Miejsce jest oznaczone jajkiem

Marius wraz z rodziną przeprowadza się do małej estońskiej wsi na skraju lasu. Dwunastoletniemu chłopcu niełatwo odnaleźć się w nowym środowisku. Nieznajome twarze, nazwiska oraz otoczenie rozsianych przysiółków sprawiają, że chłopiec czuje się zagubiony i osamotniony. Szwenda się po okolicy, z ciekawością zachodzi do lasu. Spotyka tam dziewczynkę – Liisi, z którą wymienia kilka zdawkowych zdań, a która na odchodne zapewnia go, iż nigdy nie zostaną przyjaciółmi. Gdy zaintrygowany spotkaniem opowiada o nim znajomym w klasie, ci nabierają wody w usta tłumacząc się, że dziewczynka nie chodzi do szkoły, że jest dziwna jak i miejsce, w którym mieszka. Jaką tajemnicę skrywa? Czy Mariusowi uda się przełamać tabu i zmowę milczenia, ciążące nad wioską? Co wyniknie z tych prób? Marius, magia i wilkołaczka Liisi to porywająca opowieść o odmienności, której się boimy. Reeli Reinaus kreuje dwa odmienne światy: realistyczny i fantastyczny, których to zderzenia bohaterowie się najbardziej obawiają. Przedstawicielami świata realnego jest grono szkolnych przyjaciół wraz z nowoprzybyłym Mariusem. Świat fantasmagorii reprezentuje strażniczka lasu – Liisi. Paczka szkolnych kamratów żywi się plotkami dotyczącymi zarówno dziewczynki jak i otoczenia, które jest jej bliskie. Przepełniony fantastycznymi stworami, groźny las stanie się murem nie do przebicia, a pogłoski, niesprawdzone fakty tylko pogłębią niechęć oraz oziębłość dzieci w stosunku do dziewczynki. Tak jak jej odmienność okaże się jednak iluzoryczna, tak i jej wykluczenie stanie się zupełnie niepotrzebne, by nie orzec, że dla dzieci zgubne. Autorka przepięknie kreśli kolejne etapy ewoluowania relacji zachodzących pomiędzy bohaterami, od początkowej niechęci wobec siebie po stopniowo rodzące się zaintrygowanie sobą po przyjaźń, przywiązanie i odpowiedzialność za siebie. To wspaniała lekcja pokory, zaufania pokładanego w drugiej osobie, przede wszystkim zaś tolerancji i otwarcia się na inność drugiego człowieka. Inność ta podkreślona zostaje w książce w sposób szczególnie interesujący młodego czytelnika – Reinaus garściami czerpie ze świata estońskich mitów. Zabieg ów jest idealnym zaproszeniem do świata odmiennych kultur i wierzeń. Lista postaci fantastycznych jest tutaj pokaźna, na łamach kart powieści spotkać można zarówno duchy leśne jak elfy, topielicę, trolle, mamuki czy wilkołaki. Wszystkie wymienione i scharakteryzowane zostają na końcu książki, co zdecydowani ułatwia odbiór powieści. Wydanie wzbogacone zostało licznymi ilustracjami autorstwa Marji-Liisy Plats. To skreślone oszczędną kreską ryciny, które idealnie wkomponowują się w powieść, dobrze odzwierciedlają jej ideę, przede wszystkim zaś fantastycznie pobudzają wyobraźnię. W połączeniu z baśniową fabułą (często z zastosowaniem cliffhangerów) tworzą naprawdę interesującą całość. To powieść z przesłaniem i żywiołowo prowadzoną akcją, która zainteresuje nawet najbardziej wybrednego odbiorcę. Przeczytana z zapartym tchem przez siedmiolatka, dziesięciolatka oraz ich mamę.

