Siła nadziei. Uwierzcie w koniec świata

To jest w mojej opinii książka, którą powinien przeczytać każdy człowiek - ponadczasowe rozważania o wartościach i sprawach ważnych dla każdego z nas, starające się wziąć pod uwagę różne punkty widzenia, i szukające przede wszystkim płaszczyzny porozumienia. W dzisiejszym, podzielonym świecie, to bezcenne podejście, którego na próżno szukać w przestrzeni publicznej... Chylę czoło przed mądrością, przenikliwością, i wiarą arcybiskupa Rysia i mam nadzieję, że będzie mi dane kiedyś wysłuchać jego homilii na żywo...

,,A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy.’’ (J 1,14) 📖💜 Dzięki wydawnictwu Rafael miałam okazję przeżyć wspaniałą i niezmiernie ciekawą przygodę z biskupem Rysiem! Była to podróż po Świętej Ziemi miejscu, w którym narodził się, cierpiał i nauczał żywy i prawdziwy Bóg ✝️. W książce zostało opisane wiele ewangelicznych miejsc, które są przybliżane czytelnikowi m.in. dzięki licznym ilustracjom i zdjęciom. Biskup Ryś wnikliwie opisuje odwiedzane miejsca w oparciu o historię. To właśnie jedna z wielu rzeczy, która bardzo mi się w tej książce spodobała - analiza historyczna. Każde z tych miejsc posiada swoje dzieje, niekiedy dość burzliwe, ale z pewnością ciekawe. Autor poddał analizie także nauki Ojców Kościoła, Tradycję, Ewangelię, ale co ważne, podkreślił wielokulturowość odwiedzanych miejsc i odniósł się do elementów, jakie każda z kultur wniosła w historię danego zabytkowego miejsca, np. świątyni. Bardzo spodobały mi się również rozważania Biskupa, które opierał na Ewangeliach, ale nie tylko, miały one swego rodzaju charakter homilii. Książka mnie urzekła i już od dawna miałam ją w swoich planach czytelniczych na ten rok! Postać Bp Grzegorza Rysia jest dla mnie wielką inspiracją i chętnie poznam więcej jego publikacji. A może Wy macie jakąś ulubioną książkę tego autora? Odwiedziliście kiedyś Ziemię Świętą? ✡️✝️☪️ Dla mnie jest to jedno z największych marzeń podróżniczych 😍🌍

Przepiękna książka o relacjach między kobietami. Podejście dwóch sióstr, (które są nie tylko siostrami ze zgromadzenia, ale też rodzonymi) pozwala spojrzeć na opowieść o Rut z dwóch perspektyw. Dostajemy zarys historyczny i informacje, które pozwalają zrozumieć panujące ówcześnie zasady oraz interpretację duchową i nauczanie na podstawie relacji Rut i Noemi. Doskonała lektura dla kobiet, które zmagają się z problemami w relacjach z innymi kobietami w swoim życiu.

Książka przedstawia życiorysy kobiet, które znamy z Biblii w innym świetle. Podobało mi się to, że autorka pokazuje ich życie, decyzje, losy z punktu widzenia mentalności i kultury w której żyły te kobiety. Niektóre fakty czy opinie na ich temat były dla mnie nie do pomyślenia bez wiedzy autorki. Polecam tę książkę każdej kobiecie, aby umocniła swoje poczucie wartości oraz mężczyznom, aby również mogli spojrzeć na kobiety z innej strony.

Jest to zbiór refleksji o głębokim duchowym wymiarze świąt Bożego Narodzenia. Głębokie prawdy teologiczne wyłożone prostym językiem które skłaniają do refleksji nad duchowym wymiarem świąt, wykraczając poza komercyjny charakter obchodów. Dobra lektura na czas adwentu i świąt.

Publikacja łączy w sobie elementy wiary i psychologii. Jak przestać być egocentrykiem, gdzie jest właściwe miejsce dla naszego ego, jak budować i rozwijać relację z Bogiem, czym jest biała i czarna łaska, dlaczego ludzie to jedyne istoty, które są w stanie "przekroczyć siebie", jak uświęcać każdą chwilę naszego życia i o co chodzi w poemacie "Chart gończy niebios". Znakomita książka. Jak zawsze w przypadku arcybiskupa Fultona Sheena.

