Miłość i inne wydarzenia

Bardzo wspierająca, podnosząca na duchu, kojąca pozycja. Niezwykle ciepło napisana. Prawdziwa. Historia o rzeczach najprostszych ... a zarazem najcenniejszych. Zwykłych, codziennych rytuałach... o czasie na odpoczynek, refleksję; bez "naddawania", "przesadnej troski" o rzeczy może jednak nie tak istotne ... o zachwycie nad światem przyrody ... I wiele więcej... Wiele odpowiedzi na wiele pytań ...

Jakiś czas temu, będąc w księgarni, natrafiłam na tę książkę. Po prostu sama wpadła mi w ręce. Nie mogłam się zdecydować co kupić. Patrzę po regałach i widzę „Skoro jest miłość..”. Czułam, że muszę ją kupić. Macie tak czasem, że wręcz czujecie przyciąganie danej książki? Ja tak właśnie miałam… . I teraz, po kilku miesiącach, chwyciłam za nią. Zaczęłam wczoraj, skończyłam dziś. I muszę Wam powiedzieć, że to był bardzo dobry zakup tzw. „kota w worku”. To wartościowa lektura, mówiąca o istocie miłości, małżeństwa, macierzyństwa/ ojcostwa, przebaczania. Autor tłumacząc czytelnikowi w/w zagadnienia powołuje się często na treści Starego i Nowego Testamentu, na kontemplacje dwóch papieży : Jana Pawła II oraz Franciszka, na żywota konkretnych świętych. Jest to napisane prostym, bardzo „luzackim” językiem. Ale nie zawsze. Kiedy autor chce coś podkreślić, zaznaczyć, wyjustować- robi to w dość widoczny sposób. Bardzo dobrze mi się ją czytało. Wręcz ciężko było się oderwać od lektury. Mnie ta książka urzekła, ponieważ odkryłam kilka prawd, które dotykają bezpośrednio mnie samej. Dała ona mi sporo do myślenia. Nadal się zastanawiam nad niektórymi sprawami… . Dlatego cieszę się, że ją kupiłam. Cieszę się, że ją przeczytałam. Czuję, że będę do niej jeszcze niejednokrotnie wracać. I was zachęcam do jej przeczytania😉 Polecam i oceniam 9/10.

Ciągle uczę się nowych rzeczy, i nawet jeśli ponownie czytam o tym samym to wciąż dostrzegam obszary, które mi wcześniej umykały albo nie widziałem ich tej perspektywie jaką mogę dostrzec dzisiaj. Dokładnie tak było z tą książką. Ojca Prusaka znałem z poprzednich jego książek, słuchałem na żywo i poprzez youtube. Doceniałem i podziwiałem to w jaki sposób potrafi połączyć sferę duchową z naszą ludzką psychiką. Książka jest tego kwintesencją opisującą tą relację i skutki z niej wynikające. Czytając dostrzegałem także u siebie niedoskonałości, mylne wyobrażenia czy niekoniecznie właściwe motywacje na temat swojej wiary. Książka zawiera różne wywiady czy artykuły ojca Prusaka z różnych miejscach i okresów, łączy zaś jedno, chęć spojrzenie na naszą religijność z zewnątrz; bo wtedy dużo więcej widać. 

Książka składa się z kilkudziesięciu krótko napisanych rozdziałów co ułatwia czytanie, wszystko jest napisane przystępnym językiem. Abp Sheen porusza w tej książce kwestie społeczne, dlaczego mamy społeczeństwo takie jakie mamy i co z tym robić. Jest też wiele indywidualnych wskazówek odnośnie tego jak nasze życie poprawić, na co zwrócić uwagę i nad czym się zreflektować.

Krótkie, niepozorne rozdziały, a każde pół strony wystarczy na parę dni przemyśleń. Niesamowicie trafne spostrzeżenia, jednocześnie proste i tak pełne treści. Książka zmuszająca do konfrontacji z trudną prawdą o mnie samej, a jednocześnie krzepiąca i dająca nadzieję. Dla mnie - snop światła od Boga prosto na moje serduszko.

