Miejsca ciemne i puste

Mega dziwna książka ale podobała mi się. Na początku czuć było klimat filmu "Czarownica: Bajka ludowa z Nowej Anglii" - było niepokojąco i dziwnie i szkoda, że to się nie utrzymało. Narracja jest pierwszoosobowa i siedząc w głowie głównej bohaterki miało się wrażenie siedzenia w głowie osoby psychiczne chorej. Dziewczyna miała niepokojące przemyślenia. Trochę zawiodłam się zakończeniem, bo liczyłam na krwisty koniec a dostałam jednorożca rzygającego tęczą😅

" - Dobrze. Pomogę ci się ubrać. Chociaż muszę się przyznać, że wolałbym cię tylko rozbierać. " Sięgnęłam po tę książkę z powodu że pierwszy raz spotkałam się że główna bohaterka ma na imię Aleksandra. I nie zawiodłam się. Nie mogłam się od niej oderwać. Jest zabawna i tajemnicza, przepełniona miłością, przyjaźnią, dobrymi emocjami, lecz tak bólem, cierpieniem i tęsknotą. Minusem jest to że jest trochę "typowa". Choć scenariusz jest podobny do wielu powieści to dzięki wyobraźni autorki poznałam nowe nadprzyrodzone stworzenia. Koniec był dla mnie nieprzewidywalny. Nie znajdziesz tam raczej głębokich cytatów. Jest niestety książka zdecydowanie za krótka, 200 stron to za mało. Nie mogłam uwierzyć że to już koniec... Z niecierpliwością czekam na kolejną część - Zawsze. Polecam!

W pewien sposób fascynują mnie historie o ludziach zaburzonych psychicznie. Kryminały będące studium psychiki mordercy należą do moich ulubionych. Jest w nich coś oburzająco wciągającego. Niegodziwość budząca ogromny, naturalny sprzeciw, a jednocześnie rozkosz i dreszczyk emocji bezkarnego podglądacza. Tego tez spodziewałam się po "Kostce" idąc śladem wydawniczej noty oraz kilku recenzji z akcji promocyjnej. I niestety dość znacząco się rozczarowałam. Pomysł nosił w sobie spory potencjał, który nie został ostatecznie wykorzystany, a dodatkowo luki fabularne załatano niczym PRL-owski blok z wielkiej płyty - piachem, wodą i gazetami. Akcja była nierówna - od wciągających bez tchu fragmentów po kilkunastostronicowe nużące dłużyzny bez logicznego sensu. Podobna sytuacja tyczy się głównych bohaterów - przedobrzonego i niedorobionego. Chirurg naprawy został zdetalizowany do absolutnej nierealności, zaś ofiara jest postacią tak niejasną, że ciężko zrozumieć dlaczego tą ofiarą się staje. Wyraźny brak równowagi. Jedyny ukłon należy się za postać Dzikusa, któremu autorka poświęciła uwag w sam raz, co czyni go wartym zapamiętania. Również miejsce akcji swym nieistnieniem odrobinę zaburzało mi całość, ale to przyznaję, już moja wyższa fanaberia. Pod względem jakości pióra powieść jest zwięzła i przyzwoita, aczkolwiek do wyjątkowego smaku czegoś mi brak. Nie potrafię jednak zdefiniować źródła goryczki, zatem uwagę tę można uchylić. Książka ogólnie jest dość dobra. Może gdybym w tym przypadku spodziewała się trochę mniej, lepsze byłoby końcowe wrażenie. Z przykrością po raz kolejny doświadczyłam, że rozbuchana promocja i kilka pochlebnych recenzji wielkiej książki nie czynią.