Kulawa kaczka z zapomnianego podwórka i ślepa kura w okularach przeciwsłonecznych wyruszają do miejsca, w którym spełniają się najbardziej sekretne marzenia – choć możliwe, że ono w ogóle nie istnieje. Droga wiedzie przez wiejskie gościńce, złowieszczo ciemny i cichy las oraz wąskie deski nad przepaścią i najwyższą górę świata. Podróż obfituje w liczne, ale dowcipne spory o życiu, jego istocie, ale też w tańce szczęścia i chwile milczącej zadumy. Zakończenie przygody kaczki i kury przechodzi ich najśmielsze oczekiwania i najskrytsze marzenia. To nie tylko książka dla dzieci, ale dla wszystkich szukających w literaturze życiowych mądrości i prawd. Jakich? Oto kilka z nich: 🦆W niebezpiecznym świecie można zejść na złą drogę, choć jest tam też mnóstwo ciekawych rzeczy do odkrycia. 🐔Nie warto tkwić w jednym miejscu i gadać po próżnicy, bo donikąd się nie dojdzie. 🦆Każda podróż zaczyna się od pierwszego kroku. 🐔Do celu najszybciej dochodzi się małymi kroczkami. 🦆Najlepszym przysmakiem w podróży są orzeszki ziemne. 🐔Najważniejsza w dążeniu do celu jest droga do niego. To w jej trakcie możemy najlepiej poznać samych siebie. 🦆Trzeba więc przyznać rację kulawej kaczce: „Kto rusza w podróż, ten się zmienia”. Ważne jednak, by nie przestawać marzyć. A może po drodze okaże się, że mamy już wszystko? ❤️To bez wątpienia jedna z najpiękniejszych książek dla dzieci, jakie przeczytałam, a było ich naprawdę sporo. Polecam szczerze tę wzruszającą opowieść i małym, i dużym.

„Kiedy przychodzi niedźwiedź, nie ma na to rady... Przychodzi i już.” Tak, przychodzi nieproszony i zaczyna zamieniać życie w koszmar. Jest głośny, nieznośny, wredny, złośliwy i okrutnie uciążliwy. Chodzi za nami krok w krok, zawsze wie gdzie idziemy, nawet kiedy my tego nie wiemy. Jest zawsze gdzieś obok, czasem znika, ale tylko na chwilkę. Odbiera siłę, odwagę i radość. Przez niego, najprostsze czynności stają się trudne i męczące albo wręcz niemożliwe do wykonania. Nawet sen nie daje wytchnienia. Wszystko traci sens... Taki niedźwiedź może przypałętać się do każdego. Często bez żadnego powodu, a innym razem zaproszą go łzy i smutek. „Mniedźwiedź” to metaforyczna opowieść o tym co dręczy, czyli o lęku, smutku, a nawet depresji. Niedźwiedź jest symbolem tych trudnych i wyniszczających od środka emocji. Mamy tutaj niezwykle przejmujące i działające na wyobraźnię ilustracje. Kolorystyka utrzymana w tonacjach czerni, szarości i bieli jeszcze dodatkowo potęguje efekt. To książka, która w metaforyczny i lekko humorystyczny sposób ukazuje młodszym czytelników, jak może czuć się osoba cierpiąca na stany lękowe, depresję itp.

Bardzo ciekawa, złożona sprawa, niespodziewane zwroty akcji, dużo przemian bohaterów - świetnie się bawiłam podczas czytania ♥ Tylko czemu musiał umrzeć mój ulubiony bohater...? ;w; Nie mam pojęcia, czy ta seria ma lub będzie miała kolejne części, ale jeśli wtedy zginie Doktor Gawron, to się poddaję XD