Wszystko ok, dużu szacunek do księdza i jego dzieła, ale jednak nie mogę się pogodzić z tym ciągłym traktowaniem kobiet w sposob patriarchalny. Taki tekst, że kobieta jest bardziej podatna na różne sugestie, a mężczyzna to bardziej konkretny i myślący bardiej realistycznie - na przykładzie Adama i Ewy - w XXI wieku naprawdę trąci myszką.

Króciutka lektura, która podpowiada, jak w duchu wiary chrześcijańskiej, praktykować cierpliwość. Posługując się metaforą autora, książka proponuje, by "być jak ostryga", która, z pomocą cierpliwości wobec upływającego czasu, potrafi ziarnko piasku przemienić w perłę. Cytat: "Na płaszczyźnie biologicznej, ale także psychicznej i duchowej, nasze życie zawsze polega na umieraniu dla poprzedniego stanu, aby przejść do stanu nowego, doskonalszego. Dlatego trzeba zrezygnować z tego, co chcielibyśmy zatrzymać, inaczej pozostaniemy zamknięci i udusimy się. Chwile cierpliwego oczekiwania są szczególnymi okazjami, aby wejść w nowość umożliwiającą rozwój."

Bardzo głęboka książka o duchowości. Niezwykle inspirująca. Są nawiązania do Ewangelii, cytaty Świętych np. Jan od Krzyża, Teresa z Lisieux. Bardzo polecam, książka krótka, przystępna, napisana z pasją i niezwykle w tym pociągająca, człowiek czytają zaczyna pragnąc.

Bardzo pomocna książka jak zapanować nad kobiecym fochem, uczyć się dojrzałości i akceptacji siebie co bezpośrednio przekłada się na lepszą komunikację z ludźmi i świadome przeżywanie siebie. Fajne jest spojrzenie dwupłaszczyznowe, siostry zakonnej Anny Marii Pudełko (psychopedagog, szkoleniowiec, kierownik duchowy) oraz Pani Anety (matki, żony, pracownika dużej firmy). Na końcu dodatek dla Panów - Jak się odnaleźć w świecie emocji kobiet. Pozycja dla kobiet młodych jak i bardziej dojrzałych i doświadczonych. Warto do niej wracać. Warto przeczytać i przemyśleć swoje życie.

Są książki, które po prostu trzeba przeczytać. Jedną z nich jest właśnie „O godności kobiety” kardynała Stefana Wyszyńskiego. . Książka przedstawia zapis kazań i konferencji prymasa kierowanych do kobiet. Jestem jednak pewna, że nie tylko do uszu kobiet powinny one trafić. Mimo wielu lat, słowa Wyszyńskiego są aktualne. Dzisiaj może nawet bardziej, niż wtedy, gdy kardynał je wygłaszał. . Autor „O godności kobiety” jawi się jako największy feminista jakiego znam. Kardynał Wyszyński widział ogromną rolę kobiety w rodzinie i społeczeństwie. Każdej kobiecie za wzór stawiał Maryję jako najdoskonalszą z wszystkich kobiet. Prymas w swoich kazaniach i konferencjach nie był obojętny na nasze pasje. Uważał, że one nas definiują i sprawiają, że dzięki nim jesteśmy bardziej twórcze 🥰

„Słowo jest jak kęs chleba, który Bóg daje nam na cały dzień”. Prawda jest taka, że żadna inna książka poza Biblią nie kryje w sobie Słów, które dają życie, karmią i uzdrawiają… Dlatego właśnie od Pisma Świętego chcę po raz kolejny zacząć nowy rok, proponując Wam do przeczytania niewielkich rozmiarów pozycję „Jak żyć Słowem Bożym na co dzień?” W pierwszej jej części ks. Krzysztof Wons przybliża nam prawdę, która, głęboko uświadomiona, może odmienić nasze życie, a brzmi ona tak: „BÓG DO NAS MÓWI! CODZIENNIE! Z MIŁOŚCIĄ! OSOBIŚCIE! W TEJ CHWILI!” Uzmysławia nam wartość Słowa, żebyśmy za Nim zatęsknili i zaczęli je czytać z miłością i żyć Nim w codzienności. Uderzyło mnie to, jak mocno Autor podkreśla, że to właśnie codzienność „jest darem od Boga i drogą do naszego uświęcenia”. Nie możemy więc separować od niej Słowa, oddzielać sacrum od profanum czy dawać sobie po prostu chwili czasu na czytanie Biblii! Chodzi o to, żeby Słowo przenikało naszą codzienność, dawało nam w niej życie i rzucało Boże światło na wszystkie wydarzenia i sytuacje, które na co dzień przeżywamy. Jak to zrobić, zapytacie, skoro codzienność nas często pochłania i wciąga, nie pozostając miejsca na kontemplację Słowa? Otóż na pytanie to odpowiada Autor w sposób wyczerpujący, dając konkretne wskazówki i proponując ćwiczenia, które które z całą pewnością mogą pomóc w codziennych spotkaniach ze Słowem czy w wieczornym rachunku sumienia. Trudno je tu wszystkie streścić, dlatego odsyłam do ich lektury, mając nadzieję, że Was, tak jak i mnie, zmotywują do „życia Słowem Bożym na co dzień”!

