie jej sobie co pięć, czy dziesięć lat, ale nie miałabym nic przeciwko, gdyby pojawiło się spod ołówka pani Inai więcej takich opowieści u nas. Schludna i przejrzysta kreska, może nie rozbudza wyobraźni, ale za to nie męczy wzroku i pozwala dokładnie przyjrzeć się demonom, czy innym istotom nadprzyrodzonym. Czyta się ją bardzo przyjemnie i szybko, aczkolwiek to uważam, za minus, bo manga kończy się zdecydowanie za szybko. „Niesamowite opowieści pana Shiranui” to manga, która opowiada klasykę w nowoczesnym wydaniu. Historie potrafią zaskoczyć i zszokować, a atmosfera jest pełna napięcia podczas każdej kolejnej przygody. Jest to lekka manga, idealna na szybką podróż do pracy, albo do domu. Jestem też ciekawa, czy jako osoba, która nie przepada za horrorami, podczas czytania tej mangi w nocy odczułabym większy niepokój, niż za dnia, ale raczej długo będę dojrzewać do sięgnięcia po nią właśnie, kiedy niebo jest ciemne. Zatem jeżeli nie masz co ze sobą począć przez godzinkę, albo dwie i chcesz spróbować czegoś nowego, albo poczuć trochę strachu to historia pana Shiranui jest dla ciebie idealnym wyborem.

Nadal super i szybko się czyta. Na początku dowiadujemy się , że siostra Toko zginęła , gdy poszła po zakupy , a wcześniej grała z Toko , która pójdzie. Potem koleżanka Yuu oddaję im skończony scenariusz , a gdy Yuu i Toko go przeglądają i są blisko to Yuu odsuwa się tłumacząc się , że jest za gorąco i szybko odchodzi. I dowiadujemy się się , że w scenariuszu bohaterka ma amnezję i nie wie kim ma być , bo słyszy różne wersję siebie od innych i Yuu od razu zauważa , że to zupełnie jak Toko. Toko także to zauważa. Następnie mamy fajną scenkę , gdy Yuu mówi Toko , że zdaje się na Toko w kwestii nauczenia Jej i Toko się uśmiecha:) Potem mamy przydział ról i Toko gra główną postać , Yuu pielęgniarkę , a Sayaka ukochaną Toko i na koniec Toko ma być osobą , którą widzi właśnie ukochana , ale koleżance Yuu coś nie pasuję w tym zakończeniu. A Toko proponuję obóz i wszyscy się zgadzają , a chwilę później Toko i Yuu rozmawiają i Yuu żartuję , że obawia się , że Toko zrobi Jej coś na obozie ,a Toko speszona i obiecuję, że się powstrzyma:D Potem są wakacje i Sayaka spotyka dziewczynę , która złamała Jej serce i nagle pojawia się Toko i Sayaka się do Niej przytula i odchodzą i tu ciekawi wątek z tamtą dziewczyną , bo zrobiła minę jakby była zazdrosna. W międzyczasie Yuu nudzi się i ciągle myśli o Toko , ale nie ma odwagi zadzwonić. Później ojciec Toko mówi Jej , że nie musi być taka jak siostra , ale Ona protestuję i odchodzi , a następnie dzwoni do Yuu i rozmawiają , a Yuu się uśmiecha:) W końcu nadchodzi obóz i tu też się dzieję. Najpierw mamy wspólną kąpiel dziewczyn i Toko zerka na Yuu , a Yuu na Nią , a Sayaka na Toko , a potem wspólne spanie i każda myśli o czymś innym. Sayaka chcę dotknąć Toko , ale nie ma odwagi. Toko pragnie spojrzeć na Yuu , ale wie , że wtedy nie będzie mogła się powstrzymać, a Yuu się zastanawia czy Toko Jej dotknie , a na koniec cała trójka myśli o tym , że dobrze , że nie są we dwie:D Następnie pojawia się dawny znajomy siostry Toko i mówi Jej , że Jej siostra wcale nie była ideałem i , że zwalała całą pracę na innych i , że Toko nie jest do Niej podobna ,a Toko jest zszokowana i chce o tym zapomnieć wtulając się w Yuu , ale nie robi tego. Następnie mówi o wszystkim Sayako , a ta Ją pociesza , a Yuu ich obserwuję , a następnie próbuję się czegoś dowiedzieć , ale Sayako Jej nic nie mówi. A po obozie Yuu zaprasza Toko do siebie i Toko leży Jej na kolanach ,a potem całują się i leżą na łóżku , a Toko wtula się w Yuu i opowiada o siostrze i prosi Yuu by ta Jej nie pokochała , bo Ona sama siebie nienawidzi i nie chce kochać kogoś kto kocha to co Ona nienawidzi. A , gdy wraca do domu to Yuu Ją obserwuję i myśli o tym , że kocha Toko. A po powrocie do domu Yuu dzwoni do koleżanki i pyta czy mogą zmienić zakończenie tak by główna bohaterka nie musiała wybierać jakiejś wersji siebie , bo Yuu chcę by Toko się zmieniła. Na plus również dodatek , gdy obie się uczą i nagle Yuu przysypia ,a Toko przysuwa się bliżej by głowa Yuu oparła się o Nią , ale nagle Yuu się budzi i Toko jest rozczarowana:) Podobało mi się w tym tomie , ze Yuu w końcu dopuszcza do siebie to , że zakochała się w Toko. Jak również to , że Toko odkryła , że Jej siostra nie była taka idealna. I tak naprawdę to Toko jest lepszą przewodniczącą. Ciekawie też pokazano ojca Toko , który mówi Jej by nie była jak siostra. Choć zabrakło mi w tej scenie reakcji matki. W ogóle się nie odezwała i nie wiadomo czy też tak myśli czy może chcę by młodsza córka była jak starsza.