„Słowa, z którymi was zostawiam” to książka, która stanowi testament duchowy księdza Piotra Pawlukiewicza – jednego z najbardziej charyzmatycznych duchownych współczesnego Kościoła. Zawiera zbiór najpiękniejszych i najmocniejszych tekstów tego kapłana, które były częścią jego rekolekcji i konferencji. Choć ksiądz Piotr nie ma już z nami fizycznie, jego słowa pozostają aktualne i pełne mocy, oferując czytelnikom prawdziwą duchową siłę i mądrość. Książka ta to zbiór refleksji na tematy fundamentalne dla życia chrześcijańskiego, a także osobistego rozwoju. Pawlukiewicz porusza w niej najważniejsze kwestie dotyczące wolności, miłosierdzia, miłości, relacji międzyludzkich oraz pytania egzystencjalne, które dotyczą nas wszystkich. W swoich homiliach i konferencjach ksiądz nie unika trudnych tematów, takich jak relacje z rodzicami i dziećmi, zrozumienie dla starszych pokoleń, a także zagadnienie miłości i zakochania. To książka, która stawia pytania, ale również pomaga szukać odpowiedzi – tak ważnych w codziennym życiu. Jednym z głównych atutów książki jest niezwykła prostota i bezpośredniość słów Pawlukiewicza. Choć porusza kwestie głębokie i trudne, jego styl jest przystępny i zrozumiały. Potrafił w kilku słowach wyrazić to, co dla wielu z nas jest trudne do uchwycenia, a jednocześnie pozostaje w pełni wierne duchowości katolickiej. Mówi o miłosierdziu, które nie jest tylko abstrakcyjną ideą, ale codziennym wyborem, i o wolności, która nie oznacza anarchii, ale odpowiedzialność za siebie i innych. W swoich rozważaniach odnosi się do życia codziennego, pokazując, jak wartości chrześcijańskie mogą znaleźć swoje miejsce w każdym aspekcie naszej egzystencji. „Słowa, z którymi was zostawiam” to także książka pełna ciepła i nadziei. Pawlukiewicz potrafił z prostych słów tworzyć przestrzeń do refleksji, a jednocześnie dodawać odwagi do stawiania czoła trudnym sytuacjom życiowym. Często w swoich homiliach mówił, że to, co wydaje się dla nas nieosiągalne, jest tak naprawdę bliżej, niż myślimy, a kluczem do prawdziwego szczęścia jest zaufanie Bogu i otwartość na drugiego człowieka. Jego słowa były zawsze pełne nadziei i motywacji do tego, by nie poddawać się w trudnych momentach życia, ale szukać drogi do przemiany i pokoju. Książka ta to doskonała lektura dla każdego, kto szuka odpowiedzi na fundamentalne pytania o sens życia, relacje międzyludzkie, wiarę i Boga. Jest to lektura, która nie tylko inspirowała, ale również wprowadzała w stan głębokiego pokoju i duchowego zrozumienia. Dla osób, które znały księdza Piotra osobiście, „Słowa, z którymi was zostawiam” będą pięknym wspomnieniem i kontynuacją duchowego dziedzictwa, które pozostawił. Dla nowych czytelników – książka może stać się źródłem mądrości i poczucia, że niezależnie od okoliczności, prawdziwe szczęście i sens życia można znaleźć w prostocie słów i wierności Bogu. Podsumowując, „Słowa, z którymi was zostawiam” to książka, która inspiruje do refleksji, pomaga w trudnych chwilach i daje poczucie, że życie jest pełne sensu, a odpowiedzi na najważniejsze pytania są dostępne, jeśli tylko otworzymy serce na słowo Boże. Jest to zbiór, który na długo zostaje w pamięci, a jego przesłanie – pełne miłości, nadziei i zaufania – wciąż będzie brzmiało w naszych sercach.

Książka zwięzła i konkretna. Sprawnie, jasno i zrozumiale napisana, tak, że dobrze i szybko się czyta. Lektura nie dla zaawansowanych (pewnie za oczywista dla nich) ale raczej dla początkujących czy też dla mnie, czyli dla trochę zaznajomionych z tematem i szukających uporządkowania informacji oraz nowych impulsów. Dobra lektura, by podnieść jakość swojego życia duchowego.

Kulisy Watykanu. Najważniejsi dostojnicy kościelni. Niektórzy z nich są powiązani z masonerią, czyli zachodzi pewnego rodzaju paradoks. Tajemnicze śmierci dwóch papieży w tak krótkim czasie w 1978 roku. Trzyletnie śledztwo kardynała Gagnona jest zakończone w 1978 roku. Warto znać treść "Stu lat modernizmu. Źródła II Soboru Watykańskiego" autorstwa Dominique'a Bourmauda, którą przeczytałem 5 lutego 2022 roku, bo jest ona znaczącym poszerzeniem omawianego tematu. "Morderstwo 33. stopnia" zasługuje na osiem i pół gwiazdki, ale nie ma "połówek", więc zawyżam ocenę do dziewięciu gwiazdek.