Nie wiem jak książka się ma z perspektywy psychologii, ale z perspektywy osoby wierzącej dużo daje. Może nie rozwiązuje problemów, ale je nakreśla i uświadamia jak być wierzącym bez oderwania od rzeczywistości. Brakowało mi jednak kilku wątków, a niektóre przykłady nie były trafne, co mimo wszystko jestem w stanie wybaczyć ze względu na okoliczności powstania książki.

„… emocje, są jak konie pociągowe. Bez nich nie zrobisz tego, co postanowiłeś, one mają siłę pociągnąć nas do działania, ale nie mogą być koniem, który prowadzi wóz…” Co jest siłą kobiety? Najważniejszą misją? To bycie matką, żoną, gospodynią, kobietą o sprecyzowanej drodze kształtowania kariery zawodowej. Może tym razem zastanowimy się nad tymi słowami: „…O tym kim jest kobieta, stanowi jej relacja z Bogiem…”. W pewnym momencie dla Tamar świat męski przestaje istnieć. Wszak do odkrycia własnej tożsamości nie jest potrzebny żaden mężczyzna. Po długiej nieobecności na blogu, pora nadrobić książkowe zaległości i wejść do świata literatury, który daje wiele dobrego, rozwija myśli, pobudza wyobraźnię, wzbudza radość i przede wszystkim wpływa też na aspekt wewnętrznej przemiany i duchowości. Książka, o której pragnę napisać kilka słów podpowiada kobietom wiele wskazówek. Nie zawsze trzeba być szarą myszką, która boi się odezwać. Uległość i pokora nie stanowią przykładu prawidłowego funkcjonowania. Cieszę się, że jako (dziewczyna – kobieta) – mogę przyjrzeć się innemu punktowi widzenia – Adama Szustaka OP. Dominikanin, wędrowny kaznodzieja. Dzieli się Słowem Bożym z każdym, kto tego potrzebuje i gdzie jest taka możliwość… Intensywnie udziela się w Internecie prowadząc kanał YouTube „Langusta na palmie” z blisko 800 tys. subskrybentów. Tamar to kolejna – po Judycie i Esterze – niezwykła kobieta z kart Biblii, której historia opowiedziana w książce pokazuje ponadczasową tożsamość kobiet, wskazuje źródła piękna i siły. Historia Tamar opisuje to, z czym kobiety spotykają się w świecie, z czym się mierzą i jak są traktowane. Biblia lubi opowiadać o tych nieszczęśliwych kobietach. To też obraz tego, jak na niewiastę patrzy Bóg. Dla Tamar moment trudny stanie się jednak kluczowy. Nieprzewidywalny. Niejednokrotnie mężczyźni traktują kobiety bardzo przedmiotowo. Widzą je najczęściej w kuchni i domu przy sprzątaniu, gotowaniu i wychowaniu dzieci. Wdowy są np. bacznie obserwowane, bo jak dadzą sobie radę po śmierci męża… To z jednej strony rodzaj swoistej ciekawości. Przyznaję, że wzorem dla mnie jest np. moja Mama, kobieta silna i charakterna. Tamar – pragnienie macierzyństwa. Juda wziął żonę dla Eva, swego pierworodnego, a jej imię to Tamar. Ta staje się kobietą nieszczęśliwą, taką która dosłownie przynosi nieszczęście. Zdana jest na łaskę i niełaskę otoczenia. Tamar uwodzi Judę. Poprosiła od niego sygnet, sznur i laskę. Zaszła w ciążę z Judą. Jej były mąż – syn Judy był niepłodny, ale wówczas było to niedopuszczalne. Wszyscy myśleli, że synowa dopuściła się nierządu. Mieli ją wyprowadzić i ukamienować. Wtedy powiada: „…Z mężczyzną, do którego to należy, ja jestem w ciąży”. Juda wtedy odpowiada: „..Ona jest sprawiedliwsza ode mnie…”. Tamar powiła bliźnięta, dwóch synów (Peres i Zerach). Tamar i o tym musimy pamiętać - zbuntowała się przeciw przyjętym obyczajom, dlatego jest na swój sposób wyjątkowa. Juda po części obwiniał kobietę za śmierć swoich synów. Czytając książkę poznamy także zasadę „pięciu P”, czyli: - Przemyśl - Pytaj - Przewiduj - Przemódl - Poczekaj Tamar jest kobietą, która doświadczyła wszystkich możliwych nieszczęść, smutków i tragedii – głównie za przyczyną mężczyzn. Spotkało ją najgorsze, a jej świat stał się niczym nieurodzajna ziemia. Na własne oczy możemy zobaczyć, jak w Tamar zachodzi zmiana i staje się ona zupełnie nową, spełnioną kobietą. Tamar wraca, też do Ewy – matki żyjących, czyli także symbolicznego źródła kobiecości. To przedstawienie namiętności mężczyzn względem kobiet. Zaspokojenie żądz. Tamar jest niezależna. Pokazane zostaje, że każda kobieta, ma swoją misję. To walka o siebie. „Tamar. Wszystkie nieszczęścia kobiet” to symboliczna opowieść o tym, z jakim rodzajem męskości zderza się kobieta we współczesnym świecie. Tamar nie walczy i nie próbuje przekonywać męskiego otoczenia do swoich racji. Maryja i Tamar mają wiele wspólnych cech i wydarzeń z życia. Obie kobiety mieszkały z mężem, który (wziął ją do siebie), ale z miłości i czci dla Bożych spraw nie zbliżał się do niej. W książce przeczytamy o dwóch rodzajach żałoby. To żałoba zdrowa i patologiczna. Za pojawienie się tej drugiej, odpowiada sfera emocjonalna. Gorąco polecam wartościową publikację. Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo: RTCK Rób to co kochasz Oprawa: miękka Projekt okładki: Jakub Kosakowski Liczba stron: 136 Wydanie I (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej biblioteczce