Serię o odważnych zwierzętach rozwiązujących kolejne kryminalne zagadki bardzo polubiłam. Tom pierwszy i drugi pochłonęłam w ekspresowym tempie, ten trzeci z kolei dość długo musiał naczekać się na swój czas. Ostatnio jednak nareszcie się doczekał swojego debiutu w moich rękach, a ja na powrót zanurzyłam się w świecie wykreowanym przez Annę Starobiniec. Czy kolejna część cyklu o Zwierzęcych zbrodniach okazała się równie dobra, co poprzednie? Co zrobić, gdy tyle problemów zaczyna się nawarstwiać? Szalona kocia miłość, niepokojące kradzieże i najprawdziwsze porwanie na otwarciu Podziemnego Muzeum Dalekiego Lasu. Wydawać by się mogło, że to prosta do rozwiązania zagadka... Nic bardziej mylnego. Kto za tym wszystkim stoi? Czy kradzież i porwanie są ze sobą powiązane? Jedno jest pewne: przed Borsukotem i detektywem Borsukiem trudny orzech do zgryzienia. Z ekscytacją zabrałam się do lektury kolejnych przygód szalonego detektywistycznego duetu. Początek nie do końca mnie zachęcił do jak najszybszej kontynuacji lektury, jednak im dalej posuwałam się w tej historii, tym coraz mocniej wciągałam się w sprawę stworzoną przez autorkę. Przyznaję, był taki moment, gdy sama poczułam niepokój o zaginioną samiczkę, która przepadła bez żadnych wieści. Główni bohaterowie, tak jak poprzednio zauroczyli mnie i sprawili, że koniec końców bez pamięci przepadłam w kolejnej kryminalnej historii. Ciekawym zabiegiem okazał się ten, dotyczący wprowadzenia wątki iście miłosnego - Borsukot, który czuje ogromną miłość do pewnej samiczki, przez co jest całkowicie ślepy na wszystko inne? No dla mnie brzmi to, jak coś naprawdę ciekawego i chyba pierwszy raz spotykam się z takim wątkiem w literaturze dziecięcej. Bez wątpienia jest to pewnego rodzaju powiew świeżości. Anna Starobiniec ma bardzo dobre pióro, ale o tym już pisałam. Na pochwały zasługuje również tłumaczka, Agnieszka Sowińska. To w końcu dzięki niej możemy poznawać kolejne Zwierzęce zbrodnie i delektować się ich lekturą. O ilustracjach też nie będę się po raz kolejny rozpisywać, ale wciąż mnie zachwycają i wciąż chciałabym je sobie powiesić w ramce na ścianie - takie moje małe marzenie. 😉 Pazury gniewu to emocjonująca opowieść o poszukiwaniu zaginionych przedmiotów oraz o miłości, która... no właśnie, tutaj pozostawię Was w niepewności. Czy serce Borsukota nareszcie odnajdzie ukojenie? Odpowiedź może Was zaskoczyć. Jeśli szukacie czegoś lekkiego, co spokojnie przeczytacie w jeden wieczór, a ponadto, jeśli lubicie literaturę dziecięcą/młodzieżową, to ten tytuł polecam gorąco ku Waszej uwadze.

Jakob Wegelius Małpa mordercy wydawnictwo Zakamarki 618 stron kryminał\powieść obyczajowa\powieść podróżnicza Ostrzeżenie o treści: Opinia ta napisana jest wedle szkolnego modelu omawiania książki, istnieje więc możliwość, że dorośli czytelnicy przeniosą się do szkoły podstawowej, prosto przed tablicę. Osoby, które za nic w świecie nie chcą przypominać sobie tych mrocznych czasów, proszę o świadomą lekturę tej opinii. A więc zaczynamy... Czas akcji: Pierwsza połowa XX wieku, dokładniej: czas przed II wojną światową, dokładniej: dwudziestolecie międzywojenne. Czas miniony: trzy lata. Miejsce akcji: Lizbona - ocean - Aleksandria - Bhapur - Cochin - Lizbona Bohaterowie pierwszoplanowi: Sally Jones, Henry Koskela (Chief), Ana Molina, Luigi Fidardo, Alphonse Morro, Maharadża Bhapuru Bohaterowie drugoplanowi: Joao, Raul Garretta, Kapitan Anderson, Geoff Gerard, dyrektor Thursgood, mister Wilkins, Ayesha Narayanan, doktor Rosa Dominguez, Inspektor kryminalny Fernao Umbelino A że ta forma omawiania lektury jest jałowa, nic nie wnosząca i niesprzyjająca swobodnym wypowiedziom, przechodzę do bardziej opiniotwórczej części opinii Parę luźnych przemyśleń: Na początek zaskoczenie: opis na tylnej okładce (który jak się okazuje, niewiele mówi o treści) sugeruje, że mamy do czynienia z historią kryminalną, tymczasem, owszem, ten wątek się pojawia, lecz w większej części jest to powieść obyczajowa przeplatana z podróżniczą. Obsadzenie w roli narratora inteligentnej gorylicy to zabieg interesujący, jedynie wzbogacający tę historię, a nie (jak w przypadku opowiastek dla dzieci o gadających zwierzątkach) infantylizujący. Czuć, że Sally Jones nie jest żadną metaforą (choć jednocześnie może być uosobieniem każdej dyskryminowanej mniejszości), a ma do opowiedzenia własną historię. Choć jest to konkretne tomiszcze, książkę czyta się szybko (mnie co prawda zajęła dziesięć dni, lecz to wynikło z chwilowej blokady czytelniczej, która mnie dopadła). Ułatwiają to niewielki format, skondensowana ilość tekstu na stronie, krótkie rozdziały oraz wartko płynąca (choć nie pędząca na złamanie karku) akcja. Nie zauważam w tej pozycji obiektywnych wad. Język jest zgrabny, akcja angażująca, bohaterowie przemyślani, tło historyczno-społeczne realistyczne. Nie będzie to co prawda jedna z tych książek, która przemebluje mój rok czytelniczy, lecz uznanie dla autora nie pozwala mi dać i, oczywiście, moja przyjemność z czytania, nie pozwalają mi dać niższej oceny. PS. Pierwsza połowa tej opinii jest parodią dwóch zjawisk, które mnie irytują: powszechnych ostatnio ostrzeżeń o treści, które jakkolwiek czasem są uzasadnione, jednak część z nich nich jest kompletnie zbędna i (według mnie) absurdalna, a drugie zjawisko to (oczywiście) szkolny system omawiania lektur. Nie ma to nic wspólnego z książką, zwyczajnie naszła mnie taka fanaberia.