Mocne, ciekawe przeżycia m.in. ze spotkań z czarownicami, satanizmem, opętanymi ... Matka Boska z Guadalupe a kult Santa Muerte z Meksyku, czy kubańskiej santerii. Szokujące jak Meksyk odwrócił się od Matki Bożej. Szokujące jak władze państwa nie radzą sobie z kartelami (słusznie uznanymi za organizacje terrorystyczne). Coś więcej niż zwykła opowieść o osobistych doświadczeniach.

Bardzo mała objętościowo, ale pełna ważnej treści książka. Pomogła mi znaleźć odpowiedzi na wiele pytań, które zadaję sobie po odejściu mojej mamy. To pozycja nie tylko dla tych, którzy są w żałobie. Prędzej, czy później, każdy z nas doświadczy odejścia kogoś bliskiego.

Świetny wywiad, do którego obaj rozmówcy są bardzo dobrze przygotowani i chociaż mają czasem inne zdanie bardzo kulturalnie go wyrażają, spierają się nie obrażając adwersarza ani jego poglądów. Polecam, chociażby z tego względu. Poza tym książka dość trafnie diagnozuje bolączki współczesnego kościoła.

Każda matka chce dla swojego dziecka jak najlepiej. A co dopiero nasza matka w niebie Maryja. Zna nas lepiej niż nikt inny tylko trzeba dać się jej prowadzić przez życie a na pewno na tym źle nie wyjdziemy. Napisana bardzo prostym dostępnym językiem dla każdego czytelnika. Autor książki odwołuje się niej do cytatów zaczerpniętych z pisma świętego. Bardzo przejrzysty sposób opisuje losy Matki Boskiej. Po przeczytaniu jej jestem zachwycony treścią. Książkę powinna przeczytać każda kobieta nie zależnie od wieku.

Drugą część biografii o. Dolindo odsłuchałam w fomie audiobooka w serwisie Esprit Audio. Ta publikacja tonprawdziwa skarbnica duchowych przeżyć, proroctw i historii, które jeszcze mocniej odkrywają jego niezwykłą misję. Ten audiobook poruszył mnie do głębi, bo pokazuje, że życie o. Dolindo nie skończyło się wraz z jego śmiercią - jego misja trwa dalej, wciąż dotykając serc ludzi na całym świecie. Joanna Bątkiewicz-Brożek prowadzi nas przez nieznane fakty, ukazuje jego proroctwa, a także przypomina o słowach kapłana skierowanych do Polski: „Błogosławię Polskę”. To audiobook pełen duchowej mocy, a sposób, w jaki został nagrany, sprawia, że słucha się go z uwagą i wzruszeniem. Lektor swoim głosem oddaje powagę, ale i nadzieję, jaką niosą te treści. Każdy rozdział to inspiracja do refleksji i modlitwy. To historia kapłana, który przeszedł przez odrzucenie i cierpienie, a mimo to pozostał wierny Kościołowi i Bogu. Audiobook daje poczucie bliskości z o. Dolindo i sprawia, że jego przesłanie staje się żywe tu i teraz.

Niestety połowa objętości książki (cześć IV) to przedruk innej książki autorów, łącznie z przekopiowanym wstępem o. Kloczowskiego. Niezauwazylem jakichkolwiek adnotacji informujących o tym fakcie. https://lubimyczytac.pl/ksiazka/57683/uwierzcie-w-koniec-swiata-wspolczesne-proroctwo-o-powtornym-przyjsciu-chrystusa Bardzo mnie to rozczarowalo, ponieważ nazywając rzecz po imieniu czytelnik ma do czynienia z autoplagiatem... Treść poza skopiowana w calosci treścią książki sprzed 10 lat oceniam na mocne 9/10.