Wyobraź sobie, że JESTEŚ MIASTEM. Miastem, które stworzył Bóg. Wybudowanym na wzgórzu na określonych fundamentach. Z murami, które wytyczają Twoje granice. Z bramami - emocjami. Ze studnią z wodą żywą, czyli Twoimi potrzebami. Ze świątynią - Twoją intymnością. I wreszcie z ogrodami, które symbolizują Twój nieustanny rozwój. Przemawia do Ciebie taki obraz? Jeśli tak, to książka "Boska ja" siostry Małgorzaty Lekan jest dla Ciebie! Pomyślana została jako swoisty "przewodnik po mieście", którym jest każda z nas. Tak jak przewodnik więc ma za zadanie ułatwić odnalezienie się w historii naszego życia, w tym co nasze, ale niezrozumiałe, bo nieodkryte i nienazwane. Po to, byśmy mogły czuć się ze sobą bezpiecznie, miały świadomość swojej wyjątkowości i mogły wzrastać w każdym wymiarze na drodze do Nieba. Siostra Małgorzata Lekan nieustannie odwołuje się opisu i historii Miasta Świętego - Jerozolimy, ale podstawą jej rozważań jest przede wszystkim Biblia. Przywołuje doświadczenia swoje i znanych sobie kobiet. Posługuje się językiem żywym i obrazowym, a jeśli stosuje specjalistyczną terminologię psychologiczną czy teologiczną, to wyjaśnia ją w sposób przystępny i zrozumiały dla każdego. Ja jestem tą książką szczerze zachwycona! Zresztą nadal z nią pracuję, przerabiając kolejne, proponowane przez Autorkę, ćwiczenia. I rzeczywiście, mimo że znam się ze sobą już ponad czterdzieści lat, odkrywam w sobie ciągle coś nowego, wcześniej nieuświadomionego. Coś, co mnie urzeka, inapiruje i delikatnie przynagla do pracy nad drzemiącym we mnie potencjałem. Tak więc wyobraź sobie, że JESTEŚ MIASTEM. Miastem, które stworzył Bóg, "dając Ci w pakiecie najlepszy z możliwych projekt rozwoju tego miasta. Zrealizujesz go na tyle, na ile się w niego zaangażujesz". Jeśli weźmiesz odpowiedzialność za siebie i za czas, którym tu, na ziemi, dysponujesz... Polecam z całego serca!