Wypożyczona z myślą o synu (7l), ale to zdecydowanie pozycja dla starszych. Mnie urzekła, za smakowite zabawy językiem. Nie umiem się zdecydować czy moi ulubieńcy to Czas i Chwila, czy jednak Życie i Śmierć grające w warcaby? Bałam się, że będzie patetyczna i tylko o "wielkich słowach" będzie mowa. A tu niespodzianka, czyli Chleb z Masłem! Polecam!

Pierwszy listopadowy śnieg nastroił nas nieco melancholijnie, podobnie jak książka „Nawet myszy idą do nieba”. Iva Procházková udowadnia w niej, że nie boi się podejmowania trudnych tematów, takich jak sprawy ostateczne. Robi to jednak z takim wyczuciem i wyrozumiałością wobec młodego odbiorcy, że trudno się oderwać od lektury. Czy wiecie jak skończyła się ucieczka małej myszki Czmyszki przed lisem Rudeuszem? Oj, nie najlepiej. Najpierw obudziła się w całkiem nowym miejscu, gdzie powitali ją krewni, z którymi już kiedyś się pożegnała. Chwilę potem musiała wyruszyć w drogę. Małą łódką przeprawiła się przez Jezioro Pożegnań, co było okazją, żeby powspominać swoje poprzednie życie. Kiedy dotarła na drugi brzeg, za radą najbliższych ustawiła się w kolejce do Koziej Bramy. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, dostanie się do nieba – miejsca gdzie trafia każdy porządny gryzoń. Podczas tej krótkiej tułaczki w nieznanym świecie Czmyszka odkrywa, że po pierwsze do nieba wchodzi się pojedynczo, lżejszym o ciężar własnego ciała. Po drugie, trzeba się przed tym dobrze wyszorować mydłem. Dodatkowo nie czuje się głodu i nikt na nikogo nie poluje. Tylko dlaczego Czmyszka nadal odczuwa strach przed wrednym lisem Rudeuszem? Czyżby ziemskie nawyki towarzyszyły jej również w nowym życiu? "Brama otworzyła się, a Czmyszka przemknęła na drugą stronę. Serce waliło jej jak oszalałe. Szła powoli, łapka za łapką, i co chwilę rozglądała się dookoła. Wolała być ostrożna w nieznanym terenie. Za każdym rogiem może czaić się niebezpieczeństwo – rozsądna mysz to wie. Lepiej nie ryzykować nawet po śmierci". A co się stanie, kiedy spotka się z Rudeuszem? Czy jest szansa, że się zaprzyjaźnią? Autorka pochyla się nad tematem śmierci, ale czyni to delikatnie, z sympatią dla naszych zwierzęcych bohaterów. Kiedy mysz staje oko w oko ze śmiercią, dotyka nas smutek i przygnębienie, ale za moment historia przeradza się w ciepłą i humorystyczną opowieść. Pojawia się wątek tułaczki, zwierzęcego raju, a w końcu i prawdziwej przyjaźni. Wszystko zaś zmierza do pozytywnego zakończenia. Książka urzeka pięknymi ilustracjami Denisy Grimmovej. Symbolika, którą posługuje się autorka, przemawia do nas na różne sposoby. Na podstawie lektury można wysnuć wiele mądrych wniosków. Dla najmłodszych będzie okazją do zadawania pytań o przemijaniu. Ulubione sformułowanie po lekturze – nie pyszczkuj! Iva Procházková za książkę Nawet myszy idą do nieba otrzymała najważniejszą czeską nagrodę literacką Magnesia Litera.