Historia o miłości dziewczyny patrzącej w gwiazdy i chłopaka z głową blisko ziemi, która za szybko się skończyła. Teraz, po 5 latach od jej śmierci Daichi wyrusza w wyprawę mającą przywołać ich zacierające się w jego pamięci wspólne wspomnienia. Nie wie, że będąca w niebie Akari zrobi wszystko by w końcu o niej zapomniał i żył dalej. "Dar..." to bardzo smutna i wzruszająca opowieść o stracie z którą trudno się pogodzić, gdy przysięga "na zawsze" staje się przekleństwem a nie błogosławieństwem. Obserwując wspomnienia bohaterów nagromadzone na przestrzeni całego ich życia, od dzieciństwa po studia, czytelnik coraz bardziej odczuwa rozpacz pary i siłę ich uczucia. Dla dobra drugiej osoby są gotowi ranić samych siebie. Jednak może ta wędrówka stanie się dla nich katharsis i pozwoli uwolnić się od żalów. By zrównoważyć ciężar historii manga zawiera też trochę humoru. Dodatkowo koncepcja zaświatów zaprezentowana przez autora jest bardzo interesująca. Według niej wartość duszy wzrasta w zależności ile o zmarłym mówi się po jego śmierci. Od tego zależy czy spędzisz wieczność w luksusach czy harując za grosze. Ta opowieść jest piękna treściowo i wizualnie. Mnie ujęły w szczególności kadry nocnego nieba, choć narysowane dość prosto, zachwycają i każą na dłużej zatrzymać się na stronie. https://bazgrolyokulturze.blogspot.com/2022/10/stosik-czerwcowo-lipcowy-2020.html https://www.instagram.com/p/CjnrpV2oAQq/

Przesympatyczna komedia szkolna, która gdyby była rozrysowana na więcej tomików (nie koniecznie na tasiemca, wystarczyłoby tak do 5) mogłaby pokazać lepiej rozwój relacji bohaterów. A tak mamy historię przyjemną ale dryfująco po płyciźnie, lekko naiwną choć nadal przyjemną. Różnica wieku nie jest dla mnie niczym szokującym ani "fantastycznym" i jestem w stanie dość sporo zrozumieć z zachowania bohaterki na podstawie własnych doświadczeń z okresu końca liceum ( w moim przypadku było to 7 lat różnicy). Także powspominałam sobie, po uśmiechałam pod nosem, oczy nakarmiłam ładną kreską i jedynie żałuję tak krótkiego rozwiązania tej opowieści ;)

Czy ja mam pisać znów tą samą opinię? Ta manga nic się nie zmienia.... W CIĄŻ JEST WSPANIAŁA!! Wreszcie wyczekiwane "pikantne" sceny ;3 i rozwój akcji. Szkoda, że to już koniec... Naprawdę. Bardzo się przywiązałem do tej serii. Cóż, nic więcej nie powiem, bo brak mi słów na ten diament. Po prostu polecam i zaliczam to na must have. Pozdrowionka <3 PS. A starszy i większy Endo w ciele człowieka jest taki hot 0.0

"Hotarubi no Mori e" to naprawdę niezwykły i wzruszający film, który chwycił mnie za serce. Jak zobaczyłam tę mangę, od razu wiedziałam, że muszę ją mieć. A jakie było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że jest zbiór kilku historii. Historii, które są dość średnie. Oczywiście oprócz "W stronę lasu świetlików", bo to był najlepszy one shot w tym zbiorze. Co prawda ekranizacja była znacznie lepsza, ale oryginał też był bardzo dobry. W pozostałych one shotach wątki romantyczne były nie najlepsze. Nawet wywołały u mnie lekkie zirytowanie, bo postaci były aż do przesady natarczywe.