Krótkie, niepozorne rozdziały, a każde pół strony wystarczy na parę dni przemyśleń. Niesamowicie trafne spostrzeżenia, jednocześnie proste i tak pełne treści. Książka zmuszająca do konfrontacji z trudną prawdą o mnie samej, a jednocześnie krzepiąca i dająca nadzieję. Dla mnie - snop światła od Boga prosto na moje serduszko.

Przeczytałam ponownie po 2 latach. Dalej uważam za dobrą lekturę i pomocną --- Kilka cytatów "Chrześcijanie w większości mają takie doświadczenie: Chrześcijaństwo jest furą przykazań do zachowania, ciężkim wozem, który trzeba ciągnąć. No niby pomaga mi w tym Bóg, ale ja czuję, że ta pomoc jest słaba, że ona mi moich problemów życiowych nie rozwiązuje. Ona mnie z grzechów na dalszą metę nie wyprowadza. Na nowo w nie wpadam" - o. Alfred Cholewiński sj Z kolei Richard Rohr OFM nieco humorystycznie ilustruje tę zredukowaną formę chrześcijaństwa obrazem wozu stawianego przed koniem. Nie trzeba chyba wyjaśniać, kogo ucieleśnia tutaj koń. Wóz, który sam w sobie nie ma żadnej energii napędowej, uzurpuje sobie władzę, jaka nigdy nie została mu udzielona. W moralizmie zamieniamy się miejscami z koniem i albo przysparzamy sobie niepotrzebnych mąk, albo wcześniej czy później stajemy w miejscu rozkładając ręce, krzyczymy do nieba: "Basta. Nie zrobię już ani kroku do przodu". "Człowiek nie potrafi o własnych siłach naśladować i przeżywać miłości Chrystusa. Staje się zdolny do takiej miłości jedynie mocą udzielonego mu daru." Veritatis Splendor, JP2 2. Pycha z wdziękiem i czułością pielęgnuje w nas naturalną potrzebę niezależności. Wyśrubowuje poczucie sprawiedliwości, którą odmierzamy na wadze. Człowiek dotknięty tą chorobą, "woli raczej zasłużoną karę niż niezasłużoną dobroć". 3.Św. Teresa z Lisieux nie kreuje się na cierpiętnicę, któraz rezygnacją poddaje się nieuniknionej słabości. Nie ulega filozofii, która głosi, że im więcej bólu i cierpienia, tym bliżej Boga. Przeciwnie, odkrywanie słabości prowadzi ja do pogodnej i, jak sama pisze, "zuchwałej ufności" wobec Jezusa, którego uważa za swojego jedynego przyjaciela. Tę postawę należy oczywiście odróżnić od zuchwałej pewności, że niczego już nie musimy robić, bo Bóg i tak nas kocha i nam przebaczy. Trzymając się dzielnie pokornej ufności, Teresa sraje się w Kościele szczególną apostołką słabości. Zaświadcza, że przed Bogiem nie musimy udawać silnych, niezłomnych i nierdzewnych. W jednych ze swoich listów wyznaje swojej siostrze Celinie: " Chcielibyśmy nie upadać nigdy? - Co to szkodzi, Jezu drogi, jeżeli upadam co chwila, widzę wtedy słabość moją, a to dla mnie wielki zysk. Ty, Jezu, widzisz wówcza, jak słaba jestem, i nic nie potrafię uczynić, a wtedy tym skłonniejszy jesteś, by nieść mnie w swoich ramionach". 4. Gdy stajemy przed Bogiem, wydaje nam się, że nie możemy się pokazywać z pustymi rękami. W postawie kontemplacyjnej chodzi jednak głównie o to, aby być obecnym. Zawsze zdumiewało mnie to, jak łatwo przechodzimy do porządku dziennego nad tym, że w ogóle istniejemy. Bycie w najmniejszym stopniu nie zależy od naszych wyników i dobrych uczynków. Ono już jest. Jeśli odczuwamy presję, że Bóg ciągle czegoś od nas oczekuje, to najprawdopodobniej jeszcze nie odkryliśmy, że dzięki Niemu istniejemy. PRzecież to w "Nim poruszamy się, żyjemy i jesteśmy" (Dz 17, 28) jak napisze św. Paweł. 5.Gdybyśmy tylko każdego dnia przez minutę rozważali pierwsze zdanie z Katechizmu Kościoła Katolickiego, mielibyśmy więcej pokoju w sercu: " Bóg, w samym sobie nieskończenie doskonały i szczęśliwy, zamysłem czystej dobroci, w sposób całkowicie wolny stworzył człowieka, by uczynić go uczestnikiem swego szczęśliwego życia". 6. Boksujemy się z pytaniem, gdzie leży granica między tym, co Bógnam daje, a tym, co sami wypracowujemy. Jeśli potrafimy coraz więcej, wydaje nam się, że nikomu nie pozostajemy nic dłużni. Kard. Albert Vanhoy SJ pisze, że "być wdzięcznym to uznać rzeczywistość", przyjąć, że nie my jesteśmy autorami. Objąć rzeczywistość z miłością to przestać walczyćz tym, że ciągle czegoś nie mamy lub nie ma, a powinno być. Perfekcjoniści nie potrafią ucałować rzeczywistości takiej, jaka ona jest, czasem trochę piegowata, czasem pomarszczona. Powód? Bez przerwy młócą chwast i nie żyją pełnią teraźniejszości. Analizują, co im nie wyszło w przeszłości,i boją się o to, co im nie wyjdzie w przyszłości. 7. Odwiecznym wrogiem perfekcjonizmu jest cierpliwość.Święty Tomasz pisze, że cierpliwość to specjalna cnota umożliwiająca poradzenie sobie z większymi przeszkodami na drodze do osiągnięcia dobra. Jest córką męstwa. Męstwo najbardziej przejawai się w zetknięciu z niebezpieczeństwem śmierci, przeciwdziała lękowi i woli ucieczki, rezygnacji z jakiegoś dobra pod wpłwem obawy śmierci. Cierpliwość to cnota, która ma nam pomóc właściwie obejść sięz wszelkiego rodzaju chwastami, które wyrastają na roli życia. Największą z tych przeszkód jest smutek, żałosny podarunek zła. "Nie jest cierpliwym ten, kto niedostrzega zła, lecz ten, kto nie pozwala, by zło wciągnęło go wsmutek" - pisze św. Tomasz z Akwiny. Nie chodzi o to, by przymknąć oczy na zło, ale żeby nie pozwolićsię na nim skupić. Smutek to reakcja człowieka na obecność zła. Jeśli ciągle jestem smutny, rejestruję tylko zło. O to właśnie chodzi diabłu, by w ogóle nie dostrzegać pszenicy dojrzewającej, lecz chwast. Wtedy człowiek już jest zgubiony. Nie będzie się rozwijał. Wtedy bezsensowność świata i cierpienie wysuwają się na czoło i pochłaniają człowieka.