Poznajcie historię pewnego tygrysa. Jest nim Tigre. Dotąd był gwiazdą w cyrku Paradiso. Aż przyszedł czas, gdy się przeciwstawił swemu panu Zampano i zaprzestał swych skoków przez płonącą obręcz. Bardzo źle się to dla niego skończyło. Dyrektor cyrku postanowił się pozbyć Tigre i sprzedał go. Tak zwierzę trafiło do ciasnej klatki, znajdującej się na pace ciężarowego samochodu, w zupełnych ciemnościach, głodne i wyczerpane. Szybko okazało się, że nie wyruszył sam w tą bolesną podróż do tygrysiego „raju”. Jaki był jej kres? Jacy okazali się być napotkani przez nich w drodze ludzie? Czy nadal wszyscy byli wyłącznie źli? Może niekoniecznie? Cezary Harasimowicz ponownie podejmuje bardzo trudny temat w swej książce skierowanej dla dzieci. Dotyczy on znęcania się i handlu żywymi zwierzętami. Ale jest też przepiękną, smutną, pełną empatii opowieścią o dążeniu do zachowania własnej wolności oraz godności. To także książka, która przywraca wiarę w człowieka. Daje nam pewnego rodzaju nadzieję, być może na lepsze jutro. Nie przechodźmy obojętnie wobec krzywdy wyrządzanej zwierzętom. One też mają dusze, czują, rozumieją. Jak Tigre. Zachęcam absolutnie wszystkich do sięgnięcia po tą niesamowitą, wzruszającą historię z urzekającymi ilustracjami. Uwielbiam…

Chyba bardziej książka dla mnie niż dla syna (7l.) Ciekawie pokazane przywary ludzkie, nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że idealnie rozpisane postaci i miejsce na sztukę teatralną. Niestety czytanie o butelce z napojem jałowcowym, a później bełkot psa oraz to, że zwierzęta zamordowały lisa i teraz leży na podłodze trup nie były lekturą, której oczekiwałam.