„Zakaz” Anny Niedbał to książka, która od pierwszych stron stawia na tempo, ale niestety kosztem budowania głębi świata, w którym toczy się akcja. Brak wprowadzenia do uniwersum sprawia, że czytelnik zostaje wrzucony w sam środek wydarzeń, co może budzić pewne zagubienie. Bohaterka, Angelika, natrafia na zjawiska nadprzyrodzone – multiwersa, teleportacje, morderstwa – z taką łatwością, jakby były one codziennością. Choć mogłoby to wprowadzać ciekawy kontrast, w tym przypadku staje się to jednym z głównych minusów powieści. Reakcje bohaterki na tak poważne wydarzenia są zdumiewająco łagodne, a jej postać wydaje się przez to nieco naiwna i pozbawiona głębi. Brak wprowadzenia do świata sprawia również, że trudno się z Angeliką utożsamić. Zamiast budować więź z bohaterką, czytelnik czuje się bardziej obserwatorem jej życia, niż jego uczestnikiem. Nie ma tu miejsca na refleksje czy chwilę wytchnienia, by lepiej poznać motywacje Angeliki czy jej sposób postrzegania świata. Wszystko dzieje się zbyt szybko i bez wyjaśnień, co utrudnia emocjonalne zaangażowanie w jej losy. Relacje między Angeliką a Oscarem są dość dziwne i chaotyczne. Z jednej strony bohaterka wydaje się mieć uczucia do Oscara, niemal podkochuje się w nim, z drugiej – nie może go znieść. Ich interakcje przepełnione są napięciem – raz irytuje ją jego chłodny i zdystansowany sposób bycia, innym razem odczuwa zazdrość, gdy widzi go w towarzystwie innych osób. Tego rodzaju sprzeczne emocje mogą z jednej strony dodać postaciom realizmu, pokazując ich wewnętrzne konflikty, ale z drugiej strony sprawiają, że relacja staje się niejednoznaczna i trudna do zaakceptowania dla czytelnika. Ciągłe zmiany nastrojów bohaterki sprawiają, że trudno jednoznacznie zrozumieć, co naprawdę łączy tych dwoje, co może wpływać na odbiór całej historii. Mimo tych niedociągnięć, książka ma potencjał. Początek zapowiadał się naprawdę dobrze – historia wkracza w mroczny klimat, który mógłby wciągnąć. Niestety, fabuła zbacza w stronę zbyt wielu niezrozumiałych wydarzeń i braku konsekwencji w budowaniu napięcia. Mimo że książka nie rozwija wszystkich obiecanych wątków w sposób satysfakcjonujący, to jednak przyciąga i wciąga na tyle, by chciało się poznać, co wydarzy się dalej. Motyw wampirów, wilkołaków i innych nadprzyrodzonych istot jest w książce traktowany jak coś, co jest po prostu częścią życia, co – choć ciekawie wpleciono w fabułę – nie do końca pozwala się w tym świecie zatracić. Zabrakło nieco większego zrozumienia dla rządzących nim zasad, przez co trudno w pełni poczuć się częścią tej historii. „Zakaz” to powieść, która pozostawia niedosyt, ale także daje nadzieję, że w kolejnych tomach autorka rozwinie swój pomysł na fabułę i głębiej zbuduje zarówno postacie, jak i świat, w którym się poruszają. Pomimo pewnych niedociągnięć, książka potrafi przyciągnąć uwagę, a dla fanów mrocznych historii z elementami nadprzyrodzonymi może okazać się wciągającą lekturą.

Dobra historia, szybko się czyta. Fabuła jak najbardziej okey, ale mnie mimo wszystko najbardziej poruszył wątek samego środowiska i poziomu życia bohaterów. Przerażające jest to takie miejsca istnieją naprawdę i ludzie ledwo mają za co żyć a warunki ich życia są nie do przyjęcia. Ten obraz w połączeniu z przygodą trójki przyjaciół tworzy coś naprawdę dobrego.

Zakochałam się w tej książce od kiedy tylko ją ujrzałam. To jeden z tych nielicznych przypadków gdzie książka oceniona po okładce się sprawdza. Opowieść o dziewczynie, która zakochuje się w potworze tak niezwykłym jeszcze nie zdarzyło mi się czytać w całym moim czytelniczym repertuarze. Pomimo, iż książka jest długa to nie ma momentów w których książka się dłuży. To po prostu wciągająca historia, pełna mroku, grozy ale też uczucia.

Mój powrót do fantastyki. Simon, odkrywa statek, jakiego nigdy wcześniej nie widział i postanawia bliżej się mu przyjrzeć. Niestety zostaje uwięziony na statku z Wojownikami Czasu, którzy pochodzą z różnych epok: antyku, średniowiecza, współczesności i z różnych kultur. Simon zostaje zapoznany z tym w jaki sposób dostali się na statek. Okazuje się, że Czarownik ma swój plan o którym nie wiedzą Wojownicy, ale oni są narzędziami w jego planie. Chłopak postanawia dowiedzieć się czy możliwe jest, aby Wojownicy wrócili do swoich epok. Jest to ryzykowny plan, ale wszyscy zgadzają się podjąć ryzyko... Jaki jest plan Porywacza Cieni? Czy jest ktoś, kto odważył się uciec Porywaczowi Cieni? I kim jest tak naprawdę Czarownik? Na niektóre pytania znajdziecie odpowiedź w książce. Napisana jest prostym językiem, szybko się czyta. Doceniam pracę jaką autor włożył w wyszukiwaniu wiadomości na temat epok, kultur, które wplótł do książki. Sięgnę wkrótce po drugi tom.