"Chrześcijańska duchowość może być zabójcza, gdy nie powiąże się jej ze zdrowiem emocjonalnym." "Duchowość zdrowa emocjonalnie" Peter Scazzero 😔Jak często spotykacie chrześcijan co do których macie wrażenie "coś tu jest nie tak"? Zachowują się, reagują jakby: byli niedowartościowani, mieli poczucie odrzucenia, doświadczyli jakiejś traumy dzieciństwie. Coś musiało się stać, że w taki sposób się zachowują. Mogą doświadczać czegoś niezwykłego na uwielbieniu, ale wewnątrz mogą być tak naprawdę wrakiem człowieka. Peter Scazzero zabiera czytelnika w podróż przez emocje, uczucia, relacje do dojrzałości emocjonalnej, a owocem tego jest zdrowa duchowość. 🌿Dużą część tej książki zajmuje nieustannie przypominanie czytelnikowi o konsekwencjach jakie wynikają z bagatelizowania w życiu chrześcijanina swoich emocji i uczuć. Peter nie pozostawia na sobie suchej nitki. Ubolewa nad swoimi błędami i głupotami, które popełnił oraz uczy czytelnika jak tych błędów uniknąć, a w konsekwencji żyć odrobinę szczęśliwszym życiem. ⭐Duchowość zdrowa emocjonalnie była najpierw wdrożona w życie, a dopiero potem spisana. ⭐W książce znajdziecie cytaty z dzieł ojców, doktorów Kościoła. To okazja do rozszerzenia wiedzy😃 ⭐Na końcu książki autor dodaje swoją adaptację "Ignacjańskiego rachunku sumienia"(sama korzystałam z niego wiele razy😉). ⭐Jako dodatek autor definiuje zdrowie emocjonalne i kontemplacyjną duchowość. To krótkie podsumowanie, które pomoże Wam zdefiniować to co się w Was dzieje. Polecam tą książkę wszystkim chrześcijanom i nie tylko. Nie można być dojrzałym duchowo człowiekiem, pozostając niedojrzałym emocjonalnie.

Książka jest napisana prostym, przystępnym językiem przez co bardzo dobrze i szybko się ją czyta. Jednak jeśli chodzi o treść to odnoszę wrażenie, że autor tylko powierzchownie dotyka podjętego problemu. Ciekawe przedstawienia regresów pojawiających się w życiu wybranych bohaterów Biblii, ale zbyt mało konkretnych przykładów, wskazówek jak rzeczywiście z takich życiowych "cofek" wychodzić, jak sobie z nimi radzić.

Wbrew temu, co mi się wydawało po nieudanej w moim przekonaniu książce ks. Marka Dziewieckiego na temat komunikacji, sięgnęłam po kolejne trzy książki wydawnictwa RTCK, które okazały się całkiem niedawno, a które zwróciły moją uwagę. Pewnie największą popularność ma szansę zdobyć "Jestem nikim" o. Adama Szustaka, jednak bardzo polecam również "Ukształtowanego" Wojciecha Kowalskiego SJ. Jeśli chodzi o "Jak się wygrywa wojny?" to wpisuje się ona w ideę, której przyświecają wszystkie wyżej wymienione pozycje. Mam wrażenie, że czytam wciąż o jednym i tym samym, choć przekazanym na różne sposoby. Ani jedno, ani drugie nie jest jednak zarzutem. Marcin Jakimowicz również podnosi temat tego, jak należy walczyć o lepsze dla siebie. Ponownie daje jasno do zrozumienia, że to, co przede wszystkim od nas zależy, to pewnego rodzaju przyznanie się przed sobą, że nie wszystko idzie zgodnie z naszymi planami i że być może nie tyle jest to kwestia tego, że złe są tu nasze intencje, co po prostu sam plan jest nieodpowiedni. Być może właśnie dlatego tak wiele rzeczy raz za razem nam nie wychodzi, nawet jeśli z determinacją usiłujemy zrobić coś kolejny raz w przekonaniu, że jest to dla nas dobre. Ta nieustanna walka skazuje nas na nieustanną porażkę, bo zamiast spróbować inaczej, spróbować czegoś zupełnie nowego, nieustannie wracamy do starego, zużytego i nietrafionego schematu naszego działania. A wtedy pojawia się złość, gniew, nieobliczalność, pycha, która w gruncie rzeczy nie ma racji bytu, bo właściwie z czego możemy być przesadnie dumni, skoro znów nie wyszło, skoro zniweczone zostaje coś, co już niby osiągnęliśmy? To również książka o tym, że mimo wszystko nie jesteśmy skreśleni. Ktoś inny na swoje barki może wziąć nasze słabości, wejść w to i zrobić rewolucję stulecia. To niełatwa sprawa, tym bardziej, że czasem trzeba zrobić krok do tyłu, wrócić do punktu wyjścia i z pewną dezorientacją i szalonym zaufaniem pójść za czymś, czego się do końca nie zna i nie rozumie, a za czym ukrywa się istota rzeczy i głęboki sens. Naprawdę bardzo polecam sięgnąć po tę książkę, a także "Ukształtowanego" i "Jestem nikim". Nie chodzi o to, żeby wklepać to sobie do głowy jak regułkę na pamięć, tylko spróbować się na to otworzyć. Poprzez książki też przecież mogą zadziać się dobre rzeczy.