O twórczości Katherine Applegate słyszałam już jakiś czas temu, jednak do tej pory nie miałam okazji sięgnąć po którąś z jej powieści. Teraz przyszła pora, by to zmienić, a mój wybór padł na Preskota, który tęsknym wzrokiem spoglądał już z półki w moją stronę. Czy ta historia okazała się dobra i godna polecenia? O tym w recenzji poniżej. Pewnego dnia w życiu Jacksona pojawił się on – Preskot. Trochę kot, trochę tygrys, trochę łasuch na fioletowe żelki. Kłopot w tym, że jest niewidzialny. Zjawia się w życiu chłopca akurat w momencie, kiedy w jego rodzinie pojawiają się poważne problemy — kłótnie rodziców szeptem, rosnące stosy rachunków na stole i wiecznie pusta lodówka nie są zapowiedzią pozytywnych zmian. Czy sytuacja Jacksona i jego rodziny ulegnie zmianie? Czy Preskot będzie miał na to realny wpływ? Pierwsze strony powieści wywołały we mnie różne emocje. Z jednej strony miałam świadomość tego, że jest to pozycja kierowana bardziej do młodszych odbiorców, ale z drugiej sam główny bohater wydał mi się aż za bardzo dojrzały, jak na swój wiek, przez co jego postać odrobinę kłóciła się w mojej głowie z myślą, że to historia opowiedziana oczami jeszcze dziecka. Mimo tego jednak nie uważam, że jest to słaba książka, a wręcz przeciwnie. Główny bohater został wykreowany bardzo ciekawie. Jackson to chłopiec, który bardzo poważnie podchodzi do otaczającego go świata — w jego pojmowaniu rzeczywistości nie ma miejsca na niewyjaśnione zagadki, a nauka jest kluczem do wszystkiego. Chłopiec nie do końca potrafi wyjaśnić sobie, dlaczego tak często spotyka Preskota i dlaczego postać ta zachowuje się tak, a nie inaczej. Czytanie o tym, jak postrzega swoich rodziców, ich decyzje czy też w jak racjonalny sposób podchodzi do życia, było naprawdę interesujące. Tytułowy Preskot to z pewnością równie ciekawa postać. Nie wiem, skąd u autorki pomysł na stworzenie takiego bohatera, ale jestem nim zachwycona. Przyznaję się bez bicia, że obecność zwierzaka skutecznie przyciągała moją uwagę i co więcej, wzbudzała coś na podobieństwo współczucia — podświadomie, nawet nie znając jeszcze dalszego ciągu tej historii, przeczuwałam już, co jego obecność może zwiastować. Pióro Katherine Applegate uważam za bardzo dobre. Choć historia kierowana jest do tych młodszych czytelników, to autorka za pomocą swoich umiejętności sprawiła, że i starsi poczują się usatysfakcjonowani lekturą tej pozycji. Bohaterowie są bardzo ciekawi, a sama historia... okrutnie poruszająca i na swój sposób trudna. Autorka ukazuje tutaj trudy życia dalekiego od wygodnego – tutaj bohaterowie muszą mierzyć się z problemami finansowymi, brakiem własnego kąta czy po prostu brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych ludzkich potrzeb. Preskot to z pewnością książka, która trafia wysoko w moim zestawieniu powieści dla młodych czytelników. To taki tytuł, którego lektura pozostawia w czytelniku pewnego rodzaju pustkę i sprawia, że chce się zrobić coś, cokolwiek, byleby pomóc głównym bohaterom. Jeżeli lubicie poruszające historie o mocy dziecięcej wyobraźni i poszukiwaniu nadziei, to ta z pewnością trafi w Wasz gust.

Książka na pozór religijna, trochę świąteczna, przy tym bardzo humorystyczna dla dzieci i dorosłych. Twarda okładka. Wyrazista czcionka. Śmieszne kolorowe rysuneczki. Opowieść sprowadza się do wydarzeń religijnych prawdziwych , jakie miały miejsce ponad 2000 lat temu a mianowicie do narodzin Chrystusa. Ale to tylko ten jeden akcent. Nic nie jest nazwane po imieniu , nawet występujący król Herod. Jest to książka drogi , ale nie ludzi tylko puszczonych samopas owiec. Przenosimy się niby do tamtych czasów, ale jesteśmy we współczesnych. Właściwie to dokładnie nie jesteśmy w żadnym czasie bo są one akurat poplątane do granic możliwości. Głównymi bohaterkami jest stado owiec sztuk 7. Każda ma swoje imię: z przedziałkiem na boku, wiecznie zakatarzona, z aparatem nazębnym, ze złamaną nogą w gipsie, w czapce, z opaską na oku, ostatnia. Są same bez opieki , pasterze zniknęli bez śladu. Postanawiają szukać swoich opiekunów, którzy tylko plecaki po sobie zostawili na łące. Przy okazji wędrówki napotykają na różne zwierzaki , jak woła, osła, wielbłądy, którzy przekazują im informacje o wiekopomnym wydarzeniu, które jest tu potraktowane z przymrużeniem oka. Jest gwiazda betlejemska na niebie , która prowadzi do stajenki, w której urodziło się dziecię/ płeć nieznana/, które ma uratować świat. Ciało niebieskie a tu nawet wpadające w czerwień widziane przez różne osobniki jako kometa, jako zastęp aniołów oraz UFO. Tu każda odpowiedź jest dobra. To nie jest żaden paszkwil na religię, nie obraża niczyich uczuć religijnych. To Betlejem z punktu widzenia owiec. Dużo tu absurdów, komicznych sytuacji. Pomieszania z poplątaniem. Nie ma komórek, telewizji ,a jest aparat na zęby. Owce dziwią się ,że jak może dzieciątko rodzić się w żłobie, skoro można było wcześniej zarezerwować miejsce w hotelu. Tego typu przekręty. Książkę może przeczytać każdy i stary i młody , katolik , ateista i każdy jeszcze innej wiary. Myślę, że wszystkim i tak się spodoba. Dzieci małe nie zrozumieją treści. Dla nich będzie tylko Boże Narodzenie i owce idące do stajenki. Ale nie brońmy im tego, czytajmy. Książka jest krytyką na komercjalizację świąt, każdy dorosły to zauważy. Uważam , że bardzo udana pozycja. Coś zupełnie innego, co można czytać i przez cały rok , a nie koniecznie przed gwiazdką. Polecam! Będzie dużo śmiechu i zabawy, porównywanie koordynacji możliwości czasowych z występującymi wydarzeniami. Wybierzecie sobie owcę, którą najbardziej lubicie. My pokochaliśmy prawie jednomyślnie tę w czapce.