Massimiliano Pieraccini to moje ostatnie odkrycie. Napisał doskonały thriller, świetnie wpasowany w środowisko naukowców - fizyków. Zaskakuje, uczy, zadziwia. I trzeba przyznać, że jest napisany na bardzo wysokim poziomie, ze znawstwem tematu. Zagadnienia fizyki kwantowej są dla mnie czarną magią, jednak powieść "Anomalia" otworzyła mi oczy na wiele tematów - nie dość, że otrzymałam świetny thriller, to jeszcze nabyłam trochę wiedzy i ciekawostek z dziedziny nauk ścisłych. W Erice odbywa się sympozjum naukowe poświęcone zagadnieniom zagrożeń na Ziemi. Pojawiają się tam czołowi światowi naukowcy, sama elita - nie każdy jest zaproszony do uczestnictwa w tym wydarzeniu. To impreza zamknięta, na której wykład ma wygłosić profesor Massimo Redi. Naukowiec przybywa na miejsce i zdziwiony spotyka tam swojego asystenta i studenta, Fabio Moebiusa. Razem udają się na miejsce konferencji, gdzie okazuje się, że Fabio nie ma zaproszenia.... Massimo załatwia mu wejście i razem udają się na spotkanie z naukowcami. Są tam same światowe sławy. Fabio jest pod wielkim wrażeniem, z ciekawością słucha opowieści ukraińskiego naukowca, Alexandra Kaposki o anomaliach Catta. Massimo nie jest zachwycony, kiedy wśród uczestników dostrzega swoją dawną studentkę i kochankę. Wracając wieczorem do pokoju, panowie znajdują w otwartych drzwiach pokoju obok, zwłoki Alexandra Kaposki. Są poproszeni o dyskrecję ze względu na planowany przyjazd na konferencję samego Ojca Świętego, który pojawia się w Erice następnego dnia. Niestety, jego wizytę zakłóca kolejne morderstwo - tym razem w jednym z pokojów zostaje znaleziona martwa kobieta. Renomowana konferencja zmienia się w miejsce zbrodni, a Massimo i Fabio zostają wplątani w aferę o zasięgu ogólnoświatowym. "Anomalia" to specyficzny i bardzo oryginalny thriller, misternie uknuty i przemawiający do czytelnika. Pierraccini stworzył wręcz naukowy thriller, utkany jak pajęczyna, z niesamowitą wręcz dokładnością. Sceny układają się w jedną całość jak cząsteczki puzzli, łącząc wątek sensacyjny z naukowym. Efekt jest po prostu niesamowity! Fakty przemawiają do czytelnika i sprawiają, że cała opowieść jest niezwykle realna i tym samym przerażająca. Na uwagę zasługuje świetna znajomość tematu i zagadnień naukowych oraz znakomita kreacja bohaterów. Autor zadbał o szczegóły, zarówno dotyczące samej fabuły, jak i swoich bohaterów. Czytałam z ogromną ciekawością i zafascynowaniem - świetna książka! http://markietanka-mojeksiazki.blogspot.com/2014/12/anomalia-massimiliano-pierraccini.html

Czytanie przerwane w połowie książki na długie miesiące. Tak wiele emocji i bólu we mnie wywoływała ta opowieść. Jednak historia o dziewczynie w dziewięciu perukach to też radość, zabawa, miłość, strata... Po prostu życie. Tylko z trochę większym problemem, niż większość ludzi ma na co dzień...