"Głęboka przemiana serca w szkole Maryi" towarzyszyła mi w miesiącu różańcowym, kiedy co wieczór sięgałam po tę niepozorną książeczkę, żeby zanurzyć się w niezwykłym dialogu duszy z Matką Bożą. Wzruszyły mnie już pierwsze fragmenty, w których Maryja zwróciła się do mnie: "Ty jesteś moją córką, a zatem powierz się Sercu twojej Mamy, która tak bardzo Cię kocha!" Posłuchałam tego wezwania i zaczęłam przyglądać się sobie, swoim przyzwyczajeniom, nawykom i słabościom, odnosząc je do wzoru Matki Bożej. I mimo że uświadomiłam sobie przez to swoją nędzę, próżność i zbyt duże oddanie sprawom tego świata, nie upadłam na duchu. Za każdym razem byłam łagodnie napominana i zachęcana do pracy nad sobą. "Czujesz się przygnębiona i zniechęcona? Wzywaj tej nieskończonej Miłości, aby cię podniosła; w ten sposób przyzwyczaisz się do życia w duchu nieustannej ofiary i przekonasz, że to, co niemożliwe dla ciebie, jest możliwe dla Łaski Boga". Maryja zachęcała mnie więc do pełnego zaufania Panu, do zawierzenia Mu siebie i życia sakramentami, przypominając o wartości spowiedzi i Eucharystii. Powtarzała mi nieustannie, że Bóg widzi mnie i moje potrzeby, że mnie wspiera i napełnia łaskami, z których nie zdaję sobie sprawy. Tak, czytałam te słowa, jakby były skierowane bezpośrednio do mnie! I wyczułam w nich doskonałą równowagę między napomnieniem i pokrzepieniem! Muszę też zaznaczyć, że ksiądz Dolindo napisał te rozważania dla jednej ze swoich duchowych córek na jej wyraźną prośbę i rzeczywiście wyczułam, że są one dedykowane głównie kobietom. Widać to w pełnym ekspresji stylu, a głównie w obrazowych porównaniach, które duchowny stosuje, porównując duszę do kwiatu. Widać to też delikatności napomnień i czułości, które cechują "wypowiedzi" Maryi. Nie wiem, czy trafią one do każdego serca, ale zachęcam Was, żeby podjąć taką próbę. Próbę otwarcia się na słowa Maryi, która pomaga dostrzec piękno i słabość ludzkiej duszy, umacniając w niej miłość do Boga.

Ile tu najprostszej i najczystszej mądrości. Piękna książka – rzadko tak o książkach myślę, a jeszcze rzadziej piszę. Ale chcę docenić niezwykłą mądrość x. Grzywocza i o. Prusaka. Dwóch wspaniałych kapłanów – z których ten pierwszy już niestety nie żyje. Odszedł za wcześnie ale pozostawił po sobie wystarczająco by serce zostało dotknięte i by łaska mogła je przemienić. Książka jest o potrzebie samotności. Czegoś co wystrzegamy się jak ognia, boimy strasznie, coś co wywołuje w nas najgłębsze lęki, dlatego, że samotność mylimy z osamotnieniem. A to nie to samo i warto się przekonać jakie są różnice. Warto wiedzieć by lepiej żyć. Dla siebie i innych. Samotność prowadzi do wspólnoty z drugim człowiekiem/ludźmi. Wspólnoty jeszcze lepiej przeżywanej która jest wartością każdej osoby. Póki człowiek samotny myśli, że jest idealny, a najlepszym lustrem aby się poznać są oczy, serce i rozum drugiej osoby. O tym w tej książce. Może krótkiej. Ale wiele nie potrzeba by lepiej żyć. Potem jest tylko chęć i wola. Zachęcam.

Niezasłużona przychylność – tak definiuje łaskę Marcin Zieliński. Łaskę od Boga. W bardzo krótkiej książce opisuje czym dla niego jest łaska, jak przejawia się jej działanie oraz co naprawdę oznacza pełnia życia w pełni łaski. Najbardziej wartościowe części książki dotyczą małych i dużych świadectw Marcina oraz bliskich mu osób. Najbardziej rozbroiła mnie opowieść o małych dzieciach jego przyjaciela – to z jaką ufnością potrafią się modlić o uzdrowienia fizyczne nieznajomego człowieka. Choćby dla tych 2 stron warto przeczytać tą książkę. Może znajdziesz w niej coś dla siebie, a może jeszcze nie, ale wiedz jedno – Bóg czeka i kocha, i nie męczy się jednym ani drugim. Nie męczy się tę przebaczaniem.