„Nie starzeję się, nie muszę też spać ani jeść. Bo już jestem martwa” Im dłużej zajmuję się mangami, tym wyraźniej zauważam, jak trudno czasem ocenić, do jakiego gatunku w zasadzie należy dana pozycja. Niekiedy coś wydaje się horrorem, a po otwarciu okazuje się, że trochę nie do końca tak jest. Problem tego typu miałam w przypadku jednotomówki Waneko pod tytułem „Acony” (historia ta pierwotnie została wydana w trzech tomach pomiędzy 2009, a 2010 rokiem). Stworzona przez Kei Toume opowieść zawiera wprawdzie drobne elementy grozy, jednak skupia się głównie na komedii. Przeprowadzki z reguły nie są szczególnie przyjemne – szczególnie te wymuszone życiowymi zawirowaniami. Motomi Utsuki przenosi się do dziadka, gdy jego matka podejmuje się zagranicznej pracy wymagającej ciągłych zmian miejsca pobytu. Trzynastolatek od początku swojego przyjazdu zauważa dziwne i niezwykłe zjawiska związane z kilkudziesięcioletnim budynkiem. Zdaje się on żyć, przyciągać niezwykłych lokatorów, a także powodować paranormalne zjawiska w swojej okolicy. Chłopiec prędko poznaje Acony, swą rówieśniczkę, która twierdzi, że tak naprawdę jest martwa… Znajomość ta wciąga Motomiego w świat pełen niebywałych ludzi, duchów i zmiennokształtnych istot. Opowieść składa się z ponad pięciuset stron nieustannie przeplatających się perypetii bohaterów. Każda wprowadzana postać wnosi swą obecnością zupełnie nowe gagi, a im dalej, tym więcej humoru. Wprawdzie da się wyróżnić pewien główny wątek, jednak szczerze powiedziawszy… fabuła tak naprawdę dąży donikąd. Liczą się tylko coraz to nowsze przygody w nawiedzonej rezydencji. Ot takie „okruchy życia”, które mają być niezobowiązującą lekturą. Manga nie sili się na zmuszanie do żadnych przemyśleń, zapewnia wyłącznie rozrywkę. W pewien sposób może nasunąć również skojarzenie z „Rodziną Addamsów”, lecz niezaprzeczalnie autorka rzadziej i mniej odważnie sięga po elementy grozy niż historia najsłynniejszej gotyckiej rodziny. Między innymi z tego powodu przygody Acony zdecydowanie nadają się dla młodzieży, którą może zafascynować pokraczny świat pełen fantastycznych istot. Wykorzystana kreska jest przyjemna dla oka, bohaterowie silnie przyciągają uwagę swymi nieszablonowymi projektami postaci (Aozaemon Numata wprost skradł moje serce!). Niektóre plansze w ciekawy sposób bawią się przestrzenią, całkowicie zmieniając jej wymiary, co zdecydowanie urozmaica dość jednolitą scenerię budynku. Zdziwiła mnie bardzo liczba kolorowych ilustracji! Jest ich ponad dwadzieścia i to raczej rekord w mojej dotychczasowej przygodzie z japońskimi komiksami. Nie czuję za to zadowolona z okładki kryjącej się pod obwolutą… Wypada ona zupełnie nieciekawie w porównaniu z kolorową „nakładką”. Nie znajduję się w szczególnie korzystnej pozycji, by ocenić tę mangę. „Acony” to dobra pozycja, jednak zupełnie nie należę do grupy docelowej, do której jest ona kierowana. Sprawę pogarsza fakt, że jednak szukałam horroru lub przynajmniej odrobinę mrocznej komedii z mocno zaakcentowanymi elementami grozy. Dostałam zabawną opowieść, fakt. Jednak duchy czy jakiekolwiek okołofantastyczne elementy są tu wyłącznie tłem kolejnych zwariowanych przygód, przez co czuję delikatny zawód. Mimo tego przyznaję jej ocenę 6/10 – przy czym, gdybym była trochę młodsza lub gustowała w innych gatunkach… Najpewniej odebrałabym ją zupełnie inaczej i po prostu lepiej.

Jako miłośnik grozy w literaturze ostatnio postanowiłam poszerzyć swoje horyzonty i wyszukuje sobie mangi o tej tematyce. Skusiłam się na "Forest of Lore" chodź opinie są różne. Otwierając mangę nie nastawiałam się więc na cos powalającego, a mimo to muszę przyznać, że czuję się dość usatysfakcjonowana. Podobała mi się koncepcja, rysunki były ciekawe, a kilka historii naprawdę wzbudzało niepokój. Gdyby opowiadania były dłuższe, potrzymały czytelnika trochę w większym napięciu, mogłyby być świetne. Tak jednak pozostają dobre i uważam ten tytuł za całkiem dobre zasilenie mangowo grozowej półeczki. Całość kojarzy mi się z wieczorem przy świecach gdzie z niewielką grupką znajomych opowiadamy sobie "mrożące krew w żyłach" historie... za oknem pada deszcz... a cienie przemykają po ścianach pokoju... chowając się do szaf.