Recenzja książki Jenny Martin: Wyścig Na kontrolowanej przez korporacje planecie Castra uliczne wyścigi samochodowe to nie tylko dochodowa rozrywka, ale i walka o znacznie wyższą, polityczną stawkę. 17-letnia Phoebe van Zant należy do najlepszych kierowców w stawce, nic więc dziwnego, że każdy chciałby ją widzieć w swoim zespole. Dziewczyna musi się dobrze zastanowić nad wyborem, ale decyzji nie ułatwiają jej ani sercowe rozterki, ani świadomość, że każdy nierozważny krok może doprowadzić do kosmicznej wojny. Czy młoda bohaterka poradzi sobie w skorumpowanym świecie międzyplanetarnej polityki? -------------------------------------------------------- Książka obiecuję połączenie Gwiezdnych Wojen i Szybkich i wściekłych. I ma rację. Miejscem akcji jest inna planeta bo ziemia została zniszczona i jest to trochę jak Gwiezdne Wojny ale mi kojarzy się też trochę z książką "Andromeda Martwe Niebo". No i oczywiście wyścigi samochodowe - a że od niedawna jestem większym fanem samochodów - czyli żywcem Szybcy i Wściekli. Idealne połączenie, świetnie opisane wyścigi i genialne postacie. Chyba nie ma tu postaci, której bym nie lubił. Są bardzo realne, jak żywe takie z krwi i kości. Autorka ma świetny styl pisania. Oczywiście ubolewam bo jest to 1 tom a oczywiście 2 nie wyszedł w Polsce więc tyle z poznaniem całej historii. W książce jest masa śmiesznych scen, genialnych zwrotów akcji i zapierających dech momentów. Kolejna książka, która wywołała u mnie te i wiele innych emocji. Jak dla mnie ta książka ma wszystko za co kocham czytanie i spędziłem z nią naprawdę miło czas. Jednak przeczytałem ją również szybko jak szybko jeździ główna bohaterka. Polecam. Moja ocena 5/5 ⭐⭐⭐⭐⭐ I obyście zawsze wierzyli w rzeczy niemożliwe! #bookstagrampl #książki #books #book #książka #czytambolubie #książkoholik #maniakksiążkowy #recenzjaksiążki #książkiżyciem #książkomania #dobraksiążka

Ostatnia część trylogii krąg. Calkiem ciekawa. Dzieje się dużo. Czy miasto obroni się przed zagładą. Czy kilka licealistek jest w stanie się zjednoczyć i stanąć do walki? Co się stanie jak się im uda lub co się stanie jak nie? Tutaj się wszystkiego dowiecie. Bardzo prosty język pisania. Cały świat historii oparł się na jednym miasteczku, gdzie wszyscy o wszystkich wiedzą wszystko. Polecam.

Dosyć wysoka ocena, a najlepiej oceniane opinie to te nieprzychylne. Ot taki paradoks :) Kupiłam,bo jak już kilka razy zaznaczałam nie umiem wyjść z księgarni z pustymi rękami. Ciekawa okładka V Fantastyka V Wysoka ocena na "lubimy czytać" V Promocyjna cena V Spełniła podstawowe warunki, więc została zabrana do domu. Książka jest ciekawa od samego początku. Końcówkę przeczytałam na raz, bo chciałam wiedzieć jak to wszystko się skończy. Mogę się jedynie przyczepić, że fabuła jest trochę nierówna. Na początku jest bardzo szczegółowo, a później brakuje całych dni. Mamy do czynienia ze sporymi lukami w czasie. Następstwa zdarzeń nie są takie oczywiste, momentami czułam się zaskoczona, co jak dla mnie jest również na plus. Postacie...hmm... dwie główne nie przypadły mi do gustu. Ale w sumie to nastolatkowie, więc trochę głupie te dzieciaki. Zaczynam poszukiwania drugiego tomu.

Bycie nowym Nocnym Burmistrzem zawsze stwarza pewne trudności. Jeśli do tego dodamy brak zaangażowania z jego strony, brak zaufania ze strony jego współpracowników, nowy narkotyk i wielkiego potwora otrzymamy powieść od Kate Griffin Rada Mniejszości! Link do pełnej recenzji: http://www.wielokropek.com/index.php/2019/11/03/rada-mniejszosci-recenzja/ Link do bloga: https://wielokropek.com/ Link do instagrama: https://www.instagram.com/wielo_kropek/ Link do facebooka: https://www.facebook.com/wkropek/

Koniec. Nareszcie. Przyznam że o ile seria zaczęła się fajnie to skończyła się kiepsko. Strasznie dużo spisków, co chwila jakieś zdrady, sekrety. Nie raz łapałam się na tym że się gubiłam i już nie wiedziałam co i jak. Samo zakończenie jest fajnie, brak typowego happy endu jednak nie jest bardzo źle :)

To się naprawdę dobrze czytało! Autorowi udała się stylizacja pamiętnikarska, a braki w stylu spokojnie da się dzięki temu wytłumaczyć. Oczywiście, sporo w książce naiwności, lecz główny bohater przyciąga prostotą. Łatwo ulec wrażeniu o jego dobroci, czy prawości, ale to taka "mentalność Kalego". Zło rodzi zło - po prostu. Okładka książki - moim zdaniem koszmarna:):):)

Duże zaskoczenie. Nastoletni schizofrenik w akcji - zbawia świat przed przegrzaniem, hmm… w sposób zabawnie specyficzny (subiektywna ocena:). Takie streszczenie zupełnie nie oddaje klimatu powieści – próby pokazania, jak chory chłopiec odbiera i przeżywa otaczającą go rzeczywistość, jak bardzo "oszukuje" go mózg. I jak bardzo nie może tego świata zrozumieć ktoś "normalny". Temat trudny ubrany jednak w proste słowa (niech nie zniechęca was interpunkcja, a raczej chwilami jej brak - ma to swoje wytłumaczenie) i całkiem dużo się dzieje.