Komentarz do Pisma Świętego jest tym, bez czego nie wyobrażam sobie mojej półki z książkami. I wcale nie jest tak, że brakowało na niej takiego tytułu. Owszem, zanim zacząłem zakupy serii, do której należy ta konkretna książka, miałem w swojej biblioteczce inne komentarze. Ale miały już swoje lata. Z biblistyką jest jak z każdą inną dziedziną. Rozwija się. Nie można więc zatrzymywać się na pewnym etapie, bo prowadzi to do systematycznego pozostawania w tyle za resztą. Tak było trochę z moimi komentarzami. Są dobre, ale mają swoje lata. Stało się więc tak, że zauważyłem gdzieś reklamę tej serii i postanowiłem sobie, że będę sukcesywnie kupować kolejne tomy, żeby zaktualizować swoją biblioteczkę. Z komentarzami jest tak, że zazwyczaj sięga się po nie wtedy, kiedy przygotowuje się kazanie (mówię o sobie). Rzadko kiedy czyta się je w całości. Zresztą rzadko kiedy (oceniam na postawie moich doświadczeń) są przygotowane z takim założeniem, że ktoś przeczyta dany komentarz "od deski do deski". Poza tym, wcale nierzadko pojawia się w nich bardzo hermetyczny język, który zniechęca do czytania dłuższych fragmentów. Z tym komentarzem jest inaczej. Jest napisany bardzo przystępnym językiem, który sprawia, że ten konkretny komentarz jest "przyjazny dla użytkownika". Nie wydaje się być pisany z myślą o specyficznej grupie ludzi jaką są księża czy teologowie. Jest napisany "dla każdego". I to moim zdaniem jest jego największa wartość. Dlaczego w ogóle postanowiłem przeczytać ten komentarz? W końcu - jak napisałem wcześniej - większość z nich nie nadaje się do tego za bardzo. Z uczciwości wobec tych, którzy słuchają moich homilii. Chciałem przestrzec się przed zbytnim pokładaniem zaufania w swoją wiedzę i w swoje własne interpretacje. To ostanie było dla mnie szczególnie ważne, bo mam wrażenie, że to szczególna plaga dzisiejszych czasów. Każdy interpretuje Pismo Święte tak, jak mu się podoba. Nierzadko w ogóle nie przejmując się zasadami, nauką Kościoła i całym bagażem dokonań nauk biblijnych w tym zakresie. Nierzadko więc dziś dochodzi do tego, że przychodzi mi stanąć wobec "proroka", który ignorując to wszystko stwierdza coś w rodzaju: "Nikt przede mną nie rozumiał tego dobrze, dopiero ja wam powiem jak to ma być." I co z takim począć? Ten komentarz polecam nie tylko księżom. Polecam go każdemu, kto chce lepiej rozumieć Słowo Boże. Członkom Kręgów Biblijnych, lektorom, liderom grup modlitewnych... I na koniec jeszcze jedno. Coś co mnie zachwyciło. Na samym końcu znajduje się jedna strona, która może być bezcenna, a która zawiera propozycje lektur. Złoto!!!