Prosta, acz sympatyczna opowieść o świni Malwinie, która - wpierw biorąca udział w eksperymentach w laboratorium - ucieka z transportu do (prawdopodobnie) rzeźni. Tak się składa, że ląduje akurat w Lesie Kabackim... gdzie spotyka przyjazne stado dzików, w tym znanego z wcześniejszej książki autora Dzika Dzikusa. Dziki postanawiają pomóc Malwinie i odeskortować ją do bezpiecznego miejsca - azylu, w którym świnie mogą żyć spokojnie i nie skończyć jako szynka. Oczywiście po drodze będą przygody i trudności, a nawet kariera i zdjęcia w gazetach! Książkę można czytać bez znajomości Dzika Dzikusa. A na uwagę zwraca zwłaszcza przepięknie ilustrowane wydanie w twardej oprawie, na dodatek z drukiem przyjaznym dzieciom ćwiczącym świeżo nabytą umiejętność czytania.

Poznajcie najgorszą rodzinę na świecie. Przed Wami Herdmanowie. Nie ma złej rzeczy, której by się nie dopuścili. Niszczą, biją, palą, śmiecą, zanieczyszczają, są bezduszni, aroganccy, agresywni, niewychowani, o niczym nie mają bladego pojęcia i na niczym im również nie zależy. Niemalże każdy się ich obawia... Najgorsze dzieci w okolicy i nie tylko. Wprost z piekła rodem... Niespodziewanie jednak pojawiają się na zebraniu prafialnym w sprawie organizacji tegorocznych jasełek w miejscowym kościele. Sytuacja w tym roku jest o tyle zła, że ich przygotowaniem zajmie się zupełnie inna osoba, w zamian za panią Armstrong, która uległa wypadkowi. Herdmanowie oczywiście nie znają historii Marii, Józefa i narodzin Jezusa, bo nie wierzą w nic. Pikanterii temu wszystkiemu dodaje fakt, że to właśnie oni wystąpią w tegorocznych jasełkach, z uwagi na brak innych chętnych osób. Wszyscy parafianie uważają, że grozi to totalną katastrofą. Jedyną osobą pełną nadziei jest obecna organizatorka. Widzi pewne zaangażowanie ze strony niesfornych Herdmanów i uważa, że może nie będą to jednak najgorsze jasełka wszech czasów, jak sądzą pozostali. To jak będzie? Zerknijcie po tą przezabawną i wzruszającą lekturę. Może rzeczywiście nie taki diabeł straszny, jak go malują ;) Udanego przedstawienia!!!