„Boimy się tylko tego, co jesteśmy sobie w stanie wyobrazić, a wierzymy tylko w to, co potrafimy zrozumieć”. Kto by pomyślał, że tak głęboka myśl może zrodzić się w tak brzydkim mężczyźnie. Przecież żył w społeczeństwie, którego oczekiwania w stosunku do pojedynczych osobników sprowadzały się do jednego – „głupi mają być brzydcy mężczyźni i piękne kobiety”. Główny bohater był brzydki. Bardzo brzydki. No dobrze, nie będę delikatna – ohydny i odrażający. Jego widok zawsze przyciągał ciekawski wzrok, by po chwili zamienić się w wyraz obrzydzenia. Ewidentnie zakłócał poczucie estetyki patrzącego. Każde spojrzenie na niego „wyrażało zdziwienie, jak może istnieć coś tak potwornie szkaradnego i dlaczego t o stoi przed nim, psując mu widok”. W jego pracy brzydota była jednak atutem. Należał do świty Maestra. Miejscowego mafiosa świata przestępczego. Człowiekiem niezastąpionym w wymuszaniu długów i haraczy. Wystarczyło, że stanął pod drzwiami lokalu dłużnika i chwilę popatrzył, by natychmiast otrzymać żądaną kwotę. To pozwalało mu na prowadzenie niezależnego, ustabilizowanego życia z dala od ludzi, w którym rutyna była tym, co cenił sobie najbardziej. Aż do nietypowego zlecenia. Maestro powierzył jego pieczy młodą kobietę Hanę. Bardzo ważnego świadka będącego alibi dla szefa. Miał opiekować się nią i pilnować do rozprawy sądowej. Tylko tydzień i aż tydzień! Relacjonowany przez głównego bohatera, dzień po dniu i godzina po godzinie, przypominający formą narracji dziennik, stał się historią przemiany bezwzględnego, brutalnego, cynicznego, pełnego nienawiści do ludzi autsajdera w człowieka, który odkrył w sobie pozytywne uczucia. Wśród nich największe – miłość do swojego pracodawcy. Kochał go tak, jak pies swojego właściciela. Tej dramatycznej, a momentami komicznej, przemianie towarzyszył koktajl emocji przeżywanych i opisywanych przez głównego bohatera, który bardzo mało mówił i tylko, kiedy musiał, ale za to bardzo dużo myślał. Jego wewnętrzne monologi, komentarze, wnioski, wspomnienia z przeszłości stanowiły swoistą mieszankę filozofii, sarkazmu, ironii, moralizatorstwa i czarnego humoru przez łzy, by ostatecznie pozostawić mnie z myślami pełnymi goryczy. Dotyczącymi współczesnego społeczeństwa. Tak naprawdę ta opowieść o losach jednego człowieka wyrzuconego przez ostracyzm na margines społeczny była pretekstem do zawarcia w niej krytyki ludzkiego systemu wartości hołdującemu urodzie, konsumpcjonizmowi, globalizacji i wychowującemu jeden pożądany model obywatela – niezauważalnego. „Człowieka, który nie będzie się głośno śmiał, płakał, skakał, nie będzie hiperaktywny, tylko będzie siedział na jednym, odgórnie przydzielonym miejscu i robił swoje. Niewzruszony lub – jak zwykło się to określać – kulturalny i dobrze ułożony. Niczym nie wolno mu się wyróżniać”, za to żyć długo i płytko. Miał być wierny jak pies. Tylko takim przeciętniakom, miernym, biernym, ale wiernym, społeczeństwo daje szansę wolności wyboru. Problem w tym, że tacy ludzie nie potrafią z niej korzystać, bo gdyby potrafili, nie byliby przeciętni. Wielu tkwi w tej społecznej pułapce tak, jak tytułowy pies i jak pies traktowanych. Cokolwiek by nie zrobili dla swojego pana. naostrzuksiazki.pl