Ciągle uczę się nowych rzeczy, i nawet jeśli ponownie czytam o tym samym to wciąż dostrzegam obszary, które mi wcześniej umykały albo nie widziałem ich tej perspektywie jaką mogę dostrzec dzisiaj. Dokładnie tak było z tą książką. Ojca Prusaka znałem z poprzednich jego książek, słuchałem na żywo i poprzez youtube. Doceniałem i podziwiałem to w jaki sposób potrafi połączyć sferę duchową z naszą ludzką psychiką. Książka jest tego kwintesencją opisującą tą relację i skutki z niej wynikające. Czytając dostrzegałem także u siebie niedoskonałości, mylne wyobrażenia czy niekoniecznie właściwe motywacje na temat swojej wiary. Książka zawiera różne wywiady czy artykuły ojca Prusaka z różnych miejscach i okresów, łączy zaś jedno, chęć spojrzenie na naszą religijność z zewnątrz; bo wtedy dużo więcej widać. 

Książkę "Noc jest mi światłem" Wilfrida Stinissena przeczytałem po raz pierwszy blisko 20 lat temu. Przeżywałem wtenczas osobistą "noc wiary"... U pewnych sióstr zakonnych, kilkadziesiąt kilometrów od miejsca mojego zamieszkania, wynająłem skromny pokoik, by spędzić parę dni w odosobnieniu i ciszy. Natrafiłem na nią już pierwszego dnia, przeglądając lektury leżące na półce zawieszonej przy moim łóżku. Była w tamtej chwili niewątpliwym znakiem i darem Niebios, który podniósł mnie na duchu. Wracam do tej książki od czasu do czasu. Ciągle potrafi zapalić światełko inspiracji w danym momencie mojego życia. Dzisiaj otworzyłem ją na "chybił trafił" (lubię tak robić :-). Oto podarowane mi słowa: "Bezpieczeństwo, jakie niesie ze sobą całkowite oddanie się Bogu, to temat, który w różnych formach znajdujemy u wszystkich mistyków. Już wcześniej wspomniałem, że lepiej nie skupiać się tylko na jednym mistyku, ponieważ misterium Boga i człowieka jest tak bogate, że żaden człowiek nie jest w stanie sam go wyczerpać. Każdy mistyk wnosi swój "wariant" (s. 123-124).