Czy zdarzyło się Wam, że po przeczytaniu książki czuliście pewien wewnętrzny bunt? Takie uczucie wywołała we mnie lektura książki "Miejsce na skale". Ale rzecz w tym, że tego pięknie zilustrowanego picturebooka trzeba przeczytać dwukrotnie. Za pierwszym razem poznajemy opowieść o foczej skale, której mieszkańcy nie chcą przyjąć nikogo więcej do swojego grona, wręcz wypędzają inne stworzenia szukające nowego, bezpiecznego miejsca. Gospodarze skały są bezwzględni, niemal okrutni w stosunku do przybyszów. Całe szczęście, można, a nawet trzeba przeczytać tę książkę wspak, by na nowo odkryć historię o tej samej skale, której mieszkańcy tym razem witają w nowym domu inne foki szukające azylu. Decydują jednogłośnie, iż nie ma możliwości, by tamci wrócili w swoje strony, gdzie nie jest bezpiecznie. Morał płynący z tej książki jest taki, że nie zawsze spotykamy na swojej drodze ludzi nam życzliwych, troskliwych i empatycznych. Jednak mając na uwadze to, iż dobro wraca, warto otworzyć serce na potrzeby innych, bo nigdy nie wiadomo, kiedy sami będziemy na ich miejscu, a przecież, jak mówi stare przysłowie - prawdziwych przyjaciół poznaje się właśnie w biedzie.

ZDECYDOWANIE jest to książka nie tylko dla dzieci, powiem więcej polecam ją osobom dorosłym. Przeczytanie tego typu historii napisanej z perspektywy dziecka w formie książki dla dziecka jest na prawdę o wiele bardziej intrygującym i słodko-gorzkim przeżyciem niż można by się tego spodziewać!

Nie oceniam książki jako dziecko, tylko jako drukarz i osoba dorosła. Wizualnie jest to pierwsze miejsce w mistrzostwach świata w wydawaniu. Fabulrnie - moja safe space książka do której wracam wielokrotnie. Piękna, choć smutna i niełatwa. Zapada w pamięć. Wspaniała.

Cudowna, lecz bardzo bolesna książka, opowiadająca historię chłopca, który nie miał w swoim życiu nic oprócz talentu do fotografii. Dopóki nie spotkał Emilii, myślał, ze nie zasługuje na przyjaźń. Książka opowiada o przemocy w rodzinie, o biedzie, o poczuciu wykluczenia. Polecam ją starszym dzieciom i nastolatkom oraz rodzicom.

Na początku recenzji chcę bardzo podziękować Pani Emilii Kiereś za tłumaczenie. Jak już przy innej książce napisałam, że od pracy tłumacza bardzo dużo zależy. I zgodzę się z wpisem "zmęczona_snem", że tłumaczenie Pani Emilii to majstersztyk. O fabule nie będę pisała, bo przeczytałam tu pod książką wiele świetnych opisów. Książka jest świetnym kryminałem z całą masą świetnych zmyłek, zamotań i celowych zabiegów, by czytelnik się pogubił :)) A dodatkowa zabawa słowami, galimatiasami językowymi - dodatkowo podbija wartość tej pozycji. Ogromnie polecam.

Lato zbliża się ku końcowi, a życie w Lesie Kabackim płynie w swoim spokojnym rytmie. Wszystko zmienia się gdy pewnego dnia w lesie pojawia się nieznajoma istota. A wszystko zaczyna się od kichnięcia... Dzik Dzikus, któremu wydawało się, że otaczają go lojalni przyjaciele, z dnia na dzień staje się ofiarą krzywdzących pomówień i postanawia opuścić las. Zając Uchowski nie wierzy w to, co się dzieje - nagle w ciągu zaledwie kilku dni wszystkie zwierzęta są ze sobą skłócone. Locha Leokadia nie widzi innego rozwiązania i udaje się po poradę do tajemniczego guźca Gusa. Wszystko z ukrycia obserwuje para lisów - Ludwik i Ludmiła, a z góry całej sytuacji przygląda się kruk Koraks. Najwyższa pora na przeprowadzenie "narady wojennej". Kim jest tajemnicza postać mącąca spokój i niszcząca relacje wśród zwierząt? Jak mieszkańcy Lasu Kabackiego poradzą sobie ze złośliwym nieproszonym gościem? Czy przyjaźń Uchowskiego i Dzikusa przetrwa tę natrudniejszą próbę? Przepięknie zilustrowana książka opowiadająca o tym jak dużą krzywdę może uczynić plotka, która z każdą chwilą rozrasta się i sieje coraz więcej zamętu.